Frank & Lola (2016)

In een interview met Michael Shannon kwam deze film kort ter sprake en vandaar trok deze mijn aandacht. Tot mijn verrassing had niemand hier nog wat geschreven en aangezien Michael Shannon op dit moment wel een van de meest productieve/kwalitatieve acteurs viel me dit op.

Het verhaal van Frank & Lola wordt nogal fragmentarisch weergegeven, men springt continu heen en weer tussen verschillende punten in de relatie, zo springen ze zelfs binnen scenes heen en weer. Dit werkt redelijk en het is prima te volgen al heeft het ook niet echt meerwaarde. Wel een meerwaarde van de film zijn de prachtige shots op momenten.

De disfunctionele relatie van de hoofdpersonages staat centraal maar weet toch niet altijd te overtuigen. Shannon is uitstekend maar Imogen Poots wist me niet beet te pakken. Het einde daarentegen vond ik dan weer scherp gedaan maar weet de film toch niet helemaal te redden, hiervoor is het plot toch wat te zwakjes op momenten.

Door de korte speelduur, Michael Shannon en sterke cinematografie op momenten krijgt hij toch een voldoende.

Aardige film over een chef-kok die verliefd wordt op een jonge vrouw met een verleden. Een onderhoudend en licht mysterieus verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Echter valt het de afsluiting van het verhaal wel wat tegen. Redelijk sfeervol in beeld gebracht en prima acteerwerk van de gehele cast. Net geen 3.5 sterren.

Nee, dit is niet mijn film. Ik vond de personages al net zo kunstmatig als Las Vegas in feite toch is. En van dat gehiphop naar Parijs kon ik ook geen chocola bakken. Diverse gebeurtenissen in deze film kon ik niet plaatsen en het slot snapte ik ook niet. Naarmate de film vorderde kreeg ik steeds meer hekel aan die houten kop van Michael Shannon. Pluspunten vond ik Imogen Poots, die ik niet kende en de fotografie. Ondanks de goede uitleg van Justinw voor mij toch geen voldoende.

Een oninteressante liefdesgeschiedenis die niet weet te overtuigen.

Het mysterie over gevoelens, jaloezie en obsessie komt niet lekker uit de verf en heeft ook een wat onozel einde. Gelukkig duurde de film niet te lang. Gek genoeg maakt de rotkop van Michael Shannon de film enigszins draaglijk.

Het verhaal vond ik wat tegenvallen, niet heel erg geloofwaardig en ook worden de karakters niet precies goed invoelbaar - en, Shannon is niet precies op zijn plaats als de ietwat hipsterachtige kok met michelinsterren. Maar zowel Shannon als Poots spelen wel goed, en cinematografisch zit het zaakje wel erg mooi in elkaar. Fijn plaatjeskijken en niet al te goed op het verhaal letten, dat levert dan een uurtje prettig kijkvoer op.

Wat me ook nog opviel is het wat kleine rolletje van Emmanuelle Devos - die ik graag mag zien spelen. Voor zover ik even vinden kan de eerste danwel enige Amerikaanse productie waarin ze te zien is.

Een aardige film met een ietwat vreemd verhaal, maar de spanning is de hele film goed voelbaar. Je zit constant met het gevoel dat er iets niet helemaal in de haak is, en dat klopt natuurlijk ook. Ik hou daar wel van, helaas is het einde wat aan de tamme kant. De cast speelt prima, Shannon vind ik altijd wel leuk spelen en Poots is ook geen straf om te aanschouwen.

Saaie film.

Ondanks dat ik het verhaal op zich wel mooi vond, vond ik de film toch niet echt denderend.

Redelijke film. Het verhaal is aardig en licht mysterieus. De opbouw is goed, hetzij wat traag, maar de film blijft boeien. Echt heel verrassend wordt het allemaal niet. De sfeer is verder prima en de film wordt met name gedragen door Shannon die een goede rol neerzet. Goed te doen, mede dankzij de beperkte speelduur. 3.0

Is het einde een eigen invulling van de kijker of gaat ze echt weg?
Vond dit wat vaag overkomen....
Degelijk opgebouwd, beetje mysterieus, prima sfeer en cast...maar het slot vond ik wat abrupt overkomen. 6/10

Beetje sobere roman, maar kon mij toch erg boeien door het mysterieuze verhaal en het toch wel sterk staaltje acteerwerk!

Zwartgallig drama. Film is erg traag en moet het vooral hebben van de nieuwe feiten die telkens aan het licht komen. Het verhaal stelt niet erg veel voor, maar toch werd ik erin gezogen, en voordat ik het wist was het voorbij.

Het was me niet duidelijk bij het bekijken van de film, maar op de Engelstalige Wikipedia-pagina van Frank & Lola las ik wel iets wat zeer belangrijk is in de film : "She explains that Alan did in fact rape her while she was studying fashion in Paris, but that she had fallen in love with him due to Stockholm syndrome."

Over dat Stockholm Syndroom kan je weer wat lezen op Wikipedia: zoek maar op de Nederlandstalige wikipedia op de term ' stockholm syndroom ' (of Stockholm syndrome in het Engels).

Als je hiermee rekening houdt dan is het einde wat makkelijker en duidelijker om te begrijpen: ze kán Alan - en waarschijnlijk ook Frank - niet zomaar loslaten (doordat ze in dat syndroom gevangen zit) en daardoor wordt het een 'onbeslist' einde.

Hopelijk brengt dit ook voor jou duidelijkheid.

De getalenteerde cast ten spijt is dit een vlakke, praterige poging tot neo-noir waarin chef-kok Frank [Michael Shannon] in bed beland met Lola [Imogen Poots]. Een hoop gepraat later ontstaat er enige ruimte voor spanning maar door de trage, statische regie van Matthew Ross komt dit onderkoelde romantische drama met thriller-elementen nooit op gang.