Meningen

Voor films die zich afspelen in de middeleeuwen heb ik een zwak! En als het dan ook nog onder het genre horror vallen is het voor mij domweg een Must-see! Het was een tijd waar mensen diepgelovig en bijgelovig waren. Men had duidelijk lijn tussen goed en Kwaad en voldeed je daar niet aan, dan was je een Heks.. Heerlijk simpel en vaak was er ook erg bruut geweld.

Inquisiteur Mateho (Jake Stormoen) wordt naar een afgelegen dorp geroepen om de recente dood van een monnik in de dorpsabdij te onderzoeken. Hij wordt vergezeld door een soort beschermer Johnny (Hodor uit Game of Thrones 'Kristian Nairn) De dorpsbewoners, evenals Abt Scipio (Tv-bekende Michael Flynn) geloven dat het het werk is van het jonge meisje Isabel (Baylee Self), zij moet wel een heks zijn en die willen ze dan ook zo snel mogelijk op de brandstapel zien. Maar de Inquisiteur doet dingen op zijn manier en heeft uiteraard een persoonlijke geschiedenis met de labyrintische abdij.

Best interessant gegeven; monniken, moord, heks! Tja... en dat doet je natuurlijk ook een beetje aan 'The Name of the Rose' denken. De film haalt, zoals je ook wel kan begrijpen, nergens die kwaliteiten, al hangt er wel een goede sinistere sfeer en met de aankleding en het uiterlijk van de abdij zit het zeker wel goed. Ook is er weinig aan te merken op het acteerwerk. Nergens opmerkelijk maar het is wel degelijk.

Waar de film hapert, is helaas waar het sterkste in had moet zijn: een goed uitgangspunt. Nu is het onzeker of het nu een moord-mysterie of een bovennatuurlijke film wil zijn. Het zweeft nu tussen beide, maar slaagt er niet in één van beide kanten echt te omarmen. In de climax probeert de film voor beide genres met een conclusie te komen maar helaas komt die nu halfhartig over. Het moord-mysterie is een voor de hand-liggende onthulling die vanaf een mijl afstand te zien is, terwijl het bovennatuurlijke horror-element probeert om een emotionele draai aan de film te geven die juist plat valt. Daarnaast gaat de lange tijdsduur wringen, er worden teveel dingen getoond, waren onlogisch of deden er domweg niet toe!

Wel een pluim omdat het wel een leuke poging was en het zeker niet altijd heel beroerd. Deze film is zeker met liefde gemaakt, maar het struikelt net te vaak over zijn voeten. En dat is jammer...

Fijn filmpje hoor! In de film wordt je voorgesteld aan Hannah, een modeontwerpster die op een dag een mysterieuze uitgroeisel op haar lichaam ontdekt. Dit is een langer uitgewerkt idee van de gelijknamige korte film uit 2021. Defilm bezit een behendig tempo tussen vrouwelijke psychologie, sociale verwachtingen en horror en heeft daarnaast een verrassing in petto. De aanhangseleffecten zijn uiteraard niet nieuw en doen denken aan doen denken aan Basket Case of How to Get Ahead in Advertising (1989) Maar dat waren komedies, deze film neemt het allemaal wat serieuzer maar de speciale effecten zijn net als die jaren '80 films wel praktisch! Het verachtelijke wezen zelf is niet direct zo eng maar er zijn ook kleverige momenten, vooral als het om tongactie gaat! Plus Hadley Robinson draagt de film goed en is vertederend als de twintiger Hannah. Ja deze film had een frisse invalshoek en was veel beter dan wat ik had veracht!

Emily Boynton neemt dochter Nadine, haar drie stiefkinderen en haar schoondochter die dienst doet als verpleegster, mee op vakantie naar Europa. De grote detective Hercule Poirot is in Triëst waar hij vriendin Dr. Sarah King tegenkomt. Vanaf daar stapt dit gezelschap samen met Lady Westholme, haar secretaresse en archeologe, Miss Quinton, en advocaat Jefferson Cope op een cruise naar Jeruzalem en Qumran. Uiteraard duurt het niet lang of de excentrieke, wrede moeder wordt vermoord. Deze zesde verfilming van een boek van Agatha Christie over Hercule Poirot, met Peter Ustinov in de hoofdrol, is een stuk minder goed dan eerdere Poirot-films. Ook al zijn er grote namen bij betrokken of juist door de sterrencast want het laat zich niet moeilijk raden wie nu de dader is. Het middelste deel van de film bestaat zoals bij de meeste Christie-aanpassingen uit de rechercheur die verdachten ondervraagt, waarna aan het einde iedereen bij elkaar wordt geroepen om de tot de ontknoping te komen. Echter oogt de film eerder plichtmatig en de productiewaarde waren zuinig. (tv-film kwaliteit?) Regisseur Michael Winner weet ook niet goed hoe hij twee mensen interessant kan maken. De shots zijn te statisch, de optredens houterig. Maar uiteindelijk was het geen vervelende film.

De lichten uit, de popcorn en fris staan naast me, de breedbeeld-tv is er klaar voor, om me mee te nemen op een blockbuster-avontuur en dat kan je ook best aan regisseur James Wan toevertrouwen! Helaas ondergaat deze Waterman dezelfde negatieve recensies (DCEU zelfs nog iets meer dan MCU) als al die anderen, er is nu eenmaal een groep (en recensenten voorop) die graag superheldfilms basht. Oh, idd DCEU begon slecht en sommige zijn ook gewoon minder. Maar integendeel tot andere heb ik van deze tweede H2O -man toch ook weer best weten te genieten!

Oké eerlijk is eerlijk er waren een paar keuzes die het tot een iets mindere film maken dat zijn voorganger. Dat werd direct aan het begin wel duidelijk met een reeks scènes die de indruk wekken dat er iets ernstig mis is gegaan. Euh hij is supermenselijk waarom dan de actie en de macho-aanwezigheid van Aquaman met gekke humor ondermijnen? Nee dat was geen goed idee! Kwam ook niet helemaal meer goed want de relatie tussen Jason Momoa en Patrick Wilson is doorspekt met veel oneliners en komisch geklets. Komedie is gewoon niet de sterkste kant van James Wan.

Aan de andere kant vindt niet lang naar het begin de film zijn (goede) weg en maak indruk met een zeer cool uitziende onderzeeër en gevechtsscènes met eenmansinktvis-onderzeeërs met draaiende tentakels als propellers. De verdere film is gevuld met meer epische superheldische actie- en effectenspektakel; de invasie van de basis bij Devil's Deep, de reis over het eiland vol gigantische gemuteerde insecten en planten, een redding uit de gevangenis en de climax in de bevroren stad Necrus. Bij vlagen lijkt of scenes zo uit Journey to the Center of the Earth Star Wars of Trek of jaren zeventig James Bond film lijken te zijn weggelopen! Ja ik zag hier toch wel zeker een mooi stukje Edelkitsch in!

Het concept van een slasher in een waterpretpark is goed, (al was alleen al voor de briljante woordspeling van de titel) en het is verrassend dat ik geen enkele andere film kan bedenken die dit eerder heeft gedaan. Zo de titel heb je dan al mee! Daarnaast is er een vrij grote cast van potentiële slachtoffers, waarvan de meeste irritant genoeg zijn om te sterven en heeft de film ook een mooie compacte looptijd van 70 minuten. Hoe kan je dan een slasher-film verpesten? Ik dacht echt dit kan niet meer stuk.. Nou mooi wel dus want na een aardige opening laat de film je 50 minuten lang wachten om met één neppe bloederige kill uit te pakken. En doet dat ook nog eens in drievoud. Er is voor de 50 minuten nog een off-screen kill die niets voorstelt en daarna is het wachten en wachten op... terwijl je wat meisjes in bikini ziet, wat meisjes in bikini auto's ziet wassen, wat meisjes in geen bikini fluoriderende vloeistof over zich heen ziet krijgen. En verder zijn het vooral drugs en jongens die ruzie maken, of elkaar uitschelden of volwassen die ruzie maken of elkaar uitschelden. Oh ja en dat was er nog de jaren '80... nou gedurende de hele film, praten ze over moorden die daar 30 jaar geleden hadden plaatsvonden, zien we een Sony walkman en is het Cory Hart-nummer 'I Wear My Sunglasses at Night' te horen. Verder is dit gewoon 2018/19 en nergens ook echt goed.

Een griezelige en sfeervolle horrorfilm met folk-invloeden. De film, geregisseerd door Andrew Mudge, draait om een ​​moeder en zoon die door een mysterieuze kluizenaar worden ingehuurd om bomen te kappen op een afgelegen landgoed. Het komt wat langzaam op gang maar weet daarna voldoende mysterie op te wekken. Weljammer dat de oorsprong van de bovennatuurlijke horror dan weer uit verdriet en verlies moest komen. Het verhaal was wat rommelig maar een intrigerend script, sterke acteerprestaties, een passende geluidsontwerp maken het is zeker de moeite waard om te kijken.

Post-Apocalyptische overlevingsfilm waarin Nicolas Cage na een invasie van Aliens, twee baby's redt Na vijftien jaar te hebben overleefd in een afgelegen boerderij, zullen de gevaren die in het donker op de loer liggen de confrontatie weer aangaan! Wel wordt zonder echte verklaring vergeten door de ouders, aan de kinderen te vertellen waar de wezens vandaan komen....

De film is ook echt een Nic Cage feestje! Agent, manager en productiepartner van Nicolas Cage, Michael Nilon bedacht dit verhaal. En aangezien dat deze ook de producer was van regisseur Benjamin Brewer (deed hij samen met zijn broer Alex) film The Trust (2016) mocht hij in het regiestoeltje plaatsnemen. Vervolgens toonde RLJE Films (die ook zo'n beetje alle goede Cage-films van de laatste jaren uitbracht; Mandy (2018), Color Out Of Space (2019), Dog Eat Dog (2016) en Prisoners Of The Ghostland (2021) interesse, en deed het verdere werk.

Het verspilt weinig tijd, een voordeel van films met een niet extreem groot budget. Het werkt volgens het ‘less is more’ principe en die is in elke scène aanwezig En ja dat werkte goed. Er ontbreekt niets en er is precies de juiste hoeveelheid van wat we moeten weten en zien. Het CGI-werk waarschijnlijk tegengehouden vanwege het budget, was behoorlijk indrukwekkend. Tja niet gek want de regisseur had ook de leiding voor de visuele effecten bij de film Everything Everywhere All at Once (2022) Er is wel iets aan de manier waarop de film is opgenomen. (de cameraman kon hem niet altijd rechthouden)

Het begint als een survival-verhaal, waarin je langzaam drie hoofdrolspelers, hun familiedynamiek, buren en hoe ze in deze nieuwe realiteit leven, worden geïntroduceerd. De focus ligt vooral op de coming-of-age- van de tienerbroers en de verschrikkingen, doemen altijd op in het donker (houden handig niet van licht) Zodra de wezens eenmaal zijn onthuld, gaat de film snel van survival-slow-burner naar monsterlijk bloedbad. Ja van mij mogen er wel meer rare filmmonsters al deze uitkomen! Zeer leuke 92 minuten!

Wat een absoluut vrolijke absurditeit!

Deze tweede film van Guy Maddin is wederom een bizarre film. Geheel gemaakt in jaren '20-stijl van gedeeltelijke talkie (part-talkie) dus met sprekende delen maar ook met titelkaarten met tekst. De ‘basissituatie’ van het verhaal van de film komt uit de roman Back (1946) van Henry Green maar verplaats dit naar 1919 naar het Noord-Russische gebied Archangel, en speelt tijdens een kort historisch moment van Canadese interventie in de Russische Burgeroorlog na het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Een van de Canadese soldaten die naar Archangel worden gestuurd, is luitenant John Boles (Kyle McCulloch), in het bezit van slechts één been en een urn met de as van zijn vrouw Iris erin. wordt hij ingekwartierd bij een plaatselijk gezin. De lieftallige moeder Danchuk wordt prompt verliefd op de dappere en mannelijke Boles maar die heeft meer oog voor de mysterieuze Veronkha, die sprekend lijkt op de verloren Iris. Echter het toeval wil dat Veronkha's echtgenoot Philbin lijdt aan geheugenverlies en na zijn trouwdag alles is vergeten. Wat volgt is een verwrongen liefdesdriehoek doordrenkt van verliefdheid en oorlog, en waarbij iedereen vergeet van wie hij werkelijk houdt.

Hoeveel je geniet van deze film zal in de eerste plaats afhangen van hoeveel je van oude stille films houdt En ten tweede van hoever je mee kan gaan met de bizarre beelden (zoals bv. een scène waarin soldaten in een loopgraaf door konijnen worden overspoeld) Het lijkt ook dingen te doen die de meeste filmmakers actief zouden proberen niet te doen (de hoofdpersonage lijkt zelfs in extase te raken door het geselen van een kind) Het komt allemaal bijna over alsof de Guy Maddin-filmproductie uit een alternatief verleden komt waarin het Witte leger de Russische burgeroorlog won.

Geweldige film met cheesy B-gevoel en campy acteerwerk. Een film die geliefden in een soort eindeloze Ouroboros plaats en zo zorg voor een onderscheidende ongewone kijkervaring. Tja en als de film waarschijnlijk met "Strangled by an intestine!" de meest vreemde titelkaart uit de filmgeschiedenis bezit en die darmverstikkingsscène ook nog gewoon is te zien dan ben ik om!

Het verhaal van deze film was erg mager en eenvoudig met maar weinig continuïteit of samenhang. De mensen in deze film zijn vaak bezig met roken. Toch was er enig low-budget potentieel. (locatie, uitgangspunt, enz.) Maar het mislukt jammerlijk. Bandleden gaan kanoën en kamperen en gebruiken drugs, en dan gebeuren er griezelige dingen. Het enige opmerkelijke psychedelische effect van de drugs was het rivierwater dat van kleur veranderde. Het verhaal ontwikkelt zich niet echt op een interessante manier. Het komt erop neer dat er een hoop tijd doorgebracht met "Whaaaa?" ik zie iets! Het begeleidende geluid was niet slecht maar de monsterkostuums waren goedkoop. Er is maar minimale schrik. Had van deze film gehoord/gelezen dat er een H. P. Lovecraft-link zal zijn, die moet worden gezocht in een inspiratiebron namelijk de Engelse auteur Algernon Blackwood en zijn korte verhaal "The Willows" Helaas werkt de film niet zo goed als de regisseur had gehoopt.

Deze 'boogschieter van duizend en één nachten' is een simpele maar vermakelijke fantasiefilm die ook geschikt is voor kinderen. Ondanks het 1001 Arabische nachten thema is dit een typische Italiaanse zwaard en sandaal of peplum B-film.Het maakt van de film een leuke manier om 90 minuten op een regenachtige middag te doden. De speciale effecten zien er wat gedateerd uit maar zijn nog best aardig. Vermoedelijk waas er dan ook een iets groter budget dan andere in dit genre. Het ziet er zelfs naar uit dat erop locatie is geschoten. En ook de studio-interieur sets en kostuums zijn behoorlijk mooi en gedetailleerd. Jammer was dat er is gekozen voor de aanwezigheid van komische elementen. Deze passen niet zo goed in de film maar de film heeft genoeg voordelen en is niet heel slecht (al zijn er ook veel betere)

Binnen luttele minuten zit je in de film al op het kleine Noorse toeristenschip en maak je kennis met de opvarenden. Niet lang nadat ze de haven hebben verlaten, merken ze dat er iets vreemds aan de hand is met de plaatselijke fauna. De film is duidelijk met een minuscule budget gemaakt! Afgezien van een paar CGI-dieren zijn er geen effecten of actiescènes. In plaats daarvan vertrouwt men meer op dialoog om enkele hints over de situatie te geven. Door deze benadering en een perfecte setting creëert men een soort Twilight Zone-gevoel. Ja het paranoia-gevoel van Pyramiden, (een kolenmijnwerkersgemeenschap gebouwd door de Zweden en in 1927 verkocht aan de Russen en dat sinds 1998 is gesloten), waar dit werd opgenomen, is zeer goed! Met zo weinig om mee te werken, creëert regisseur Darren Mann toch een paar aardige spannende momenten. Helaas is het einde een beetje een teleurstelling. Boom. Gedaan. Klaar. En een belangrijk plotpunt blijft onopgelost. De oorzaak van de problemen was nog goed maar in plaats van te eindigen met een stomp in je maag, dobbert het gewoon naar een zwak non-end. Desalniettemin kijkt het prima weg en is het een goed uitziende low-budget film.

De genreaanduiding geeft aan en de synopsis suggereert hier dat je een horrorfilm krijg te zien, maar wat ik zag kon ik op geen enkele wijze echt indelen als horror. Noem het een soort van hipster-roadmovie, waarbij hoofdpersoon Eli rondtrekt, mensen ontmoet en uiteindelijk met Anya, door overeenkomsten, een band krijg. Noem het een bizar liefdesdrama omdat beide elkaar vinden in de psychische aandoening Trichotillomanie (een aandrang om haren uit te trekken) en Trichofagie (het dwangmatig eten van haar) Nu is die romance best goed gedaan hóór. Maar de horror-gerelateerde aspecten zijn gewoon te mager. Het kan misschien enigszins als verontrustend overkomen maar eng? Niet echt!

Oké een verkeerde genreaanduiding zet je op het verkeerde been maar was voor mij niet het grootste probleem Nee, dat was het plot zelf, of eigenlijk het ontbreken daarvan. Weirdo Eli ontmoet een griezelig meisje, en dat is vrijwel alles wat er gebeurt. De enige actie is de ontluikende romantiek. Ik bleef dus wachten tot de film in de versnelling ging, en dat gebeurde domweg nooit.

De letter ‘B’ staat niet voor slecht maar voor een film die wordt gemaakt met een relatief klein budget. Niemand zal het voor Oscarwaardige cinema houden. Meestal is het decorontwerp, de productiewaarde, en camera en acteerwerk niet hoogstaand maar een leuke tijd kan je er wel mee beleven! En dat is precies wat je krijgt met deze nieuwe productie van "Mahal Empire" (crowdfunding gefinancierde films van de broers Michael en Sonny) Sowieso verantwoordelijk voor enkele van de leukere horror- en actiefilms met een lager budget.

De film speelt zich af in de toekomst van 2045 en op een gladiatorachtige manier plaatst het gevangenen tegenover zwaar gepantserde en bewapende moordenaars in een arena om een doodsspel op televisie te spelen waarin ze hun vrijheid kunnen winnen. Het verhaal zelf is een alledaags ‘Running Man’-, ‘The Condemned, Death Race’-achtig verhaal Verder is er ook niet veel meer aan de hand. De personages zijn flinterdun, er zijn regelmatig veel dialogen of zinloze scènes, de CGI is overvloedig aanwezig, maar naast al die mindere momenten en beperkingen was het ook vermakelijk!

Michael Madsen en Robert Donavan doen hier hun best als co-host van de Arena Wars-spelshow. Eric Roberts verschijnt hier soms op een scherm omdat... tja waarom in vredesnaam niet? Ook Robert LaSardo (de acteur met een eindeloze filmografie) speelt hier een gevangene. De rest van de cast bestaat uit stamgasten van het Mahal Empire, van wie sommige tot hun recht komen als acteurs en andere niet! Enfin het voelde echt alsof iedereen om het eindproduct gaf en niet alleen probeerden geld te verdienen of een 'zo slecht dat het goed is'-festijn ervan te maken. Leuke hersenloze B-actiefilm die doet wat hij moet doen!

Tja met een slogan "Black slave, white slave", en de aanwezigheid van Margaret Markov en Pam Grier, is het in één oogopslag duidelijk, de film is een soort rip-off van Black Mama White Mama (1973) De overeenkomsten van deze films zijn overduidelijk: twee vrouwen met verschillende achtergronden die, door tegenspoed, worden gedwongen zich te verenigen. Men mengde er wat elementen uit sandalenfilm (een genre waar ze in de jaren 70 wel even klaar mee waren) en vrouwen in de gevangenis (WIP) doorheen (er is zelfs een douchescène) en...je krijg deze film. Echter op het eerste gezicht belooft het dus veel uitbuiting, naaktheid, sleaze en geweld. Verrassend genoeg biedt deze film dat maar erg weinig! Het duurt dertig minuten voordat de dames van seksspeeltjes voor de gladiatoren naar zelf gladiatoren gaan, en al die tijd gebeurt weinig opmerkelijks. In het laatste gedeelte komt er dan wat meer actie. Er zijn er wel enkele naakt-seksscènes maar de vechtscènes zijn onhandig en lang niet zo gewelddadig. Een deel van het probleem met die vechtscènes zijn de camerahoeken en de bewerking (door Joe Dante).De productiewaarden zijn nog redelijk goed, vooral in de catacomben onder het Colosseum. Bloed of gore zijn zo goed als buitenbeeld. En Pam Grier wordt in de film maar onderbenut. Nee ondanks dat het er redelijk uitziet, valt de film op zoveel manieren gewoon plat.

Blote meisjes bij de dokter, Blote meisjes in de trein, Blote meisjes onder de douche, Blote meisjes in het veld, Na een tijdje worden het ook copulerende meisjes in het bos of copulerende meisjes in een bunker of huis. Voor een (s)exploitatie-film zijn er meer dan voldoende naakte vrouwen te zien. Wat de film mist aan plot compenseert het met vrouwen in Eva-kostuum. Alles begeleidt door triomfelijke marsmuziek en ander goedkope geluidsstukken. Blijkbaar was er wel een toereikend budget om aan tientallen nazi-uniformen en decoraties, Russische tanks, geweren, afweergeschut, een vliegtuig, een trein en zelfs een grote Swastika-taart te komen. Gek genoeg waren die toegevoegde actiescènes nog van een redelijke kwaliteit ook! Deze Duisters gingen feestend en seksend ten onder. En op één of andere manier weten ze er ook een happy end uit te persen.

Ondanks het feit dat de poster eruit ziet als, en er het genre thriller staat vermeld (op IDMB zelfs horror) is deze film niet veel meer dan een drama met een klein randje thriller en veel pogingen tot komedie. Het verhaalt vooral een middelmatige voorspelbare verhaallijn. Veijo Haukka, de 50-jarige monteur, wiens tweede baantje het is om huisdieren te euthanaseren, is uiteraard ook een dierenvriend die deze arme diertjes juist uit hun ellende wil helpen. Zucht, en de pestkoppen hier zijn (hoe origineel?) een Finse Neo-nazi club. Misschien dat dierenliefhebbers die gauw geschokt zijn wat moeite met de film kunnen hebben, maar de film werkt vooral met suggestie en op één dode das, zijn er geen dode dieren te zien. Dieptepunt van de film was een karaoke van een compleet Fins nummer. De film moest een soort studie over wreedheid en vervreemding zijn, maar het interesseerde me nooit genoeg om me ook echt erbij te betrekken.

Deze film is gewoon...Euh...Gek..of eigenlijk weet ik het ook niet. Satire, humor...maar dit is waargebeurd .Is een onwetend persoon, met gekke religieuze visoenen en aanhanger van complottheorieën, wel grappig? Hm eigenlijk is de persoon misschien wel lachwekkend maar tegelijkertijd ook lief en warmhartig, dat je niet kunt beslissen of je hem dom, fascinerend of zielig moet vinden. Het is zo overdreven gebracht en neemt zichzelf niet serieus, wat absoluut erg goed is! Daarom moeilijk te beoordelen. maar de moeite waard om te zien en Nick Cage levert wederom een prima prestatie. Er schijnen naar wat ik gelezen heb ook twee versies te zijn; Director's Cut-versie en een officiële release Maar evengoed dit is een rare maar goede kijkervaring!

Het is ongelooflijk maar die over de zombies was minder vermakelijk dan deze en er is hier zelfs nauwelijks een leger van dieven. Maar uh.. veel beter nu weer ook niet! Er is nog steeds een opgeblazen looptijd, maar net iets minder lang! Sommige van de personages waren net wat sympathieker. En dan vooral de dames Nathalie Emmanuel & Ruby O. Fee! Verder wel boordevol clichés. Tjonge hoeveel kluizen zal Dieter openen? Uiteindelijk had de film geen echte reden om te bestaan, maar ontvouwt het verhaal zich net iets beter en frivoler. Tja voor een prequel waar niemand om heeft gevraagd was dit vermakelijk!

Lovende kritieken van zowel critici als publiek en toch naar het zien van deze film van Denis Villeneuve ben ik totaal niet enthousiast. Ik vond het vooral veel onnodige poespas voor een zoetsappig (liefdes) verhaaltje. Als deze poging tot Sf mijn scepticisme over aankomende Blade Runner 2049 moet wegnemen is dat zeker niet gelukt. Sterker het doet me twijfelen en ik hoop dat het hier vertegenwoordigde filosofische gedoe wel wordt achterwege gelaten. Maar goed het gaat om deze film, en er komen dus 12 massage hotstones naar de aarde, en het land van de cowboys wil ditmaal eerst communiceren. Hiervoor wordt taalkundige Louise Banks, gespeeld door de fantastische Amy Adams, geronseld (een heel raar stukje film trouwens?) en natuurkundige Ian Donnelly een niet zo goed overtuigende rol van Jeremy Renner. Hierna volgt het mooiste gedeelte van de film want eerlijk is eerlijk de toenadering van de mensen en aliens en het opzoek zijn naar een vorm van communicatie waren zeer spannend. De gedachte dat beheersing van een specifieke taal gepaard gaat met een unieke denkwijze en beleving van de werkelijkheid (de Sapir-Whorf-hypothese) was een zeer prettige ervaring. Al riep deze hypothese in de film dan wel weer wat vragen op over het voorgaande. Hierna luid de ontploffing het tweede en slappere gedeelte in! De eindjes moeten natuurlijk aan elkaar geknoopt worden en dat gebeurd met agressie en uiteindelijk een uitbarsting van een emotioneel geladen climax, met dito muziek die ik gewoonweg niet trok. De kwaliteit van Villeneuve vertoont hier toch wat kleine barstjes en ondanks mooie beelden, goed acteerwerk en een interessante theorie, eindig de film in een te zoetsappige, uitleggerige ontknoping.

De moeizame, decennialange totstandkoming van de film begon in 2001 toen producent Harvey Weinstein de filmrechten bemachtigde, kort na het uitkomen van het eerste deel van wat uiteindelijk een reeks van 8 boeken werd. (niet gelezen) Dit was ook vrij logisch want het was dé tijd dat meerdere fantasiefilms (The Lord of the Rings, Harry Potter) uitkwamen. Echter verschillende regisseurs en scripts kwamen om vervolgens weer te verdwijnen. Harvey Weinsteins werd beschuldigd en veroordeelt van seksueel misbruik. Meer uitstel door, een Disney / 20 th Century Fox-fusie en toen kwam het coronavirus en dus nóg meer uitstel, met uiteindelijk een première op Disney’s streamingkanaal als eindstation.

Waarom regisseur Kenneth Branagh zijn naam hier dan nog aan wil verbinden is mij een raadsel want deze chaos is duidelijk tot het eindresultaat doorgedrongen. Het propt elementen van de eerste twee boeken samen in een niet zo beste speelduur van slechts 90 minuten. Het uitgangspunt is niet eens zo heel ingewikkeld; er is een ondergrondse wereld van feeën, trollen en andere mythische wezens en de bovengrondse wereld van de rijke slimme 12-jarige Artemis Fowl. Een soort MIB gecombineerd met superheld-film maar dan met de mythische elfen-wereld.

Echter in het eerste kwartier is er al zo'n wirwar van flashbacks en introductie-scènes van diverse hoofd- en bijrolspelers dat het verwarrend blijf en je geen gevoel krijg bij de personages. De onbekende acteur Ferdia Shaw speelt de hoofdrol maar is een verschrikkelijke Disneyknul, en zeker niet de beoogde drijvende kracht. De structurele ruggengraat van de film vormt een voice-over vertelling die wordt gedaan vanuit de reuzen-dwerg Mulch Diggums, met zijn warrige haar en ruige baard ziet hij eruit als een jolige Hagrid.

Tja... Josh Gad was nog het beste personage maar moest vaak dingen beschrijven die we duidelijk met eigen ogen kunnen zien. Elf Holly Short, Domovoi Butler en nichtje Juliet, Artemis Fowl Sr. (Colin Farrell) , Commander Root (Judi Dench zag er nogal verveeld uit) en de schurk Opal Koboi waren alle zeer mager of niet bijzonder goed aanwezig. Het verhaal zelf is rechtlijnig en niet heel verrassend, en leunt daardoor geheel op de special effecten. Waar het nog zijn momenten heeft; Branagh heeft tenslotte wel oog voor opvallende verlichting en beelden.

De film zit wat actie betreft nog aardig in elkaar, maar mist echte magie en is verder een slordige puinhoop. De film is dus geen aanrader voor de lezers van de boeken, en geen aanrader voor liefhebbers van fantasie-films. Het resultaat is dan ook erg teleurstellend.

Beetje vreemde film...die de nostalgie naar de geanimeerde kinderfilms Arthur en de Minimoys gebruikt om er een minimalistische horrorfilm van te maken. Het heeft domweg moeite om te overtuigen. Een Arthur-superfan en zijn populaire vriendengroepje gaan naar de locatie waar de Arthur-films zijn opgenomen en... er vallen wat doden. Maar je moet daarop wel 50 minuten wachten en echt schokkende scènes zijn dit niet! Opvallend ook is het feit dat Luc Besson, toch een klinkende naam, zowel de producer als schrijver van deze film was! Maar dat script bevat alle clichés van de horrorfilm; er zijn de stereotiepe personages; de nerd, de grappige zwarte man, het openlijk homopaar en de hoofdpersonage die verliefd is op het leuke meisje maar dit niet kenbaar maakt. De enscenering van Barthélémy Grossmann werkt daarnaast ook niet echt mee want die is conservatief klassiek. Met het acteer-niveau eigenlijk hetzelfde, geen opvallende uitschieters, de beste was toch wel in de hoofdrol Thalia Besson, de dochter van de regisseur. Fans van Arthur en de Minimoys zullen een of ander nog leuk kunnen vinden, maar de voorspelbaarheid en zwakke finale maken van deze film een aardige misser.

Met een combinatie van verontrustende beelden en een onconventionele seriemoordenaar die denkt dat hij de wereld redt, maakt het deze film tot een vreemde eend binnen de horror! Een erg boeiend debuut van schrijver en regisseur Tom Botchii Skowronski. En ondanks zijn lage budget heeft het voldoende pit, en stelde het zeker niet teleur.De film kan je omschrijven als; Om een held te kunnen zijn, moeten er ook schurken zijn.

Hoofdpersoon is Artik, een verwrongen boer die stripboeken ziet als zijn bijbel, zijn evangelie! Hij predikt er dan ook lustig oplos! Tegen zijn vrouw, die tevens zijn Maria Magdalena (Lauren Ashley Carter) is en samen runnen ze een boerderij met een stel gevangen gehouden jongens. Boy Adam is sterker dan de anderen en wordt dus gekozen als zijn beschermeling. Alle anderen hebben gewoon pech om naar dit parallelle universum te zijn afgedwaald.

Dit disfunctionele (of functionele, afhankelijk van het perspectief) gezin heeft natuurlijk wel wat weg van TCM. Maar dan met een totaal andere insteek. Verwacht dus niet aan de hand van de trailer een nieuwe Wrong Turn. Voor een seriemoordenaar-film is het aantal doden ook best laag. Toch zijn er andere veel interessantere invalshoeken en de Gore is dan ook maar één van de facetten. Wat niet weg neemt dat als het er wel is het ook gewoon bruut en goed is! Daarnaast is Jerry G. Angelo heerlijk griezelig als kalme doordachte seriemoordenaar .

Een van mijn weinige klachten is dat de looptijd van de film te kort voelde voor wat hij probeerde te bereiken. De oorsprong van Boy, Holton, Artik, Flin en de andere jongens is gehuld in mysteriën. Er zijn hier en daar enkele aanwijzingen maar veel gaten moet je zelf opvullen. Echter houdt de regisseur vaardige richting en weet hij de spanning er goed in te houden. In sommige opzichten laat het dus een paar te veel vragen onbeantwoord maar intrigerend is allemaal wel!

Muzikant, producer en filmmaker Flying Lotus keert na het abstracte surrealistische Kuso (2017) (nog niet gezien) terug voor zijn tweede lange speelfilm. Eentje die een stuk conventioneler verhaal bevat, wat duidelijk beïnvloed werd door de sci-fi horror die eraan voorafgingen...De opzet voelt heerlijk vertrouwd.

Eiza Gonzalez levert een solide prestatie als Riya, die ontwaakt op een verre planeet Ash, omringd door de lichamen van haar bemanning, zonder te weten hoe of waarom ze daar is. Nog erger is het feit dat ze heftige visioenen heeft Vanaf de allereerste beelden maakt de film duidelijk dat het niet op safe wil spelen. De film opent met een hectische montage van nachtmerrieachtige beelden: Een groot deel van de missie wordt door twee personen uitgevoerd, waarbij Aaron Paul (Jesse Pinkman in Breaking Bad) verschijnt als commandant van de missie.

Een van de dingen die mij bevalt, is dat het aanvoelt als een videogame. Echter is, wat de film voor mij als horror-fan echt het meeste moeite waard maakte, is hoe gewelddadig het is, wat een heerlijke bloederige scènes. De film ziet er ook fantastisch uit, met neon-doordrenkte beelden, en hoe kan ook anders een uitstekend geluidsontwerp en een onberispelijke soundtrack van de regisseur zelf.

Regisseur Flying Lotus heeft het relatief eenvoudig scenario van Jonni Remmler verheven tot een beleving op het scherm. Ondanks het lage budget is het een goed geslaagde film en het geweld, wanneer het toeslaat, is hardcore. Gruwelijk, spannend en visueel sterk! Dit is het soort sci-fi-horrorfilm dat ik wil en die nog lang bijblijft!

Historisch drama dat handelt over de gewelddadige annexatie van de Baltische staten door de Sovjet-Unie. De soldaten dragen ditmaal de uniformen van het Rode Leger in plaats van nazi-Duitsland, maar er is verder de bekende grimmigheid over menselijke uitbuiting en de gedwongen werkkampen in Siberië. Helaas voelt dit vreugdeloze verhaal van overleven en onrecht veel te leeg om ook echt goed de emoties te beïnvloeden.De personage worden maar slecht uitgewerkt en missen nogal wat achtergrond informatie. Gruwelijkheden worden er zo goed als niet getoond. Bel Powley is wel erg goed gecast als Lina Vilkas. Maar wanneer alles is gezegd en gedaan, weten we nog steeds bijna niets over Lina, of waarom haar verhaal meer is dan een sombere geschiedenis.

Het is een film van The Asylum maar het is geen mockbuster maar een film die meer op zichzelf staat. Schoolmeisjes in korte rokjes willen feesten. Ze nemen valse paspoorten. Ze ontmoeten de verkeerde jongens. Er gebeuren erge dingen. Ze willen wraak. Ze besluiten strippers te worden. Het is ook geen J-sploitation, maar moet een rape/revenge-film zijn Echter daarvoor bezit het ook maar weinig uitbuiting in de vorm van bloed en gore. Wel veelvuldig de borstjes van de drie Aziatische meisjes als ze zich rond een paal bewegen, of schootdansen, of als ze een douche nemen. Tja als je om de haverklap topless Aziatische meisjes wil zien, was dit misschien nog je ding maar de makers benadrukken ook steeds dat ze minderjarig waren. Serieus minderjarig is gewoon een bar slechte idee zelfs voor lowbudget-onzin.

De soms prachtige oogstrelende beelden, het prima acteerwerk en de muziek van Nick Cave en Warren Ellis kunnen niet voorkomen dat ik mij stierlijk heb zitten vervelen bij deze film. De western als meditatieve zen-film. Nee, dat is niet bepaald het soort film dat ik graag zie. De beelden op het scherm vertellen ook niet veel van het verhaal, dat wordt gedaan door voice-overs. De beelden dienen dus feitelijk slechts alleen als ondersteuning. De nadruk wordt gelegd op het artistieke. Wat nog eens benadrukt werd door het tempo dat behoorlijk laag ligt (de filmduur van bijna drie uur is ook veel te lang) Dit is dan ook weer typische zo'n karakterfilm waar filmrecensenten mee lopen te dwepen maar waar ik maar heel weinig mee kan!

Voor een bescheiden budget gemaakte film, waarin een paar leuke ideeën, indrukwekkende visuele effecten en een verrassende hoeveelheid liefde ervoor zorgen dat het een alleraardigst boeiende film is geworden. Helaas zorgen soms de pacing- en budgettaire-problemen er voor te dat het niet zijn volledige potentieel bereikt.

Blijkbaar hebben buitenaardse soorten in verder toekomst de aarde aangevallen, zodoende reist een team van vier tiener-astronauten naar een presidentieel ruimtestation, maar naar een aanslag crashen ze op een verre planeet. En die vier hoofdrolspelers (Shannon Hutchinson, Marie Jasmina, Johnathan Newport, Yael Haskal) deden het absoluut niet slecht!

Met een te laag budget, een SF maken, breng enige vorm van hinder met zich mee! Zo ziet de buitenaardse planeet er wel heel verdacht veel uit als de aarde. Is alleen aan gekleurde pakken, waarin de tieners lopen te zien dat het astronauten zijn. Echter als Science Fiction elementen wel te zien zijn, zijn ze erg goed!

Dat brengt ons bij het gedeelte waar de film schittert, dat in zijn speciale FX. En dat wordt al vrij vroeg in de film duidelijk wanneer iemand er een lichaam opensnijdt en er een gigantische oogbol wordt onthult. Voor Horror-fans valt hier dan ook best te genieten. Regisseur Drew Bolduc weet als effecten technicus hoe visuele effecten eruit moeten zien! Hij heeft hier ook al zijn sporen verdiend, met Return to Nuke 'Em High Vol. 1 en zijn eigen 'The Taint'

Uiteindelijk is dit een interessante film, maar krijg je wel het gevoel dat het gewoon niet zo geweldig was (door budgettaire reden) als het had kunnen zijn. Al met al schiet 'Assassinaut' misschien iets tekort aan de diepgang, maar weet voldoende te intrigeren. Gebreken zijn er zeker, maar ik denk wel dat deze komen van verschillende opkomende talenten.

Op één of andere manier weet regisseur Pearry Reginald Teo, mij toch steeds weer te verrassen met aardig tot erg leuke films. Ditmaal doet hij het met een demonologie-film. Waarbij er wordt vertelt dat demonische bezetenheid in drie fases komt; de Aanwezigheid,de bezoeking en uiteindelijk de instemming. Alleen al doordat alles net even anders wordt aangepakt, stijgt deze film boven de standaard exorcisme film uit. Het huis waar Joel en Mason in leven, helpt eveneens goed om met sfeer, de toon te zetten. Er is slim gebruik van een Polaroid-camera en worden de visioenen van Joel, creatief op het scherm gebracht met een lichte rood-blauwe, 3D-bril-achtige look. De film volgt uiteraard ook soms de standaard exorcisme-uitvoering, maar er is dus genoeg om een ​​frisse blik op het genre te bieden. Misschien had het einde wat krachtiger gemogen maar over het algemeen was dit toch genieten!

Goede low-budget B-film. Een verhaal dat totale onzin is en personages die (hopelijk) hun rol niet te serieus nemen. Het is wat ze zeggen 1957, als een vreemde opening in de muur van een mijn de aandacht trekt van een drietal mijnwerkers, is dat een slecht idee natuurlijk om naar binnen te gaan!.

In het heden weet Hunter Hazelton een rondborstige verslaggever met haar cameraman Cam, undercover in een striptent als paaldanseres, de burgemeester te ontmaskeren als een oplichter. Op de afterparty wordt je voorgesteld aan haar rivaal, Annie, een leeghoofd, en co-reporter Declan, even dom.

Dan ga je terug naar afgesloten gebied van de mijn want dat wordt geopend met behulp van een speciale, door een Russische wetenschapper uitgevonden laser. De enige overlevende van 1957 waarschuwt tegen het openen van dat gebied. Zonder succes natuurlijk! Tijd voor wat Rocktapussy -actie!

Je ziet Kibbelende vrouwen, romantiek in de maak tussen Hunter en Carey, en je vraagt ​​je ondertussen af waarom je dit aan het kijken ben. Maar het is slim in elkaar gezet dus blijf je wel kijken! Een beetje low-budget Indiana, wat humor en tentakels,. Echter de meest geziene wezens zijn een kruising tussen een trilobiet en degenkrab,(Body Snatchers?) en kunnen mensen in zombies veranderen. Er loopt zelfs ridder in harnas!

Het is allemaal erg low-budget, met veel scènes die totaal geen logische betekenis hebben, en met nu niet de beste acteurs. Maar wonder boven wonder is er een demonen-rots-octopus-Cthulhu -ding als climax die er nog niet eens zo slecht er uitzag! Beetje in de stijl van jern'50 speciale effecten. Dat brengt me bij Brigitte Kingsley en haar outfits! Die bedekken steeds minder van haar ..tot ze in de climax niets meer over had...of soms een outfit had waar ik een Red Sonja-of Xena: Warrior Princess-flashbacks van kreeg!

Regisseurs hebben door budget te kort de neiging om hun vrouw voor de camera te zetten. Nu is Kingsley inderdaad de vrouw van de regisseur Andrew Cymek maar vermoedelijk is het hier andersom. Aangezien zij een productiebedrijf runt denk ik dat ze manlief van werk voorziet. Hoe dan ook deze film is Schlock maar het is ook zeer leuke amusement. Tenminste voor wie van goedkope, gekke B-films houdt!

Vaak is het zo dat in horrorfilms, als een astronaut door een noodlanding terug op aarde landt dat er een buitenaards wezen mee terugkeert. Als Kate Mara, die als Sam de hoofdrol speelt, dus door haar adoptievader, generaal William Harris (Laurence Fishburne) in een afgelegen huis in quarantaine wordt geplaatst kan het niet anders dan dat een buitenaardse entiteit komt aankloppen...De film is niet echt iets nieuws en eerder voorspelbaar maar het was wel een leuke, kleine Sciencefiction-horror-thriller die het veel weet te halen uit de speelduur van 90 minuten en het budget. De film vertrouwt veel op Mara's acteerprestaties en die zijn gewoon behoorlijk solide. Aan het begin speelt de film ,et een ​​gevoel van mysterie, is er intrige van de overheid of NASA? Dit biedt best wat spanning, uiteindelijk komt de ontknoping en neigt meer naar jet sentimentele van Spielberg...Waar de regisseur nog een paar knipogen naar lijkt te hebben verwerkt! Kortom ook al gebeurt er hier niets heel verrassends, is toch prima gemaakt en vermakelijk.