Meningen

Opmerkelijke film, zonder twijfel één van de betere uit 2019. Lijkt vooral geschikt voor het filmhuis in plaats van de grotere bioscoopketens, doch denk ik dat The Painted Bird ook massaal gewaardeerd zal worden door het meer volwassen publiek. Fantastisch gebruik van zwart wit beelden(nog meer imponerend dan in Schindler's List), camerawerk is ook van grote klasse. Heftig verhaal zonder veel dialoog, zag laatst het epos Barry Lyndon weer waar een voice over een duidelijke, simpele meerwaarde had, dit had ook bij deze film absoluut een positieve toevoeging kunnen zijn. Gewelddadig nogal, zit ook op het randje van effectbejag, maar dat maakt dit dan wel tot een kijkervaring die je niet licht zult vergeten, ondanks dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat dit allemaal echt gebeurd is. Jammer wel dat het centrale personage nogal onbewogen blijft met al het geweld om hem heen, maar als je je realiseert dat dit waarschijnlijk zijn manier van zelfbescherming is om deze waanzin te overleven, kun je het een plaats geven. Het vergeven van enkele tamelijk onbeduidende bijrollen aan bekende acteurs(zelfs new yorker Harvey Keitel duikt op als een europese priester) had voor mij niet gehoeven, leid af van het verder van zichzelf toch sterke verhaal.

De eerste was best aardig, en als je in Hollywood iets fabriceeert wat best aardig is dan krijg je geheid een aantal mindere vervolgen voor de kiezen, zo ook hier. Erg bedenkelijke humor, de openingsgrap(Byrne die over Rogen heen kotst.....lachen!) is al tekenend en zo gaat het maar door(Efron die aan het damespubliek zijn piemel laat zien etcetera, etcetera). Subtiele humor is ver te zoeken, wat nog enigszins word gecompenseerd door de energieke interactie tussen de acteurs, die goed kunnen veinzen dat ze het naar de zin hebben. Gewoon een gemakkelijk tussendoortje dus, treffend hoe er aan het slot in een paar minuten een gemakkelijk einde aan word gemaakt. Hopelijk verzint Rogen voor zijn volgende films een wat orgineler invalshoek.

Mooie film toch weer van deze getalenteerde regisseur. Een kruip onder de huid productie, erg sober gebracht maar schitterend gefilmd dit onheilspellende, grauw verhaal. Een goede film heeft altijd een paar momenten die je voor altijd bijblijven, en deze Nelyubov heeft zulke: het jongetje dat geluidloos loopt te janken, de schijnbaar emotieloze moeder die tegen het slot eindelijk een woede uitbarsting heeft...….even huiveringwekkend als bizar mooi. Een beetje deprimerende film over mensen die het contact met de echte wereld zijn kwijtgeraakt(let op hoe vaak men op het mobieltje zit te kijken terwijl er om hen heen de meest vreselijke dingen gebeuren), zo schrijnend is het nog niet vaak in beeld gebracht. Sterke arthousefilm, wellicht kwalitatief een tikkeltje minder of minder grotesk in ieder geval dan de erg goede vorige film(Leviafan) die ik van deze regisseur heb gezien, maar absoluut is ook dit een must see.

Curieus geval dit. Visueel werkelijk fantastisch. Over elk camera shot lijkt goed te zijn nagedacht, gevolg is een adembenemende aaneenschakeling van schitterende beelden, heb mijn ogen uitgekeken. Film kijken is voor mij echter meer dan dat: Het gaat er ook om dat je een lekker lopend verhaal hebt te vertellen en daar schort het hier aan. Al na de eerste minuten is het duidelijk wat de boodschap van de makers is: De modellenwererd is leeg en steriel en daarom maken we hier een lege, steriele film over. En dat gaat dan bijna twee uur door zonder dat er nog iets wezenlijks aan word toegevoegd. Alsof je een wandeling door een volledig verlaten ziekenhuis maakt: lijkt in het begin opwindend, maar is uiteindelijk dodelijk saai.

Toch ook een film die je over een tijd nog een keer wil zien omdat je het gevoel hebt belangrijke zaken over het hoofd te hebben gezien, maar vooralsnog heb ik niet het gevoel dat van dat laatste sprake is. Refn lijkt me meer iemand die de vorm vele malen belangrijker inschat dan de inhoud, en that's it.

Wel zeer benieuwd naar zijn volgende films, want als deze man wat meer evenwicht bereikt in zijn manier van werken liggen er enkele pareltjes in het verschiet.

Mwahh, oogt hip en vlot, maar had toch meer ingezeten. Sterk uitgangspunt voor een film, zo'n verhaal. Doet een beetje denken aan The Game, maar waar die film dit thema met veel dreiging, verrassing en onderhuidse spanning wist te brengen, blijft Nerve toch vooral een tienerfilm waarbij je nauwelijk hoeft te twijfelen aan de afloop. Leuk om een keer te zien als je in de stemming bent met een paar goede momenten, maar heeft nergens de grandeur die hoort bij een hele goede film, en uiteindelijk toch te ongeloofwaardig. Roberts in de hoofdrol doet het goed( gaan we nog veel van horen), Franco kan het talent van broer James nauwelijks benaderen en Lewis is weggestopt in een nietszeggende bijrol. Gemiddeld.

Remake van Thunderball is voor mij op punten wat beter dan het orgineel, maar nog steeds niet meer dan een middenmoter uit de serie. Het in hetzelfde jaar uitgebrachte Octopussy had toch heel wat meer te bieden, dan deze te lange, soms zelf langdradige herintreding van Connery.

De film heeft wel een schitterend schurkenduo( Carrera en Brandauer zijn fantastisch in deze rollen) maar ook een aantal flinke missers. Connery is te bijvoorbeeld te oud voor 007, Von Sydow krijgt weinig kans om een memorable Blofeld neer te zetten, en Atkinson is pijnlijk onleuk en overdreven in zijn humoristisch bedoelde rol.

Verhaal van deze Bondfilm is natuurlijk ook wat simpel, met een eenvoudige intrige die nauwelijks tot de verbeelding spreekt. Connery had wat beters verdiend, en dan doel ik niet alleen op zijn armzalig haarstukje.

Shane Black heeft nog niet al te veel films achter zijn naam staan, maar wat hij tot nu toe fabriceert kan me wel bekoren. Iron Man 3 en vooral KIss Kiss Bang Bang, zijn actiekomedies die goed aansluiten bij The Nice Guys. Prima setting, hoog tempo met een feilloze afwisseling tussen humor en actie....Je zou bijna de paar minpuntjes vergeten(verhaalinhoudelijk blijft het wat wazig en is het nou echt nodig om af en toe een onschuldige gewelddadig om ver te laten knallen?). Crowe en Gosling zijn een prima duo, hoewel dat voornamelijk aan de droogkomische kwaliteiten van laatsgenoemde is te danken. Crowe komt zelf eigenlijk niet verder dan de zoveelste mompelende, chagrijnige rol, maar in combinatie met Gosling werkt het wonderwel.

Wat mij betreft iets minder hilarisch dan Kiss Kiss Bang Bang, maar zeker de moeite waard. De volgende film van Black schijnt een Predator film te worden. Ben erg benieuwd of en op welke wijze hij daarin zijn kenmerkende humor weet te stoppen.

Heel behoorlijk. Regisseur Cristofer is niet bepaald een tempobeul en geeft de acteurs de kans hun werk te doen met deze B variant op Peeping Tom of Rear Window. Of je dit goed of slecht vind hangt erg af van je empathie aangaande het wat tragische hoofdpersonage, ik ging er makkelijk in mee. Zwakte van het verhaal lijkt dat het in het echte leven nooit zou gebeuren dat een vrouw van het kaliber De Armas zich ook maar enigszins aangetrokken voelt tot een jongeman met de Asperger aandoening, maar zelfs daar wordt tegen het einde wel een plausibele verklaring op los gelaten. Sheridan blinkt uit in deze moeilijke rol, en maakt van zijn Bart een zeer aandoenlijk personage, zijn toch wel erg wreed lot aan het einde verdient hij niet.
Cristofer heeft ook veel feeling voor vrouwelijk schoon met acteer kwaliteiten, liet eerder al Angelina Jolie een aantal keren onder zijn regie haar eerste filmschreden zetten, een zelfde toekomst lijkt weggelegd voor de hoofdrolspeelster hier, een vrouw die eigenlijk te goed lijkt voor dit materiaal. Leuk om bijna vergeten routiniers als Helen Hunt en John Leguizamo weer eens aan het werk te zien ,maar zij figureren slechts in The Night Clerk, een project dat vooral een opstap is naar iets veel groters voor de twee andere protagonisten.

Redelijk, heb wel genoten. Eigenlijk een gruwelijk verhaal, en het zoveelste over een seriemoordenaar, maar regisseur Raymond weet de valkuilen vakkundig te ontlopen. Snelle montage, redelijk wat actie maar vooral de lekkere mystery sleuren je het verhaal in en maken dat je het naargeestige sfeertje voor lief neemt. Intens spel van de cast waarbij vooral het fenomenale spel van ene Brendan Fletcher me opviel. Superman Cavill heeft eigenlijk zichtbaar te veel spieren om helemaal geloofwaardig te zijn als ordinary cop, Daddario loopt hier vooral rond omdat ze zo mooi is en Kingsley(in een schitterend bedachte nevenplot) speelt dit soort rollen met zijn ogen dicht. De moeite zeker waard, niet het allerbeste in dit genre, maar enjoyable..

Heb de eerdere verfilming van dit verhaal nooit gezien, maar gok dat die toch iets beter was(hou erg van die ouderwetse film noir). Gelukkig is een mindere Del Toro film nog altijd wel de moeite waard zodat niet vlug iemand zich bekocht zal voelen als hij deze nieuwe versie zal zien. Goed ook dat Guillermo zich probeert te vernieuwen want dit is wel weer heel iets anders dan die spookachtige monster movies die we van hem gewend zijn. Nadeel van deze Nightmare Alley is evident: de film duurt te lang, en is niet altijd effectief. Het eerste uur word de tijd genomen om een verhaal neer te zetten, gebeurt er niet al te veel en valt op dat de karakterisering van zijn hoofdrolspelers niet de sterkste kant van de regisseur is. Gevolg is dat, als na een uur de mysterie en de ellende toeneemt, je als kijker niet optimaal word meegesleept: had absoluut beter gekund. Qua vormgeving/visueel toch ook weer dik ok, prachtig zoals Del Toro weer gebruik maakt van kleuren, blijft toch zijn beste kwaliteit. Acteerwerk had beter gemoeten: Cooper doet zijn best maar blijft te veel een mooie jongen om te overtuigen als tragisch figuur. Blanchett overdrijft dit keer echt te veel(meer een stripverhaal figuur), respectabele acteurs als Collette en Dafoe hebben te weinig te doen en verdwijnen onbevredigend snel uit het verhaal. Enkel Mara kon me echt overtuigen en kwam dicht in de buurt van een klassieke femme fatale. Redelijke film al met al, maar zeker geen meesterwerk.

Oei, dat viel flink tegen. Sonnenfeld was ooit erg creatief met Men in Black en toch ook The Addams Family, maar komt nu op de proppen met een onbeduidende kinderfilm, die je op zijn best een keer in december met de kids kunt kijken als zijnde een middelmatige kerstfilm. Kan een verhaal afgezaagder zijn dan dit? Een wonder dat klasbakken als Walken en Spacey hier aan deel wilde nemen. Walken herhaalt hier op de automaat zijn rol uit Click. Spacey oogt oud en ongeïnspireerd en verdwijnt al vlug van het scherm om vervolgens als stemacteur te fungeren van de vadsige kat Fuzzy Pants. Garner doet haar best, en komt nog het best uit de verf, maar kan ook niet voorkomen dat deze dertien in een dozijn film wel eens een voorname kandidaat voor de Razzie Awards in 2017 zou kunnen zijn. Gewoon een slechte film dus, maar er zijn filmliefhebbers zoals ik die het op zijn tijd leuk vinden om ook zo'n curiosum eens een keer te zien. Maar zeg dus niet dat ik u niet heb gewaarschuwd!

Wat een prachtige film, de beste uit 2016 die ik heb gezien, dacht ik zo. Pas de tweede film van Ford, met de eerste maakte hij de pretenties die er destijds van af spatte niet helemaal waar maar deze is een schot in de roos. Sublieme vertelwijze, Nocturnal Animals klopt van begin tot eind. Begint erg kunstig maar word daarna steeds meer een film die mikt op het gevoel, en daarin helemaal slaagt.
Acteurs zijn allemaal redelijk tot goed op dreef maar de ware ster is de regisseur zelf die met zijn zelfverzekerde regiestijl hier evenveel indruk op me maakt als destijds Tarantino met Reservoir Dogs. In al zijn schoonheid ook een mooi triest verhaal, waar het einde goed bij aansluit: Edward komt niet opdagen op de afspraak omdat hij gewoon niet durft, ofwel(waarschijnlijker en nog mooier), zich in de tussentijd heeft gerealiseerd dat het(net als bij het personage in zijn boek) geen zin heeft en zelfs noodlottig kan zijn als je terugkeert of te lang blijft hangen aan extreme (on)geluksmomenten uit het verleden. Pareltje dit.

Blijkbaar is het toch nog mogelijk om anno 2019 een acceptabele, ouderwets ogende kersfilm af te leveren, die kan dienen als kijkvoer voor de hele familie bij de boom. Grappig filmpje omdat enerzijds vooral de gezellige sfeer van vorige Santa Claus films word bewaard, terwijl er anderzijds wat geslaagde nieuwe, modernere elementen aan worden toegevoegd. Kan er goed mee door, het resultaat is vooral schattig en dat laatste geld zeker voor hoofdrolspeelster Kendrick die geboren lijkt voor zo een rol. Veelzeggend en slim van de bedenkers om haar dan een tegenspeelster als icoon Maclaine te gunnen: haar gebruikelijk chagrijn en tegendraads gedoe werkt heel goed in samenwerking met lieve Anna. Een typerende contradictie die eigenlijk door de hele film zit waardoor het prettig kijken is. Net als het te sentimenteel dreigt te worden komt simpele maar lekker sarcastische humor om de hoek kijken, wat dit tot een geslaagde Disney maakt.

Peele kan wel wat, maar dit is toch zijn minste tot dusverre. Lijkt wel een vingeroefening welke moet aantonen dat je met een wel erg simpel verhaaltje een horrorfilm van meer dan twee uur kan maken. Dat lukt ten dele, heb me niet verveelt, maar horror zou ik dit dan toch niet willen noemen. De hele zit hoop je op wat hoogtepunten die maar niet willen komen, de uitkomst is ook uitermate voorspelbaar. Kaluuya acteert zijn passieve heldenrol alsof hij een lijntje te veel gesnoven heeft en zijn roes wil uitslapen, gelukkig word een en ander gecompenseerd door Palmer die wel wat emotie in haar rol weet te leggen. Visueel wel erg mooi gemaakt, en het valt te prijzen dat Jordan qua verhaal iets anders probeert dan bij zijn eerste twee films die inhoudelijk wel erg veel op elkaar leken. Ik miste vooral echter de briljante relativerende humor uit zijn eerste film, Nope word uitermate serieus gebracht terwijl je de storyline nauwelijks serieus kan nemen. Best een interessante filmpje om te zien, maar slechts ten dele geslaagd, en van deze talenvolle regisseur mag je wat meer verwachten.

Uitstekend, valt eigenlijk weinig tot niets op aan te merken. Normaal zijn verfilmde toneelstukken niet zo aan mij besteed, omdat de toneelmatige afkomst vaak te veel de overhand heeft in de verfilming, maar daar had ik hier geen last van. Superieur acteerwerk, tot in de kleinere bijrollen aan toe. Ruffalo is niet een van mijn favorieten, maar hij levert hier een eersteklas rol af, klopt helemaal.

Wat mij betreft kan The Normal Heart een vergelijking met het eveneens sterke And the Band Played On goed doorstaan, en ik vind hem zelfs een stuk beter dan het bekendere maar wat gekunstelde Philadelphia.

Praatfilm die het net niet was voor mij. Een wat warrig, onwaarschijnlijk verhaal ook. Zouden notabelen uit de hoogste kringen echt geïnteresseerd zijn in een vriendschapsband met een nobody als Norman? Lijkt me tamelijk ongeloofwaardig eigenlijk. Word door regisseur Cedar gebracht alsof het allemaal echt gebeurd, of op in minst heel erg belangwekkend is, waardoor het eindresultaat net wat kluchtig overkomt. Gere speelt met veel energie en charisma de centrale hoofdrol, maar net als de film in zijn totaliteit, weet je niet wat je met zijn personage precies aan moet. Is Norman een tragische figuur met te veel fantasie, of moet je hem juist bewonderen om zijn doorzettingsvermogen om nog iets van zijn leven te maken? Is deze film bedoeld als een satire of als een serieus drama? In de bijrollen brengt alleen Michael Sheen zijn karakter enigszins tot leven. Voor de rest veel bleke bijdragen van bekenden als Charlotte Gainsbourg, Steve Buscemi, Dan Stevens, Hank Azaria en een lookalike van Mario van der Ende als premier van Israël. Onbevredigend.

Erg oppervlakkige misdaadfilm die op geen enkel punt een voldoende scoort. Alhoewel.....de soundtrack is natuurlijk fantastisch, en zorgt met wat goede wil voor enkele sporadische hoogtepuntjes in een verder veel te afstandelijke en nogal chaotische film. Acteurs helpen ook niet mee. Moretz is de koelheid zelve, en wekt geen enkele sympathie op. Elgort doet zichtbaar zijn best, maar deze eerste voorzichtige karakterol na zijn opmerkelijke verschijning in Baby Driver, doet vooral vermoeden dat deze jongen nog echt een hoop moet leren. Rommelig gebeuren al met al, een film die je vrij vlug na het zien al weer vergeten bent.

Niet zo sterk als het eerste deel, maar nog altijd een heel redelijke kijkervaring. Ach, voor dit soort films geld meer dan anders : je moet er wel van houden, dit gegoochel in de overtreffende trap. De geloofwaardigheid word op vele momenten overboord gegooid, gaat puur om het entertaiment. Sta je daar voor open, dan heb je een een leuke avond. Zoek je iets realistisch kies dan voor een ander kopje thee.

Verhaal loopt redelijk, alhoewel sommige scènes niet werken zoals de bedoeling was(de diefstal in China zou grappig moeten zijn maar is eigenlijk net over de top), tempo ligt lekker hoog. Caine en Freeman zijn er met de haren bijgesleept, wat het wel wenselijk maakt dat je het eerste deel hebt gezien. Nieuwkomers Caplan en Radcliffe doen het goed.

Deur naar deel drie wordt wagenwijd opengezet, onvermijdelijk zelfs. Hopelijk kunnen ze dan het deja vu gevoel voorkomen, wat nu niet helemaal is gelukt. Meer van hetzelfde bij een tweede vervolg zou desastreus zijn...... originaliteit bitte!

Weinig berichten en stemmen voor deze, en dat is begrijpelijk want als ik hem niet toevallig was tegengekomen op ons favoriete betaalkanaal had ik hem ook gemist, zonder enig zelfverwijt. Een romantische komedie met een wat alternatieve stijl, een halfslachtige poging om na de grote doorbraakfilm van Tautou twee jaar eerder, iets vergelijkbaars te maken. Audrey's bijdrage is goed te doen, ze is minder in vorm dan als Amelie, maar op zich wil je als kijker wel sympathie voelen voor deze gekke meid. Droogkloot Theroux helpt bijna in zijn eentje de hele film om zeep, onmogelijk om voor te stellen dat deze twee in het echte leven voor elkaar zouden vallen. Met meer chemie tussen de tortelduifjes had dit als film absoluut beter gewerkt, New York als setting maakt het gebrek aan pure klasse en memorabele situaties nog enigszins goed, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er niet aan geven. Als u nog veel strijkwerk hebt liggen zou ik daar de voorkeur aan geven.

Met de beste wil kan ik hier geen voldoende van maken. Overbodige poging van producent Wan om in te haken op het succes van zijn eerdere regieklussen maar de lopende band formule die wel nog werkte bij The Conjuring en Insidious begint sleet te vertonen en wordt wat al te herkenbaar. Een gezocht verhaal van helemaal niets eigenlijk, veel special effects die nergens eng worden, een hoofdrolspeelster die nog niet de helft van het talent van haar zus heeft, en wie de recente Wan producties heeft gezien weet van te voren dat op het einde het kwaad wordt verslagen en dat al onze helden dit avontuur overleven. Wan heeft zich de laatste jaren wat te veel toegelegd op horror voor de hele familie(waar zijn de guts van de originele Saw gebleven?), en deze Wansmaak begint behoorlijk tegen hem te werken. Niet best dat deze mislukking ook nog een bioscooprelease kreeg, trouwens.

Vreemd dat ik, als frequente bioscoopbezoeker in de eighties deze, tussen alle Rambo's en Police Academy's door, gemist hebt. Een film waar destijds schijnbaar weinig ruchtbaarheid aan werd gegeven, maar dankzij Canvas ruim dertig jaar later alsnog deze schade kunnen inhalen. Wat een juweeltje, en dat terwijl ik toch meer een voorkeur heb voor de Italiaanse keuken dan voor de Italiaanse cinema, welke ik als nuchtere holander toch vaak wat te kunstig en te emotioneel labiel vind. Maar bij Nuovo Cinema Paradiso niets van dit alles: de film is perfect in evenwicht, heerlijk nostalgisch zonder te overdrijven, prachtig geacteerd vooral door Noiret en het jochie dat de jonge Toto speelt, schitterende fotografie op een manier dat je meteen verliefd word op het land en het specifieke tijdperk....bijna magisch. Niet veel over zeggen verder, gewoon ondergaan. Jammer dat de muziek van Morricone voor mij ditmaal niet zo memorabel is als bij talloze andere films met zijn bijdrage en dat enige verhaallijntjes(Elena) niet helemaal worden afgerond, anders had ik hier de volle 5 sterren voor kunnen geven. Benieuwd wel wat ik precies gemist heb met deze kortere versie van twee uur, tussen nu en dertig jaar ga ik dat ook nog wel achterhalen.

Commercieel gezien wellicht een flop, maar ik schaam me niet om toe te geven me best geamuseerd te hebben met deze wat opzichtige poging om Alice in Wonderland, met enige variatie, nog een keer over te doen. Ziet er visueel gewoon fantastisch uit, en ondanks dat niet alle keuzes bij de vertelling een voltreffer zijn(de balletscenes welke worden gepresenteerd als het hoogtepunt van de film zijn weinig indrukwekkend), toch wel redelijk meeslepend door een strak verteltempo. De jeugdige Foy in de hoofdrol lijkt me iemand om in de gaten te houden, Keira Knghtley(als stout feetje) is een ware voltreffer, jammer dat Morgan Freeman(rare casting) en Helen Mirren in de bijrollen niet goed uit de verf komen. Redelijke fantasy, ook door de degelijke regieklus van de twee ervaren rotten Hallström en Johnston. Kan leuk zijn voor jong en oud maar door de typische, nadrukkelijke kerstsfeer aan het begin van deze Nutcracker vooral een prent die je het beste rondom die winterse feestdagen moet bekijken.