Meningen

Puur amusement op zijn Frans! Geregisseerd door Luc Besson en gebaseerd op een stripreeks van de Franse striptekenaar Jacques Tardi.(de Isabelle Avondrood-reeks (vanaf 1976) die als belangrijkste inspiratiebron: de pulproman van de jaren 1900 had. In hoeverre de film de strip aan houd weet ik niet? Al las ik wel ergens dat de auteur zichtbaar schik in het lezertje-pesten had door monsters gelijk weer af te voeren, of lullige plotwendingen extra lang te rekken. Dus misschien is het niet al te trouw aan de originele strip (ik heb ze niet gelezen)

Enfin, Miss Adèle Blanc-Sec is geen gewone begin twintigste eeuwse Parijse jongedame, maar een avontuurlijke, zelfstandige stoere schrijfster van detectives die nergens voor terugdeinst. Het type heldin zoals ik ze maar al te graag ziet! Louise Bougoin als de personificatie van Adèle is prachtig, charmant, slim en bovendien grappig. Ze schittert in fijne periode-kostuums en loopt door prachtige decors uit het Parijs van 1912.

Een prehistorische pterodactylus die uit een ei in het (bestaande) natuurhistorische museum Le Jardin des Plantes komt gekropen, telekinese, een geheim Egyptische graf en pratende mummies. Het verhaal is nauwelijks geloofwaardig te noemen maar dat kan de pret niet drukken!

De film heeft veel elementen die je aan andere films doet denken. De gevangenis-scenevdeed wat denken aan de slapstick uit de "Pink Panther" films. Terwijl de rest deed denken aan een mengeling van The Mummy, Lara Croft en Indiana Jones. En qua uiterlijk deed het je wat denken aan de eveneens Franse regisseur, Jean-Pierre Jeunet. (van Amélie,die ook eerst de beoogde regisseur was) Dit was echter zeker een plezierige en zeer amusante film. Visueel is de film net zo indrukwekkend als zo'n beetje elke andere Besson. Als je dus aan een avondje pure ontspanning toe bent, is deze film zeker geen slechte keuze.

Blijf nog even hangen als de aftiteling rolt want er komt een nog cliffhanger. De film was ook eigenlijk bedoeld als trilogie. Waarom die er nooit (of nog niet) is gekomen, is mij een raadsel!

Het scenario is gevuld met de clichés van films over natuurrampen. Stadje Kiruna bij een mijn staat op het punt te maken te krijgen met de toorn van de Aarde. Gebroken gezinsdrama erin voor wat emotionele impact in de catastrofe. Geheel voorspelbaar natuurlijk dat er personages overleven en sterven (hetzij nutteloos, hetzij door een heldhaftige offer te brengen). Kijk je dit voor de entertainmentwaarde, om het vervolgens weer net zo hard te vergeten, dan is het vermakelijk genoeg.

Het experiment van Milgram was een wetenschappelijke onderzoek naar de bereidheid om te gehoorzamen aan wat wordt ervaren als legitiem gezag, zelfs als dit inging tegen het eigen geweten. Het is dan ook geen toeval dat de voor de kerstdagen, samengekomen familieleden de naam Milgram dragen en overgeleverd zijn aan een mysterieuze en ongeziene "autoriteit" die ervoor kiest om via hun televisie te communiceren.

Dit eenvoudige plot van een tv die berichten en opdrachten uitzendt met eenvoudige, tekst is briljant in zijn eenvoud en uitvoering. Bovendien bevat de verrassende slotact, een ​​aantal op Cronenberg geïnspireerde fantastische praktische effecten, waar genre-fans toch hun vingers bij af kunnen likken! De film is als een lange Twilight Zone- aflevering, alleen één die nog nooit gemaakt was ... en combineert op zeer fijne manier familiale conflicten, met sciencefiction en horror!

Film die de terminale slaapziekte genaamd Fatal Familial Insomnia (het niet kunt slapen totdat je sterft) verbindt aan bezetenheid en exorcisme. Maar ondanks dat het een onafhankelijke horrorfilm is, die doorgaans meer creatieve vrijheid kunnen permitteren, vertrouwt het op zo'n beetje elk bezetenheid gerelateerd cliché dat je maar kunt bedenken. Je kent het wel; de wetenschap kan niet alles doen, dus het is wel zo handig om een priester bij de hand te hebben. Om het mysterie te ontrafelen (en de film vooruit te helpen) zijn er wat spullen nodig, die oh zo wonderlijk worden gevonden. Een VHS-band met archiefbeelden om de “found footage” -formule erin te verwerken. Een twistje om het nog wat spannender te maken. Tja het is er allemaal wel! Ach het was verder een vakkundig gemaakte film met een paar aspecten die zeker de moeite waard waren. En als je niet al te erg veeleisend ben, hou je aan deze horrorfilm nog best een tevreden gevoel over.

Was dit een goede film? NEE absoluut niet! Was dit een vermakelijke film? JA, ik beleefde hier toch in zekere mate plezier aan! Het is het soort low-budget wezens-films waar met enige regelmaat Asylum of SyFy meekomen. Alhoewel er net iets meer CGI-gore en één paar ontblote borstjes waren.

Deze productie begint in 1894 met Grizzly Adams (Dan Haggerty) en enkele andere houthakkers die in stukken worden gehakt door een misvormde gek in een geruit hemd. 118 jaar later wordt een groep jonge eerste overtreders (STUMPS, als in Stupid Teenagers Under My Protection) als alternatief voor gevangenisstraf, naar de bossen gestuurd.

Nu was ik niet bekend zijn met Paul Bunyan, maar Wikipedia vertelt dat dit inderdaad een personage uit de Amerikaanse folklore. Dit is een reusachtige houthakker die steevast werd vergezeld door zijn blauwe os, Babe. Zodra die drie meter hoge reus Bunyan verschijnt, begint hij de kampeerders te decimeren met waardeloze CGI-effecten

Tja zoals ik al zei; het is geen goede film en hoe meer het vordert, hoe meer de problemen duidelijk worden. Maar het was ook geen vreselijke manier om 90 minuten tijd te doden. Het mist echter iets om zich te onderscheiden van al die de andere honderden films die elk jaar op deze manier worden gemaakt.

Een horrorfilm die om waargebeurde feiten heen is gebouwd. In de nacht van 9 op 10 juni van het jaar 1912 in Villisca, Iowa werden er zes leden van de familie Moore en twee genodigde meisjes Stillinger vermoord. Deze moorden zijn tot op heden onopgelost gebleven en lenen zich goed voor een spannende horror. De film valt echter regelmatig plat omdat de angsten enigszins voorspelbaar zijn. Ook het plot waarin drie moderne tieners binnensluipen bij één van Amerika's meest spookachtige locaties met alle gevolgen van dien, is natuurlijk vrij standaard. Daarnaast helpen de first-person cameraweergave die af en toe opduiken nu ook niet echt. Je hebt het allemaal al eerder gezien, een vrij basic horror met een minimaal aan "genot" Niet heel slecht maar ook niet heel goed.

Hoe goed je deze film vind, hangt een beetje af van hoe goed je vermogen is om mee te gaan in de post-apocalyptische wereld, er is namelijk zo goed als geen achtergrondinformatie. Waarom de wereld is vergaan, waarom er zwartgeblakerde wezens rondlopen of waarom het hoofdfiguur Azrael (Samara Weaving -‘Ready or Not’)met haar geliefde Kenan zijn verstoten uit de sekte (als ze het als zijn) er komt géén antwoord op! Het heeft ook een abrupt einde want dit is slechts één dag uit het leven van Azrael die weigert om vermoord te worden. Mede daardoor is het een aaneenschakeling van achtervolgingen en vechtscènes, waarin niet bezuinigd werd op bloed. De personages worden ook niet gehinderd door ellelange dialogen want de sekteleden hebben hun stembanden laten verwijderen omdat spreken een zonde zou zijn! Na toch wel meerdere films zonder spraak/geluid voelt het gebrek aan dialoog nog steeds niet als geforceerd of vermoeiend. Ja voor mij als horrorliefhebber was dit genieten; bij vlagen best spannend en in ieder geval lekker bloederig.