Meningen

Nicky “Mellow” Spurgeon [Will Smith] is de jongste telg uit een familie van oplichters die beginnende oplichter Jess [Margot Robbie] eerst ontmaskert en meteen ook maar een hoop beroepsgeheimen prijsgeeft. “Die with the lie” is zijn motto, maar daar valt verder niet heel veel van te merken in deze episodische, matig uitgewerkte misdaadkomedie die het volledig moet hebben van het charisma van de twee sterren. Daarmee zit het gelukkig wel snor en Robbie komt weg met wat in feite de rol van een ‘dom blondje’ is, zoals alleen mannen (in dit geval de regisseurs) die nog durven te bedenken.

Een groep tienerfotomodellen (meisjes in korte rokjes, jongens met een sixpack) komt vast te zitten in een huis wanneer het huis wordt omringd door een zonderlinge, mogelijk radioactieve mist. Een paar van hen komt later aan, maar is het wel verantwoord om die binnen te laten? Absurde horrorfilm met een anticlimax heeft in ieder geval nog een paar brute scènes met een flinke dosis gore voor de liefhebbers. Daar is dan ook al het (min of meer) positieve mee gezegd.

In 1944 keert Gene Lewis [Jake Abel] terug naar de VS, nadat hij in Frankrijk gewond is geraakt in de strijd tegen de Duitsers. Hij wordt herenigd met zijn verloofde [Brianna Hildebrand], met wie hij een bezoek brengt aan haar oom [John Cusack] en tante [Mira Sorvino], die Penny opvoedden na de tragische dood van haar ouders. Maar Gene heeft een geheime opdracht meegekregen en vertrouwt de Belgische logé Viktor [Géza Röhrig] niet. De aandacht voor Amerikaanse steun voor het nationaal-socialistische gedachtengoed is intrigerend, maar de uitwerking is vaag, regelmatig verwarrend en uiteindelijk ronduit bespottelijk. Cusack en Sorvino hebben betere tijden gekend.

William Dieterle houdt het tempo hoog in dit melodrama dat qua vulgariteit nog net aan de Hayes-code lijkt te zijn ontsnapt. Een geblondeerde Bette Davis speelt de rol van Arlene Bradford, een jonge vrouw die haar carrière in een nachtclub lijkt te hebben verruild voor een rustig leven in rijkdom, wanneer ze zich verloofd met Spencer Carleton [Lyle Talbot]. Maar al gauw blijkt dat Arlene snode plannen heeft. Vanaf dat moment is er geen touw vast te knopen aan het erbarmelijke scenario, maar gelukkig duurt het allemaal niet zo lang. Erger je aan de stijve Talbot, geniet van Davis op haar ordinairst en wie weet kan er ook nog een glimlach af voor Hugh Herbert als (onvermijdelijke) comic relief in zijn rol als persfotograaf op zoek naar 'futuristische hoeken'. Maar het blijft hoe dan ook een plichtmatig prutswerkje.

Op ware feiten gebaseerd relaas van een Hongaarse familie die in november 1951 een aantal dagen onder huisarrest komt te staan omdat het Communistische bewind reden heeft te geloven dat één van de familieleden belangrijke informatie heeft over een politieke staatsvijand. Het scenario van András Vörös is een onevenwichtige mix van thriller, zwarte komedie en familiedrama met een overdaad aan karakters en onduidelijkheid. Goed geacteerd met een aantal goede momenten, maar te warrig om te beklijven.

De Noorse Volksschool werd in de jaren 1840 opgericht om gratis onderwijs aan te kunnen bieden in afgelegen plattelandsgemeenschappen. Nu heeft een aantal volksscholen een internationaal karakter met een unieke insteek. Deze documentaire richt zich op drie jongeren (waaronder de Groningse Raimon) die zich hebben ingeschreven op een school niet verder van de Russische grens. Met steun van mentoren en sledehonden staan ze voor de taak om te leren overleven in dit onherbergzame gebied, met als doel vaardigheden en zelfvertrouwen te ontwikkelen waarmee ze de volgende stap in hun leven kunnen en durven te maken. Hege, Raimon en Bjørn vormen een dwarsdoorsnede van de veel grotere groep en zijn opmerkelijk openhartig over hun zorgen en onzekerheden. Ondertussen zien we hun worsteling en groei gedurende het schooljaar, waarbij de band met de onvermijdelijk hartveroverende sledehonden een sleutelrol speelt. Integer gemaakt en vol prachtige beelden van de Noorse natuur.

Wij hebben Johan Nijenhuis, Italië heeft Paolo Genovese. Oppervlakkig is troef en originaliteit is ver te zoeken in deze romkom over de eerste date van gescheiden vader Piero [Edoardo Leo] met Lara [Pilar Fogliati], die niet opnieuw wil vallen op een onbeschikbare man. Hun woorden en daden worden aangestuurd door 4 delen van hun persoonlijkheid (4 mannen voor Piero, 4 vrouwen voor Lara) die alles evalueren en kibbelen over wat er nu moet gebeuren. Het concept is natuurlijk gejat van Inside Out, maar uitgewerkt om een niet al te veeleisend, breed en conservatief publiek aan te spreken. Een groot succes in eigen land, maar dat is lang niet altijd een garantie voor kwaliteit.

Cole [Keegan Allen] verdient zijn geld door over de hele wereld filmpjes te maken waarin hij zijn eigen angsten overwint. Zijn abonnees hebben nu Moskou aangewezen voor zijn volgende locatie. Regelneef Dash [George Janko] heeft via Alexei Koslov [Ronen Rubinstein], de zoon van een steenrijke politicus, een nieuwe uitdaging geregeld. Tja, Alexei is Russisch, rijk en “heeft dit soort dingen wel vaker gedaan” dus dat zit wel snor. Cole neemt naast Dash zijn vriendin Erin [Holland Roden], zijn beste vriend Thomas [Denzel Whitaker] en wintersportatleet Samantha [Siya] mee naar een escaperoom. Een vrij absurd uitgangspunt voor een belachelijke thriller met een bespottelijke (en gejatte) ontknoping. Wernick is beter in regisseren dan in schrijven, al wil dat niet veel zeggen.

Wanneer de nieuwsgierige en volhardende journaliste Ann Gorman [Dorothy Patrick] een scherpe analytische geest blijkt te hebben, besluit politieagent Harry Grant [William Lundigan] haar hulp te gebruiken in ruil voor het verhaal van de zoektocht naar seriemoordenaar "The Judge", die al zes maanden angst zaait in de stad. Geen bekende namen in deze B-film, maar dit is een aangename tijdvuller die onder de regie van Richard Fleischer boven z'n beperkte budget uitsteekt. De uiteindelijk ontmaskering is weliswaar niet helemaal geloofwaardig, maar de finale is - mede dankzij de opwindende score van Leonid Raab - een bevredigend slot van een vermakelijke Film noir.

"I'm all right Jack" grapt Kenneth Williams als Commandant Maximilian Burger van het Vreemdelingenlegioen, alsof hij ons erop wil wijzen dat deze film de zwakste uit de Carry On-reeks is sinds Carry On Jack. Dit lijkt een soort vingeroefening voor het veel betere Carry On-Up The Kyber, want ook hier gaat het om een regiment bestaande uit een pompeuze leider [hier genaamd Sergeant Nocker, een indicatie van het niveau van de humor] en enkele op zijn zachtst gezegd excentrieke soldaten. Phil Silvers domineert de film met zijn Sgt Bilko-truc, maar in deze teleurstellende parodie is er te weinig materiaal om de speelduur te rechtvaardigen, waardoor de grappen voorspelbaar worden en er eerlijk gezegd al snel weinig meer te genieten valt.

De eerste film van Christopher Nolan werd opgenomen tijdens een aantal weekenden in Soho. "Following" begint als een karakterstudie van een jonge, werkloze schrijver [Jeremy Theobald] die uit verveling mensen begint te volgen. Eén van die mensen is Cobb [Alex Haw], die hem aanspreekt op zijn gedrag en hem vervolgens uitnodigt om hem te volgen terwijl hij een aantal inbraken pleegt en op basis van de dingen die hij vindt een karakterschets geeft van de slachtoffers. Halverwege neemt de film een abrupte wending met een plot rondom een driehoeksverhouding vol list en bedrog. Die geforceerde overgang is een zwak punt in de eerste speelfilm die Christopher Nolan regisseerde, maar is een must voor fans van deze innovatieve filmmaker.

Zoek je naar de ingrediënten voor een blog met de titel ‘Ten Things I Hate About Romcoms? Dan is dit jouw film! Blijkbaar waren er drie schrijvers nodig om de meest afschuwelijke banaliteiten op een hoop te werpen. Promotiecampagne voor Instagram en 020 gaat over de strijd tussen voedingsbloggers Sam [Sanne Vogel] en Lilian [Holly Mae Brood] voor de presentatie van een nieuw kookprogramma op RTL. De twee hebben een 10-delige Instagram-challenge opgezet en zijn toen aan hun laatste uitdaging: het recenseren van een nieuw restaurant. Laat Sam nu net een hele slechte review geven en laat de chef-kok van dat restaurant nu die sympathieke Marco [Sinan Eroglu] zijn, met wie ze na een ontmoeting in een groentewinkel een afspraakje heeft staan. Eroglu acteert als een houten klaas, maar krijgt serieuze concurrentie van vermeend komiek Roué Verveer in de categorie ‘slechtste acteerprestatie’. Daalt in een mum van tijd af naar de diepste regionen van romcom-hel. En het wordt alleen maar erger. Een moderne film dat dweept met ‘Aan De Amsterdamse Grachten’ en zelfs die enorme hit van Gordon uit het stof haalt (waar het van hoort), krijgt sowieso een ster aftrekt. Bij dit gedrocht is dat overbodig, dan wel onmogelijk.

Een man [Charlie Day] die niet praat en de geest heeft van een vijfjarige, wordt door de psychiatrische instelling waar hij verblijft op de bus naar Hollywood gezet omdat de zorgkosten niet worden vergoed. Een filmproducent [Ray Liotta] ziet dat deze man als twee druppels water lijkt op een acteur in zijn film met wie de samenwerking ontzettend stroef verloopt en hij besluit deze man met mutisme en de geest van een vijfjarige (ik zeg het nog maar even) de hoofdrol in zijn film over te laten nemen. Ken Jeong speelt een opportunistische publicist die zijn nieuwe cliënt het pseudoniem Latte Pronto geeft. Van de vele parodieën die Hollywood heeft gemaakt over zijn eigen wereldje, is dit zonder meer een van de slechtsten. Het scenario lijkt geschreven te zijn door en voor tienjarigen en dwingt een indrukwekkende ondersteunende cast (waaronder Adrien Brody, Jason Sudeikis en John Malkovic) de meest uitgekauwde en/of smakeloze grappen op film vast te leggen. Laatstgenoemdes Jism-monoloog is het dieptepunt, maar is helaas typerend voor het intelligentieniveau van deze beschamende verspilling van talent. En ik bedoel zeker niet die van schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Day. Die weet duidelijk niet beter.

Tafelvoetbal is niet bepaald een visueel dynamische sport. De hier geportretteerde beoefenaars van deze sport rammen de ballen zo hard over de tafel dat het met het blote oog niet eens te volgen is! Dat weerhield de Foosballbond er niet van om deze documentaire te laten maken waarin regisseur Heslinga zes topspelers volgt in de aanloop naar het volgende WK. Spil van het verhaal is Todd Loffredo, de 56-jarige veteraan die behoort tot de eerste generatie professionals en na 40 jaar nog steeds de nummer 2 van de wereld is. De uitvinding van het spelletje komt aan bod, evenals de reden voor de enorm populariteit in de jaren ’70 en het (zo blijkt) logische verval vanaf de jaren ’80. De spelers tonen bovendien hun geweldige trickshots en maken duidelijk wat je moet doen en welke tol je moet betalen om op dit niveau te kunnen spelen. Conventioneel qua structuur en omdat de sport zo weinig televisiegeniek is voel je weinig spanning bij de opbouw naar wat het dramatische hoogtepunt had moeten zijn: de finale van het WK. Wat meer diversiteit was ook welkom geweest.

Drie jaar geleden kwam een groepje jongeren uit het stadje Bomont na een feestje om bij een auto-ongeluk. Vooral dankzij predikant Shaw Moore [Dennis Quaid], wiens zoon één van de slachtoffers was, geldt er sindsdien voor alle jongeren tot 18 jaar een avondklok. Tevens zijn ‘ongepaste activiteiten’ , ‘luisteren naar vulgaire muziek’ en niet te vergeten ‘obsceen en wellustig dansen’ verboden. Na de dood van zijn moeder de uit Boston afkomstig tiener Ren McCormack [Kenny Wormald] naar Bomont om in te trekken bij zijn oom [Ray McKinnon] en tante [Kim Dickens]. Al snel raakt Ren bevriend met Willard [Miles Teller] en Ariel [Julianna Hough], Shaws rebelse dochter. Samen besluiten ze een poging te doen om de regels af te schaffen. Remake van de populaire, maar niet al te geweldige gelijknamige film uit 1983 bevat wel erg veel popmuziek voor een film die juist gaat over het ontbreken daarvan. Bovendien lijkt het erop dat Bomont ondanks het dansverbod tjokvol professionele dansers lijkt te zitten. Volstrekt voorspelbaar en niet serieus te nemen. Miles Teller is desondanks vermakelijk als de boertige, maar uiteindelijk toch sympathiek Willard.

Dit is melodrama in zijn puurste vorm. Dit kostuumdrama begint met de begrafenis van de steenrijke echtgenote van Stephen Lowry [Stewart Granger], die zijn veeleisende vrouw vergiftigde van haar af te zijn en aan haar geld te komen. Dienstmeisje Lily Watkins [Jean Simmons] heeft het vergif ontdekt en dreigt de politie in te lichten als Stephen niet naar haar pijpen danst. Al gauw blijkt dat Lily niet alleen op geld uit is, maar ook haar zinnen op Stephen zelf heeft gezet en dat betekent het begin van een aantal tragische, melodramatische, soapachtige wendingen vol lust, list en bedrog. Granger en Simmons (destijds met elkaar getrouwd) zijn perfect in dit verhaal dat op een aantal verrassende, en vooral tegen het einde ironische wendingen heeft die dit ver boven de middelmaat doen uitsteken. Een must voor liefhebbers van het betere melodrama.

Kevin Smith en Seth Rogen hebben amusante bijrolletjes als gebruikers van een sekslijn opgezet door Katie Steele [Ari Graynor] om de huur van haar appartement te betalen. Een vriend [Justin Long] besluit een kamergenoot te zoeken om de huur te delen en komt op de proppen met zijn boezemvriendin Lauren [Lauren Anne Miller]. De twee dames hebben echter 10 jaar eerder al op onprettige wijze kennis met elkaar gemaakt. Maar omdat ze beide geen keus hebben, zijn ze tot elkaar veroordeeld. Hun moeizame relatie verandert echter wanneer Lauren haar zakelijke instinct inzet om Katies bijverdienste uit te laten bloeien tot een succesvol vennootschap!

Plezierige komedie met twee leuke actrices die een sterke onderlinge chemie hebben. De onverwachte bezoekjes van Laurens ouders [Mimi Rogers en Don McManus] zijn hilarisch - let vooral op hun reactie bij het zien van de onconventionele tafeldecoratie - en Justin Long heeft enkele van de beste one-liners in deze scherp geschreven, luchtige komedie die weliswaar weinig om het lijf heeft... maar dat is (mede gezien het thema) zeker geen bezwaar.

Verfilming van het poëtische toneelstuk Ntozake Shange is een prachtige showcase voor een getalenteerde groep actrices. Het betreft een appartementencomplex waar drie generaties vrouwen, elk met een duidelijk gedefinieerde persoonlijkheid, bij elkaar komen en om verschillende redenen voor een belangrijke beslissing in hun leven komen te staan. De gedichten van Shange verwoorden de emoties, de gedachten en de afwegingen van deze vrouwen. Hoewel het toneelstuk is geschreven vanuit het perspectief van een zwarte Amerikaanse vrouw, hebben Shanges woorden een universele zeggingskracht die extra kracht wordt bijgezet door de overtuigende, ingeleefde voordracht van de cast. Een aangrijpend, indrukwekkend drama, ondanks de melodramatische verhaallijn.

Voor ernstig gewonde Amerikaanse militairen met PTSS is commercieel vliegen vaak een verschrikking. Helicopterpiloot Walt Fricke richtte Veteran Airlift Command op, waarbij vrijwilligers – meestal ex-militairen – alternatief luchtvervoer regelen. De persoonlijke verhalen van de passagiers zijn indringend, maar komen in grote lijnen op hetzelfde neer. Coleman wilde kijkers niet confronteren met beelden van de incidenten die leidden tot de verwondingen. Zijn redenen zijn respectvol en begrijpelijk, maar daardoor is dit meer een droge verzameling amateuristisch gefilmde interviews.

Johnny Depp leerde Ralph Steadman kennen door hun associatie met Hunter S. Thompson, de eigenzinnige grondlegger van de Gonzo-journalistiek. Steadman voorzag Thompsons boeken van uitzinnige, eigenzinnige illustraties en verwierf daardoor een grote schare fans. In tegenstelling tot Thompson blijkt Steadman een zachtaardige, welbespraakte man te zijn. Johnny Depp zocht Steadman thuis op en interviewde hem over zijn leven, zijn inspiraties en zijn ongewone vriendschap met Thompson. Interessant zolang Steadman aan het woord is, zeker wanneer hij spreekt over de invloed die o.a. Picasso, Da Vinci en Rembrandt op hem hadden, maar om onduidelijke redenen komt Depp te vaak in beeld. Bovendien is er een storende, bij vlagen ronduit irritante soundtrack.

Een ietwat vage combinatie van melodrama, sociaal en politiek drama speelt zich af in Noord-Ierland, kort na afloop van de Falkland-oorlog. Denzel Washington - die net was doorgebroken met zijn rol als Steve Biko in Cry Freedom - speelt de hoofdrol met de voor hem karakteristieke intensiteit. Hij speelt een veteraan van de Falkland-oorlog die moet proberen zijn draai te vinden in een stad die verscheurd is langs religieus-politieke lijnen (The Troubles) en waar racisme aan de orde van de dag is. Washington speelt helemaal niet slecht, maar zijn accent overtuigt totaal niet. Bovendien is er geen dramatische opbouw in het scenario dat meer een allegaartje is van losse ideeën. Sommige daarvan zijn interessant, maar het hangt een beetje als los zand uit elkaar. Niettemin een must voor fans van de hoofdrolspeler.

Dit vormt een mooi tweeluik met een eveneens voor een Academy Award genomineerd documentaire "The Cave (2019)". "For Sama" speelt zich weliswaar af in een andere stad, maar ook hier draait het om het alledaagse leven in een Syrische stad - in dit geval Aleppo - en is één van de hoofdrolspelers de directeur van het laatste nog (min of meer) functionerende ziekenhuis in de stad. "The Cave" is echter meer een 'fly-on-the-wall'- registratie terwijl "For Sama" voorzien is van commentaar van Waad, aan het begin van de oorlog een idealistische, naïeve tiener die zich aansluit bij de demonstraties tegen Assad en haar weigering om Aleppo te verlaten beschouwt als een daad van verzet, later een journaliste die met haar camera tot in (soms gruwelijk) detail vastlegt wat er met haar stad gebeurt en hoe de overgebleven inwoners proberen hun lichamelijke en geestelijke gezondheid te bewaren.

Waad wordt verliefd op kinderarts en ziekenhuisdirecteur Hamza Al-Khataeb, die gescheiden is toen zijn vrouw hem dwong te kiezen tussen zijn gezin en zijn stad en tijdens het conflict wordt Sama geboren. Sama is dus letterlijk een kind van de oorlog en het commentaar is een testament voor haar en alle andere kinderen die zijn geboren en opgegroeid in een wereld waar niemand het leven zeker is. Die persoonlijke benadering geeft de film meer diepgang dan "The Cave" en hoewel het tegen het einde een beetje prekerig wordt is dit een knap gemaakte, en goed samengestelde documentaire.

Het is één en al kommer en kwel in dit psychologisch drama dat tegen het einde ten onder gaat aan een overdaad een pretentie. Aaron [George MacKay] is de enige overlevende van een ongeluk met een vissersboot waarbij zijn oudere broer en drie andere jonge mannen uit de hechte dorpsgemeenschap om het leven zijn gekomen. Aarons schuldgevoel wordt aangewakkerd door nabestaanden die zich hardop afvragen waarom hij de enige is die het heeft overleefd en of hij niet meer had kunnen en moeten doen om zijn vrienden te redden. De vijandigheid van zijn dorpsgenoten versterken de psychologische problemen die Aaron heeft als gevolg van het ongeluk.

Bijzonder somber drama maakt al vroeg duidelijk in welke richting het gaat en verzandt al gauw in een aaneenschakeling van nachtmerrie-achtige sequenties die ons (nog eens) duidelijk moeten maken dat Aaron het moeilijk heeft. Het bizarre einde zorgt niet voor een traan, maar voor minimaal één gefronste wenkbrauw. Dat maakt dit geen aanrader, maar je hebt dan in ieder geval nog het gevoel dat je geraakt wordt.

De geheime cult van drie heksen – collega’s in een luxe winkelcentrum – krijgt een nieuw kandidaat-lid [Lola Turng] dat een geheim verbergt. Terwijl ze zich probeert te bewijzen, komen de onderlinge verhoudingen onder spanning te staan. Lange tijd meer een milde zwarte komedie. Pas in het laatste kwart laat Alloway de remmen los met een sterk staaltje Grand Guignol.

Liefdevolle parodie op de filmgenres die populair waren tijdens de hoogtijdagen van de zwijgende film in de jaren 20. Zo is daar een thriller over de bemanning van een onderzeeër met nog maar voor 48 uur zuurstof en een defect waardoor het niet naar de oppervlakte kan komen. De tweede verhaallijn betreft houthakker Cesare [Roy Dupuis] die met drie collega’s op zoek gaat naar ‘The Red Wolves’ die de klassieke vamp Margot [Clara Furey] hebben ontvoerd. Maddin en Johnson introduceren daarnaast vele andere half uitgewerkte verhaallijnen die eruit zien als authentieke, getinte zwijgende films (inclusief dubieuze visuele effecten) en de beeldtaal kopiëren van met name de Duitse expressionistische cinema en de Russische montage-cinema. Knap gemaakt en in het begin zeer plezierig om naar te kijken, maar de vele verhaallijnen zijn verwarrend en de herhaling van steeds dezelfde technieken en bewuste verspringingen beginnen na een half uur wel wat vervelen. Een typisch geval van te veel van het goede. Er zijn bijrollen voor onder anderen Udo Kier, Geraldine Chaplin, André Wilms en Charlotte Rampling. De tussentitels met het RW-kader is een verwijzing naar DW Griffith, de vader van de cinema die zijn eigen logo (DW) toevoegde aan alle tussentitels in zijn films.

Een juwelendief [David Zayas] ontdekt tijdens een bankroof een waardevol schilderij in het kluisje van de steenrijke Mrs. Consuelo [Johanna Rosaly] en dwingt haar het adres te geven de persoon die het aan haar heeft verkocht. Hij plant de kunstroof tijdens een orkaan, omdat de bewoners dan worden geëvacueerd. Agenten Cardillo [Emile Hirsch] en Jess Peña [Stephanie Cayo] moeten de mensen helpen te evacueren, maar enkele mensen weigeren. Het gaat om een oudere man [William Catlett] en een ex-agent [Mel Gibson] en diens dochter [Kate Bosworth], die hem verzorgt. Terwijl de orkaan steeds sterker wordt, ontstaat een dodelijk spel van kat en muis. Een simpel basisgegeven, maar Gibson en Hirsch hebben een prettige chemie en Zayas is prima als de crimineel.

Eigenlijk Ford vs Fiat & Ferrari, want wanneer Henry Ford II [Tracy Letts] zich door een marketingmedewerker laat overtuigen dat Ford zijn stoffige imago het beste kan opvijzelen door actief te worden in de racewereld, probeert hij eerst een deal te sluiten met Ferrari. Die gebruikt de interesse van Ford echter om een nog betere deal te sluiten met Fiat en dat is het startschot voor een onmogelijk lijkende strijd om de winst van de 24 Uur van Le Mans 1966. Matt Damon speelt de rol van Carroll Shelby, de enige Amerikaan die tot dan toe Le Mans had gewonnen maar zijn racecarrière om medische redenen heeft opgegeven en een succesvolle autoverkoper is geworden. Een man met de perfecte combinatie van technische kennis, ervaring en overredingskracht om de nieuwe droom van Ford waar te maken. In Shelby's ogen is Ken Miles [Christian Bale] de enige coureur met wie het mogelijk is om de perfecte auto te maken én de perfecte race te rijden, maar Miles is even recalcitrant als geniaal. Bovendien moet Shelby niet alleen Ken tevreden houden, maar ook de Ford-managers en vooral Leo Beebe [Josh Lucas].

Damon en Bale zijn perfect gecast in deze vermakelijke racefilm die op technisch vlak zeker een gooi zal doen naar een paar Oscars, waaronder die voor beste geluid en beste montage. De racesequenties zijn dusdanig gemonteerd dat je de opwinding voelt zonder dat je er hoofdpijn van krijgt. Het heeft er alle schijn van dat regisseur James Mangold die scènes volledig had gestoryboard en die voorbereiding betaalt zich dubbel en dwars uit. Het scenario bevat ook een aangename dosis humor en James Mangolds sterke acteursregie blijkt uit twee voortreffelijke komische scènes: een bizar handgemeen tussen Shelby en Miles en Fords proefrit met Shelby achter het stuur.

Hitchcock had graag een sterkere rolbezetting gehad en was teleurgesteld dat Gary Cooper afzag van de hoofdrol. Cooper zou later toegeven dat hij deze rol niet had moeten afwijzen, want het uiterst actuele, spannende verhaal en de combinatie van lichtvoetige romantiek, actie en intrige maakt dit tot één van de beste Hitchcockfilms, ook al is het altijd in de schaduw blijven staan van het commercieel meer succesvolle Rebecca. Vergeet het fonetisch (en vrijwel onverstaanbare) geprevel van de "Nederlandse" kinderen en politieagenten en geniet van het intrigerende plot en enkele van de meest sensationele scènes uit het Hitchcockcanon: een moordaanslag in Amsterdam, een achtervolging over de Kinderdijk en een spectaculaire vliegtuigcrash. Albert Basserman maakt indruk als de diplomaat die slachtoffer is van moderne martelpraktijken (als is Jazz geen Extreme Metal). Een heerlijke achtbaanrit en zonder meer één van Hitchcocks meest onderhoudende films.

Twee iconen uit het actiegenre mogen zich van hun beste kant laten zien in deze degelijke, vooral goed geacteerde politieke thriller. Chan overtuigt in een rol die meer van hem eist dan inventieve knokpartijen en een kwinkslag hier en daar en blijkt zich ook als dramatisch acteur goed staande te houden. Let bijvoorbeeld op zijn manier van bewegen wanneer hij na een gesprek met commandant Bromley [Ray Fearon] opstaat en het kantoor verlaat. Pierce Brosnan - qua uiterlijk een ietwat twijfelachtige mengeling van Gerry Adams en Jeremy Corbyn - is ook uitstekend in een rol waarin hij zowel diplomatiek als meedogenloos moet zijn en hij weet die twee uitersten op geloofwaardige wijze te verenigen in zijn karakter. Fans van Chan zullen wellicht teleurgesteld zijn dat de gevechtsscènes niet zoveel mogelijk in één take zijn gefilmd (een handelsmerk van Chan), maar het is duidelijk dat Jackie Chan het nog niet is verleerd. Je kunt ook je vraagtekens zetten bij de twijfelachtige rol van marteling in de finale, maar het is wel prettig om eens een film te zien waarin de scheidslijn tussen goed en kwaad veel grijze tinten bevat.

Sara [Natalie Dormer] reist af naar Japan om haar vermiste tweelingzus te vinden. Die is voor het laatst gesignaleerd in Aokigahara Forest, een bos waar veel mensen naar toe gaan om een einde aan hun leven te maken. Sara voelt dat haar zus nog leeft en krijgt bij haar zoektocht hulp van een verslaggever [Taylor Kinney] en een gids [Yukiyoshi Ozawa]. Maar de mysterieuze krachten van het bos beïnvloeden Sara’s denken en doen. Een interessant uitgangspunt voor een sfeervolle suspensehorror die jammer genoeg in de tweede helft de bekende valkuilen van muzikale cues als jumpscares en een overdreven melodramatische ontknoping niet weet te vermijden.