Archons (2018)

Zeer sfeervol filmpje, in een prachtige omgeving en een relaxt sfeertje, moet deze sf-horror het vooral hebben van de spanning.

En die is uitstekend, want heb zeker zo'n drie kwart van de film op het puntje van m'n stoel gezeten, en dat was weer een lange tijd geleden.

Deze Archons heeft veel weg van Nick Szostakiwskyj's vorige film Black Mountain Side, andere locatie maar dezelfde rustige spanningsopbouw. Dus vond je die saai, kun je deze ook gerust overslaan.

De regisseur speelt zelf nog een rolletje en componeerde ook de titelsong 'Transgender Jezus'. (:

Het verhaal van deze film was erg mager en eenvoudig met maar weinig continuïteit of samenhang. De mensen in deze film zijn vaak bezig met roken. Toch was er enig low-budget potentieel. (locatie, uitgangspunt, enz.) Maar het mislukt jammerlijk. Bandleden gaan kanoën en kamperen en gebruiken drugs, en dan gebeuren er griezelige dingen. Het enige opmerkelijke psychedelische effect van de drugs was het rivierwater dat van kleur veranderde. Het verhaal ontwikkelt zich niet echt op een interessante manier. Het komt erop neer dat er een hoop tijd doorgebracht met "Whaaaa?" ik zie iets! Het begeleidende geluid was niet slecht maar de monsterkostuums waren goedkoop. Er is maar minimale schrik. Had van deze film gehoord/gelezen dat er een H. P. Lovecraft-link zal zijn, die moet worden gezocht in een inspiratiebron namelijk de Engelse auteur Algernon Blackwood en zijn korte verhaal "The Willows" Helaas werkt de film niet zo goed als de regisseur had gehoopt.

Dus dit heeft niet iets met echt archons te maken? Lijkt op een Blair Witch-wannabe.