Meningen

Tja, deze zombie-muzikaal met kerstthema maakte mijn verwachting meer dan waar! Echter bedoel ik dit niet op een positieve manier. Aan het zombie-genre valt nog maar weinig toe te voegen. Alles is zo'n beetje wel eens gedaan. Ook deze film voegt daar niet heel veel nieuws aan toe. De film bevat verder alle de benodigde clichés en stereotypes. Op zich nog geen struikelblok, wat erger was is dat de film ook een te grote zoetsappigheid van feel-good-kerst bezit. Daarnaast zijn de gebrachte muziek-nummers nogal twijfelachtig (ik vond er maar weinig aan) en het verhaaltje en danschoreografie zijn teveel geïnspireerd op soortgelijke Disney-producties. Nog verschrikkelijker voor de film was dat het mij te sterk deed denken aan een andere Britse zombiekomedie oftewel 'Shaun of the Dead' Tja...en die film was voor mij al geen succes! Dat deze dat dan ook niet deed was dus helaas geheel volgens mijn verwachting!

Van het boek Anna and the King of Siam uit 1944 van Margaret Landon wordt dankbaar gebruik gemaakt, aangezien er in 1951 een musical The King and I werd gemaakt. Deze kreeg in 1956 ook een filmbewerking. Ook in 1999 werd de film nog eens verfilmt met dit keer Jodie Foster in de hoofdrol. Echter dit is de eerste verfilming en is nog in zwart/wit. En ook al is het verhaal gebaseerd op waren feiten die zijn opgetekend door Anna Leonowens, er zijn genoeg feiten die incorrect zijn. Het is1862 en Anna Owens, een gouvernante uit Engeland, gaat naar het koninklijk paleis van Siam (Thailand) om de 46 kinderen van de heerser Mongkut les te geven. Echter heeft een vrouw een zeer lage positie in Siam maar zij is te koppig om zich overal zomaar bij neer te leggen. Vooral die wisselwerking tussen Irene Dunne en Rex Harrison is erg prettig om naar te kijken. Irene Dunne draagt trouwens een keur aan prachtige jurken, die zo uit een sprookje lijken te komen. Zoals vele films uit deze tijd worden alle rollen vertolkt door blanke en zijn degene die voor Thai moeten doorgaan geschminkt. De film is verder degelijk gemaakt maar heel bijzonder is het ook niet. Toch kreeg de film twee Oscars; 1 voor Best cinematografie en 1 voor Best Art Direction. Het was leuk om nu ook eens het origineel te hebben gezien. Leuk maar ook niet veel meer.

Spin- off over de pop uit de zeer goede "the Conjuring" . Alleen haalt deze het echt niet bij die film. Op sommige momenten zat er best nog wat spanning in. Maar tja, als je veel horror kijk schrik je ook minder gauw denk ik. En nu waren de schrikmomenten toch al dun gezaaid. De pop was redelijk eng. Al had ik al vanaf het begin een beetje van hum, wie wil er nu zo' n lelijke pop in huis? (Ook al was het dan een speciale pop die in haar collectie hoorde). Doordat het waarschijnlijk allemaal gefilmd is onder supervisie van Wan is het zeker bekijkens waard. Want laten we eerlijk wezen niet elke film kan ook een topper en verrassend zijn

Ondertussen zijn we, met deze film aangekomen bij de zevende horrorfilm binnen de Conjuring-franchise en is het derde film waarin pop Annabelle een hoofdrol speelt. Nou ja, alleen in de titel dan want met de introductie van een hele reeks nieuwe spookkarakters; The Ferryman, The Samurai, The Demon Hound en The Cursed Bride is de pop gedwongen om genoegen te nemen met een iets grotere bijrol. Positief was dat de ondertussen wat plichtmatige jump-scares uit de schrikmachine van het universum hier iets beter lijken te werken.(tenminste waren ze niet zo belachelijk als in het tweede deel) Verder is behoorlijk netjes, er valt geen druppeltje bloed te bekennen, waarmee het lijkt te hopen op een zo breed mogelijk publiek. Voor échte horrorfans is er hier dan ook maar weinig te beleven! Het is geen slechte film, maar heel goed wordt het ook niet.

Dit is de prequel op een film die dan zelf weer een Spin-off was van de film 'The Conjuring'? Maar waar de 'the Conjuring' en het vervolg opvallen door hun sfeervolle regie, mooie camerawerk, goede spanningsopbouw en degelijke scenario's, scoort Annabelle: Creation op al die vlakken heel wat lager. Nu is Annabelle: Creation wel net iets beter dan Annabelle maar veel verschil is er niet. En ten opzichte van David F. Sandbergs vorige film Lights Out is dit wel een tegenvaller!

Veelal worden er hier goedkope schrikeffecten toegepast, die begeleid worden door steeds maar weer aanzwellende muziek die tegenwoordig voor horror moeten doorgaan, maar eigenlijk vooral voorspelbaar zijn. De krakende vloeren, piepende deuren, griezelige schaduwen van een echt spookhuis zijn er wel maar de regisseur vind het te vaak nodig om de schrikmomenten te ondersteunen met geluid. De "moderne" horrorkijker kan schijnbaar niet meer zonder?

Horrorfilms moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar enige interne logica is toch ook wel vereist. Echter ontbreekt het in deze film daar ook nogal aan; Het ene moment kan de demon een jarenlang gesloten kastdeur openen, om vervolgens een minuut later een barrière bij een gesloten kamerdeur te ondervinden. Puur omdat het bonken tegen die deur eng is en dit dus beter uitkomt voor het script. Dit werkt juist tegen de film en gaat ten kosten van de spanning. De jonge actrices acteren prima, de setting van de jaren vijftig was fijn en de thematiek van religie versus duistere krachten waren zo gek nog niet. Helaas komt het nooit echt goed van de grond doordat het allemaal niet griezelig of uitdagend is.

Bij de film Annihilation is het bijna onontkoombaar om het niet over de dump op Netflix te hebben. Was het terecht dat Paramount naar een filmseizoen vol commerciële flops (Baywatch, Mother!) de keuze maakte om deze film niet uit te brengen in de bioscopen? Het Amerikaanse testpubliek vond het te 'ingewikkeld' en het blijf natuurlijk dan een gok maar ik denk van niet! Cinematografisch is het juist een film die bij uitstek er één is om op het witte doek te bekijken. De getoonde beelden zijn onovertroffen mooi. De film zal dan ook hoge ratings ontvangen voor mensen die van visuele pracht houden. Echter snap ik de filmmaatschappij, die door het test-publiek en de recente flops deze keuze heeft gemaakt, wel! Ze spelen met deze film zeker niet op veilig!

De scifi-film is gebaseerd op het boek van Jeff Vandermeer. Hij schreef een serie genaamd Southern Reach waarvan Annihilation dan het eerste deel is. Deze schrijver staat erom bekend dat hij experimenteer-zuchtig is.Toch blijkt dat er gezien het bronmateriaal er moet gesteld worden dat Garland zich vooral heeft laten inspireren en niet zozeer echt een boekverfilming heeft gemaakt. Het centrale mysterie en bijbehorende setting uit het boek zijn weggelaten en de plot is versimpeld. De reden waarom Annihilation was afgekeurd; 'te intellectueel en ingewikkeld' voor algemeen publiek is daardoor misschien te sterk overdreven! (alhoewel het verhaal minder makkelijk is als het vergelijkbare Avatar) Want juist het enige minpuntje van de film is het verhaal zelf. Er wordt juist vrij weinig uitgelegd en het wetenschappelijke is nogal vrij slordig te noemen. Het gevoel van ‘Maar dat klopt toch niet’ of 'waar diende die informatie voor' overheerst en dat is soms een klein beetje jammer.

De film wordt ook 'onnodig' complexer gemaakt doordat er drie verhaallijnen door elkaar heen lopen; het minder er toedoende verhaal van Lena samen met haar man voordat die is vertrokken, het verhaal van Lena tijdens een verhoor (dit geeft onbedoeld gedeeltelijk het einde weg) en Lena tijdens de expeditie. Deze expeditie is verreweg het mooiste van de film en eigenlijk is er ook niet veel meer verhaal dan dat een bioloog (Natalie Portman), een psycholoog (Jennifer Leigh), een natuurkundige (Tessa Thomspon), een antropoloog (Tuva Novotny), en een paramedicus (Gina Rodriguez) op een expeditie gaan naar "De Glinstering" (The Shimmer) een mysterieuze in quarantaine geplaatste zone. Zeer goed gespeelde rollen van alle vrouwelijke actrices!

Ondanks dat ik 'te ingewikkeld' dus zwaar overdreven vind, er genoeg aan-of opmerkingen zijn te maken en je dus de film alleen op Netflix kan bekijken, weet de film door de manier van filmen er toch voor te zorgen dat het nooit echt saai werd. Zo zijn er verschillende goede horror-elementen die de razend spannende tocht door verraderlijk onbekend terrein lekker spannend weten te houden. Voor sommigen zal het tempo wellicht wat laag liggen en menig kijker die door trailer of het genre actie deze film gaat kijken zal minder spreken zijn over de film. Dat Annihilation niet op het grote scherm te zien is, is vooral jammer vanwege de indrukwekkende, surrealistische beelden en voor het lef dat de film heeft om nieuwe wegen in te slaan.

Rauwe oorlogsfilm die is gebaseerd op het gelijknamige boek van Marta Hiller (1911-2001). Het verhaal beschrijft de maanden april tot en met juni 1945 door de ogen van 'Anonyma', een Berlijnse vrouw, die nadat Berlijn het "Die Rote Armee" is binnengetrokken, moet zien te overleven. Wat de Duitse vrouwen moesten doorstaan ​​vanaf het moment dat het Russische leger in de stad is, is ontmenselijk. De film is vooral knap omdat regisseur Färberböck er niet voor kiest om de Russen af te schilderen als grote boemannen en de vrouwen alleen als zielige slachtoffers. Niemand ontkent dat nazi-Duitsland de Sovjet-Unie en haar bevolking immens leed heeft toegebracht. Want iedereen die iets weet van de tweede wereldoorlog weet ook wat voor barbaarsheden de nazi's zijn begaan in Rusland. Maar is dat een excuus om je ook beestachtige te gedragen? Wie heeft er gelijk en wie heeft er ongelijk in deze film? Is de wraak van de Russen op Duitsland gerechtvaardigd? Voor wie heb je medelijden? Zijn de vrouwen kinderen en oude mannen even schuldig aan de oorlog en oorlogsmisdaden? Uiteindelijk een film die laat zien hoe ellendig oorlog is.

Nope... Dit viel me nogal tegen. Het is de eerste 45 minuten best goed en het begon hoopvol à la Pretty Woman (1990) maar minder preuts en dan lopen er een paar Russen het huis binnen en begint het geschreeuw. Uiteindelijk zal het meisje uit haar droom moeten ontwaken, maar ze nemen een ellenlange omweg langs irritant luide komedie. Moet geschreeuw en gescheld tegen elkaar en iedereen grappig zijn? Het was het gewoon ronduit irritant geblèr. Hmmm...en waarom heet dit eigenlijk Anora? Een film die twee uur en twintig minuten besteedt aan een poging ons kennis te laten maken met hoofdpersoon Ani. Het is niet echt knap als je erin slaagt om haar van hoofdpersonage naar een ondersteunend personage te brengen? Je kwam zelfs meer te weten van Ivan en zijn hele familie. Eerlijk gezegd sloeg bij mij de verveling toe naar een uur want het bleef maar doorgaan. Film-technisch geen slechte film maar de tijdsduur, geschreeuw en platte muziek (bleh...gadver regelmatig dat nummer Greatest Day van Robin Schulz en Take That)

Volgens idmb heeft Brit Marling deze film geschreven omdat ze alleen maar rollen kreeg aangeboden voor het leuke blondje in een horrorfilm. Het gekke is dat ze in deze film voor mij dus het leuke blondje in een drama is. Heel veel SF was er niet te bekennen in de film. En dit terwijl de titel toch anders deed vermoeden. We zien verder niet veel meer dan beelden van een tweede aarde. En daarnaast wordt het links en rechts wat aandacht aan besteed. Helaas is het drama-gedeelte ook niet al te verheffend. Zelfs zeer voorspelbaar! Het acteerwerk was verder wel ruim voldoende. Al was het vele zwijgen van Brit (wat haar gekwelde ziel zeker moest voorstellen?) nu niet het meest prettige. Naast het drama lag ook de symboliek er veel te dik op tweede aarde, gespiegeld, je zelf in de spiegel kijken? Bah.

Zoals al werd belooft in het eerste deel komt Wolf-Cop terug met een opvolger. Al is het wel drie jaar later dan dat ze eerder dachten. De eerste Wolf-cop was een gave verrassende film, ik vond die film geweldig. Ik was dus best benieuwd naar het vooruitzicht om een nieuwe knokpartij van Lou Garou te zien. En ja ik weet wat ze zeggen over verwachtingen maar dat is hier niet het geval.Ik was enthousiast over een nieuwe film, maar dat enthousiasme verdween naarmate ik de film verder keek. Ik realiseerde me al snel dat deze film geen goede ideeën had. De Wolf-Cop doet er nauwelijks iets in en de grapjes zijn vooral flauwe.

Deze keer probeert politieagent en weerwolf Lou Garou (Leo Fafard) de duistere zakenman Sydney Swallows (Yannick Bisson) te weerhouden om het stevig bier - Chicken Milk - aan de man te brengen en zo de inwoners van Woodhaven te bezwangeren met de reptielachtige gedaantewisselaars. Het resultaat is domweg niet zo effectief, het vervolg mist de frisheid van het origineel. De Wolf-mobile verdwijnt al vrij gauw en de film kent vooral meer domme dialoog en minder gore. Er zijn vooral meer minder succesvolle toevoegingen; dieptepunten zijn Kevin Smith als burgemeester Bubba en ook Lou's teruggekeerde sidekick Willie (met een pratende penisparasiet die groeit uit zijn maag) slaagt er niet in de bedoelde lach te genereren. Het leukste idee was de seks van Lou met de zes-borstige Weer-kat (Serena Miller) die nog wel een glimlach of twee waard was. Maar die uiteraard niets te maken had met Gore of horror. De finale bij een ijshockeywedstrijd had een bloederige climax kunnen worden maar helaas is deze het zwakst van de heel film.

Aan het einde werd er wederom kenbaar gemaakt dat er vervolg zal komen maar naar het zien van deze film weet ik niet of ik daar nog wel trek in heb?

Actie -film die losjes is gebaseerd op feiten uit de geschiedenis van het Koreaanse schiereiland. In het jaar 645 waren er drie koninkrijken; Goguryeo, Silla en Baekje. Het koninkrijk Silla valt samen met de Chinese Tang-strijdkrachten Goguryeo aan. Keizer Taizong veroverde een groot gedeelte van Goguryeo en leek klaar om op te marcheren naar de hoofdstad Pyongyang maar tussen Taizong (Park Sun-Woong), vergezeld door zijn 200.000 troepen, en de hoofdstad is het fort van Ansi, dat wordt verdedigd door Yang Man-chung (Jo In-sung) en zijn 5000 krijgers.

De film bevat dan ook een enorme hoeveelheid aan epische massale gevechten.Uiteraard meerdere gevechten op de muren van het fort. Vooral daar werden ze regelmatig verfraaid door ze in slow-motion te tonen. Ook waren er wapens om een bestormingen te stoppen met domme namen bv; 'wolf teeth striker' Of schiet Yang Man-chung op een bepaald moment, met een boog op oliezakken, dat dan tot 5 maal toe herhaald wordt. De film richt ze veelal op actie maar die genoemde keuzes maakte het er niet beter op!

Een ander probleem is het onvermogen om personages en subplots goed uit te werken, ondanks dat er met 135 minuten toch tijd genoeg was, om dit te doen. De vrouwelijke helderziende of Sa-mul’s missie werden zo af-en-toe eens erbij gehaald maar nooit uitgewerkt. Dit was misschien niet zo belangrijk omdat de actie de hoofdattractie vormt, maar als onderdeel van de film was het wel fijn geweest.

Tenslotte kwam er een climax in de vorm van een berg en een tenenkrommende opoffering. Uiteindelijk blijkt deze film dan ook niet meer te zijn dan een degelijk popcorn-actie-epos. Plezierig om eens naar te kijken, echter maar weinig historisch en met personages die maar mager zijn uitgewerkt.

Film die ondanks goede ideeën, niet het gewenste resultaat oplevert en waarbij ik me afvraag of het verhaal niet beter tot zijn recht was gekomen als serie? Al heeft dat verhaal wel een treffende gelijkenis met een verhaal over een zeker bekend persoon van Kryptonian. Meerdere genres (sci-fi, mysterie, romantiek) komen samen in een soms spannende op-de-vlucht-zijn-film. Helaas moest regisseur Iqbal Ahmed werken met een zeer klein budget en als zodanig houdt hij dingen dan ook vrij dicht bij wat hij tot zijn beschikking heeft. Er is wel een spannende start maar het blijft vaak volledig beperkt tot Bridd en Charlotte en hun ontluikende maar wankele liefde en de Daft Punk-look-a-like moordenaars die hen achtervolgen. Hierdoor komen de buitengewone vaardigheden niet echt goed uit de verf en blijft veel van het gebeuren hangen in clichés. De regisseur laat in ieder geval wat belofte zien en wie weet als hij de kans krijgt om meer te doen met een groter budget?

De stilte film is in deze film deel van het verhaal. In stille film wordt zoals je eigenlijk ook al aangeef niet gesproken, omdat de maker soms wel iets moet kunnen verduidelijking, gebruikte men titelkaarten met tekst. Maar in deze film zijn het mensen die hun stem zijn verloren en communiceren met elkaar door titels. Hoe dit in werkelijkheid zou kunnen is mij niet duidelijk maar nu zijn die handig op het scherm geprojecteerd, Het past prima in de film! Echter nadeel is dat deze projectie in het Spaans was en er alleen de mogelijkheid is voor Nederlandse ondertiteling

Nou goed...in deze samenleving is iedereen zijn stem kwijt. Behalve een zangeres die haar gezicht verhult en haar zoontje dat niet kan zien. De boel wordt geregeerd door een zekere Meneer Tv, die van plan is de mensen hersenspoelen, ontvoerd haar en een uitvinder probeert haar vrij te krijgen. Veel is natuurlijk symboliek en die ligt er veel te dik bovenop, ook dit is enigszins nadelig voor de film.

Het was een leuk verhaal en kent op heel eigen manier harmonie tussen verhaal, beeld en geluid maar het is te summier om in de 99 minuten waarin het nu wordt verteld, lang te blijven boeien.. Of misschien is het toch het tempo want die gaat uitermate traag.

Toch ben ik positief over de film want de vormgeving en de aankleding zijn redelijk bijzonder. De visuele creativiteit is groot maar gelukkig nooit te experimenteel. Het zorgt voor een onderscheidende, vermakelijke ervaring. Kortom door voldoende visueel flair gewoon goede film, waarbij het relatief eenvoudige verhaal genoeg doet om het niet al te moeilijk te maken! Je kan het slechter treffen!

Een dag voordat ik deze film keek heb ik de eerste versie gekeken: Operation: Daybreak (1975) Beide films volgen de door de geallieerde getrainde Tsjechische soldaten, Jan Kubiš en Jozef Gabčík. Die in 1942 opdracht krijgen om nazileider Reinhard Heydrich te vermoorden. Deze film begint met echte zwart/wit beelden van Hitler, Himmler en Heydrich. Ondanks dat de film 2 minuten langer duurt worden er ook dingen weggelaten. Waar de andere film begint met de werving, begint deze met de landing van de parachutisten. Ook het verkeerd landen in de buurt van Praag ipv Pilsen zien we niet. Toch doen sommige dingen iets natuurgetrouwer aan. We zien sowieso meer over de relaties onderling. Reinhard Heydrich zien we verder ook niet dan alleen bij de aanslag. En ook de vernietiging van het dorp Lidice (en eigenlijk ook Ležáky) zijn niet in deze film. De 6 uur durende bestorming van de kerk zag er dan wel weer echter uit. De film is niet slechter en of beter dan de oude. En dit stukje geschiedenis verdiende zoveel jaar naar dato wel een 'remake.' Waarom die oude trouwens Operation: Daybreak heet is mij ook een raadsel want de titel Operatie Anthropoid is de daadwerkelijke titel van de operatie. Al met al heeft deze film toch lichtelijk mij voorkeur.

Andreas Schnaas maakte een remake van Antropophagus (1980) ter nagedachtenis aan regisseur Joe D’Amato. Nu heb ik het origineel nog niet gezien. Maar deze was nog net vermakelijk waarbij, hetgeen waarvoor je de film kijkt, de gore sfx er fatsoenlijk uit zagen. Echter kwam de film mij wel een beetje on-creatief over. Ik miste een spannende atmosfeer. Nu werd het toch wel voorspelbaar. Maar als korte tijdvuller met een paar goede gore- effecten was deze nog best aardig.

Wow, deze film was één grote trip. We zien het leven van Lou en Sadie vol met feestjes met drugs en drank. Totdat op een dag Lou zich niet goed voel en ze denkt dat ze waarschijnlijk zwanger is. En net zoals bij drugs-gebruik (van Lou) zien wij ook in de film bizarre hallucinerende beelden en wazige scene's. Na de opbouw veranderd de film (ongeveer in het midden) in een body-horror maar dan nog wel steeds één op drugs. Alhoewel er ook door de film heen wel wat freaky momenten zijn moet je geen film verwachten met een groot aanwezigheid van gore. Ook eond die tijd komt een zeer goed spelende Meg Tilly (Fame, Psycho II, Body Snatchers; en zus van Jennifer Tilly) ten tonele met een soort X-files- achtige theorie Hierdoor ontstaat er nog meer de vraag hoe komt ze zwanger? Wat uiteindelijk eindigt in een waanzinnige climax. Dat is zeker één van de WTF-momenten van het jaar! Is alles dan positief nee, soms is het geheel wat rommelig. En het lijkt alsof er scene's abrupt stoppen of niet goed doorlopen.
Het is min of meer het debuut van regisseur Danny Perez ( hiervoor heeft hij nog een soort visueel album van het Animal Collective) Oddsac (2010)
Deze film is waarschijnlijk niet voor een ieder weggelegd en heeft wel iets weg van het bizarre werk van David Cronenberg. Toch heeft de film heeft een soort van vreemde `90 jaren flow (wat zeker niet de sterkste jaren voor Horror waren) maar is daarnaast vooral zeer experimenteel.
Conclusie: "Antibirth" is a mess - but an interesting one."

"Celebrities are not people; they're group hallucinations."

Als je de zoon van de David Cronenberg bent, zullen vergelijkingen onvermijdelijk zijn. Zeker als je qua concept en stijl ook dicht in de buurt van je beroemde filmsmakende vader blijf. Of het een goed idee is om in zijn voetsporen te treden valt te betwijfelen, maar het getuigt alleszins van een flinke dosis lef. En het is ook niet zo dat Cronenberg senior nog films als deze maakt, dus daar viel eigenlijk ook een gat. Brandon werkte ook al eerder als special effects-assistent aan zijn vaders eXistenZ (1999) en regisseerde twee korte films voordat hij dit speelfilmdebuut maakte.

Toch is dit niet een fysieke body-horror pur sang het is allemaal soms eerder psychologisch. Alhoewel de climax wel zeker daaronder valt! Afspelend in een witte steriele en coole dystopie. Waarbij het de hipste trend is om jezelf te injecteren met dezelfde verkoudheid, griep of SOA en het eten van vlees die is gekweekt uit cellen van beroemdheden. Ziekte is het gewild product, en de massa koopt deze trendsettende kwalen, het is big business...

Het is een verademing, dat de film genoeg zelfverzekerdheid bezit om zijn eigen tempo te bepalen. Geen schrik-schrik-formules of lompe gore om de grote gemene deler te plezieren. Maar fijne onderhuidse horror. Je ziet (alsof het normaal zaak van de wereld is) onderarmen doorboord worden door naalden, gekweekte huidoppervlakken en vlees, en de rode vloeistof sijpelt soms wel degelijk! Alles heerlijk subtiel in beeld gebracht. Het is meer het soort horror waar horror-fijnproevers op zullen zitten te wachten! En dan is er nog de hoofdrolspeler een zeer ziekelijk bleek ogende Caleb Landry Jones, perfect gecast! Deze regisseur heeft duidelijk talent en een visuele en technische flair. Natuurlijk ook credit voor cameraman Karim Hussain!

Hoewel er veel potentieel is, weet de film in het laatste derde deel van het plot, niet helemaal te scoren. De climax was er zeker één die je blijf maar de ontknoping (reden) was niet iets makkelijk. Echter vergeef ik hem deze en wat andere kleine foutjes, want dit was een inventief en intrigerend fijne film-ervaring!

Nog een geluk dat ze er géén complete “elevated horror” van hebben gemaakt! Was er nu ook iets van verwijzing naar klimaatverandering? Tja de film zet net iets teveel in op drama; Julia en Paul delen een traumatische familiegeschiedenis, de twijfeling van Julia steeds in de winkel bij de alcohol of Lucas, een teruggetrokken jongen, vertoont gedrag van misbruik (de gebruikelijke tekeningen) JAja, er is een trauma-connectie met het monster. Een monster dat uit de folklore -verhalen van Noord-Amerikaanse inheemse bevolking stamt. En ja dat lang in donker gehulde schepsel ziet er erg knap uit wanneer die eindelijk in het licht stapt. Het helpt zeker dat Cooper een uiterst bekwame regisseur is en dat de cinematografie van Florian Hoffmeister er uitspringt, gebruikmakend van de onheilspellende sfeer, het gebruik van flikkerende politieautoverlichting die weerkaatst op personages, en opvallende schaduwen. Soms was de film echter ook wel iets te netjes, schuurde het wat tegen het randje van Lifetime-tv. Jesse Plemons & Keri Russell deden verder prima werk en het jongentje was niet irritant!. De film focus een beetje teveel op de trauma en metafoor, maar op andere momenten werkte het ook! De film was goed genoeg mede door het solide schepselontwerp.

Zeer goed gemaakte trow-back naar de seventies. Kinderverbeeldingskracht gecombineerd met Dante's inferno en symbolen voor rituele magie. (er komt volgens de film 170x een Sigil in beeld) Hier verwijst de subtitel; "de dodelijkste film ooit gemaakt" een beetje na. Deze vloek en het verhaal achter de film zijn uiteraard 100% verzonnen, en worden net als bij Cannibal Holocaust, A Servian Film of Blair Witch gebruikt als marketing- en promotionele buzz. De film is opgemaakt in een soort mockumentary-stijl. Het begint dus met een documentaire van ongeveer 8 minuten waarin de geschiedenis, tragedies en waarschuwingen rond de film worden beschreven en gaat vervolgens verder met de film zelf. De eigenlijke film omringt een broertje en zus die het bos ingaan en een gat in de grond graven waar de duivel uit de hemel is (en de poort naar hel zal zijn) gevallen om zo de ziel van hun onlangs overleden hond te redden. De uiteindelijk film is erg sterk, alsof je een spookhuisfilm kijkt maar dan in een bos. Rammelende kettingen, wezens net uit het gezichtsveld, wind en op de koop toe een paar Baphomet -aanbidders. Het creëert een griezelige sfeer waardoor je afvraagt of wat je ziet wel of niet "echt" is, mits je natuurlijk genoeg verbeelding bezit want … Nee er wordt bijna niets echt getoond, veel is suggestie. (tja daar komen die opmerkingen over saai en de onterechte 1 en 2* vandaan) Maar juist die suggestie maakt dat deze een horrorfilm redelijk griezelig, doordringend vreemd en zeer geslaagd was!

“You can’t win a moral argument with me … I’ve made a deal with the devil.”

Wow, dat een regisseur die bijna louter kerst en Hallmark-achtige films op zijn naam heb staan, zo kan verrassen met deze ingetogen donkere film of is dat juist daardoor? Het draait allemaal om de op leeftijd zijnde Audrey (Sheila McCarthy) en Henry Walsh (Julian Richings) je kent het wel het sympathieke type grootouders dat gezellig koekjes met je wil bakken. Echter ze zijn satanisten die bereid zijn alles te doen om hun enige kleinzoon terug te krijgen. Met een satanische boek en een zwangere vrouw moet het lukken...? De fijne horror komt van de nasleep van wat er gebeurt na het ritueel, en zie je een reeks gruwelijke bezoekers die uit de opening komen. De effecten in de film zijn geweldig, waarbij flossen hierna nooit meer hetzelfde zal zijn! De optredens van Sheila McCarthy (Die Hard 2, Antiviral) en Julian Richings (Man of Steel, The VVitch) waren perfect gecast als creepy verdrietige grootouders. Jaren werken in de kerstfilmfabriek werpt waarschijnlijk voor de regisseur zijn vruchten af want dit was efficiënt en vakkundig! En die efficiëntie loont want dit behoort tot één van de betere horrorfilms. Soms een beetje ruw langs de randjes maar dit maakt de film voor mij juist vermakelijker. Het is charmant, bezit een soort humor maar is eveneens griezelig en verontrustend. En absoluut een fijne film om het kijken!

Regisseur Jacques Malaterre, is een maker van voornamelijk tv-films en serie-afleveringen. Nadat hij de succesvolle tv-documentaire "L'odyssée de l'espèce" (2003) had geregisseerd, raakte hij blijkbaar geboeid door de menselijke evolutie. Er volgde de tv-documentaires Homo sapiens (2005) en Le sacre de l'homme (2007) en in 2010 mocht/kon hij het onderwerp verder onderzoeken voor deze film.

Het verhaal begint met het gemiddelde gewone leven van een Neanderthaler. Ao en de mensen van zijn stam gaan op jacht en verzamelen. Op een dag als Ao en ander stamlid op pad zijn om een roofzuchtige ijsbeer te doden, worden alle mensen van zijn stamgroep in hun grot vermoord. Hierna krijg je te zien dat Ao oorspronkelijke ergens anders vandaan kwam en dat hij daar een broer die Oa heet, heeft achtergelaten. Zodoende begin hij aan vermoeiende lange trektocht.

Sinds 2010 zijn er bewijzen gevonden die duiden op een vermenging van genetische informatie tussen Neanderthaler en Homo Sapiens. Dit is in de film verwerkt met een jongen-ontmoet-meisje verhaal. (jongen en meisje kunnen niet met elkaar opschieten / liefde is geboren / en ze leven nog lang en gelukkig) Tja...Neanderthalers die nog een laatste keer lol hadden met Homo sapiens voordat ze uitstierven. Alhoewel de wetenschappelijk benadering, zijn er ook een paar rare keuzes, die niets met de werkelijkheid van doen hadden.

Zo blijkt het ook een voorvader van Dr Doolittle omdat hij kan communiceren met dieren. En Ao schijnt over een moreel kompas te bezitten....want moorden nee dat doet hij niet...dit werd hoor je middels de voice-over. Die e voice-over van de gedachten was sowieso een zwak punt. Waarom een taal met gegrom en lichaamstaal ontwikkelen maar omdat de kijker die niet begrijpt, je toevlucht nemen tot commentaar in moderne taal om uit te leggen wat er gebeurt. Film is toch beeldtaal....?

Ondanks die paar details die te wensen overlaten, heb je wel echt het gevoel dat zich in prehistorisch Europa afspeelt. Er wordt voortreffelijke aandacht besteed aan de materiële cultuur van de prehistorische volkeren, er zijn prachtige locaties en de gezichtsmake-up van de Neanderthalers is overtuigend. JA dit was eigenlijk best goed en ook wel bijzonder want zoveel films over het paleolithicum zijn er ook niet!

Het is solide deze prequel van de horrorklassieker Rosemary’s Baby. Het voor de hand liggende probleem met elke prequel is dat je precies weet waar het zal eindigen, dus moet de rit ernaartoe vermakelijk zijn. Dat was het ook wel maar dit voelt veel meer als een moderne update, dan een film over wat er vooraf gebeurde.

Kenners van Rosemary's Baby herinneren zich het personage Terry Gionoffrio, de vrouw die Rosemary ontmoette in de wasruimte in de kelder van het appartementencomplex The Bramford. Uit dat korte gesprek weten wij dat de Castevets ook voor Terry zorgden, en dat Terry waarschijnlijk als eerste de beoogde drager van Satans nazaat was voordat ze uiteindelijk hun oog op Rosemary laten vallen. Julia Garner deed het aardig goed, net zoals de rest van de cast over het algemeen goed was!

De filmmakers vertrouwen duidelijk veel te veel op elementen uit Rosemary's Baby en het nieuwe in het verhaal is het bekende leven van een worstelende Broadway-danser. Wat je dus krijg is schrik en huiver van wat je al kent, afgewisseld met weinig interessante Broadway- dans-choreografieën om zich te onderscheiden. Dit alles culmineert zich in de onvermijdelijke slotscène. Tja en zo werd de film dus niet veel meer dan een nostalgische throwback zonder goede inherente waarde of echt memorabele momenten.

Tegenvallend filmpje met Bela Lugosi als aap. Er gebeurd te weinig interessants waardoor het algauw meer op een klucht ging lijken in en rond het huis van dr. James Brewster. Als zondagsmiddagfilm is het nog wel te doen.

Nee,, dit is niet de typische kannibalenfilm met halfnaakte inboorlingen die door de jungle rennen, grote schildpadden uit elkaar scheuren, een reden vinden om de vrouwelijke hoofdrolspeler te ontkleden, castratie uitvoeren, et cetera... Tja maar wat is het wel...want net als dat de film vele titels bezit, is het eveneens een mengelmoes van subgenres. Indirect speelt de film zich wel af in de jungle want als het start bevinden we zich in Vietnam en is het een heuse Vietcong'-film om vervolgens het kannibalisme-motief, dat destijds populair was in de Italiaanse horror te combineren met de 'zombiebeet als infectie'-idee uit Romero's levende dode films. Het lijkt dus heel erg op een vermomde zombievirusfilm. Het verplaatst zich naar de stedelijke jungle en veranderd ondertussen in een Vigilante exploitatiefilm en doet ook neigen naar een Biker-film. Ook opvallend is de vreemde kameraadschap tussen het kannibalenkwartet (was dat samen met de funkscore, een eerbetoon aan Dawn of the Dead; aangezien het om twee blanke mannen, een donkere man en een blanke vrouw gaat?) Een horror zoals deze zonder speciale effecten is natuurlijk onmogelijk en Giannetto De Rossi (van het sfeervolle zombiestuk The Living Dead at Manchester Morgue (1974) en ook samenwerkte met Lucio Fulci zijn zombiefilms) staat garant voor een paar gruwelijke beelden! Deze film stond ook op de Video nasties-lijst vanwege twee seconden waarin een rioolrat in brand wordt gestoken door een vlammenwerper. En als je sinister eindigend door te suggereren dat een kind de kannibalengekte voorzet, ben ik om, wat was dit een heerlijke vermakelijke film uit de de Italiaanse exploitatie.

Mel Gibson als regisseur lijkt te genieten van historische spektakels. Dit is dan ook alweer zijn derde en is zijn kijk op de Maya-cultuur. Geen historisch/culturele nauwkeurigheid maar wel fijne rauwe, brutale wreedheid. Gibson zet in op een solide actierijk avontuur Niets meer dan dat, maar ook niets minder. Met een niet bijzonder originele verhaallijn. De eenvoudige deugdzame dorpelingen die weggevoerd worden door de meer decadente stadse beschaving en de komst van de Conquistadores als redding...Als actiefilm moet het uiteraard een gemakkelijk te volgen plot bezitten. Met de achtervolging staat natuurlijk de uitkomst vanaf het begin al vast! Niet mis mee want gelukkig is de film flink bloederig met pijlen en speren die het lichaam doorboren, bijlen op het hoofd, harten worden uitgerukt, een panter verslindt het gezicht van een man , onthoofdingen enzovoort. Ook de wereld is perfect gerealiseerd; De kostuums, de Maya-versieringen, de tempels, alles oogt realistisch. Als het gaat om de brutaliteit, de actie en een eenvoudig wraakverhaal, is het behoorlijk vermakelijk. Maar als het om de historische nauwkeurigheid van Maya-beschaving gaat... is het "verschrikkelijk" Erg lekker

Veel te lang en verveeld. Een breed scala aan karakters wordt opgevoerd maar alleen twee meisjes in een zij-plot waren sympathiek. Deze teleurstellende film wil verder van alles zijn, in het begin krijg je wat commentaar over de hedendaagse tijd (jongere tijdens covid-19, milieu) dan ga je over op een reis naar en 'Project X' feest zelf en uiteindelijk krijg je een confrontatie met de ‘geïnfecteerde’. Maar die zombies zien er goedkoop uit en van een over-de-top bloederige climax was ook geen sprake! De zombies komen pas in de laatste 38 minuten opdagen en deze film duurt 2 uur...Tja plus men spreekt van een komedie maar erom lachen kon ik ook niet. Al kan dat natuurlijk ook een cultureel-dingetje zijn aangezien deze film Pools was. Half puntje meer voor het vegetarische Emo-zombiemeisje!

Een low-budget wraakthriller op één locatie en met een grimmige kerstsfeer! Het plot en de opzet zijn eenvoudig; Anna Gunn (Breaking Bad en Deadwood) speelt een vrouw die al twee decennia rouwt om de verdwijning van haar dochter Sally. Dan klopt er iemand op de deur...Het is Darlene's ex-zwager, Jack (Linus Roache) die zaken wil rechtzetten en zich verontschuldigen voor een niet bepaald verrassend onthulling. Met slechts twee/drie personages, geen al te verassende openbaring en door zich meer te richten op de emotionele schade die wordt veroorzaakt door "het niet weten", en of de waarheid Darlene toch zou bevrijden. Is er helaas nog maar weinig ruimte voor shock of horror in de 90 minuten durende film. De film werd dus nooit zo interessant of intens als ik had gehoopt, ook al doen de drie aanwezige acteurs het best goed.

Een solitair levende sekte op een eiland die een heidense Godin aanbidden,een rechtschapen man die erop onderzoek uit gaat na een verdwijning. Nee, dit gaat niet over de film 'The Wicker Man' maar dit is de laatste film van regisseur Gareth Evans we kennen hem van zijn actiefilms The Raid 1 & 2. Naast die film heeft de regisseur ook invloeden van Brimstone (kerkje) en Silence (Al waren het nu Chinezen die christenen vermoorden) in scenes gebruikt. Ach, het is hem vergeven want uiteindelijk overheerste een tevreden gevoel. Langzaamaan ontrafelt het geheim van de kleine gemeenschap. Echter, zo nu en dan worden de remmen losgelaten en zien we plotselinge uitbarstingen van geweld en bloederige actie. Net voor het einde vloeide het bloed rijkelijk maar wordt overschaduwt doordat in de slot-akkoorden nog cliché momenten te zien waren. Al is de film niet overal even geslaagd is het wel een solide, spannende en soms onverwacht gore horrorfilm waarin prima wordt geacteerd en die er ook prachtig uitziet.

Een vrij rustige film die vooral over vriendschap gaat. Tevens is het een western in hart en nieren, die zonder al te veel consequenties en met een beetje humor heerlijk voorbij glijdt. Deze western is niet alleen Ed Harris' tweede regieproject, het is ook zijn vuurdoop als scenarioschrijver. En op dat punt overtuigt hij wel iets minder. Maar wat een gezicht om Ed Harris en Viggo Mortensen als twee knappe revolverhelden te paard door weidse landschappen te zien rijden. Zo’n western kan eigenlijk al niet meer stuk en de belofte van een onderhoudende, aangename film wordt helemaal waargemaakt. Na al heel wat krachtvertoon achter de rug te hebben komt Renée Zellweger ten tonele en zij laveert continu tussen het uithangen van de aandoenlijke deerne en de irritante betweterige troela. Hierdoor wordt het al snel duidelijk dat de rol van Zellweger, niet goed in de film en setting past. Verder zien we de vanouds sterk spelende Jeremy Irons als de verraderlijke schurk en komt Lance Henriksen nog even langs. Deze min of meer ouderwetse western mag dan zo'n beetje alle clichés van het genre op zoeken, dat maakt hem niet minder prettig om naar te kijken.

Ja, deze horrorfilm is niet ver verwijderd van de paranormale dingen die in de meeste horrorfilms te zien zijn! Dat gezegd hebbende, probeert de film het wel met een sprankje van een ander uitgangspunt. Het begint met filmbeelden van een metafysisch onderzoek. Ze testen de theorie dat 'paranormale gebeurtenissen producten van de menselijke geest zijn, en dat geesten ​​alleen bestaan omdat we erin geloven'. Over die seance-achtige proef spreken ze in de titelkaart van het Charles-experiment, echter die naam is veranderd want het is Philip Experiment, wat in 1972 werd uitgevoerd. Kijk bonuspunten want de "based on a true story" kaart werd niet getrokken!

De spookachtige dingen in de film zijn daarnaast meer van oudere soort, die vertrouwen meer op suggestie, schaduwen en geluiden. De film is pre-volumeknop omhoog schrik en bijna een verademing tussen Aziatische schikmeisjes en "found footage" er is niets te zien, die toen populair was. Tja....het was niet de beste tijd om zo'n film uitbrengen en als je, je ook nog, met een van de meiden uit Twilight en de pestkop uit HP, richt op een jonger publiek...Al met al was de film een ​​behoorlijke productie, een ​​goede-ok film, maar door tegenwerkende krachten (regisseur, producer) werd het gewoon niet geweldig. In concept was het een redelijk goed idee dat echt veel verder en donkerder had kunnen gaan.