Meningen

Michael Keaton is perfect gecast als de even energieke als aalgladde Ray Kroc, die het concept van de gebroeders McDonald een enorm succes maakte, maar die ook gefrustreerd raakte doordat de broers elk innovatief idee zonder pardon afwezen. We weten nu dat McDonald's ondanks die houding toch één van 's werelds meest bekende merknamen is. The Founder - een slimme titel - beschrijft hoe het zover heeft kunnen komen.

Keaton is voortreffelijk in een rol die hem op het lijf is geschreven, maar het scenario schiet echt tekort waar het andere sleutelpersonages betreft. Nick Offerman en John Carroll Lynch zijn subliem als de broers McDonald's - de scène waarin Kroc kennis maakt met de broers is hilarisch - maar ze komen nauwelijks in het stuk voor. De briljante Laura Dern heeft een zeer ondankbare rol als Krocs echtgenote, die het allemaal ogenschijnlijk met lede ogen laat gebeuren. Het is duidelijk dat Krocs obsessie met McDonald's zijn huwelijk onder druk heeft gezet, maar daarvan is in het scenario nauwelijks iets te merken.

Michael Keaton is 'the whole show' en ondanks zijn charismatische vertolking had ik het na een uurtje wel een beetje gehad, ook al omdat er geen karakteronwikkeling is. Het scenario richt zich meer op de zakelijke veranderingen waardoor McDonald's uiteindelijk het machtige imperium werd waar wij nu nog van genieten... of walgen. Alleen voor fans van Michael Keaton dus.

Ritchies vlotte regie en de sterke cast voorkomen dat deze oubollige avonturenfilm geen totale verschrikking is. Het betreft kunstdief Luke [John Krasinski] die door een dodelijk zieke biljonair [Domhnall Gleeson] is ingehuurd om te zoeken naar bron van de eeuwige jeugd uit de titel. Vaste partners in crime Murphy [Laz Alonso] en Deb [Carmen Ejogo] zijn van de partij, maar Luke realiseert zich dat hij de unieke kennis nodig heeft van zijn zus Charlotte [Natalie Portman], een curator in Londen die verwikkeld is in een scheiding. Het even magere als vergezochte plot maakt het bovendien bepaald niet leuk om mee te puzzelen. Dan nog liever Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa.

Van de 5 Lane-zusjes spelen er 3 in dit romantische drama over de 4 dochters van Adam Lemp [Claude Rains]. Thea [Lola Lane], Kay [Rosemary Lane], Ann [Priscilla Lane] en Emma [Gale Page] moeten elk belangrijke beslissingen nemen wanneer de liefde zich aandient. Het scenario is formulematig en van de 4 hoofdrolspeelster komt alleen Priscilla Lane redelijk overtuigend over. En ja, dit is nog uit de tijd dat acteurs geen tijd kregen om een instrument te leren bespelen. Maar er is prima ondersteuning van de betrouwbare Claude Rains - in een voor hem ongebruikelijke luchtige rol - en May Robson als de tante die bij de familie inwoont. Bovendien is dit de eerste grote rol van John Garfield en het talent spat van het scherm. Pijnloos tijdverdrijf, maar een must voor liefhebbers Garfield-fans.

Nog geen jaar na de moord op John F Kennedy maakte Mel Stuart deze nauwkeurige reconstructie van de traumatische periode rondom de dood van de geliefde Amerikaanse president. De documentaire begint plechtig met de 20 saluutschoten die ter nagedachtenis aan JFK werden afgevuurd en zet vervolgens in chronologische volgorde alle gebeurtenissen nog eens op een rijtje. De chronologie wordt alleen (terecht) onderbroken door een terugblik op het leven van Lee Harvey Oswald. Natuurlijk komen alle beroemde beelden voorbij in een aaneensluiting van archiefmateriaal, maar Stuart voegt er interviews aan toe met enkele ooggetuigen, inclusief Oswalds hospita. Richard Basehart heeft een prima stem, maar de schrijver van zijn teksten is er duidelijk op uit om het zo nauwkeurig bewaakte imago van de Kennedy's als een voorbeeldig presidentieel echtpaar - en Kennedy als een groot president - nog eens flink op te poetsen. Objectief is het dus allemaal niet, desalniettemin is dit een prima startpunt voor diegenen die zich willen verdiepen in dit immer fascinerende stukje geschiedenis.

Tien jaar na haar memorabele bijrol in Black Swan herinnert Kunis ons er eindelijk weer eens aan dat ze wel degelijk serieus kan acteren. Het helpt ongetwijfeld dat ze in Glenn Close een fantastische tegenspeler heeft, maar de twee stuwen elkaar naar grote hoogten in dit scherp geobserveerde verslavingsdrama dat geïnspireerd is door het verhaal van Amanda Wendler en haar moeder Libby Alexander. De slonzige, broodmagere Molly [een vrijwel onherkenbare Mila Kunis] staat opeens voor de deur bij haar moeder Deb [Glenn Close] met de mededeling dat ze nu eindelijk wil afkicken. Het is bepaald niet de eerste keer dat Molly die belofte doet en Deb wijst haar dochter aanvankelijk de deur. Maar Ma Flodder zei al eens: “Het blijft toch je kind, hè” en dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Deb doet er alles aan om te voorkomen dat Molly haar berooft of het huis verlaat om te scoren, maar ze begrijpt ook dat haar wantrouwen juist een negatief effect kan hebben op de slagingskansen van haar dochter. We volgen moeder en dochter tijdens een periode van vier dagen waarin Molly thuis clean moet blijven om een drugsremmer te krijgen waarmee ze niet meer high kan worden. Subliem samenspel van twee topacteurs in een intelligent zeldzaam intelligent, en nimmer sentimenteel verslavingsdrama.

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Sinds schrijver Edward [James McArdle] zijn relatie verbrak met Raf [Gaetan Garcia] verzorgt hij zijn moeder Alma [Fionnula Flanagan] die als gevolg van een beroerte hulp nodig heeft bij alledaagse dingen en haar spraakvermogen is verloren. Tot zijn verbijstering besluit een aantal vrienden hun moeders (en een pleegmoeder) bij Edward achter te laten, zodat ze een Pride evenement in het buitenland kunnen bezoek. Edward zit nu dus opgescheept met vier moeders op leeftijd. Welke gevolgen dat heeft voor Edward, Alma en hun onderlinge relatie staat centraal in deze amusante, maar ook ontroerende tragikomedie over vreugde en pijn bij het ouder worden en het belang van communicatie tussen ouders en kinderen. Losse remake van de Italiaanse film Pranzo Di Ferragosto/Mid-August Lunch (2008).

De eerste 65 minuten zijn behoorlijk gedateerd, maar dat komt ook doordat de melodramatische verhaallijnen uit deze uiterst succesvolle, klassieke tranentrekker sindsdien talloze keren zijn gebruikt. Margaret Mann is de dappere Mother Bernie, een alom geliefde en gerespecteerde bewoonster van het Beierse dorpje Burgendorf. Ze is apetrots op haar vier zoons, die elk hun eigen weg zijn gegaan. De oudste zoon Franz [Francis X Bushman jr] is beroepssoldaat, Johann [Charles Morton] een hardwerkende edelsmid en Andreas [George Meeker] een zachtaardige schaapsherder. Joseph [James Hall] is een avonturier die emigreert naar de Verenigde Staten. Wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt... tja, je kunt het verder wel invullen vermoed ik.

John Ford zet een wat naïef romantisch beeld van het Beierse dorpsleven neer en de komedie ligt er aanvankelijk erg dik bovenop. Het gebrek aan verrassing en het vaak wat toneelmatige, gestileerde acteerwerk betekent dat de film lang niet meer de dramatische impact heeft van 90 jaar geleden. Maar het laatste half uur, dat zich afspeelt na de oorlog, is toch meeslepend en bezorgen je ongetwijfeld toch een flinke brok in de keel en mogelijk zelfs een paar tranen in de ogen.

Niet geheel geloofwaardig, maar onderhoudend drama omtrent Robert Cosick [Richard Basehart], een verwarde man die overweegt zelfmoord te plegen door van de richel van een hotel te springen en de eenvoudige verkeersagent Charlie Dunnigan [Paul Douglas], die niet alleen als eerste ter plekke is maar ook de enige blijkt te zijn met wie Robert wil praten. Het is aan Charlie om Robert aan de praat te houden en te achterhalen wat de reden is voor zijn wanhoopsdaad. Het scenario van John Paxton toont echter ook hoe de media anno jaren '50 alles in het werk stellen voor dat ene beeld, dat ene geluidsfragment, alsmede hoe alle publieke aandacht een ingrijpend effect heeft op de levens van toevallige passanten.

Richard Basehart is OK, maar wordt volledig weggespeeld door Douglas die ronduit perfect is als de aardse, behulpzame agent die in een situatie terecht is gekomen waar hij totaal niet voor getraind is. Agnes Moorehead en Robert Keith zijn prima als Roberts kibbelende ouders, bovendien bevat de film van twee filmsterren in wording. Jeffrey Hunter (in zijn tweede filmrol) speelt een jonge toeschouwer en Grace Kelly toont in haar speelfilmdebuut al alles in huis te hebben om één van de grootste filmsterren van haar generatie te worden, ondanks haar kleine rolletje.

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.

Prachtig gefilmd, voortreffelijk geregisseerd en fantastisch geacteerd drama waarin Dafna [Sarah Adler] en Michael Feldman [Lior Ashkenazi] abusievelijk te horen krijgen dat hun zoon Jonathan [Yonaton Shirai] is omgekomen. Michael, zelf een ex-soldaat, besluit zijn contacten in het leger te gebruiken om ervoor te zorgen dat Jonathan zo snel mogelijk thuis komt. Jonathan bewaakt ondertussen, met een paar collega's, een afgelegen grenspost in de woestijn en probeert de ééntonigheid van het werk te doorbreken door het maken van tekeningen.

In het eerste deel filmt regisseur Samuel Maoz Ashkenazi vrijwel uitsluitend in frontale close-ups. Dat stelt Ashkenazi voor een grote uitdaging en hij geeft een indrukwekkende tour-de-force weg waarin hij op zeer beheerste wijze uiting geeft aan de complexe emoties die zijn karakter voelt. Het middelste deel, dat zich afspeelt bij de grenspost, zit vol visuele, vaak surrealistische juweeltjes en Maoz gebruikt deze om het absurdisme van het werk van de grensbewakers neer te zetten. In het laatste deel toont hij ook zijn kwaliteit als scenarist door ons op intrigerende wijze langzaam maar zeker deelgenoot te maken van een ironische wending die we pas in de briljante epiloog zien. Overigens, hoe goed de acteurs ook zijn, wat mij betreft wordt de show gestolen door... een dromedaris!

De makers van een podcast, dat specifiek tot doel heeft om iets te zoeken achter elke Instagram-post van Britney Spears, komen volop aan het woord, maar Britney en haar ouders werkten hier niet aan mee Zoals de door de rechtbank aan de kant gezette advocaat Adam Streisand (één van de vele twijfelachtige bronnen) zegt: "We don't know what we don't know." Deze documentaire bestaat dan ook louter uit speculaties op basis van weinig betrouwbare bronnen, zoals Britneys wazige voormalige begeleider - wiens hele huis een altaar voor Britney is - en "mensen die ooit voor Britney hebben gewerkt". Belangrijke thema's als media-maniulatie, seksisme, geestelijke gezondheid, de rol van de roddelpers (in de vorm van enkele zeer hypocriete paparazzi) en de wetgeving rondom 'conservatorship' worden aangehaald, maar nooit verdiept in deze exploitatieve documentaire die een smet is op het blazoen van The New York Times die hun naam hieraan verbonden. Het feit dat de hele Free Britney-campagne is gebaseerd op een anonieme voicemail zegt iets over de geloofwaardigheid (en de geestelijke gesteldheid) van een ieder die #FreeBritney publiekelijk steunt.

France de Meurs [Léa Seydoux] is een succesvolle, maar ook vrij zelfingenomen politieke journalist die onder anderen op goede voet staat met President Macron. Zowel haar carrière als haar privéleven komen in opschudding wanneer France een lichte aanrijding veroorzaakt. Hoewel ze er alles aan doet om het slachtoffer [Jawas Zemmar] zowel moreel en financieel te steunen, kampt ze met een schuldgevoel dat versterkt wordt door de niet aflatende aandacht van de media. Ze stort zich op haar werk om haar integriteit te bevestigen. Begint uitstekend, mede dankzij de chemie tussen Seydoux en Blanche Garden, die de rol speelt van persoonlijke assistent Lou. Maar de overgang van luchtig komisch drama naar tragedie is te abrupt en niet effectief, mede omdat Dumont alle registers opentrekt om onze sympathie op te wekken voor France. De reconstructies van verslaggeving in oorlogsgebied zijn wél overtuigend.

Greta Gerwig is fantastisch in de titelrol (volledige naam: Frances Halliday). Frances is een 27-jarige danseres die simpelweg probeert te overleven in New York. De vier episodes in de film vallen samen met verhuizingen naar een andere wijk in New York, steeds het gevolg van een persoonlijke gebeurtenis of van financiële problemen. Frances probeert stabiliteit te vinden in een vorm van een eigen, vaste woning en daarbij ook nog haar vriendschappen levend te houden, in het bijzonder haar die met haar beste vriendin Sophie.

Gerwig is ontwapenend in een levendige, authentieke rol en ze is omringt door een keur aan acteertalent dat die authenticiteit vasthoudt. De film is afwisselend hilarisch en ontroerend, zonder ooit geforceerd aan te voelen. De ietwat pretentieuze zwartwit-fotografie is een minpuntje, maar dit is een film waar iedere jong-volwassene die ooit in dat vagevuur tussen studententijd en volwassenheid heeft gezeten zal herkennen en omarmen.

Worstelende liedjesschrijver Jon Burroughs [Domhnall Gleeson] krijgt een droomkans in zijn schoot geworpen wanneer de toetsenist [Shane O’Brien] van de band ‘Soronpfrbs’ doordraait. Jon vervangt hem direct en verwondert zich vooral om tekstschrijver en frontman Frank [Michael Fassbender], een zonderling die 24 uur per dag een enorm masker van papier-maché draagt. Een origineel uitgangspunt voor wat een boeiende karakterstudie had kunnen worden, maar scenaristen Jon Ronson en Peter Straughan benutten hun kansen slecht mondjesmaat waardoor het niet zo onconventioneel wordt als je zou verwachten. Maggie Gyllenhaal is vermakelijk als het grillige bandlid Clara.

De getalenteerde cast ten spijt is dit een vlakke, praterige poging tot neo-noir waarin chef-kok Frank [Michael Shannon] in bed beland met Lola [Imogen Poots]. Een hoop gepraat later ontstaat er enige ruimte voor spanning maar door de trage, statische regie van Matthew Ross komt dit onderkoelde romantische drama met thriller-elementen nooit op gang.

Victor Frankenstein [Oscar Isaac] en het wezen [Jacob Elordi] dat hij creëerde vertellen hun verhaal aan de kapitein [Lars Mikkelsen] van een schip dat bij een poging om de Noordpool te bereiken bekneld is geraakt in het ijs. Victor vertelt in de eerste helft hoe en waarom hij het wezen creëerde, het wezen beschrijft wat het meemaakte sinds Frankenstein een vergeefse poging deed het te vernietigen. Een oogverblindende productie met superieur camerawerk en prachtige sets en kostuums. De special effects zijn teleurstellend en Del Toro heeft erg veel tijd nodig om de onderliggende (en oppervlakkig uitgewerkte) thema’s uit de doeken te doen. Deze trage vertelling duurt daarom twee keer zo lang als de nog altijd superieure versie van Tod Browning uit 1931.

Een fantastische productie met de spectaculaire geboorte van 'het monster' als één van de hoogtepunten. Hoewel James Mason een grote rol heeft die helemaal niet in het boek voorkomt, is deze film veel meer trouw aan het beroemde boek van Mary Shelley dan de bioscoopversies. Leonard Whiting en Michael Sarrazin houden zich op knappe wijze staande in de rollen van Frankenstein en het resultaat van diens experimenten. Een sterrencast met o.a. Michael Wilding, Ralph Richardson, Moira Shearer, Agnes Moorehead en John Gielgud leidt nooit af van het centrale drama. Jane Seymour is indrukwekkend als 'The Bride' en James Mason is op z'n vileine best in deze weelderige, indrukwekkende vertelling met een indrukwekkende finale.

Na de dood van zijn geliefde hond Sparky weet einzelgänger Victor Frankenstein [Charlie Tahan] hem opnieuw tot leven te wekken, maar Sparky’s terugkeer uit de dood zorgt voor nieuwe problemen, waaronder klasgenoot Toshiaki [James Hiroyuki Liao] die Victors ontdekking wil gebruiken voor eigen gewin. Animatiefilm in zwart-wit is een bewering van Frankenstein vol verwijzingen naar het verdere horrorverleden waaronder docent Mr. Rzykruski [Martin Landau] die het evenbeeld is van Vincent Price. Ondanks de jeugdige hoofdpersonen is dit waarschijnlijk iets te hoog gegrepen (en angstaanjagend) voor kinderen. Maar Burtons liefde voor klassieke horrorfilms (inclusief de originele Godzilla) maakt dit een must voor liefhebbers van dit genre en voor volwassenen die jong van geest zijn. Remake van Burtons gelijknamige korte film live-action uit 1984 met een mooie score van Danny Elfman.

Exotische danser Frankie [Halle Berry] verliest in 1973 haar baan vanwege haar onberekenbare gedrag. Ze zoekt professionele hulp, maar krijgt die pas wanneer psycholoog Oz [Stellan Skarsgård] voor haar in de bres springt. Hij ontdekt dat Frankie verschillende persoonlijkheden heeft en probeert een manier te vinden om de oorzaak hiervan te achterhalen en Frankie de hulp te geven die ze nodig heeft. De proloog maakt duidelijk Frankie als tiener [Vanessa Morgan] betrokken was bij een tragische gebeurtenis. De uitkomst van dat onderzoek is net zo simplistisch als de manier waarop Berry gestalte geeft aan haar verschillende persoonlijkheden. Dit mag dan gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar dat is duidelijk geen garantie voor een boeiende film.

De Duitse Frantz Hoffmeister [Anton von Lucke] sneuvelde in 1918 op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog. In zijn geboorteplaats hebben zijn ouders [Ernst Stötzner, Marie Gruber] een gedenkplaats voor hem aangelegd en zijn verloofde Anna [Paula Beer] woont bij hen in. Het graf wordt ook bezocht door Adrien [Pierre Niney], een Franse oorlogsveteraan die beweert Frantz goed te hebben gekend en na een stroeve kennismaking bevriend raakt met de familie, vooral met Anna die in Adrien veel van Frantz terugziet. Grotendeels gefilmd in zwart-wit waardoor de momenten met kleur extra impact hebben. Een intelligent geschreven en sterk geacteerde mix van romantiek en pacifistisch oorlogsdrama.

Anna [Lindsay Lohan] is een alleenstaande moeder en staat op het punt te trouwen met Eric [Manny Jacinto]. Dat betekent dat Harper [Julie Butters] en Lily [Sophia Hammons] stiefzusjes worden. Het probleem is dat ze elkaar niet uit kunnen staan. Een bezoek aan Madame Jen [Vanessa Bayer] veroorzaakt een dubbele lichaamswissel waarbij ook Anna’s moeder Tess [Jamie Lee Curtis] betrokken is. Het eerste uur is een aaneenschakeling van flauwe, voorspelbare situaties. Daarna wordt het iets beter, maar de schmierende cast helpt iedere grap of poging tot sentiment om zeep. Een teleurstellend vervolg op Freaky Friday (2003).

Het boek Freakonomics probeert onconventionele vraagstukken omtrent menselijk gedrag te verklaren met behulp van even onconventionele theorieën en experimenten. Klinkt wellicht als een stunt, maar de auteur van dit boek is de gerespecteerde Amerikaanse hoogleraar economie Steven D. Levitt. In deze documentaire gaan 5 regisseurs de uitdaging aan om één van de experimenten uit het boek op hun eigen wijze te verfilmen. Seth Gordon is verantwoordelijk voor het raamwerk dat de verschillende segmenten verbindt. Het is jammer dat er weinig variatie in stijl en dat niemand de onderwerpen al te serieus lijkt te nemen, terwijl er best interessante conclusies te trekken zijn. Onderhoudend, maar het boek is zonder enige twijfel een stuk interessanter.

De kleurloze Wendy [Cornelia Gröschel] heeft een slecht betaalde baan in een restaurant en een ondankbare echtgenoot [Frederik Linkemann]. Kort na een bizar incident met een dakloze man [Wotan Wilke Möhring] die beweert: “Du bist eine von uns!” ontdekt Wendy dat ze over een unieke gave beschikt. Terwijl ze probeert deze gave een plaats te geven in haar leven, onderzoekt ze ook waar ze dit aan te danken heeft. De sleutel ligt mogelijk bij de arts [Nina Kunzendorf], die haar al jaren medicatie voorschrijft. Duits lowbudget-antwoord op X:Men met een luchtige benadering komt qua spektakel tekort, maar Gröschels innemende spel en fijne humor maken dit de moeite waard.

Zombies, vampieren, buitenaardse wezens, hitsige/verliefde tieners en een wilde achtervolging. De opening van deze SF-komedie doet vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste komisch bedoelde variant op de Twilight-saga. Maar schijn bedriegt en de originele ideeën komen al snel voorbij. Het speelt zich allemaal af in een dorp waar zombies, mensen en vampieren samenleven. Door de dreiging van buitenaards gevaar ontstaat er verdeeldheid tussen de verschillende klassen. Drie tieners proberen de dorpsbewoners te verenigen in hun strijd tegen het buitenaardse gevaar. De verbeelding van deze harmonieuze samenleving levert enkele goede momenten op in deze vlotte komedie. Het scherp geschreven scenario biedt de beste one-liners en de leukste rol aan Fadem, die de film dan ook steelt als de sullige nerd die verandert in een zombie. De keuze voor de stem van 'Perfect Being' is briljant.

In deze horrorvariant op Freaky Friday zorgt een mysterieuze dolk ervoor dat seriemoordenaar 'The Butcher' [Vince Vaughn] en onzeker schoolmeisje Millie [Kathryn Newton] van lichaam wisselen. Terwijl Millie probeert uit handen van de politie te blijven, haar vrienden ervan te overtuigen dat zij niet 'The Butcher' is en een manier zoekt om de verwisseling ongedaan te maken, maakt 'The Butcher' van de gelegenheid gebruik om een aantal verse slachtoffers aan zijn CV toe te voegen.

Interessant basisidee valt volledig door de mand omdat Vaughn en Newton hun lichaamsverwisseling geloofwaardig te maken. Vaughn is veel te campy en Newton is volstrekt ééndimensionaal. Maar er zijn vermakelijke verwijzingen naar horrorklassiekers, zo nu en dan komt er een smakelijke executie voorbij en de finale is best aardig.

Rapper Too $hort leidt vier verhalen in die zich grotendeels tegelijkertijd afspelen in Oakdale in 1987 en starten na de vertoning van Lost Boys in de bioscoop. Nadat een groep Nazi-jongeren hun feest heeft verstoord, besluit een groep vrienden uit etnische en sociale minderheden zich voor te bereiden op wraak; Entice [Normani] en Barbie [Dominique Thorne] denken hun debuut als rapduo te maken, maar dreigen af te gaan wanneer de MC [Jordan Gomes] hen uitdaagt om een rapbattle aan te gaan tegen de zeer seksistische Too $hort; Clint [Pedro Pascal] belooft zijn hoogzwangere vrouw [Natalia Dominguez] dat hij zijn gewelddadige verleden verlaat; en een gangster [Ben Mendelssohn] gebruikt een basketbalwedstrijd om de huizen van de spelers te beroven. Wordt pas interessant wanneer de grote namen verschijnen en de overige castleden een lesje in acteren geven. Mendelsohn is de uitblinker en Tom Hanks heeft een grappige cameo als een videotheekeigenaar die strooit met filmtrivia. Wisselvalligheid is dus troef, maar hoogstaand wordt het nooit.

Kalkoen Reggie [Owen Wilson] ontsnapt aal een lot als Thanksgiving-kalkoen dankzij een presidentieel pardon. Dan wordt hij bevrijdt door Jake [Woody Harrelson] van Turkey Freedom Front (TFF). Met hulp van tijdmachine S.T.E.V.E. [George Takei] reist het duo terug naar 1621 waar Jake hoopt met hulp van ‘The Great Turkey’ hoopt te voorkomen dat het eten van een kalkoen überhaupt een Thanksgivingtraditie wordt. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van Chief Broadbeak [Keith David], de leider van de kalkoenen aldaar. Het helpt dat Reggie bevriend raakt met Jenny [Amy Poehler], de dochter van Chief Broadbeak. Vrolijke dwaasheid met een keur aan komisch talent achter de microfoon, een hoop melige, geslaagde humor en een lekker vlot tempo.

Het valt niet mee om iets te bedenken dat vervelender is dan een film die zichzelf zo intelligent en origineel vindt en de plank op alle fronten volledig misslaat. Free Fire valt in de uitgerangeerde categorie van hopeloze pogingen om Reservoir Dogs te evenaren, maar de cast is te zwak, de dialogen zijn levenloos en er is geen enkel karakter om mee te sympathiseren. De film draait om een schietpartij in een verlaten bouwval waar een wapendeal plaatsvindt, maar regisseur Ben Wheatley geeft amper enig overzicht van de geografie van het pand en de montage is een puinhoop: het lijkt willekeurig knip- en plakwerk waardoor het onduidelijk is wie zich nou waar bevindt en wie er op wie schiet. Nogal belangrijke informatie om de film te kunnen volgen, maar in dit prutswerkje lijkt Wheatley ieder basisbeginsel van schrijven, regisseren en monteren te zijn vergeten. De vergeefse pogingen om het geheel een dun laagje hipheid mee te geven door o.a. Annie's Song van John Denver op de soundtrack te gebruiken, voelen geforceerd aan en zelfs dat element is technisch onjuist gebruikt. Je hoeft bovendien geen muziekliefhebber te zijn om de muzikale continuïteitsfout in de finale te ontdekken. Het einde is niet de moeite waard en benadrukt alleen maar de zinloosheid van deze mislukking waarop ik zelf met alle liefde wat 'Free Fire' op los zou laten. Et voila, toch nog een flauwe woordspeling gevonden om deze tirade mee te beëindigen.

Reynolds is perfect gecast als Guy, een bankmedewerker voor wie elke dag hetzelfde is: hij groet zijn goudvis, trekt zijn blauwe shirt aan, zegt glimlachend tegen zijn klanten: “Don’t have a good day, have great day!” en maakt elke dag een bankroof mee die steeds wordt gepleegd door ‘superhelden’ met een zonnebril. Guy is op zoekt naar de ideale vrouw en wanneer hij Millie [Jodie Corner] ziet lopen denkt hij de ware te hebben gevonden. Wanneer hij besluit zijn dagelijkse routine te doorbreken om de vrouw van zijn dromen te volgen, ontdekt hij bij toeval dat hij een NPC (non-playable character) is in een online-platform genaamd ‘Free City’. En door af te wijken van de code die zijn dagelijkse routine heeft bepaald, zet hij de hele online-community op zijn kop. Wie nog nooit GTA-online of iets dergelijks heeft gespeeld zal de humor waarschijnlijk minder goed begrijpen, maar voor de doorgewinterde gamer valt er veel te genieten in deze aangename combinatie van elementen uit Groundhog Day, The Lego Movie en The Truman Show. Een intelligent scenario, vele injokes en een serie cameo’s en een hilarische bijrol van Channing Tatum.