Meningen

En terecht, heb net een 6 gegeven op die site en men was toen nog aan het wachten op de eerste vijf stemmen. Wat valt er verder nog over te zeggen? Gewoon effe kijken als je zin hebt in een griezelfilmpje waar je verder niet over hoeft na te denken. Als je een beetje ervaring hebt met dit soort films krijg je hier gegarandeerd geen zweethandjes van, maar wel effectief als je op zoek bent naar ongecompliceerd vermaak en de kritische kijker houding voor de korte tijd dat dit duurt even ergens anders kunt parkeren. Las dat dit geproduceerd is door hetzelfde team als achter Paranormal Activity, en dat is te merken: Zelfde verhaal eigenlijk(boze geest komt uit de fles) alleen op een andere locatie. De dames zien er prettig uit en krijsen vol overtuiging. De jongen die Reese speelt is echt een slechte acteur(zie mij eens verbaasd kijken). Goed dat de vier hoofdrolspelers voor hun personage hun echte voornaam mochten gebruiken, voegt echt iets bijzonders toe(niet dus, of zou het een ode aan The Blair Witch Project zijn?). Weinig kans trouwens dat deze groep acteurs ooit in een echt toneelstuk zullen verschijnen, maar goed. En inderdaad, die methodiek van found footage voegt hier niets toe, de dicht op de huid camera hebben we ook iets te vaak gezien, maar die dramatische wending aan het slot zag niemand aankomen toch?

Redelijke misdaadfilm van de nog steeds jonge actrice/regisseur Laurent, haar beste regie tot dusverre. Een sociaal drama ook wel over twee tot een onontkoombaar mislukt leven veroordeelden waar je niet vrolijk van wordt en ongetwijfeld dan ook nergens zal leiden tot drukke rijen voor de bioscoop. Jammer wel dat Laurent bij enkele scènes haar onmiskenbare talent laat zien(de schietpartij aan het begin), maar niet echt durft door te pakken. Galveston had ook best wat langer mogen duren dan deze kleine anderhalve uur, meer karakterisering van de toch boeiende hoofdpersonages had geen kwaad gekund, nu lijkt het bij vlagen op een vrijblijvende haastklus die bij de eindafrekening veel beter had kunnen zijn. De film heeft wel enorm veel profijt van het sublieme acteerwerk van Foster en Fanning. Met name die laatste haalt alles uit de kast om haar Rocky tot leven te wekken en slaagt cum laude. Dit wordt een grote mevrouw in Hollywood. Ook Foster als een versie van een woest Robert De Niro personage old school(zou het toeval zijn dat hij hier Cady heet?) levert als altijd kwaliteit al had de cruciale slotscène( waarin hij een zestigjarige speelt) , wel wat overtuigender gemoeten. De moeite waard.

Soort komische variant op The Game. Opgezet als een ouderwetse screwball comedy: een hoop mensen rondom het getrouwde tweetal lopen quasi gezellig druk te doen, ondertussen een misdaadmysterie trachtend op te lossen. Echt grappig wordt deze wat chaotische vertelling eigenlijk nooit, maar ik heb me ook weer niet verveeld, er zitten een hoop glimlachmomenten in. Bateman is ok, McAdams zelfs meer dan ok en er is een hilarische bijrol voor Jesse Plemons(uit de serie Fargo 2) en zijn hondje. Niet aan beginnen met te hoge verwachtingen en je hebt een leuke zit.

Erg flauwe film. Holland spreekt hier letterlijk een woordje mee, maar het is de vraag of we daar blij van moeten worden. Bijna alle Nederlanders die in Gangsterdam voorkomen zijn foute gasten(misdadiger of hoer). De humor is ontzettend kinderachtig, variërend van flauwe woordgrappen(amsterdam=gangsterdam, de sidekick van de held heet Durex ) tot verzinsels op middelbare school niveau(iemand moet een scheet laten terwijl hij zich loopt te verstoppen, twee boeven moeten elkaar voor straf pijpen). Vergelijkingen hierboven met films van Oliehoek en Apatow zijn echt niet relevant. Oliehoek ging met Vet Hard lekker over the top met veel absurde humor, daar is hier geen sprake van. Apatow heeft in zijn films naast de vileine humor ook altijd een fijn, menselijk verhaal te vertellen, en dat is van een andere kwaliteit dan de mallotige stripfiguurtjes die in Gangsterdam rondlopen. In de rolbezetting twee grote namen die er qua uitstraling dan ook meteen boven uitsteken. Rutger Hauer heeft een te kleine, ondankbare bijrol(komt pas na bijna een uur in de film en is er ruim twintig minuten later weer uit verdwenen). Hubert Koundé(ooit zo goed in La Haine) doet het heel aardig maar kan niet camoufleren dat de rest van de cast erg flets is(inclusief de blijkbaar populaire hoofdrolspeler Adams) of zelfs erg irritant in plaats van grappig(die Levin). Oh ja, er zitten twee goede grappen in, een prima eindscène en een paar bloedmooie vrouwen(Azem en Walravens) maar of dat genoeg is?

Gek van geluk werd ik niet van Gek van Geluk(niet te verwarren met Gek van Oranje). Moet wel zeggen dat ik het eerste half uur wel bijna gek van plezier werd, omdat ik alles wat Nijenhuis wel goed kan ineens zag samenkomen, en bij mij het vermoeden rees dat dit wel eens zijn beste film ever kon worden(wat in zijn geval trouwens niet zo heel veel zegt): Ik zag de eerste dertig minuten een lekker luchtige romantische komedie met een aantal echt leuke grappen, en een Van Bennekom die met haar licht neurotische maar levensecht ogende vertolking even mijn hartje deed smelten. Helaas ging het na die sterke start al vrij snel behoorlijk fout door een belachelijke en slecht uitgewerkte wending(de matig acterende Van der Grijn ging zich op verzoek van Wijs een volstrekt ongeloofwaardig alter ego aanmeten om zo Plien te veroveren of in ieder geval nieuwe positieve energie te geven …..). Een kinderachtige, bespottelijke ontwikkeling die alle geloofwaardigheid uit het verhaal haalde. Verbazingwekkend dat een toch ervaren Nijenhuis zichzelf zo onderuit haalt, bijna om gek van te worden. En dus weg was toen ook meteen de ongecompliceerde lol, niet meer serieus te nemen terwijl de film vanaf toen nou juist net ging proberen serieus genomen te worden. Jammer voor Van Bennekom vooral, zij had iets beters verdiend. Idem voor Waldermar Torenstra en Loes Haverkort die toch eigenlijk te goed zijn om in dit soort ongein ondankbare bijrollen te accepteren, ware voor iedereen beter geweest als ze de rollen van Hugo en Valerie hadden gekregen.

Nauwelijks de moeite waard. Hoopte voorzichtig op een onverwacht spannende thriller, maar niets van dit alles. Duurt lang voordat de film een punt maakt, en na de enige verrassende wending(de plotselinge dood van Kravitz zo vroeg in de film vond ik namelijk erg verrassend), dwaalt zowel hoofdrolspeelster Kirke als ook de film zelf doelloos rond, om te eindigen met nog een onverwachte wending, die echter totaal geen indruk maakt omdat je hem, hoe onlogisch ook, eigenlijk wel ziet aankomen als je zelf een beetje nadenkt. Gemini is qua opzet en uitstraling echt een low budget film. Niets mis mee, maar ik miste de overtuiging en het talent wat je soms toch wel tegen komt bij dit soort producties.

Wat al viel te vrezen vooraf is bewaarheid, Gemini Man is niet het actiespektakel geworden waar op was gehoopt. Regisseur Lee is niet de man voor dit soort films, is vooral goed met drama's als The Ice Storm en Brokeback Mountain, en had eerder al Hulk(2003) met zijn eigenzinnige, melodramatische aanpak behoorlijk verpest. Producent Bruckheimer had zich dat wel mogen realiseren.
Gemini Man is op papier een prima film, en de grote truc(een jonge en een oude Will Smith in één film samen) ziet er technisch zeer goed uit, maar voor de rest is onevenwichtigheid troef. Je voelt voortdurend dat de regisseur graag tijd wil investeren in de verdere karakterisering van zijn hoofdrolspelers maar de pogingen die hij daartoe onderneemt werken eerder remmend dan stimulerend op het intelligente spektakel wat de makers eigenlijk hadden moeten leveren. Een beetje te serieus bedoelde vlees noch vis film uiteindelijk met dus een, ondanks de aanwezigheid van Smith, een schrijnend gebrek aan humor en echte emotie. Resultaat laat zich nog net aanzien, maar gezien het slim bedachte concept had dit zoveel meer kunnen zijn.

Tot dusverre niet al te hoge waarderingen op de diverse sites, maar ik verwacht dat dit nog wel flink omhoog gaat. Gewoon een mooie, echte kwaliteitsfilm met een schitterende aankleding, en een stevig portret van een merkwaardige maar bovenmatig getalenteerde man. Law speelt een krachtige rol als de excentrieke Wolfe. Ik weet niet of deze overdonderende weergave helemaal waarheidsgtrouw is, maar het is zo overtuigend dat ik verwacht dat hij er wel een oscarnominatie voor gaat krijgen. Idem voor Firth, die met zijn ingetogen, beschaafde vertolking misschien nog wel beter is. Man, wat is deze acteur geknipt voor dit soort rollen: met kleine gebaren groots acteren. Zelfs Kidman doet het eindelijk weer goed in niet meer dan een bijrol.

De grootste valkuil die bij dit soort films opduikt(een veel te lange speelduur) word hier tenslotte ook voorkomen. Genius duurt geen minuut te lang of te kort. Ik heb ervan genoten,

Vanmorgen gezien in Pathé, en hoewel ik normaal wel een zwak heb voor dit type film, viel deze me niet mee. Weet dan ook nog niet of ik thuis wel durf te vertellen hier naartoe te zijn geweest. Grappig detail: Holland c.q. Haarlem spreekt in Geostorm nadrukkelijk een woordje mee, want het wereldwijde project waar aanvankelijk het klimaat mee word beheerst heet hier daadwerkelijk Dutch Boy. Vernoemd naar die naamloze jongen die destijds zijn vinger in de dijk stopte, weet u wel. In plaats daarvan had men dit jong echter beter al zijn vingers op de zere plekken kunnen laten leggen toen de scriptschrijvers van Geostorm aan het werk waren, want de ene krankzinnige wending volgt de andere op. Dieptepunt hierin is toch wel de toevoeging dat al die weerrampen die hier voorbijtrekken gestimuleerd worden door een groep bad guys(raad eens wie uit de cast hun aanvoerder is), die de wereld naar de ondergang willen leiden, ten einde zo een herstart te kunnen maken voor een sterker gepositioneerd Amerika....hoe verzin je het. Naast de deken van volstrekte ongeloofwaardigheid die over deze film ligt, word er ook relatief weinig spektakel geboden. Alleen het laatste half uur tracht men in een razend tempo volledig los te gaan, maar dan valt op dat de CGI heel erg pover is, en dat het budget blijkbaar niet oneindig was want sommige scènes worden nog niet eens volwaardig afgemaakt. Van de acteurs kon alleen Butler me bekoren. Hij doet zijn achternaam eer aan en blijft in deze warboel stoïcijns zijn werk doen. Sturgess en Cornish in de andere hoofdrollen missen charme en power, bekende acteurs als Garcia en Harris hebben makkelijk inruilbare rollen.
Al met al een film die alleen werkt op het niveau van kermisattractie, verstand op nul(op -1 of -2 is nog beter), en dan heb je wellicht een goede kijkervaring. Maar mijn voorspelling is dat het niet storm gaat lopen voor dit gemakzuchtig gebeuren.

Aangenaam verrast door deze film. Heb destijds het boek, een psychologische thriller(niet Kings beste, maar wel goed en allesbehalve saai) met veel plezier gelezen, en dacht toen dat dit nagenoeg niet te verfilmen was. Maar Flanagan toont creativiteit en komt een heel eind. Gugino en zeker Greenwood zijn goed, maar met twee echte topnamen in hun plaats had deze prent absoluut ook meer waardering gekregen. Minpuntjes: De bizarre vader-dochter verhouding kwam in het boek een stuk sterker over, het nevenverhaal met die rare griezel komt niet van de grond en had daarom beter weggelaten kunnen worden, en de film oogt soms wat chaotisch en te vluchtig. Zeker geen perfecte kijkervaring dus maar als geheel toch wel de moeite waard en vooral lekker spannend voor zo'n steriel basisgegeven.

Erg lekker, dit. Na al het voorspelbaars wat we tegenwoordig te zien krijgen is dit een prima, originele thriller( geen horror, zeker ook geen komedie zoals ik hier ergens las). die me aangenaam kon verrassen. Veel onderhuidse spanning, je vraagt je lange tijd af waar dit verhaal zich naar toe ontwikkelt. De reden waarom deze film uiteindelijk zo creepy is, is dezelfde als bij films van het kaliber Rosemary's baby en Invasion of the Body Snachters: als blijkt dat degene die het dichtst bij je staan niet te vertrouwen zijn, dat is pas echt eng. . Jammer wel dat het tegen het einde wat uit de bocht vliegt, waardoor Get Out voor mij niet het hoge niveau haalt van de twee genoemde klassiekers. De intrige is niet honderd procent geloofwaardig, de afrekening aan het einde oogt wat makkelijk. Maar al met al gewoon een goede film die een breed publiek zal aanspreken, waarbij het goede acteerwerk van Kaluuya en Williams trouwens ook vermeld mag worden.

Film die meer aandacht krijgt dan die verdiend, viel me niet mee. Zag er visueel goed uit(mag ook wel met dit budget), technisch zal het ook allemaal kloppen, maar voor de rest?...... Wat een mistroostig verhaal, vol met emotie- en wezenloze (half)mensen, vechtscènes redelijk maar te veel herhaling en daardoor niet al te bijzonder, het ergste van alles: verhaaltje van niets. Vergelijkingen met baanbrekende toppers als Blade Runner, Robocop en The Matrix slaan eigenlijk nergens op. Die films hadden een regisseur met een visie, mannen die iets te vertellen hadden. Sanders zal die status nooit bereiken, zijn Ghost in the Shell pruttelt maar door en door....Als Scarlett niet van de partij was geweest, dan ware dit, ondanks de mooie plaatjes, een cultfilm voor een zeer beperkt publiek gebleven, en dat is ook wat de makers toekomt.

Niet slecht, maar ook weer niet van een niveau dat je hem warm kunt aan aanbevelen. Oogt wat goedkoop, zeker geen big budget, en inhoudelijk in fasen van een net niet gehalte. Bij de eerste twee verhaaltjes toont het duo Dyson/Nyman bijvoorbeeld aan best te weten hoe ze een spannende scène moeten opbouwen, maar beide story's worden bijna onderuit gehaald door het matige acteerwerk, vooral dat irritant overdreven spel van dat joch in de tweede verhaallijn is wel de limit. Bij verhaal nummer drie komt opeens Hobbit Freeman opduiken en zit het qua spel dus weer een stuk beter, maar komt dan weer bovendrijven dat men moeite heeft om van dit alles een samenhangend geheel te maken met als resultaat een voorspelbaar, onbevredigend einde omdat een aantal vragen niet worden beantwoord. Kijken zonder niet te veel na te denken zelf, als dat je ding is dan begin hier maar aan.

Lekker gekke, eigenzinnige film. Door de kalme, zelfverzekerde regiestijl van Lowery(niet te verwarren met traag) lijkt het misschien meer dan het is, maar ik heb anderhalf uur geboeid zitten kijken. En uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat hier een talentvolle regisseur op een creatieve wijze een inventief verhaal wil vertellen over onze vergankelijkheid en wellicht wel meer. Zo'n film waarover je achteraf een discussie kunt voeren over wat nou precies de bedoeling was, en die worden niet zo vaak meer gemaakt dus mijn steun heeft hij. Ach, aan de oppervlakte kun je A Ghost Story zien als een film waarin een goede acteur als Affleck bijna de hele tijd doelloos met een smetteloos wit tafellaken over zijn hoofd rondloopt(denk ook niet dat hij hier weer een oscar nominatie mee gaat scoren, dat zal pas echt een grap zijn ), maar iedereen die dit ziet snapt natuurlijk dat hier iets meer word geduid. De vraag wat dan precies blijft echter behoorlijk in nevelen gehuld, en daar moet je dan van houden. In ieder geval de minst enge spookhuisfilm die ik ooit gezien heb en geheel iets anders dan de sterke films die wij Europeanen de laatste jaren binnen dit genre hebben geleverd. Uiteindelijk toch een leuke, intrigerende fantasy, de moeite zeker waard.

Jaren geleden keer gezien, en gewaardeerd met vier sterren. Gisteren nog eens bekeken en destijds iets te hoog ingezet, eigenlijk. Niettemin heel redelijke film, als je er voor in de stemming bent(zoal ik blijkbaar de eerste keer) zelfs behoorlijk goed. Romantische komedie met Gervais in een mooi ingetogen en doeltreffende hoofdrol als een tandarts die ook al dead people ziet. Leoni, niet de allebeste actrice, is hier heel aborable en geloofwaardig. Greg Kinnear levert de beste acteerprestatie in een moeilijke rol, vergelijkbaar met die van Richard Dreyfuss in Always, maar in tegenstelling tot hem toen treft Kinnear hier wel de juiste toon. Al met al geen film van de schaterlach maar meer van de voldane glimlach. Iets te moralistisch misschien, maar toch prettig om te zien, zeker met de kerst in aantocht.

Niet best. De twist om ditmaal de hoofdrollen door dames te laten vervullen werkt niet echt.

De vier zijn meer irritant dan grappig en tonen, behoudens McKinnon. weinig komisch talent.

Erger nog dat de oorspronkelijke hoofdrolspelers zijn weggestopt in ondankbare bijrolletjes, waarbij die van Murray toch wel het dieptepunt vormt.

Belangrijkste kritiek is echter dat van de ongecompliceerde lol uit de vorige twee films weinig meer over is. Het verhaal is ook te grimmig, er is weinig te lachen. Zo nu en dan valt er zelfs een dode, de spoken zijn vaak eng bedoeld in plaats van grappig en moeten ons de stuipen op het lijf jagen(wat natuurlijk niet lukt). Laatste half uur is volgestopt met special effects om één en ander te compenseren lijkt het wel, maar ook hier is de uitdrukking overdaad schaad van toepassing.

Na de aftiteling word er een hint gegeven na een mogelijk vervolg, maar ik vermoed dat de makers zo verstandig zijn om het bij deze te laten.

Eindelijk weer eens een horrorfilm(meer een thriller met horror elementen trouwens) die me wist te verassen, genoten. Geen slachtpartijen in voorspelbare volgorde hier, maar een mystery volgepropt met schrikmomenten die nog werken ook. Iets meer goed opgebouwde suspense in plaats van een aantal schokeffecten had het nog beter gemaakt, maar wat zeur ik? Heerlijk om een aantal keren op het verkeerde been gezet te worden tijdens het ontrafelen van dit raadsel, lekker dat je bij momenten van schrik opveert uit je stoel..... niet verwacht toch nog een keer gekomen. Alleen de ontknoping is teleurstellend conventioneel, had op één of andere manier een surprise aan het slot verwacht. De creeps zijn echter dik in orde, niveautje Leatherface/Jason V./Michael M., mensen waar je dus bang van kunt worden. Intelligent filmpje wel, toppertje binnen het genre, aan beginnen zonder veel voorkennis werkt het beste .

Zeer geslaagd. Kleine film qua opzet, maar met een groot hart en één van de meest aantrekkelijke surprises van 2017. Films over hoogbegaafden zien we met de regelmaat van de klok voorbijkomen maar zo trefzeker als deze zag ik ze maar zelden. Gevaar van te veel sentiment ligt bij zo'n verhaal constant op de loer, maar wordt in Gifted vakkundig vermeden. Grace is even aborable als geloofwaardig in de belangrijkste rol, Evans zal nooit een echte karakteracteur worden, maar is in deze no nonsense opzet zeer op zijn plaats. Jammer alleen dat er weer tijd word ingeruimd voor zo'n typisch Amerikaanse rechtbank gebeuren, zonder dat het veel toevoegt. Toch erg prettig.

Dankzij de Belgische omroep die wel nog eens een wat oudere film wil programmeren, mijn eerste kennismaking met de legende Hayworth en die viel niet tegen. Deze vrouw kon afgaande op Gilda in tegenstelling tot Monroe best een potje acteren, hier nog verder aangevuld met het betere zang- en danswerk. Een behoorlijk indrukwekkende verschijning. je zou bijna vergeten dat de film zelf niet veel voorstelt.
Een wat zwalkend verhaal over een driehoeksverhouding waardoor je al snel aan een Casablanca denkt. Maar deze kan niet in de schaduw staan van die klassieker, mist iets essentieels als een beetje spanning.
Feitelijk een erg braaf filmpje, want erg veel misdaad komt er niet in voor. De personages van Hayworth en Ford hebben een goede inborst, zijn slachtoffer van de omstandigheden waardoor het happy end op zijn plaats is. Als dit film noir moet voorstellen dan is het een van de zwakste die ik gezien heb. Als romantisch drama werkt het, dankzij de twee hoofdrolspelers, wel nog enigszins.

Begint erg sterk dit sociaal drama, met uitstekend spel van de drie hoofdrolspelers. Maar helaas gaat de film ergens halverwege, net als het personage Apple die dan in een opvangtehuis terechtkomt, behoorlijk zwalken, om uiteindelijk via een aantal onrealistische wendingen te eindigen als een onwaarschijnlijk sprookje. Niettemin een sympathieke, goedbedoelde poging om een maatschappij kritische observatie te maken, een film die je derhalve geen onvoldoende kunt geven. Jammer van de matige karakterisering, de intense acteurs hadden beter verdiend. Hudgens speelt haar beste rol uit haar nog prille carrière, Dawson heb ik ook nog nooit beter gezien als hier en zelfs de normaliter houterige Fraser is hier aandoenlijk als een rijk geworden Wall Street handelaar met de ongeloofwaardige attitude van een zacht ei. Laat zich lang goed aanzien, maar uiteindelijk een product waar vooral de evangelische omroepen blij van worden.

Ziet er qua vormgeving en camerawerk vaak fantastisch uit, erg mooi gemaakt en alleen daarom al een bioscoopbezoek waard. Verhaal steekt ook goed in elkaar, heeft wat tijd nodig voordat het op stoom komt, maar inhoudelijk niet beter of slechter dan de vorige films over mevrouw Salander. Jammer alleen dat de kilte van het weer blijkbaar ook is overgeslagen op de personages, want veel afstandelijker en mistroostiger kan het bijna niet worden. "Ik moet pappa vergeten, want pappa behoort nu tot het verleden" zegt een kleuter tegen Lisbeth nauwelijks een uur nadat zijn vader op brute wijze voor zijn ogen is vermoord...….ja, daar wordt je niet vrolijk van, laat staan dat je het verhaal in wordt gezogen. Emotioneel geremde mensen daar in Zweden lijkt het, en dat werkt niet in het voordeel van de film. Foy doet het verder niet slecht als Salander, maar is onder de oppervlakte eigenlijk net wat te mooi om helemaal te overtuigen, Noomi Rapace en Mara Roony waren in dezelfde rol eigenlijk wel wat geschikter. Onze Sylvia blijft overeind in een weer dankbare schurkenrol . Of ze nou echt kan acteren weten we nog steeds niet, want hier speelt ze robotser dan in de tweede Blade Runner, maar dat zal het scenario hebben voorgeschreven. Redelijke film al met al, beter dan ik had verwacht.

Merkwaardige, wat afstandelijke film waar je even in moet komen maar uiteindelijk toch wel de moeite waard. Het eerste half uur dacht ik hier met overdreven, pretentieus gedoe te maken te hebben, maar later leid het allemaal toch een mystery die door de beugel kan. Blunt, niet de beste karakteractrice, oogt wat ongemakkelijk als alcoholiste maar speelt acceptabel en zo geld dat eigenlijk voor de film in zijn totaliteit: wat moeizaam, soms stroperig maar uiteindelijk wel intrigerend genoeg. Zelfs de niet altijd effectieve flashback structuur neem je voor lief. Gemotiveerd om nu snel het boek te gaan lezen ben ik er niet van geworden, maar als film ruim voldoende.

Ondanks dat het de zoveelste zombie/post-apocalyptische film is, voor mij toch wel geslaagd, door de toch weer net wat anders zijnde invalhoek. Lange tijd een spannend verhaal, welk erg lijkt op 28 days later...(mijn favoriet in dit genre). Jammer alleen van dat ongeloofwaardig, weliswaar orgineel en afwijkend, maar toch uiteindelijk bespottelijk einde. Meisje Nanua doet het in de hoofdrol op naturelle wijze heel goed en zet bekendere collega's als Close, Arterton en Considine in haar schaduw.

Was voor mij redelijk te doen, maar als je geen kennis of interesse hebt in de heer Hitchcock of in mevrouw Hedren kan ik me voorstellen dat je je regelmatig afvraagt waar je naar zit te kijken. Meer plot dan een onvolledig ogende en gekleurde(?) kijk op de merkwaardige werkverhouding tussen beiden heeft deze The Girl niet te bieden. Vooral Hitchcock komt er bekaaid vanaf, en word hier vooral gepresenteerd als een geobsedeerde, geile oude man in plaats van de unieke, briljante filmmaker die hij toch is geweest. Zonde! Dit verhaal is dan ook gebaseerd op de memoires van actrice Hedren en het mag dan ook geen verbazing wekken dat zij hier voorzichtig word neergezet als de heldin die goed voor haar kinderen zorgt(moest dat kleine meisje Melanie Griffith voorstellen?), en zich ondanks de vervelende avances, redelijk onverstoorbaar kwijt van haar acteertaak. Hulde! Miller geeft desalniettemin een goede imitatie van de echte Tippi, wat helaas niet gezegd kan worden van Jones. Qua stem komt hij redelijk in de buurt maar voor de rest is het toch vooral net niet. Vrijblijvend advies: kijk liever, desnoods voor de tweede keer, naar Hitchcock. Was als waardig document een klasse beter dan deze weinig belangwekkende poging.

Toch wel leuke film om te zien. Een lekker tempo en aanstekelijk enthousiast spel zijn de belangrijkste pijlers van dit verder wat voorspelbare verhaal. Sommige grappen zijn ronduit plat en een beetje vulgair maar daar staan ook een aantal mooi getimede momenten tegenover. Misschien moet je ook wel een vrouw zijn om dit echt te waarderen((en daar hebben we op dit forum niet veel van), komt af en toe net wat te aanstellerig over, maar van de andere kant als we eerlijk zijn: de situaties hier verschillen toch niet zo gek veel van de kolder uit bijvoorbeeld The Hangover? Jammer ook dat mevrouw Smith in vergelijking met de andere drie dames, in haar ondankbare maar ook vervelend gespeelde rol wat in gebreke blijft, kan zich beter concentreren op het opvoeden van haar te vroegwijze zoon. Weet vooraf goed waar je aan begint en je hebt met Girls Trip geheid een prettige avond.

Een erg tamme thriller met te weinig schrikmomenten en een wel erg gemiddeld verhaal wat zich lange tijd futloos voortsleept. Tegen het einde krijgen we zowaar nog wat bruut geweld en een even onverwachte als ongeloofwaardige twist voorgeschoteld, doch dat is rijkelijk te laat om hieraan nog een goed gevoel over te houden. Dat de vier dames in de hoofdrol niet kunnen acteren werkt ook niet mee, trouwens. Een heel milde variatie op zoiets gedenkwaardigs als The Game zou je met enige fantasie kunnen stellen, maar een visitekaartje voor de Canadese film is dit zeker niet. Geen film waar je veel woorden aan moet vuilmaken derhalve, in alle opzichten zeer middelmatig en vooral geschikt als je een keer veel tijd hebt en in een weinig kritische bui op zoek bent naar licht vermaak in dit genre film.

De zaal zat lekker vol vanavond, helaas voegde de IMAX verder weinig toe aan een film die zeker niet tot de beste van Shyalaman mag worden gerekend. De patiënt Night heeft na een opleving van twee films weer een dipje te pakken zullen we maar zeggen. Een echt slechte film is Glass niet, maar uiteindelijk wel een movie die alleen de echte bewonderaars van Split en Unbreakable zal aanspreken, kwalitatief is het toch een stuk minder dan de twee voorlopers. Nochtans mag gezegd worden dat de regisseur er redelijk goed in slaagt de beide verschillende verhaallijnen van genoemde films samen te laten lopen, maar dat heeft hem blijkbaar zo veel aandacht gekost dat hij vergeet originele nieuwigheden toe te voegen. Glass begint redelijk spannend en spectaculair, maar als de drie hoofdrolspelers al vrij snel in een inrichting terechtkomen zakt het behoorlijk in. Een hoop geneuzel en gefilosofeer over comics en striphelden is wat dan volgt. Schrijver Night had hier meer mee moeten doen, boeien kon het nauwelijks. Pas in het laatste half uur van deze te lange thriller herpakt men zich weer, ook dankzij het goede samenspel van de degelijke Jackson en de wederom uitblinkende McAvoy. Typerend ook wel dat de bijna verplichte verrassing aan het einde, niet meer dan een halfbakken zuchtje wind is in vergelijking met de storm die de twist van zijn eerste films veroorzaakte. Een samenraapsel van behoorlijk wat middelmatige en enkele goede elementen deze nieuwe Night, vooral door zijn immer kenmerkende mooie eigen stijl lijkt het ook nu weer wat beter dan dat het in werkelijkheid is. Maar goed daarom dat dit uiteindelijk overduidelijk een echte(maar mindere) afsluiting is van een toch geslaagde trilogie. Op naar nieuwe, frissere ideeën lijkt me het beste advies voor deze toch wel fascinerende filmmaker.

Niet veel van verwacht, maar viel me alleszins mee. Heeft de allure van een tv film en dus niet iets voor grote bijval in de bioscoop, maar dit verhaal over moeizaam lopende familierelaties door de jaren heen, kon me wel degelijk raken. Kracht van The Glass Castle zit hem in de slimme vertelwijze en vooral in de bijna ongemerkt fenomenale rollen van Larson en Harrelson. Larson zet zeer overtuigend een karaktervolle, sterke vrouw neer. Harrelson heeft de in potentie moeilijke rol van wispelturige vader, maar maakt volkomen geloofwaardig waarom deze lompe, brute man toch ook zo geliefd en bemint was bij de rest van de familie. Helaas komt dit iets te lange drama tegen het eind niet voorbij aan enige voorspelbaarheid(jazeker, er gaat iemand dood en de rest van de familie komt dan rouwend doch gelukkig bij elkaar ), maar als je van zo'n alledaags verhaal toch een over het algemeen boeiende film weet te maken, dan heb je wel te maken met een kwalitatief sterke productie.

Als er in Europa een sociaal drama wordt gemaakt, kijk ik daar meestal met veel plezier na, maar deze film was een echte teleurstelling. Een tergend traag, vaak onduidelijk verteld verhaal wat nergens pakkend word. Het rare, verkeerd gekozen camerawerk met niet functionele schokkerige, dicht op de huid scenès, werkt trouwens ook niet mee om je te kunnen indentiferen met de personages. Het onbevredigende einde, waarbij je het gevoel hebt dat het verhaal bij lange nog niet is verteld, maakt de desillusie compleet.

Pluspunt is het acteerwerk van met name Collette die hier helemaal los gaat, maar helaas zal ook deze sterke rol van deze ondergewaardeerde actrice niet de schijnwerpers halen. Daarvoor is datgene wat er om haar heen gebeurd te nietszeggend.

Een van de betere Nederlandse films die ik de laatste tijd heb gezien, met als kwalificatie:redelijk. Hoewel het nergens echt scherp of vernieuwend is een behoorlijk sociaal drama. De twee mannelijke hoofdrolspelers spelen in het begin wat ongemakkelijk maar groeien gaandeweg in hun rol waardoor je tegen het einde toch met hun onvermijdelijk noodlot kunt meeleven. Leysen lijkt me de enige uit de cast met de nodige ervaring en dat is te merken want in elk moment van samenspel overklast hij zijn tegenspelers. De jonge debuterende Verberk doet het trouwens ook goed. Geen meesterwerk, maar zeker de moeite waard.