Meningen

Voor mij toch wel een serieus nadeel dat een zichtbare binding met de tv serie ontbreekt. Als je de jeugdige uitvoering van de speurder met de ondeugende achternaam, ondanks zijn maffe kapsel, totaal niet kunt associëren met de bekendere oudere weergave, dan heb je een probleem op het gebied van geloofwaardigheid waar ik maar niet van los kwam. Wel lekker vlot gemaakt, duidelijk gericht op een jeugdiger bioscooppubliek en voor hen waarschijnlijk wel geslaagd met al die snelle actie, maar als mystery film onder de maat, ook omdat al in de eerste minuten wordt weggegeven wie de boefjes zijn. Matig script dus met een twist aan het einde die niet lekker aanvoelt. Het Amsterdam van de jaren tachtig is echter zorgvuldig en met liefde in beeld gebracht. Maar al met al: een De Cock die zijn tegenstanders a la Famke Janssen in GoldenEye met zijn wurgende dijen uitschakelt is naar mijn idee te veel van het slechte, wedden dat er geen vervolg komt?

Erg vermakelijke misdaadfilm. Nog niet eens zo zeer dat hier iets vernieuwend word getoond, maar zeer verfrissend dat dit wel hip, cool en modern is zonder dat het aan Tarantino doet denken. De licht absurde humor werkt hier, in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij The Hitman's Bodyguard die ik onlangs zag, wel goed omdat deze qua stijl en toon perfect aansluit bij de rest van de film. Of Elgort en James, die de belangrijkste rollen hebben, goed kunnen acteren is moeilijk te beoordelen omdat ze meer karikaturen zijn(vooral Elgort dan). De bijrollen worden bezet door een aantal ervaren mannen waarvan vooral Spacey en Hamm een sterke indruk achterlaten. Leuk.

Kon me niet in vervoering brengen. Soort politieke thriller, bloedserieus en gortdroog, gelinkt aan de realiteit, maar met een matig uitgewerkte intrige, weinig actie en spanning, warrig verteld. Fly is ook geen goede verhalenverteller, maakt soms kinderlijke fouten zoals Michael en Pasha die in een restaurant zitten, op gepaste afstand van elkaar. Pasha krijgt telefoon en Michael is blijkbaar telepathisch begaafd, want zonder een woord met elkaar te wisselen begrijpt hij dat er een ernstig ongeval is gebeurd en rent ontdaan naar de auto om de plaats des onheils op te zoeken......Yeah, right. Acteerwerk is ook zonder enig charisma. Hoofdrolspeler Theo James is even onbenullig als zijn naam klinkt, Kingsley levert feitelijk een gemiddelde prestatie maar door het gebrek aan talent om hem heen lijkt het beter dan het is, en leuk dat voormalige diva Bisset hier opduikt in een bijrol maar veel om het lijf heeft het niet. Niet goed dus, overigens duurt de film tot overmaat van ramp ook een stukje langer dan hier thans in de synopsis staat vermeld: 108 minuten in plaat van 90, het is maar dat u het weet .

Toch wel de hele film lang, speelt gewoon één van de vele hoofdrollen. Hij is hier een politie inspecteur die na een minuut of tien opduikt om een shoot out te onderzoeken en vervolgens is hij niet meer van het scherm is te slaan. Typerend wel voor het niveau van deze zeer matige thriller dat Sly er samen met andere eighties iconen(Modine was destijds ook een jongen die grotere films in de bioscoop had, Christopher McDonald een bekende kop voor in bijrollen) er qua acteertalent ver boven uit steekt, was vroeger nooit spraken van. Backtrace zal er niet voor zorgen dat deze vroegere sterren weer back on track zijn want dit is een misdaadfilm met een wel erg zwak verhaal, regisseur Miller wekt dan ook de indruk voornamelijk tijd te rekken om de verplichte anderhalf uur vol te krijgen. Bijna geen knokpartijen, maar wel veel schietwerk zonder veel spanning want het is vrij vroeg duidelijk wie de good en de bad guys zijn en wie dit vervolgens overleeft. Een film die qua looks makkelijk twintig tot dertig jaar geleden gedraaid had kunnen worden. Ik heb me ondanks alles niet verveeld, maar kwalitatief goed is anders.

Rare man ziet rare geesten in een wat rare film. Met pijn en moeite kom ik tot een krappe voldoende, maar ook na deze prent mag de conclusie zijn dat Brody na zijn oscarzege nauwelijks nog een echt goede film heeft gemaakt.

Beste wat je ervan kunt zeggen is dat je je niet hoeft te vervelen, bij dit wat van de hak op de tak springend verhaal. Maar het was toch vooral erg ongeloofwaardig en mager uitgewerkt, hetgeen me tijdens het kijken al deed terugverlangen naar veel betere films over dolende zielen(mama, the others, the sixth sense). Deze Backtrack komt eigenlijk nergens in de buurt van dit niveau, al moet gezegd worden dat als in het laatste half uur duidelijk word gemaakt hoe de vork in de steel zit het warempel nog enerverend word ook.

Van de drie Bad Ass films is dit wel de leukste, maar zie dit trouwens niet meteen als een warme aanbeveling. Deel 1 is matig, deel 3 zelfs slecht, en dit eerste vervolg neigt naar een krappe voldoende maar haalt dat net niet.

Glover krikt met zijn aanwezigheid het geheel hier wat op, Trejo heeft een love interest wat hem wat menselijker maakt, maar de humor blijft erg lomp en de actie zeer gewoontjes.

Gelukkig duurt ook deze nog maar net anderhalf uur, dus je hoeft je niet al te lang te storen aan deze ongein.

Eigenlijk ongelooflijk dat er over deze personage's nu reeds drie films zijn gemaakt, waar zit hem de charme toch in?

Niet veel beter of slechter dan de eerste twee. De hoofdrolspelers(vooral Lawrence) zijn zichtbaar ouder geworden, hebben minder charisma en onderlinge chemie maar het kan nog net. Verhaal is idioot zwak eigenlijk(zelfs voor Bad Boys normen), had in een paar minuten op een regenachtige zondagmiddag door iemand met een zeer laag IQ geschreven kunnen zijn. Pluspunt is de flitsende regie, met enkele strak geschoten actiescènes. Compliment dus voor ons regie duo Arbi/Fallah, hoewel ik toch wel vermoed dat het productieteam Simpson/Bruckheimer uiteindelijk een flinke vinger in de pap heeft gehad, want de gehanteerde stijl draagt duidelijk hun handtekening. De twee voorgangers meegeteld vind ik de Bad Boys films wel een stuk minder dan die andere Buddy Movie reeks die hier min of meer aan voorafging, Lethal Weapon. De humor is bij Bad Boys minder, en de verhouding tussen de grappen/ vriendschap tegenover de vaak erg gewelddadige actie voelt hier wat ongemakkelijker en haast onplezierig grimmig aan(Lawrence tegen Smith: wat ga je doen met je zoon als je hem vind, ga je hem arresteren? Smith, bloedserieus: nee, ik ga hem vermoorden...….Tja). Meest verontrustend: tijdens de aftiteling word de deur naar nog een vervolg wagenwijd open gezet, waardoor ik een Fast and the Furious reeks ga vermoeden, en dat lijkt me nou een zeer onzalig idee.

Bad Moms=Bad Movie?....Ik weet het niet, voor mij had het niet gehoeven. Maar ik ben dan ook een man van middelbare leeftijd, wellicht dat er vrouwen met opgroeiende kinderen zijn die in een deuk liggen om de lach of ik schiet grappen die hier worden voorgeschoteld. Voor mij: vaak gezapig en flauw, af en toe een welgemeende glimlach en, in ieder geval positief, een miniem aan vulgaire of storende seksistische grappen. Kunis doet het goed in de hoofdrol, de rest hobbelt lekker mee. Applegate is weer eens de bitch waaraan iedereen een hekel moet krijgen, maar de manier waarop de strijd tussen de kemphanen word beslecht is misschien wel typerend voor het niveau van deze film: erg braaf en weinig gedenkwaardig. Met pijn en moeite een kleine voldoende.

De eerste was al geen topper, deze is nog iets minder. Van een komedie waarvan de titel begint met Bad Moms verwacht je vilein vuurwerk, maar dit vervolg is een vrij lege, fantasieloze conceptfilm. Van de drie hoofdrolspeelsters worden weer braaf de probleempjes met hun moedertjes behandeld, en met het kerstfeest op de achtergrond weet je bij een Amerikaanse film precies welke richting het uitgaat. Enkel om de bizarre relatie van Hahn met haar nieuwe vriend kon ik nog hartelijk lachen(heeft de brutaliteit die je bij zo'n film verwacht), en de achtervolgingswaan van moedertje Bell kon me ook nog een glimlach onttrekken, maar voor de rest is het saaiheid troef. Meeste aandacht gaat ook nog uit naar de perikelen binnen de familie van Kunis en laat dat nou net de veruit minst boeiende verhaallijn zijn. De laatste twintig minuten zijn bovendien vreselijk sentimenteel en tenenkrommend slecht. Beste nieuws lijkt me dat er geen tweede vervolg gaat komen, want zo te zien waren de frisse ideeën na het origineel al helemaal op.

Gemiddeld, af en toe erg leuk maar zeker niet zo briljant als de eerste. Bad Santa was voor mij de ideale kersfilm voor volwassenen, maar dit is een wat lui vervolg. Verhaal had scherper gekund, de grappen zijn vaak een herhaling van de jokes uit deel één: regelmatig werkt het maar origineel of creatief wordt het nergens. Thornton was de ideale hoofdrolspeler voor Bad Santa maar lijkt hier iets te veel te vertrouwen op zijn routine met zijn weinig memorabele rol. Dat ook Cox weer terugkeert had echt niet gehoeven, en is tekenend voor de gemakzucht van de makers. En dat een klasse actrice als Bates gecast is voor zo'n slecht geschreven rol is echt foute boel. Enkel het idee om dat joch uit het origineel nu terug te laten keren vond ik goed bedacht, maar ook hier wordt uiteindelijk wat te weinig mee gedaan. Ach, gewoon niet te kritisch of veeleisend zijn als je hier aan begint, lekker tweede kerstdag met oma en je kleine kinderen een keer kijken en je krijgt op zeker enthousiaste reacties.

Het wachten loont bij deze harde maar stijlvolle thriller. In het eerste uur van deze wat te lange film worden de pionnen uitgezet, en als in het tweede gedeelte de puzzelstukjes simpel maar eindelijk effectief in elkaar vallen is het genieten geblazen. Regisseur Goddard heeft als producer/schrijver(Lost, The Cabin in the Woods) de reputatie opgebouwd een goed en fantasierijk verhaal in elkaar te kunnen zetten, en stelt ook nu niet teleur. Bad Times doet qua opzet enigszins herinneren aan Tarantino's The Hateful Eight: diverse personages met een onduidelijke agenda die zich verzamelen op één locatie wat uiteindelijk resulteert in een gewelddadige confrontatie. Ook de aanwezigheid van Channing Tatum( sterke bijrol), die hier eigenlijk zijn type rol uit die Tarantino western nog eens overdoet, werkt die vergelijking in de hand. Veel bekende acteurs zoals Johnson, Bridges en Hamm waarvan enkele nogal verrassend het loodje leggen, maar de meeste emotie en best geschreven rol zit bij de wat onooglijke Pullman(inderdaad, zoon van Bill). Een film die zich laat aanzien als een duister(maar niet te duister) stripverhaal, visueel ook erg mooi om te zien, maar niet ieders smaak.

Enorme meevaller, nooit gehoord van deze film maar zag hem gisteren op een betaalkanaal en het was een prima zit. Een wat wrange komedie over een naargeestige, mensen hatende man die op een schijnbaar doelloze missie is. Prima sarcastische humor waar ik een aantal keren echt om kon lachen, een soort bijtende variatie op Redfords Quiz Show . Regisseur Bateman heeft met hoofdrolspeler Bateman de juiste man geselecteerd, dit soort types heeft hij vaker gespeeld inmiddels, maar nooit zo treffend als hier. Het jonge kereltje bied hem uitstekend tegenspel, de chemie spat van het scherm.

Middenmoter uit het oeuvre van de Coens, maar een middenmotertje van hen is nog altijd wel de moeite waard. Vervelende van een film die uit verschillende delen bestaat is dat deze dan altijd wel wat stukken heeft die minder zijn. Frappant bij deze is dat het ijzersterk begint met twee verhalen(die met Nelson en Franco in de hoofdrol) waar de Coens op hun best zijn: droge, absurde humor waarbij het Western genre een beetje op de hak wordt genomen. De verhalen daarna(3,4,5) vond ik niet echt sterk: te simpel, bevreemdend, niet echt goed uitgewerkt. Om vervolgens af te sluiten met een kippenvel veroorzakend pareltje, geweldig slotdeel. Redelijke film, die wel als los zand aan elkaar lijkt te hangen. Maar ook dat maakt onderdeel uit van de charme van deze broers. Ze geven altijd materiaal waarover je na afloop lekker kunt discussiëren wat nou precies de bedoeling was.....en eruit komen lukt je op zeker niet.

Eens met het bovenstaande, de ultieme film om met drie sterren te belonen, lijkt het wel. Wordt weinig moeite gedaan om te camoufleren dat dit een poging was om Gone with the Wind nog eens over te doen, zelfs de wijze, grappige donkere huishoudster is weer aanwezig. Je hoeft je geen moment te vervelen met deze Band of Angels, maar als document aangaande belangrijke gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis kan je dit niet echt serieus nemen. Sommige scènes zijn ronduit lachwekkend(de vrolijk zingende slaven), net als er wat serieuze onderwerpen worden aangesneden krijgen we weer een wending die zo uit een soap serie had kunnen komen. De acteurs zijn redelijk maar hebben het allen wel eens een stuk beter gedaan. De Carlo is goed maar geen Vivien Leigh, Gable oogt waardig maar ook oud en wat vermoeid en Poitier, één van mijn persoonlijke favorieten, heeft hier een wat ondankbare, ongeloofwaardige bijrol die hij met zijn intens spel wel behoorlijk invult. Al met al een wat curieuze prent die je zeker een keer moet gaan kijken als je veel interesse hebt in de oudere film, want zo worden ze nu op zeker niet meer gemaakt .

Geslaagd, niet met vlag en wimpel, maar een voorspelling dat dit één van de betere Nederlandse films uit 2018 zal blijken te zijn is geen gewaagde. Waarom hebben we in ons kikkerlandje nog altijd de tweede wereldoorlog nodig om een beloftevolle productie af te leveren, zijn we daadwerkelijk zo saai? Dat gezegd hebbende: Deze Bankier van het Verzet is ook weer niet van het niveau van een Soldaat van Oranje of zelfs Zwarboek, daarvoor is het net wat te degelijk en weinig swingend. In al zijn nobelheid word het tegen het einde ook wel wat voorspelbaar. Allesdoener Lürsen probeert bovendien aanvankelijk wat te veel in de toch ruim twee uur te stoppen(materiaal welk beter geschikt lijkt voor een tv serie), pas in de tweede helft komt er wat emotie om de hoek kijken. Niet volmaakt dus, maar een waargebeurd verhaal dat zeker verteld mag en moet worden, met zichtbare accuratesse en zorg gemaakt. Sterke rol ook van Atsma, een mooie jongen die me als acteur tot dusverre nooit helemaal heeft kunnen overtuigen, maar hier als de bankier er voor zorgt dat je na die verduvelde crisis, eindelijk toch weer wat empathie voelt voor die beroepsgroep.

Jammer genoeg een beetje mislukt deze film. Ik heb alle vier de delen gezien(de spin off Beautyshop reken ik dan mee) en dit is toch de minste uit de rij. De gezellige lol uit met name het eerste deel is nog slechtst mondjesmaat terug te vinden. Wat overheerst is een bloedserieus maar middelmatig uitgewerkt thema over geweld in Chicago. Daarnaast worden er allerlei typetjes opgevoerd, meestal bevriende acteurs van Ice Cube, die gewoon niet leuk genoeg zijn voor een komedie, en wiens optreden behoorlijk contrasteert met het op de achtergrond aanwezige geweld. Leukste moment zit in de aftiteling, als de president langskomt voor een knipbeurt, dus als je dan toch zo onverstandig bent om ruim anderhalf uur te besteden aan deze onsamenhangende tegenvaller, blijf dan wel zitten tot het uiterste einde.

Prima actiefilm, stevig vermaak. Bij dit soort films ontkom je nooit aan een aantal clichés, maar los daarvan is het belangrijk in hoeverre je daaraan een enigszins orginele draai weet te geven. En dat lukt hier heel aardig, want Bastille Day presenteert toch een aantal bezienswaardige scénes.

Dat het verhaal niet heel erg geloofwaardig is neem je door het adrenalinekick tempo op de koop toe. Minpuntjes: Elba en Madden zijn niet bepaald het meest charismatische buddy duo ooit(ik miste de zelfspot), en om Parijs in 2016 als locatie te kiezen voor een film over een aanslag is waarschijnlijk een gevolg van ongelukkige timing. Maar over het algemeen:verder niks mis mee, gewoon doen.

Was een teleurstellende bioscoopervaring, en het herzien gisteren viel niet beter uit. Heb zelfs overwogen om nog een half puntje van de beoordeling af te halen, maar dat uiteindelijk achterweg gelaten. Het idee om een film met deze twee helden te fabriceren, was al onzalig, en ligt ten grondslag aan de rommelige uitwerking. Tsjonge, wat rammelt dit verhaal aan alle kanten, valt vooral bij een tweede keer kijken op. De eerste keer leek het nog wat door een paar goede actiescénes, enkele (vals) sentimentele momenten en de goede, bombastische muziek. Van de acteurs vallen alleen Affleck en in mindere mate Hunter en Lane in positieve zin op. Cavill is niet veel beter dan die Brandon Routh, Adams komt veel te zeurderig over , Eisenberg verdient eigenlijk een Razzie voor de slechtste Lex Luthor uit de geschiedenis. Gadot is overbodig en voegt enkel meer verwarring toe aan het verhaal. Snyder verdient eigenlijk een figuurlijke draai om de oren voor deze rare interpretatie.

Ergste is nog het einde, een vervolg lijkt in het verschiet te liggen, en dat is pas echt verontrustend

Geen vervelende film om te bekijken, met weinig verwachtingen aan begonnen en dan valt het toch mee. Simpele titel voor een simpele actiefilm bedoeld voor eenvoudige zielen die het zichzelf niet te moeilijk willen maken. Hadden ze ook Robocop 4 of 5 kunnen noemen, de technologische ontwikkelingen worden in Battle Drone gepresenteerd alsof het iets heel spectaculairs is, maar feitelijk hebben we dit in de jaren tachtig dankzij Verhoeven al een keer beter gezien. Van dit type rechttoe rechtaan actiefilms had je in vorige decennia talloze exemplaren liggen bij de plaatselijke videoboer, maar moet regisseur Gould nageven dan zijn eigentijdse variant minder slordig en wat enerverende oogt dan die productie destijds. Acceptabele B film.

Sterk. Komedie, ogend als een feministisch sprookje, maar het is allemaal gebaseerd op ware feiten. Een waar feestje om de perfecte jaren zeventig aankleding te herkennen. De finale, opgezet als het einde van een goede Rocky film, is een echte voltreffer. Carell heeft hier niet de absolute hoofdrol maar doet het uitstekend als Riggs, de man aan wie je graag een hekel wil krijgen zonder dat dit echt lukt. Stone is minstens even goed als de vrouw met wie je veel empathie voelt. Zowel als biografie als comedy zeer geslaagd, aanrader.

Onlangs nog een keer gezien op tv, maar op het grote bioscoopscherm lijkt zo'n film toch beter dan hij in werkelijkheid is. Regisseur Berg probeert Michael Bay na te doen, gemaakt in de stijl van de Transformers films: veel bombast, lawaaierige muziek, echte Amerikaanse helden die het meest wazige buitenaards wezen ooit te lijf gaan, een overvloed aan special effects die in geen verhouding staan met het dunne verhaal, hippe montage.....een adrenalinekick is het desalniettemin niet, bij vlagen amusant in al zijn slechtheid wel. Voorspelbaar tot en met, enkel het vroegtijdig overlijden van Skarsgärd was een verrassing. Bedenkelijk acteerwerk, met mooie mannen en vrouwen die alleen maar zijn gekozen voor hun uiterlijk, logisch wel dat zangeres Rihanna mee mag doen bij deze hutspot. Peter MacNicol, ooit zo goed in Sophie's Choice, heeft hier een ondankbare bijrol en wie de meest serieuze acteur ooit, Liam Neeson, een keer wil zien glimlachen moet ruim twee uur wachten bij dit kinderlijk popcornvermaak.

Hoe maak je een financieel succesvolle twee uur durende speelfilm van een matige tv serie die bekendstond om de flinterdunne, lachwekkende verhaaltjes?.... leek me een hels karwei. Maar de makers komen een heel eind, in die zin dat de film niet zo slecht is als de serie en inderdaad vlot wegkijkt. De keuze om een soort parodie te maken is wellicht de juiste, hoewel ik me gaandeweg wel ging storen aan de lakse invulling hiervan. De grappen en het verhaal zijn vreselijk over de top, waarbij de stelregel dat zelfs de meest ongeloofwaardige verhalen toch wel een beetje geloofwaardig moeten zijn volledig word losgelaten. Daardoor krijg je op een gegeven moment het gevoel dat zelfs de kijker totaal niet serieus word genomen en dat is bijna funest voor de film. Kwestie van smaak wellicht maar voor mij werden de talrijke grappen zo dik aangezet dat er nogal wat niet aankomen. Geval van kiezen voor de juiste vertelwijze maar niet de juiste toon. Iemand met het postuur van The Rock als strandwacht? Een olympisch kampioen die er voor kiest om zijn sidekick te worden? Mevrouw Chopra als de bad girl? Een nerd die verkering krijgt met een goddelijke vrouw? Oh ja, we moeten David Hasselhoff en Pamela Anderson ook nog even door het beeld laten lopen, maakt niet uit waarvoor....... en zo gaat het maar door en door. Deed me denken aan de filmreeks van Charlie's Angels destijds, had hetzelfde euvel: net wat te veel kinderlijke overdrijving allemaal om echt een goede film te worden. Niettemin, er zitten zoveel grappen in dat er ongetwijfeld toch enkele tussen zitten die je wel aanspreken, dus een echt ontgoochelende kijkbeurt was dit niet, maar een mogelijk vervolg volgens hetzelfde recept lijkt me erg vermoeiend. Kleine voldoende.

Schitterende, adembenemende opnamen. Heb mijn ogen uitgekeken. Film zal niet minder zijn dan het bekendere L'ours van Jean-Jacques Annaud. Echt een aanrader voor liefhebbers van een goede natuurfilm. Bears heeft slechts één groot nadeel: De vertelwijze van de bekende acteur John C. Reilly(inderdaad, die met die trouwe hondenkop) is niet best en vrij irritant. Hij praat alsof hij een stel kleuters toespreekt. Bears word dan wel gepresenteerd als een real life avonturenfilm, maar iets minder infantiel commentaar van de verteller was geen overbodige luxe geweest.

Toppertje. Heerlijke suspense, personages waar je zelfs na de aftiteling niet precies weet wat je er precies mee aan moet, maximaal resultaat halen uit minimaal gegeven, prima allemaal. Schitterende locatie opnamen waardoor je Beast eigenlijk op een groot scherm zou moeten zien, en een ijzersterke hoofdrol van de Ierse zangeres/actrice Buckley die de sterren van de mooie hemel speelt. Gelukkig dat er uit de onverwachte hoek zo iets fraais opduikt, nadat je de ene na de andere voorspelbare eenheidsworst hebt gezien. Genoten.

Concept van een man een hele film op één locatie kan best goed werken. Locke(man in een auto), Buried(man in een doodskist), of Phone Booth(man in een telefooncel) waren allen prima films, spannend en intens doordat die unieke locatie maximaal wordt uitgebuit. Maar bij Beast of Burden(man in een vliegtuig) werkt het op één of andere manier totaal niet. Geen spanning door de vele zijlijntjes, ook wat te veel nutteloze en warrige flashbacks, en tegen het einde toch nog de stijlbreuk omdat de laatste minuten zich buiten het vliegtuig afspelen. Meer saai dan enerverend, wellicht ook omdat Harry Potter qua klasse geen Ryan Reynolds, Tom Hardy of Colin Farrel is. Je mist niks als je deze overslaat.

Mooie vormgeving aangaande een maatschappelijk relevant en herkenbaar onderwerp. Van Groeningen weet altijd op een prettige, integere manier op de emotie te spelen en dat lukt ook hier weer redelijk. De grote Amerikaanse valkuil aangaande vals sentiment wordt knap ontweken, je hebt het gevoel hier naar echte mensen te kijken, dit hadden onze buren kunnen zijn. Toch werkte dit alles bij elkaar niet zo goed bij mij als bij zijn Europese producties. Deze film duurt ook echt te lang, is niet altijd effectief, en er had minimaal een kwartiertje afgekund zonder aan kracht te verliezen. Het basisgeven(een verslaving en de uitwerking die dit heeft aangaande een vader-zoon relatie, de beide moeders lopen er maar wat bij) is te mager om 112 minuten te vullen. De regisseur zoekt het in zijn ijver om meteen al een niet te vergeten visitekaartje af te geven vaak in stilistisch fraaie beelden, waardoor Beautiful Boy bij vlagen merkwaardig genoeg wat afstandelijk blijft. Raar eigenlijk, want het acteerwerk van Carell(de beheersing zelf) en vooral Chalamet is uitstekend, maar door kunstige trucjes als bijvoorbeeld het voortdurend door elkaar laten lopen van verschillende tijdlijnen, raak je nooit echt helemaal in het verhaal. Redelijk debuut al met al, doch de volgende kans die hij gaat krijgen(en die komt er zeker) moet en kan nog beter.

Wauw, wat een overdonderende, superieure film. Had nooit gedacht dat de animatie versie uit 1991 nog te overtreffen zou zijn, maar met deze komt men daar toch akelig dicht bij in de buurt. Je kunt zeuren over kleine details die wat minder zijn(niet elke song is even goed, de cast is redelijk op dreef maar voor enkele rollen hadden ze best betere acteurs kunnen vinden), maar de algehele indruk is toch dat dit nog eens echt film is zoals film ooit bedoeld is. Wellicht al de beste van 2017, en we hebben nog zo veel maanden te gaan. Kijken en genieten, voor jong en oud.

Toch leuk dit. Lijkt aanvankelijk de zoveelste voorspelbare variant op het bekende thema over een gezin welk word gegijzeld door een stel criminelen, maar het regisseursduo weet gaandeweg een eigen handtekening toe te voegen. Een behoorlijk brute horrorkomedie wordt het uiteindelijk, met in het tweede gedeelte een aantal gewelddadige scènes die in een horrorfilm dus niet zouden misstaan. Waar we onlangs komiek Pegg als bad guy in Inheritance hopeloos door de mand zagen vallen, krijgt zijn collega James(die kleine gezellige dikkerd in lachfilms) voor zijn slecht mens vertolking hier een ruime voldoende. Ruige baard, kale kop en Max Cady achtige tatoeages gecombineerd met zijn kenmerkend stemgeluid maken van hem een goede bad guy. De transformatie van meisje Wilson naar een niemand ontziende wraakgodin is daarentegen niet helemaal geloofwaardig, maar geloofwaardigheid is dan ook zichtbaar niet de belangrijkste doelstelling van de bedenkers. Gewoon over the top actie, niet bedacht voor de tere zieltjes onder ons.

Ben wel een liefhebber van de oudere film en Disney is normaal altijd goed maar deze film is de uitzondering op die regel. Heeft de tand des tijds niet doorstaand en absoluut één van de mindere Disney films. Een nogal mal, zelfs voor fantasy vergezocht verhaal gecombineerd met zeer beroerde special effects zorgen ervoor dat je nooit lekker in de film komt. Misschien zijn we door Harry Potter tegenwoordig erg verwend op dit gebied, maar dit is toch eigenlijk ver onder de maat. Voelt trouwens ook wat ongemakkelijk dat de tweede wereldoorlog hier aan het slot word gereduceerd tot een raar slapstickverhaal waarin de domme Duitsers er ongenadig van langs krijgen. Bedknobs and Broomsticks is vooral geschikt om te ondervinden dat ze er ook bij Disney wel eens naast zitten, kwalitatief onvoldoende.

Was niet veel. De plot, een man die levensmoe is krijgt door een bizarre nacht met zijn nichtje uiteindelijk weer de nodige energie om er weer wat van te maken, oogt op papier best goed maar de uitwerking is erg dun. Een tweetal intense fragmenten geven de film nog wat power maar wat overheerst is het gebrek aan samenhang waardoor je nooit echt binding krijgt met het verhaal. Derhalve is deze film vooral een demonstratie van gebrek aan talent van de makers, waarschijnlijk voordat ze voorgoed verdwijnen. Jammer voor Rossum, nog niet zo lang geleden een veelbelovend talent, maar als ze in dit soort middelmaat blijft verschijnen gaat haar loopbaan snel uit als een nachtkaars.