Meningen

Het jaarlijkse nachtje waarin je ongestraft mag moorden, vernielen en plunderen is weer terug. Deze keer volgen we de lotgevallen van een familie op een afgelegen ranch niet ver van de Mexicaanse grens geleid door Dylan Tucker [Josh Lucas], en de Mexicaanse Adela [Ana de la Reguera] en Juan [Tenoch Huerta] die van de gelegenheid gebruik maken om illegaal de grens met de VS over te steken. De paden kruizen elkaar, Dylans attitude ten opzichte van Mexicanen ondergaat een transformatie en er is een opzichtige ironische slotwending ter afsluiting van de gebruikelijke schiet- en slachtpartijen. Op zijn zachtst gezegd routinematig.

Richie [Jonas Smulders] maakt volop gebruik van social media om zijn imago als gangstarapper in stand te houden. Maar kort nadat hij te horen heeft gekregen dat Sony hem een miljoenendeal heeft aangeboden wordt hij overvallen door de bende van een jonge man met een wit masker [Sergio Fontana] die het hele gebeuren live streamen en daarmee Richies imago ernstig beschadigen. Hulp zoeken bij de politie blijkt het alleen maar erger te maken waardoor Richie concludeert dat hij zijn reputatie alleen kan redden als hij zijn overvallers met gelijke munt terugbetaalt. Smulders toont opnieuw aan één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn als de jongere die vastgeklemd zit tussen zijn imago en zijn ware ik. De rol van Hadewych Minis als Richies alcoholische moeder is onvoldoende uitgewerkt en uiteindelijk overbodig en Richies bezoek aan de politie is een zwak moment, maar El-Hamus laat zich van zijn beste kant zien tijdens Richies nachtelijke zoektocht naar zijn overvallers.

De vage belevenissen van een groep tieners in Oekraïne aan het eind van de 20e eeuw. Tonia [Alina Cheban] is overgeplaatst naar een nieuwe school waar ze wordt binnengelaten door enger Dzhura [Zachary Shadrin]. Ze raakt bevriend met klasgenoot Lera [Yelyzaveta Tsilyk] en ontmoet Lera’s broer Sania [Arthur Aliiev]. Tonia heeft een oogje op Dzhura, Sania op Dzhura en Lera’s vriendin Ira [Dasha Zhykharska] heeft weer een oogje op Sania. Wat volgt is een buitengewoon rommelige mix van seks, vernederingen en vechtpartijen. Slecht geschreven, maar over het algemeen goed geacteerd door de jeugdige cast met Tsilyk als uitblinker.

Jo [Jessica Chastain] en David Henninger [Ralph Fiennes] zijn in Marokko voor één van de roemruchte, hedonistische feestjes van Richard Galloway [Matt Smith]. Na een avondje zuipen gaat David achter het stuur zitten, maar oeps... hij rijdt een jonge man [Omar Ghazaou] doodt. Kort nadat Richard heeft geholpen het incident onder het Marokkaanse tapijt te vegen, staat Abdallah [Ismael Kanater], de vader van het slachtoffer, voor de deur. Hij eist dat David hem vergezelt en aanwezig is bij de begrafenis van zijn zoon. Fiennes speelt zijn meest onsympathieke rol sinds Schindler’s List in een film vol verwerpelijke personages die hun arrogantie, racisme en algehele minachting niet onder stoelen of banken te steken. Erg onaangenaam kijkvoer.

. De eigenzinnige Jo [H.E.R.] en studiebol Raissa [Liza Soberano] zijn al jaren beste vriendinnen. Raissa’s besluit om in de VS te gaan studeren stelt de vriendschap zwaar op de proef. Maar dan vindt Jo de sleutel naar het Vergeten Eiland waarover haar oma [Dolly De Leon] altijd over sprak en gaan de twee vriendinnen nog één keer op avontuur. Afgezien van het cliché van de nerdige bril zijn de hoofdpersonen op verfrissende manier uitgewerkt. Het eiland zit vol kleurrijke wezens en biedt de nodige verrassingen, en het verhaal is een fijne mix van actie, komedie en sentiment. Zonder verdreven stemvertolkingen, de regelmatig hyperkinetische animatie en de dominante muzikale score was dit een juweeltje geweest.

Competent gemaakte, formulematige western met Kiefer Sutherland als een voormalige scherpschutter die de wapens heeft neergelegd en terugkeert naar zijn oude woonplaats om zijn vader [Donald Sutherland] op te zoeken. Oude koeien worden uit de sloot gevist en dat allemaal om ons te brengen naar een finale die de doorgewinterde western-liefhebber vaker heeft gezien in aanzienlijk betere westerns. Voor wie niet zo bekend is met het westerngenre zal dat geen bezwaar zijn.

Uitstekend gebruik van locaties en een fantastische Paul Newman dragen bij aan een uitstekende politiefilm over het reilen en zeilen van een politiebureau in The Bronx dat de bijnaam 'Fort Apache' heeft. Murphy [Paul Newman] is een doorgewinterde agent die met zijn partner Corelli [Ken Wahl] op creatieve wijze de orde in zijn buurt probeert te handhaven zonder daarbij de buurtbewoners tegen zich te krijgen. Wanneer twee jonge agenten op klaarlichte dag door worden geschoten, besluit de nieuwe commissaris Connoly [Edward Asner] dat de agenten nu volstrekt volgens het boekje moeten werken. Maar dat leidt al snel tot escalatie op meerdere fronten.
Heywould Gould baseerde zijn scenario op de ervaringen van twee ervaringsdeskundigen en de film zit dan ook vol met fascinerende details en verrassende momenten die een scenarist nooit zelf zou kunnen bedenken. De film is afwisselende (zeer) grappig en (zeer) schokkend. Dat eerste vooral wanneer Murphy een verwarde man met een mes overmeestert en wanneer Murphy en Corelli laten zien dat ze wel degelijk 'volgens het boekje' kunnen werken. Pam Grier [als een heroïnehoer] en Danny Aiello [als de getergde collega Morgan] maken indruk in enkele van de meest confronterende scènes. Rachel Ticotin laat ook een onuitwisbare indruk achter als verpleegster Isabella, vooral in de scène waarin ze bezwijkt aan een overdosis. Eén van de beste politiefilms ooit gemaakt.

Laat je niet van de wijs brengen door de vele prijzen; dit is een abominabel geacteerde, absurde thriller over tweelingen en weeskinderen [Savina en Serina Perey] die om niet te verklaren redenen geadopteerd worden door de labiele Amy [Brittany Underwood] en haar lompe vriend [Robert Palmer Watkins]. Die laat direct merken dat hij de meiden liever kwijt dan rijk is. Dat vinden de zusjes niet fijn, dus één van hen besluit de boel te saboteren. Verwaarloosbare rotzooi.

Raoul [Christopher Paoua] gaat naar Marseille om meer te weten te komen over de laatste levensfase van zijn dochter Agnes die daar een jaar geleden overleed. Hij ontdekt dat Agnes de leadzanger was van een new wave-punk band en raakt zo geobsedeerd door haar muziek, dat hij alles op alles zet om haar oude band bij elkaar te brengen. Een cultfilm waarbij je waardering afhangt van Paoua’s wilde vertolking (hij doet denken aan Borats doorgeslagen broer) en de muzikale scene waarin dit zich afspeelt.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog straft de Spaanse dictator Franco landgenoten die vochten tegen de fascisten door hen hun staatsburgerschap te ontnemen. Een groot aantal van hen belandde in Mauthausen, het beruchte concentratiekamp dat onder leiding stond van Franz Ziereis [Stefan Weiniert]. Vanwege zijn ervaring als fotograaf overleeft Francesc Boix [Mario Casas] als assistent van kampfotograaf Paul Ricken [Richard Van Wyden]. Francesc gebruikt zijn positie om een poging te wagen negatieven uit Mauthausen te smokkelen, zodat de wereld kan zien wat zich daar afspeelt. Targarona slaagt er onvoldoende in de erbarmelijke omstandigheden te reconstrueren. De echte foto’s (die tijdens de aftiteling te zien zijn) maken dan ook aanzienlijk meer indruk dan wat zich daarvoor heeft afgespeeld, ook al omdat er weinig nieuws onder de zon is.

Michael Keaton is perfect gecast als de even energieke als aalgladde Ray Kroc, die het concept van de gebroeders McDonald een enorm succes maakte, maar die ook gefrustreerd raakte doordat de broers elk innovatief idee zonder pardon afwezen. We weten nu dat McDonald's ondanks die houding toch één van 's werelds meest bekende merknamen is. The Founder - een slimme titel - beschrijft hoe het zover heeft kunnen komen.

Keaton is voortreffelijk in een rol die hem op het lijf is geschreven, maar het scenario schiet echt tekort waar het andere sleutelpersonages betreft. Nick Offerman en John Carroll Lynch zijn subliem als de broers McDonald's - de scène waarin Kroc kennis maakt met de broers is hilarisch - maar ze komen nauwelijks in het stuk voor. De briljante Laura Dern heeft een zeer ondankbare rol als Krocs echtgenote, die het allemaal ogenschijnlijk met lede ogen laat gebeuren. Het is duidelijk dat Krocs obsessie met McDonald's zijn huwelijk onder druk heeft gezet, maar daarvan is in het scenario nauwelijks iets te merken.

Michael Keaton is 'the whole show' en ondanks zijn charismatische vertolking had ik het na een uurtje wel een beetje gehad, ook al omdat er geen karakteronwikkeling is. Het scenario richt zich meer op de zakelijke veranderingen waardoor McDonald's uiteindelijk het machtige imperium werd waar wij nu nog van genieten... of walgen. Alleen voor fans van Michael Keaton dus.

Ritchies vlotte regie en de sterke cast voorkomen dat deze oubollige avonturenfilm geen totale verschrikking is. Het betreft kunstdief Luke [John Krasinski] die door een dodelijk zieke biljonair [Domhnall Gleeson] is ingehuurd om te zoeken naar bron van de eeuwige jeugd uit de titel. Vaste partners in crime Murphy [Laz Alonso] en Deb [Carmen Ejogo] zijn van de partij, maar Luke realiseert zich dat hij de unieke kennis nodig heeft van zijn zus Charlotte [Natalie Portman], een curator in Londen die verwikkeld is in een scheiding. Het even magere als vergezochte plot maakt het bovendien bepaald niet leuk om mee te puzzelen. Dan nog liever Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa.

Van de 5 Lane-zusjes spelen er 3 in dit romantische drama over de 4 dochters van Adam Lemp [Claude Rains]. Thea [Lola Lane], Kay [Rosemary Lane], Ann [Priscilla Lane] en Emma [Gale Page] moeten elk belangrijke beslissingen nemen wanneer de liefde zich aandient. Het scenario is formulematig en van de 4 hoofdrolspeelster komt alleen Priscilla Lane redelijk overtuigend over. En ja, dit is nog uit de tijd dat acteurs geen tijd kregen om een instrument te leren bespelen. Maar er is prima ondersteuning van de betrouwbare Claude Rains - in een voor hem ongebruikelijke luchtige rol - en May Robson als de tante die bij de familie inwoont. Bovendien is dit de eerste grote rol van John Garfield en het talent spat van het scherm. Pijnloos tijdverdrijf, maar een must voor liefhebbers Garfield-fans.

Nog geen jaar na de moord op John F Kennedy maakte Mel Stuart deze nauwkeurige reconstructie van de traumatische periode rondom de dood van de geliefde Amerikaanse president. De documentaire begint plechtig met de 20 saluutschoten die ter nagedachtenis aan JFK werden afgevuurd en zet vervolgens in chronologische volgorde alle gebeurtenissen nog eens op een rijtje. De chronologie wordt alleen (terecht) onderbroken door een terugblik op het leven van Lee Harvey Oswald. Natuurlijk komen alle beroemde beelden voorbij in een aaneensluiting van archiefmateriaal, maar Stuart voegt er interviews aan toe met enkele ooggetuigen, inclusief Oswalds hospita. Richard Basehart heeft een prima stem, maar de schrijver van zijn teksten is er duidelijk op uit om het zo nauwkeurig bewaakte imago van de Kennedy's als een voorbeeldig presidentieel echtpaar - en Kennedy als een groot president - nog eens flink op te poetsen. Objectief is het dus allemaal niet, desalniettemin is dit een prima startpunt voor diegenen die zich willen verdiepen in dit immer fascinerende stukje geschiedenis.

Tien jaar na haar memorabele bijrol in Black Swan herinnert Kunis ons er eindelijk weer eens aan dat ze wel degelijk serieus kan acteren. Het helpt ongetwijfeld dat ze in Glenn Close een fantastische tegenspeler heeft, maar de twee stuwen elkaar naar grote hoogten in dit scherp geobserveerde verslavingsdrama dat geïnspireerd is door het verhaal van Amanda Wendler en haar moeder Libby Alexander. De slonzige, broodmagere Molly [een vrijwel onherkenbare Mila Kunis] staat opeens voor de deur bij haar moeder Deb [Glenn Close] met de mededeling dat ze nu eindelijk wil afkicken. Het is bepaald niet de eerste keer dat Molly die belofte doet en Deb wijst haar dochter aanvankelijk de deur. Maar Ma Flodder zei al eens: “Het blijft toch je kind, hè” en dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Deb doet er alles aan om te voorkomen dat Molly haar berooft of het huis verlaat om te scoren, maar ze begrijpt ook dat haar wantrouwen juist een negatief effect kan hebben op de slagingskansen van haar dochter. We volgen moeder en dochter tijdens een periode van vier dagen waarin Molly thuis clean moet blijven om een drugsremmer te krijgen waarmee ze niet meer high kan worden. Subliem samenspel van twee topacteurs in een intelligent zeldzaam intelligent, en nimmer sentimenteel verslavingsdrama.

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Sinds schrijver Edward [James McArdle] zijn relatie verbrak met Raf [Gaetan Garcia] verzorgt hij zijn moeder Alma [Fionnula Flanagan] die als gevolg van een beroerte hulp nodig heeft bij alledaagse dingen en haar spraakvermogen is verloren. Tot zijn verbijstering besluit een aantal vrienden hun moeders (en een pleegmoeder) bij Edward achter te laten, zodat ze een Pride evenement in het buitenland kunnen bezoek. Edward zit nu dus opgescheept met vier moeders op leeftijd. Welke gevolgen dat heeft voor Edward, Alma en hun onderlinge relatie staat centraal in deze amusante, maar ook ontroerende tragikomedie over vreugde en pijn bij het ouder worden en het belang van communicatie tussen ouders en kinderen. Losse remake van de Italiaanse film Pranzo Di Ferragosto/Mid-August Lunch (2008).

De eerste 65 minuten zijn behoorlijk gedateerd, maar dat komt ook doordat de melodramatische verhaallijnen uit deze uiterst succesvolle, klassieke tranentrekker sindsdien talloze keren zijn gebruikt. Margaret Mann is de dappere Mother Bernie, een alom geliefde en gerespecteerde bewoonster van het Beierse dorpje Burgendorf. Ze is apetrots op haar vier zoons, die elk hun eigen weg zijn gegaan. De oudste zoon Franz [Francis X Bushman jr] is beroepssoldaat, Johann [Charles Morton] een hardwerkende edelsmid en Andreas [George Meeker] een zachtaardige schaapsherder. Joseph [James Hall] is een avonturier die emigreert naar de Verenigde Staten. Wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt... tja, je kunt het verder wel invullen vermoed ik.

John Ford zet een wat naïef romantisch beeld van het Beierse dorpsleven neer en de komedie ligt er aanvankelijk erg dik bovenop. Het gebrek aan verrassing en het vaak wat toneelmatige, gestileerde acteerwerk betekent dat de film lang niet meer de dramatische impact heeft van 90 jaar geleden. Maar het laatste half uur, dat zich afspeelt na de oorlog, is toch meeslepend en bezorgen je ongetwijfeld toch een flinke brok in de keel en mogelijk zelfs een paar tranen in de ogen.

Niet geheel geloofwaardig, maar onderhoudend drama omtrent Robert Cosick [Richard Basehart], een verwarde man die overweegt zelfmoord te plegen door van de richel van een hotel te springen en de eenvoudige verkeersagent Charlie Dunnigan [Paul Douglas], die niet alleen als eerste ter plekke is maar ook de enige blijkt te zijn met wie Robert wil praten. Het is aan Charlie om Robert aan de praat te houden en te achterhalen wat de reden is voor zijn wanhoopsdaad. Het scenario van John Paxton toont echter ook hoe de media anno jaren '50 alles in het werk stellen voor dat ene beeld, dat ene geluidsfragment, alsmede hoe alle publieke aandacht een ingrijpend effect heeft op de levens van toevallige passanten.

Richard Basehart is OK, maar wordt volledig weggespeeld door Douglas die ronduit perfect is als de aardse, behulpzame agent die in een situatie terecht is gekomen waar hij totaal niet voor getraind is. Agnes Moorehead en Robert Keith zijn prima als Roberts kibbelende ouders, bovendien bevat de film van twee filmsterren in wording. Jeffrey Hunter (in zijn tweede filmrol) speelt een jonge toeschouwer en Grace Kelly toont in haar speelfilmdebuut al alles in huis te hebben om één van de grootste filmsterren van haar generatie te worden, ondanks haar kleine rolletje.

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.

Prachtig gefilmd, voortreffelijk geregisseerd en fantastisch geacteerd drama waarin Dafna [Sarah Adler] en Michael Feldman [Lior Ashkenazi] abusievelijk te horen krijgen dat hun zoon Jonathan [Yonaton Shirai] is omgekomen. Michael, zelf een ex-soldaat, besluit zijn contacten in het leger te gebruiken om ervoor te zorgen dat Jonathan zo snel mogelijk thuis komt. Jonathan bewaakt ondertussen, met een paar collega's, een afgelegen grenspost in de woestijn en probeert de ééntonigheid van het werk te doorbreken door het maken van tekeningen.

In het eerste deel filmt regisseur Samuel Maoz Ashkenazi vrijwel uitsluitend in frontale close-ups. Dat stelt Ashkenazi voor een grote uitdaging en hij geeft een indrukwekkende tour-de-force weg waarin hij op zeer beheerste wijze uiting geeft aan de complexe emoties die zijn karakter voelt. Het middelste deel, dat zich afspeelt bij de grenspost, zit vol visuele, vaak surrealistische juweeltjes en Maoz gebruikt deze om het absurdisme van het werk van de grensbewakers neer te zetten. In het laatste deel toont hij ook zijn kwaliteit als scenarist door ons op intrigerende wijze langzaam maar zeker deelgenoot te maken van een ironische wending die we pas in de briljante epiloog zien. Overigens, hoe goed de acteurs ook zijn, wat mij betreft wordt de show gestolen door... een dromedaris!

De in Kroatië geboren Tatjana Bozic woonde nooit langer dan 10 jaar in hetzelfde land. Tot ze een Nederlander trouwde en een zoon kreeg. Sinds haar scheiding is de 52-jarige Tatjana een alleenstaande Amsterdamse moeder en ze worstelt met die rol. Ze zoekt manieren om haar eenzaamheid tegen te gaan. Deels door groepstherapie, maar ook door haar woning open te stellen als ‘Tiny Hotel’ in de hoop vriendschappen te sluiten met gasten. Er zijn amusante momenten, waaronder die waarin ze met haar in Nederland geboren zoon haar Kroatische familie bezoekt, maar haar verhaal mist een universeel karakter en hangt daarom wat als los zand aan elkaar.

De makers van een podcast, dat specifiek tot doel heeft om iets te zoeken achter elke Instagram-post van Britney Spears, komen volop aan het woord, maar Britney en haar ouders werkten hier niet aan mee Zoals de door de rechtbank aan de kant gezette advocaat Adam Streisand (één van de vele twijfelachtige bronnen) zegt: "We don't know what we don't know." Deze documentaire bestaat dan ook louter uit speculaties op basis van weinig betrouwbare bronnen, zoals Britneys wazige voormalige begeleider - wiens hele huis een altaar voor Britney is - en "mensen die ooit voor Britney hebben gewerkt". Belangrijke thema's als media-maniulatie, seksisme, geestelijke gezondheid, de rol van de roddelpers (in de vorm van enkele zeer hypocriete paparazzi) en de wetgeving rondom 'conservatorship' worden aangehaald, maar nooit verdiept in deze exploitatieve documentaire die een smet is op het blazoen van The New York Times die hun naam hieraan verbonden. Het feit dat de hele Free Britney-campagne is gebaseerd op een anonieme voicemail zegt iets over de geloofwaardigheid (en de geestelijke gesteldheid) van een ieder die #FreeBritney publiekelijk steunt.

France de Meurs [Léa Seydoux] is een succesvolle, maar ook vrij zelfingenomen politieke journalist die onder anderen op goede voet staat met President Macron. Zowel haar carrière als haar privéleven komen in opschudding wanneer France een lichte aanrijding veroorzaakt. Hoewel ze er alles aan doet om het slachtoffer [Jawas Zemmar] zowel moreel en financieel te steunen, kampt ze met een schuldgevoel dat versterkt wordt door de niet aflatende aandacht van de media. Ze stort zich op haar werk om haar integriteit te bevestigen. Begint uitstekend, mede dankzij de chemie tussen Seydoux en Blanche Garden, die de rol speelt van persoonlijke assistent Lou. Maar de overgang van luchtig komisch drama naar tragedie is te abrupt en niet effectief, mede omdat Dumont alle registers opentrekt om onze sympathie op te wekken voor France. De reconstructies van verslaggeving in oorlogsgebied zijn wél overtuigend.

Greta Gerwig is fantastisch in de titelrol (volledige naam: Frances Halliday). Frances is een 27-jarige danseres die simpelweg probeert te overleven in New York. De vier episodes in de film vallen samen met verhuizingen naar een andere wijk in New York, steeds het gevolg van een persoonlijke gebeurtenis of van financiële problemen. Frances probeert stabiliteit te vinden in een vorm van een eigen, vaste woning en daarbij ook nog haar vriendschappen levend te houden, in het bijzonder haar die met haar beste vriendin Sophie.

Gerwig is ontwapenend in een levendige, authentieke rol en ze is omringt door een keur aan acteertalent dat die authenticiteit vasthoudt. De film is afwisselend hilarisch en ontroerend, zonder ooit geforceerd aan te voelen. De ietwat pretentieuze zwartwit-fotografie is een minpuntje, maar dit is een film waar iedere jong-volwassene die ooit in dat vagevuur tussen studententijd en volwassenheid heeft gezeten zal herkennen en omarmen.

Worstelende liedjesschrijver Jon Burroughs [Domhnall Gleeson] krijgt een droomkans in zijn schoot geworpen wanneer de toetsenist [Shane O’Brien] van de band ‘Soronpfrbs’ doordraait. Jon vervangt hem direct en verwondert zich vooral om tekstschrijver en frontman Frank [Michael Fassbender], een zonderling die 24 uur per dag een enorm masker van papier-maché draagt. Een origineel uitgangspunt voor wat een boeiende karakterstudie had kunnen worden, maar scenaristen Jon Ronson en Peter Straughan benutten hun kansen slecht mondjesmaat waardoor het niet zo onconventioneel wordt als je zou verwachten. Maggie Gyllenhaal is vermakelijk als het grillige bandlid Clara.

De getalenteerde cast ten spijt is dit een vlakke, praterige poging tot neo-noir waarin chef-kok Frank [Michael Shannon] in bed beland met Lola [Imogen Poots]. Een hoop gepraat later ontstaat er enige ruimte voor spanning maar door de trage, statische regie van Matthew Ross komt dit onderkoelde romantische drama met thriller-elementen nooit op gang.

Victor Frankenstein [Oscar Isaac] en het wezen [Jacob Elordi] dat hij creëerde vertellen hun verhaal aan de kapitein [Lars Mikkelsen] van een schip dat bij een poging om de Noordpool te bereiken bekneld is geraakt in het ijs. Victor vertelt in de eerste helft hoe en waarom hij het wezen creëerde, het wezen beschrijft wat het meemaakte sinds Frankenstein een vergeefse poging deed het te vernietigen. Een oogverblindende productie met superieur camerawerk en prachtige sets en kostuums. De special effects zijn teleurstellend en Del Toro heeft erg veel tijd nodig om de onderliggende (en oppervlakkig uitgewerkte) thema’s uit de doeken te doen. Deze trage vertelling duurt daarom twee keer zo lang als de nog altijd superieure versie van Tod Browning uit 1931.

Een fantastische productie met de spectaculaire geboorte van 'het monster' als één van de hoogtepunten. Hoewel James Mason een grote rol heeft die helemaal niet in het boek voorkomt, is deze film veel meer trouw aan het beroemde boek van Mary Shelley dan de bioscoopversies. Leonard Whiting en Michael Sarrazin houden zich op knappe wijze staande in de rollen van Frankenstein en het resultaat van diens experimenten. Een sterrencast met o.a. Michael Wilding, Ralph Richardson, Moira Shearer, Agnes Moorehead en John Gielgud leidt nooit af van het centrale drama. Jane Seymour is indrukwekkend als 'The Bride' en James Mason is op z'n vileine best in deze weelderige, indrukwekkende vertelling met een indrukwekkende finale.

Na de dood van zijn geliefde hond Sparky weet einzelgänger Victor Frankenstein [Charlie Tahan] hem opnieuw tot leven te wekken, maar Sparky’s terugkeer uit de dood zorgt voor nieuwe problemen, waaronder klasgenoot Toshiaki [James Hiroyuki Liao] die Victors ontdekking wil gebruiken voor eigen gewin. Animatiefilm in zwart-wit is een bewering van Frankenstein vol verwijzingen naar het verdere horrorverleden waaronder docent Mr. Rzykruski [Martin Landau] die het evenbeeld is van Vincent Price. Ondanks de jeugdige hoofdpersonen is dit waarschijnlijk iets te hoog gegrepen (en angstaanjagend) voor kinderen. Maar Burtons liefde voor klassieke horrorfilms (inclusief de originele Godzilla) maakt dit een must voor liefhebbers van dit genre en voor volwassenen die jong van geest zijn. Remake van Burtons gelijknamige korte film live-action uit 1984 met een mooie score van Danny Elfman.