Meningen

Films met Amityville in de titel zijn, volgens mij, net zo talrijk als Sharks-films. Dit is ook al het tweede bezoek van regisseur Thomas J. Churchill aan Amityville. Na een openingsscène waarin een paar probleem-meisjes proberen vluchten uit het St. Matthias Rehabilitation een door de kerk gerund opvanghuis, zal de kijker de komende veertig minuten verder niets meer krijgen te zien. Het verandert in een ongelooflijk trage en spraakzame puinhoop. Probeert er een mysterie over wat de de priesters en nonnen verbergen in te gooien...maar euh...er zit maan in de titel.. zal het dan niet een...tja het enige van belang was wie-o-wie is het? Het acteerwerk was dubieus en jonge meisje zijn hier gewoon vrouwen van net onder de dertig. Maar dan...in de laatste twintig minuten zijn er opeens goedkoop bloed, een aardige weerwolfcreatie en een old-school transformatiescène die zelfs best goed was! Ja props voor F/X-team! Helaas wordt dat overschaduwd door zoveel gebreken.

Tjonge na al zoveel vreselijke sequels, spin-offs en wat al niet meer van Amityville te hebben gekeken is dit de eerste Amityville-film die wel overtuigd! Ik schoof de film al een beetje voor me uit… maar wat was ik aangenaam verrast. De film kiest voor de echte tragedie van de DeFeo-familiemoorden die plaatsvonden op 13 november in het huis aan 112 Ocean Avenue. (The Amityville Horror uit 1979 en 2005 (en min of meer alle andere) baseren zich op het minder waarschijnlijke verhaal van de familie Lutz) De enige andere film die hier ook van verhaalt was Amityville II maar die film propte daar zoveel geruchten en onzin in dat de naam DeFeo werd veranderd in Montelli. Dit verhaal komt wat dat betreft wat meer in de buurt van wat er misschien gebeurd kan zijn. Uiteraard is voor wie het verhaal kent, er veel bekend terrein; er is niet zoveel nieuw in deze film dat nog niet is verteld? Vader Ronald DeFeo Sr. was een gewelddadige man die letterlijke met ijzeren vuist over zijn gezin heerste, zoon Butch is een instabiele jongeman met een ernstig drugsprobleem, moeder Louise is niet bij machte om iets aan de situatie te doen.(leuk feitje; actrice Diane Franklin speelde de zus Dawn in Amityville II) Ook op de vermeende link met de maffia en vermist geld werd ingegaan, gelukkig ook geen taferelen van hoe vroom de familie wel niet zou zijn! Doordat er vraagtekens zijn waarom alle slachtoffers werden gevonden met hun gezicht naar beneden in bed werd de oude vertrouwde indianen-begraafplaats erbij gehaald. Wel wordt er een oma die zich bezig hield met zwarte magie opgevoerd om wat meer bovennatuurlijke sfeer te creëren. En ja die scenes zijn erg goed en spannend! De geesten zijn zwarte vlekken zodat men zich blijf afvragen; Doorgedraaid door drugs of zijn er ook echt geesten? Met de beelden laat de regisseur ook zien dat hij ook duidelijk een mening daarover had. De film eindigt met dat de deur van het huis opengaat en een stem ‘de familie Lutz’ verwelkomt in hun nieuwe huis. Tot nu toe de film waarvan ik verreweg het meest genoten heb!

Werkelijk...? Zodra je de comateuze James bij Ocean Avenue 112, Long Island in New York ziet aan komen, weet je hoe laat het is! Nee...het zal toch niet....? Jawel echt wel! Tja uiteraard is er ook een moeilijke tiener die te weinige aandacht van haar moeder krijgt Zucht...uiteraard wat beproefd familiedrama er doorheen. De film ziet er nog wel verzorgd uit, Franck Khalfoun is zeker een fatsoenlijk regisseur. Echter dit is vooral een luie film. Men gebruik een paar elementen uit de welbekende geschiedenis van het beroemde spookhuis (rode kamer, vliegen) en vermengt dit met een drama van een schuldgevoel. Er is amper mysterie, bitter weinig spanning en de demon laat zich wel heel makkelijk verslaan. Ook de personages kunnen dit niet goedmaken? Nee, ook op dat vlak weet de film geenszins te boeien. Ondanks gerenommeerde acteurs als Jennifer Jason Leigh, Cameron Monaghan en Kurtwood Smith. Tja met weinig echte ‘scare’-scènes, een voorspelbaar verhaal en flinterdunne personages had dit beter goed verborgen op een plank kunnen blijven liggen.

Nadat de inkomsten uit de bioscoop afnamen ging de saga van "Amityville" verder op televisie. En dat is geen vooruitgang want waar de eerste Amityville en de twee vervolgen nog het vreemde huis en enge muziek hadden om de dreiging van de demon te ondersteunen, is dat nu een kwaadaardige, demonische… lamp. Ja echt! Je lees het goed... een alledaagse lamp met een grote ronde bol waar af en toe een duivels gezicht in verschijnt ...brr die geef me toch een gevoel van angst! Tja en dan werkt het natuurlijk ook niet mee dat het een televisie-rpoductie was. Hierdoor komen er interpersoonlijke dramascènes voorbij en de horrorscènes (waarvan er toch al niet veel zijn) hebben de impact van een zeepbel. De andere boosaardige huishoudelijke apparaten zoals theeketels, kettingzagen, afvalverwijdering of broodoven zijn totaal niet eng of erg bloederig eerder luchtige en komisch. Het leken wel persiflages op de eerder films en andere horror. Blijkbaar wist de regisseur Sandor Stern (had ook de film uit 1979 geschreven) het zelf ook niet meer...en transformeert de spookhuiservaring daarom maar in een moorddadig lampevenement.

Dat de film ergens in een B- of C-categorie ging vallen, was te voorzien maar dat deze zogenaamde horrorfilm, over Europese politiek, weerwolven, (vermoedelijk) vampieren en met Enfant terrible Lindsay Lohan, zo verschrikkelijke puinhoop van cinematische onbekwaamheid was, had ik niet verwacht!

In dit wanproduct zaten min of meer toevallig weerwolven, die voor de film van geen groot belang waren. Waren het eigenlijk wel weerwolven of waren het vampieren? Of een soort van weerwolfachtige vampier-dingen die gloeiende ogen hadden en de basisbeginselen van kung-fu onder de knie hadden? Misschien moest het een soort vervolg op; Underworld' worden waarin Europese politiek werd toegevoegd om het iets relevanter te maken. Euh, Brussel werd soms wel even verwisseld met Parijs? Het is domweg een slechte poging om er een politieke thriller van maken?

Het had voorkomen begrijpelijk kunnen zijn in een low budget-productie maar men beweert een budget van twaalf miljoen dollar te hebben gehad. Huh, waar is die twaalf miljoen aan uitgegeven? En Lindsay Lohan? Tja die word groots aangekondigd maar speelt een vrij kleine rol. En wat nog verrassender is, ze werd vaak vervangen door een dubbel die niet eens op haar lijkt of klinkt. Bovendien is haar dubbel nog overtuigender dan haar ook. Er zijn gewoon geen goede dingen over deze film te vermelden.

De film gaat over het zelfmoordpact dat de Duitse romantische dichter Heinrich von Kleist in 1811 met Henriette Vogel sloot. En aangezien ik niet echt op de hoogte was van de beste man, had deze film een gelegenheid kunnen zijn omdat te veranderen. Echter ziet de film er meer uit als een een reeks “levende schilderijen” waar ik net als de Berlijnse aristocratie van begin 19e eeuw, me eigen te pletter verveelde. Romantisch. Nee nergens. Komisch? Niet bepaald. Er wordt op een zeer theatrale plastische wijze, ellenlang tafereeltjes van mensen in gestileerde salon-interieurs getoond. Oké de werkelijkheid is vaak een stuk saaier maar dat dan ook te laten zien? Filosofische reflecties waar tussendoor liedjes worden gekweeld. Veel gebrabbel over hoop om gespaard te blijven van de naar Duitsland overgewaaide Franse ideeën over burgerschap en vrijheid, dat het schande is dat er binnenkort belasting zouden moeten worden betaald en het gevaar van verdere democratisering van de samenleving. En dit alles wordt op een emotieloze manier geacteerd. Teleurstelling alom.

Assassination zoals de Engelse titel luid is vooral een historische actie-film en zeer goed bioscoop vermaak. Centraal staan de jaren '30 een prima en dankbare periode om een film in te laten afspelen. Japan had Korea geannexeerd en rond de jaren '30 kwamen de Koreanen meer en meer in opstand. Het verhaal is redelijk simpel: het ombrengen van commandant van het Japanse leger Kawaguchi en Koreaanse industrieel Kang In-guk. Hiervoor worden vrouwelijk scherpschutter Ahn Ok-yun (Gianna Jun Ji-hyun), militair Chu (Cho Jin-woong) en explosieve specialist Hwang (Choi Dok-mun) ingeschakeld. Echter door de meerdere subplot wordt de film complexer. Zo zijn er nog de huurmoordenaar, het excuus voor de romantische noot, Hawaii Pistol (Ha Jung-woo) en zijn side-kick met gigantische snor (Oh Dal-su). Een logische rotzak in de persoon van Yeom Seok-jin en dan is er nog het subplot over een tweeling. Hiermee is Gianna Jun Ji-hyun direct te spil van de film en ik moet zeggen naast een zeer mooie vrouw droeg ze ook de film en acteerde ze zeer goed. Prima actiescènes, een vleugje humor, vlot vertelt verhaal en leuke karakters maken het tot een heerlijke film.

Vreemde arthouse-horrortrip met een feministische inslag. Eerder maf dan eng maar de mythologie was intrigerend en de sfeer was meer dan oké Maar ik heb op de een of andere manier het gevoel dat er meer potentie in had gezeten. De film lijdt nu onder een erg trage lange opbouw in het eerste gedeelte en tweede deel is bewust (of niet) erg vaag. Daarnaast zit alle informatie over waarom, in het einde, wat teveel is en het alleen maar meer verwarrend maakt. Ik vond de personages wel leuk en dan vooral Carla Juri, sommige van spaarzame horrorelementen werkten. Het was een aardig folk-horrorverhaal, een beetje pretentieus en mij gevoel zeg me dat niet alles klopte.

In 1973 werd regisseur George A. Romero benaderd door de Lutheran Society. Deze wilden een educatieve film maken over de slechte behandeling van ouderen in de samenleving. Romero accepteerde de opdracht en maakte een film in documentaire-stijl gecombineerd met surrealistische beelden over leeftijdsdiscriminatie. Blijkbaar was de film te verontrustend voor de Lutheran Society en het is dan ook nooit uitgebracht. Totdat 46 jaar later er een afdruk werd gevonden, geremasterd en beschikbaar kwam op de Shudder-streamingservice.

Deze film is niet bepaald horror, het ziet er ook (uiteraard) oud uit, maar als absurdistische nachtmerrie is het nog best een fascinerend artefact. Ik kan niet zeggen dat ik de film echt leuk vond, maar het is zeker goed gemaakt, relevant en aangrijpend. Het is vrij hardhandig met de metaforen, maar dat is misschien ook het punt van de film. In de hoofdrolspeler zie je Lincoln Maazel, die later ook de hoofdrol speelde in Romero's horror Martin uit 1978. Alle andere senioren op het scherm zijn ​​vrijwilligers. Het is zeker geen standaard film! Toch is het best een interessante werkje met verschillende thema's, scènes en ideeën die dit het kijken waard maken! Tja en dan op een dag ben je oud.

Vooral erg vermoeiend...

De B- film "Anaconda" was in 1997 een onverwachte hit in de bioscopen. Die film werkte gek genoeg ook beter dan het zal moeten en ja dit was lekkere entertainende film. Regisseur Tom Gormican maakt voor deze, een redelijk gewaardeerde veilige film met een zelfreferentiële Nic Cage, die qua opbrengst helaas tegenviel. En aangezien zijn recente film (waar dit een soort slap aftreksel van lijkt) en een voorliefde voor komedie, kreeg hij de regie over het nieuwste product van de lopende band.

Het pleit wel voor de film dat dit niet zomaar een standaard reboot of simpele remake was. Maar werkelijk... een stel oude vrienden met een passie voor de film "Anaconda" die samen naar Brazilië willen, om te werken aan een remake. En vervolgens allerlei komische situaties zowel voordat ze gaan als in de jungle laten zien En de reusachtige slang een bijrol in zijn eigen film laten spelen? Die pogingen tot komedie zijn op zijn best middelmatig, Het grootste probleem is dat het er domweg niet in slaagt om de kijker echt te boeien. Het is meer een Jack Black en Paul Rudd-film dan een monsterfilm Conclusie; het amusement dat er te vinden is, is ofwel te geforceerd of te oppervlakkig om de moeite waard te zijn.

Twee en een half uur lang langzaam informatie onthullen en toelichten over worstelingen in een relatie na een tragische gebeurtenis via een rechtszaak is eerlijk gezegd niet echt boeiend. Drie halve sterren voor Messi de hond die de meeste indruk achterliet!

Lichtvoetig middeleeuws filmpje waarin bijgeloof en bovennatuurlijke gebeurtenissen door elkaar heen lopen. Een gevangengenomen Franse ridder moet als losgeld dienen om de plaatselijke heerser vrij te krijgen. Terwijl de kerk vertegenwoordig wordt door een corpulente bisschop die met lithografische porno duidelijk maakt aan de vrouw van de heerser wat hij met haar van plan is. Op hetzelfde momenten vallen er doden die zowel pestbuilen als Latijnse teksten bezitten. Natuurlijk wijze de aanwijzingen naar de mysterieuze Fransman en langzaam aan wordt dan de dorpsvloek onthuld. Het verhaal is dan ook niet veel meer dan een thrillerachtig wraakverhaaltje en is nergens echt schokkend. De film valt heden ten dage vooral op doordat Lena Headey (GOT) erin mee speelt. Echt heel veel voegt zij ook niet toe aan de film en is het vooral de eerder genoemde bisschop een rol van Ian McNeice, die opvalt. Het meest verschrikkelijke is de aanwezigheid van de kuisheidsgordel, en de hardnekkige mythe over het gebruik van dit kledingstuk. Dat de donkere middeleeuwen niet zo plezierig tijd waren, werd dan weer wel mooi gedetailleerd vormgegeven. Alles was grauw en vuil, tot zelfs aan de opvallend vieze tanden toe. Het was ondanks het onevenwichtig verhaal wel het bekijken waard maar ontstijgt ook nergens de charme van een Tv-film.

En geschreeuwd wordt er zeker in deze gotische horrorfilm, Nou en of! Regisseur Roy Ward Baker (bekent van de Hammer-film The Vampire Lovers) brengt de roman Fengriffen van horror-schrijver David Case tot leven met een lichte focus op melodramatiek ditmaal voor Amicus Productions.

De jonge vrouw Catherine (Stephanie Beacham, DRACULA A.D.) staat gerant voor goede schreeuwen en uiteraard een appetijtelijke decolleté. Precies hetgeen je kan verwachten in een Britse horrorfilm uit de vroege jaren '70. De huwelijksnacht van de arme Catherine blijkt echter veel meer te zijn (en voor baron Charles Fengriffen (Ian Oglivy) 'een stuk minder) dan verwacht. De vermeldde horror-icoon Peter Cushing (psycholoog Dr. Pope) verschijnt pas ergens halverwege. Verder weinig op aan te merken aan deze solide horrorfilm met prima spelers. Liefhebbers (en dat ben ik!) van horrorfilms met een Victoriaanse setting, kunnen zich hier goed mee vermaken.

Nu was ik eigenlijk op zoek naar And Soon the Darkness uit de jaren 70 waar twee Britse vrouwen door Frankrijk fietsen maar die kon ik niet vinden. Dus werd het deze remake waarin de meisjes van Brits naar Amerikaans gingen en de locatie van Frankrijk naar Argentinië.

Probleem is wel dat ik nu niet weet of het aan deze film lig of omdat er in de loop der jaren meerdere films zich op dit plot hebben gebaseerd! Want helaas is het de voorspelbaarheid van de film die dit zwak maakt, het plot verloopt precies zo als je verwacht zonder enige verrassing.

Aan de andere kant het is 2010 en om met zo'n onopvallend film komen? Je zou verwachten dat de twee hoofdpersonen in deze film voor een meer sadistische en gruwelijke uitdagingkomen te staan ​​dan wat er nu is getoond? In 2005 & 2006 (en in 2008 ook zo iets) hadden we ook een paar films met toeristen in een vreemd land waar het slecht mee afliep!?

Dat de versie uit de jaren 70 meer inzette op een goed verhaal en minder op gore en speciale effecten begrijp ik...maar deze versie van het verhaal miste eigenlijk alles; goed verhaal, spanning of bloed! Het was geen thriller, geen horror maar eerder een film die twee mooie meisjes in bikini volgt en dat is het zo'n beetje...

Niets in deze film houdt de kijker op het puntje van zijn of haar stoel, maar het is ook niet slecht genoeg om de film uit te zetten. Het levert gewoon niets bijzonders op gedurende de looptijd van 91 minuten.

Ach dit was niet eens zo slechte Zweedse horrorfilm, het zag er nog best netjes uit als het gaat om het neerzetten van een griezelige sfeer maar het is gewoon dezelfde film die je al 30 keer eerder hebt gezien. Het is gewoon dat je constant weet dat je het allemaal eerder hebt gezien in populaire horrorfilms uit de VS en Japan. Dat begint al met de titelkaart met; “Geïnspireerd door echte gebeurtenissen” Tja en dan krijg je een familie (met uiteraard een onverwerkt trauma) die verhuist naar een nieuw huis met een enge kast of zolder (de makers konden niet kiezen en nemen ze gewoon allebei!) De bal die wordt gegooid door iets, het zoontje wat bevriend raakt met een onzichtbaar vriendje en de tekening. (ze maken altijd een tekening!) Hierna zoekt de vrouw de geschiedenis van het huis online op en praat met de vorige eigenaar Niet heel veel later ontstaat het afsluitende gevecht met de bovennatuurlijke entiteit. Tja... de film is competent en bevredigend uitgevoerd maar eveneens een beproefd recept wat je al zo vaak heb gezien dat het geen ene verrassing meer biedt.

Als je je eigen kan verplaatsen naar het tijdsbeeld van 1971 heb je aan deze film een zeer goede en spannende film. Voornamelijk door de Split-screens en een thema dat lichtelijk voortvloeit uit de koude oorlog. Echter heel gedateerd ziet het er niet uit, de special effects zijn zeer goed. De scene in het dorpje is lekker akelig. Het decor van de moderne research facility is prachtig en het onderzoek naar het virus is en blijf spannend.

Fijne verfilming van Elizabeth Taylors gelijknamige roman uit 1957 door regisseur François Ozon. Voor hem zo te zien zelfs zijn eerste Engelstalige productie. En dit melodrama gaat over de straatarme dromerige, dwarse puber Angel Deverell. Ze droomt ervan om schrijfster te worden en als vanaf een zeer jonge leeftijd haar boeken worden gepubliceerd, kan Angel het zich veroorloven om haar hele leven in te richten als een van haar verhalen: zoet, kitsch en ver, ver weg van de realiteit. Angel, gespeeld door Romola Garai, heeft werkelijk geen enkele verzachtende karaktertrek meegekregen, een irritant, onsympathiek schepsel is ze. Een mooi tegenwicht voor het kasteelromannerige verhaal. Een goede keuze van Ozon. De aankleding is weelderig, kostuums en decors zijn kleurrijk en oogstrelend, het spel is melodramatisch als betrof het de verfilming van een boek van Angel Deverell zelf. De scènes in voertuigen, met expres knullige achtergrondprojectie, zijn overduidelijk een ode aan de klassieke Hollywood film uit de jaren 40 en 50. Echter is het wel een moderne film aangezien er veel bloot-scenes te zien zijn. Doordat de grens tussen echt en onecht, mooi en lelijk, en kunst en kitsch moeilijk te bepalen zijn, wordt het nooit meeslepend of ontroerend en maakt, zo naar het einde, het wat minder interessant. De film eindigt, terugkijkend op het dramatische leven van Angel met de woorden: Which life? The life she lived or the life she dreamed? En met deze kernvraag worden we achtergelaten.

Als je het plot van deze film leest, hoef je verder niets meer te weten; het doet precies wat daar staat en niets meer dan dat. Stoere motorrijders in leer ontmoeten hippies in de woestijn; en vechten tegen Cowboys met buggy's Vrij vergeetbaar allemaal met veel scènes die overbodig waren en gebrek aan spanning. Enige reden die er misschien nog is, om dit te kijken is omdat Tyne Daly, rechercheur Lacey uit de televisieserie Cagney & Lacey erin zit. Verder een nogal teleurstellende film.

Opmerkelijke bescheiden productie van Luc Besson waarvan ik het niet zo goed weet. Enerzijds is er een eigenzinnige aantrekkingskracht, anderzijds stoot het mij ook een beetje af. Het ziet er prachtig uit als zwart-wit liefdesbrief aan Parijs. Waar op de voorgrond, een onwaarschijnlijke romance opbloeit. Het misdaadverhaal is nogal basic, maar de surrealistische en romantische aspecten maken het spannend. Hij, is André een miezerige verliezer met schulden, zij is Angela, een blonde engel van 1,80 meter. Zij rookt en hangt rond, hij kreunt en zeurt. Ook al kent deze film memorabele momenten is het vreemde koppel ook uiterst spraakzaam, het lult en lult maar door....zo veel dialoog dat ik als kijker begon te wensen dat een van hen in het begin was verdronken.... Over het algemeen is het stijlvol en vermakelijke maar ook geforceerd en praterig. De poging van Besson om iets anders en alternatiefs te maken dan zijn voorgaande producties wordt zeer gewaardeerd, hoewel niet alles werkte, was het wel leuk.

Ik kon de oude films uit de jaren `60 niet. En ging dus zonder verwachting of idee naar deze film kijken. En de film is erg goed! Actrice Nora Arnezeder is een prachtige vrouw die haar rol fantastisch speelt. En ook Gérard Lanvin als graaf Peyrac was goed gecast. De film heeft alles wat ook in goede Musketiersfilms aanwezig is! Zat te twijfelen of ik de film 4 sterren geef. |Ik rated hem toch iets lager, voor het geval de oudere nog beter zijn! Wat mij betreft hoort Angélique thuis tussen de drie Musketiers en Robin Hood. Deze "helden zijn ook al menigmaal verfilmd. Zowel in goede als slechte versies. Maar ik krijg er (net als veel mensen) niet genoeg van!

In dit derde deel is zien we Angélique weer terug nadat ze net voor de tweede maal weduwe is geworden. Haar charmes worden nu gebruikt door koning Louis XIV - de Zonnekoning, om de Perzische ambassadeur te bespelen. De scriptschrijver(s) zijn er in dit deel, beduidend beter in geslaagd om er een fijn spannend verhaal van te maken. Het was een genot om te zien hoe Angélique, meerdere machtige mannen van zich af houd en ondertussen de vrouwelijke concurrentie aan het hof zonder veel moeite weet te pareren. Ook haar vriend Desgrez (Jean Rochefort) is weer van de partij, apotheker Savary (Pasquale Martino) was een goede toevoeging en aan het einde een verassing. Michèle Mercier aanwezigheid en de aandacht voor leuke details maken dat deze film nog steeds erg fijn werkt. Vol met avontuur, romantiek en passie ten tijde van de zeventiende eeuw is deze uit de jaren ’60 stammende film wederom heerlijk kijkvoer/plezier.

Vijfde en laatste deel over de avonturen van Angélique en ik vond deze de zwakste. Eigenlijk is dit, in combinatie me deel vier, niets meer dan een langgerekte film. Waarbij deze maar vrij weinig had te bieden. Veel van de film gaat over Osman Ferradji die probeert Angélique op diverse manieren over te halen zich te schikken in haar lot Er zijn nog wel enkele leuke scenes en mooie beelden, zoals van de tocht door de woestijn. Maar er is teveel oninteressant gedoe, zoals over de tegenstelling van moslims en christenen. Veel spanning is er niet in dit het avontuur, eveneens romantiek, of veel intriges. Zelfs Michèle Mercier ziet er minder sprankelend uit. Het ontbreekt de film aan goede charme, en is daarmee een lichtelijke teleurstellende afsluiting van een verder leuke onderhoudende reeks.

Tegen de achtergrond van het Frankrijk, van koning Lodewijk de Veertiende maken we in dit eerste deel van een reeks films naar de romans van het echtpaar Anne en Serge Golon, kennis met Angélique de Sancé de Monteloup, de dochter van een vooraanstaande familie van het Franse platteland. De film is onvervalste kasteelromantiek met weelderige kostuums, fraaie decors, zoete muziek en een veelheid aan intriges, liefdesperikelen en avonturen. Toch is dit best een fijne ‘cloak & dagger’ film. Dit komt vooral doordat we hier een held met decolleté zien. Weliswaar wel veilig en dus geen hele stoere avonturierster maar een sterke femme fatale, die menigmaal nog wel moet worden gered.De acteerprestaties van Michèle Mercier die de zeer vrouwelijke hoofdrol speelt, zijn niet heel groot maar ze doet wel precies wat de film nodig heeft. Haar tegenspeler Robert Hossein, vlotte dialogen en een goed regisseur doen de rest om hiermee een erg fijn startsein te geven voor de serie van vijf films.

Yup...duidelijk een exploitatiefilm, wanneer het begint met twee racistische plattelandsjongens die een stoere zwarte meid achtervolgen en mishandelen. De zoveelste samewerking van partners in crime producer Sam Sherman en doe-het-zelf-filmmaker Al Adamson. Wetende dat het bikersploitation-genre in populairiteti aan het afnemen was, proppen ze er ook nazi's, een Manson-sekte, meidenbende- en pseudo-blacksploitation-beelden in. Het zal alleaal niet baten als het de indruk wekt dat het met een beperkt budget en nog minder enthousiasme is gemaakt. Het knippen en plakken is overduidelijk, er wordt heen en weer gesprongen tussen de meiden en jongens. Echter is de hoeveelheid "wilde vrouwen"-actie nihil. Qua plot is er niet veel bijzonders te melden. Meer noemenswaardig is het, dat deze film is opgenomen op Spahn's Movie Ranch bekend van de Manson-massacre, waarbij de bewegwijzering duidlijk in beeld wordt gebracht. Behoorlijk exploitatief, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed was! Oh en die zonbankbruine blonde bimbo die Margo speelt is Regina Carrol de vrouw van de regisseur.

De film Frankenstein (1931) valt onder het “The Mad Scientist” genre dus als het slimme jonge meisje Vicaria door haar buurt loopt en 'Gekke wetenschapper' wordt genoemd, is dat natuurlijk duidelijk een hommage aan de film waar deze schatplichtig aan is! Dit is namelijk een soort eigentijdse her-uitvinding van Mary Shelley's roman. Een serieuzere Frankenstein in da Hood.

Helaas verschuift de horror nogal eens naar de achtergrond en maakt het plaats voor hedendaagse sociale kwesties; bendegeweld, dood en racisme. Hierdoor was monster iets te onderontwikkeld... maar doet het je wel de wereld begrijpen waarin Vicaria leeft... en waarom ze zo wanhopig is om die te veranderen. Het verhaal lijdt dus ook een beetje omdat het te veel in die bubbel zit.

De film gaat over tieners wat ook betekent dat de moorden niet al te heftig werden getoond maar de camera draait ook nooit weg! De film is ook geholpen door het sterke optreden van Laya DeLeon Hayes. Niet slecht maar als horrorfilm was de impact niet al te groot.

De film werd gemaakt in 1960 en op dat moment was er nog niet veel wetenschappelijk bekendheid over hoe het op Mars eigenlijk was. Voor een low-budget Science-Fiction ui de jaren '60 natuurlijk géén groot probleem. Het plot is vrij standaard, een groep wetenschappers komt terug van Mars en ze zijn allemaal op de een of andere manier beïnvloed door een mysterieuze substantie. Om te achterhalen wat er gebeurd is, zijn ze aangewezen op exobioloog Iris. Enige probleem; ze is een vrouwelijk wetenschapper, die in shock is, uitgeput en zich niets kan herinneren wat er is gebeurd. De rest van de film wordt dus verteld door middel van een reeks flashbacks.

De film wordt ook vrij routinematig geregisseerd. Alle Martiaanse scènes worden in 'Cinemagic' uitgevoerd. Wa eigenlijk niet meer inhoud dan dat er een rode filter over de lens werd geplaatst. De buitenaardse planten en de stad zijn slechts tekeningen. Toch had di wel wat! Natuurlijk wordt er een verscheidenheid aan monsters gezien. variërend van een vleesetende plant, een langbenige en harige "batratspinkrab" en een amoebe met draaiende ogen, echter gebeurt er niet heel veel. Oh en het acteerwerk is ook echt slecht, met niemand die een gemiddelde prestatie levert. Ik kan niet zeggen dat een geweldige film was, maar als low-budget Sci-Fi uit de jaren 60 was het nog best redelijk!

Tot slot nog een paar overdenkingen; overlijden aan 5 tot 6 G-kracht? Dan zullen er ieder jaar vele sterven in een achtbaan? Een rechterarm geheel bedekt met een vreemde groene slijm en niet in quarantaine. De Aarde is gedoemd om weggevaagd te worden door een buitenaardse plaag, bedankt, jongens...

"The fear in her eyes and the knife in the chest - that is my last memory of mother."

Een gevangene die zich scheert in zijn cel en een voice-over die deze openingszin uit het vreemde gedachtegoed van de jongeman verwoord. Het is de start van de film die ons een kijkje geeft van wat er in de geest van een seriemoordenaar afspeelt. Het is vooral een morbide nieuwsgierigheid naar wat er zoal in zo'n zieke geest omgaat. Gerald Kargl wil ons dat met Angst laten ervaren. En dan in de meest onvergetelijke soort... De film is losjes gebaseerd op verklaringen van de seriemoordenaar Werner Kniesek en de voice-over citeert tevens uitspraken van andere seriemoordenaars zoals Peter Kürten, de vampier van Düsseldorf. Maar de film heeft veel meer te bieden dan alleen de gedachtegang van een killer. Ook vanuit een cinematografisch oogpunt is dit een bijzondere film. De POV-stijl en andere camerastandpunten in deze film zijn namelijk erg bijzonder. En dan is er nog Klaus Schulze's soundtrack die de film een nog onheilspellender gevoel mee geef. Het is een diepe duik in waanzin. In een groot aantal landen was de film verboden voor het extreem gewelddadige karakter. Echter betekent het niet dat er nu veel gore te zien is. Op dat punt kunnen mensen dan ook teleurgesteld kunnen zijn. Het is dan ook vermoedelijk geen film voor iedereen!

‘Love Boat in space’

Het verhaal is gebaseerd op een gedicht (uit 1956) van de Zweedse Nobelprijswinnaar Harry Martinson en betreft het relaas van het gigantische passagiers-ruimtevaartuig Aniara die in drie weken kolonisten naar Mars transporteert. De aarde is namelijk door klimaatverandering en milieuvervuiling zo goed als verwoest. Na een ongeval wordt het schip uit het zonnestelsel geworpen en aan boord ontstaat een existentiële crisis.

De eerste helft van de film hield me op het puntje van mijn stoel en het uitgangspunt van de film levert spannende momenten. Maar als de film de tweede helft ingaat, gaat hij van de rails en verliest het wat hem zo spannend maakte. Visueel blijf het erg mooi speelfilmdebuut maar de verloren koers van het schip wordt symbolisch voor het verloren potentieel van de film. De tweede helft wordt geplaagd door pacing-problemen, die het aanzienlijk vertragen en focus zich ook op een romantisch verhaal tussen MR en een van de scheepspiloten, Isagel. Over het geheel genomen wordt het een beetje een allegaartje; de liefdesrelatie, een cultus, Libidel genaamd, inclusief ‘bevrijdende’ orgies, de geboorte van een kind, een acid-trip of een sonde. We zien verschillende momenten in de loop van meerdere jaren, waarvan sommige een plot volgen en sommige onsamenhangend aanvoelen. Het slaagt erin om zichzelf weer een beetje terug te vinden en eindigt dan ook sterk, maar dan is het net iets te laat. Bijzonder is het zeker en visueel prachtig, zeker gezien het budget, maar was het net iets meer coherent geweest, had het een veel spannender geheel gegeven

Een groepje mensen komt gevangen te zitten in een huis en kan geen kant op. Ze worden doorlopend aangevallen, maar ook van binnenuit groeien de spanningen...Dit is voor de duidelijkheid dus niet het plot van deze film maar van Night of the Living Dead (1968) Echter vervang de zombies voor een monster met vlijmscherpe tanden en je weet waar ze de inspiratie vandaan halen...Veder zijn alle dingen die je in andere films hebt gezien; vrienden die het bos ingaan, stranden in een hutje en het gebruikelijke gekibbel over wat het beste is om te doen. Er is bloed maar niet goed in beeld. Het creature-feature ontwerp was wel behoorlijk gaaf, het zijn praktische effecten en Keke Palmer levert een goede prestatie, het is kijkbaar maar het is niet genoeg om het clichématige verhaal hoger te waarderen. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring a rapper)

Aardige Australische misdaadfilm met als thema "van je familie moet je het hebben." De film pakte me niet echt. Dit kwam mede doordat ik James Frecheville verschrikkelijk apathisch vond acteren. Hij leek wel een bange zoontje van Sylvester stalllone. Hij onderging alles zo gedwee. Nergens geen echte woede-uitbarsting. Ben Mendelsohn vond ik dan weer wel goed. Toch mistte ik echte spanning of iets waardoor je kon meeleven met de personages. Alles was zo afstandelijk. Visueel was het degelijk maar niet echt spectacular. Helaas viel het wat tegen.