Meningen

In de jaren zeventig stond de Britse maatschappij Amicus garant voor meerdere onderhoudende anthologie-films. Zo ook deze film waarin de verhalen komen uit interviews die dr. Martin heeft met vier patiënten Terwijl ze vertellen hoe ze in de inrichting zijn beland, is dat eveneens een onorthodoxe test om een voormalige collega tussen hen te vinden.

"Frozen Fear" Een man vermoordt zijn vrouw om verder met zijn vriendin door het leven te kunnen gaan. Ze krijgen te maken met onverwachte uitdagingen. Tja, door voodoo te noemen is het vanaf het begin wel duidelijk waar het verhaaltje heen wil! Wel wat leuke sarcastische humor (‘I’ ve got a present for you’ of ‘rest in pieces’)

"The Weird Tailor" is de beste van het stel verhalen. De zaken gaan slecht voor de arme kleermaker Bruno. Tot zijn geluk krijgt hij van een klant een opdracht om een pak van een speciale stof te maken. Geslaagde sfeer maar iets te voorspelbaar mysterie. Tevens is er een kort optreden van Peter Cushing als de schimmige klant.

"Lucy Comes to Stay" Barbara komt thuis uit het ziekenhuis en blijkt een gevangene in haar eigen huis, maar dan krijgt ze gezelschap van haar vriendin Lucy. Geen heel sterk verhaal maar het was nog wel leuk om te kijken, mede omdat Charlotte Rampling hier de rol van Barbara vertolkt.

"Mannikins of Horror" Dit verhaal is deels verweven met het omvattend verhaal van deze film. Dr. Byron (Herbert Lom), maakt poppen die hij naar eigen zeggen tot leven kan laten komen. De poppen, die eruit zagen als een soort robotten, komen niet zo heel eng over. Alhoewel de moord met de pop wel knap in beeld werd gebracht.

Ook de ontknoping van het omvattende verhaal zag ik al vanaf het begin aankomen. Robert Bloch schreef wederom alle verhalen en op het acteerwerk was ook echt niets aan op te merken. Al met al was dit een fatsoenlijke en geslaagd product maar net iets minder dan andere anthologie van Amicus.

De Nederlandse vertaling van de Spaanse titel; 'De aanval van de doden zonder ogen' dekt de lading voor het grootste gedeelte wel goed. De tempeliers, die op bloed beluste, blinde en gemummificeerde ruiters zijn, mogen voor een tweede keer uit het graf herrijzen. Ditmaal met een plot over een vijfhonderd-jarige herdenking en een driehoeksverhouding tussen de verloofde van een foute burgemeester en een vuurwerkspecialist. De film wordt dan ook wat opgeleukt met vuistgevechten en af en toe flits er een ontblote borst door het beeld. Niet echt een heel interessant verhaal. Het zijn dan ook mummie-kruisridders die op hun gehoor afgaan om slachtoffers te lokaliseren, die de film het bekijken waard maken. En dan vooral de sfeervolle scenes als ze individuele slachtoffers aanvallen want tijdens de massale slachting op het plein is het vooral chaotisch. Al met al is het regisseur Amando de Ossorio gelukt om met dezelfde elementen (sfeer, setting en audio) een leuke opvolger te maken.

Verontrustend horrorpareltje uit Argentinië. Vanaf het allereerste begin waar griezelig gefluister uit de afvoer van een gootsteen komt, weet je het eigenlijk al, dit gaat een enorme hoeveelheid griezeligheid en plezier opleveren! Het deed zijn naam zeker eer aan! Je bevind je eigen in een buitenwijk in Buenos Aires die getroffen wordt door een golf van gruwelijke gebeurtenissen. Al snel besluiten drie wetenschappers en een politieagent de mysterieuze gebeurtenissen te onderzoeken. Ze geloven dat deze sterfgevallen allemaal verband houden met paranormale wezens.

Terwijl het met de horror helemaal goed zit, springt het met de plotstructuur nogal onhandig tussen personages. Vooral aan het begin had ik wat last om te volgen hoe het nu zat. Gelukkig werd dat beter als de oudere onderzoekers hun intrek nemen in de bezeten huizen. Uiteindelijk wordt daar zelf een soort verklaring gegeven voor de bron van deze paranormale activiteit. Deze aanpak scheidt hetzij marginaal van andere ‘bovennatuurlijke horror’, maar het maakt het plot er ook niets ingewikkelder en onzinniger op. Alles bij elkaar leverde dit een geslaagde film op met goede schrikmomenten, heerlijk freaky en onvoorspelbaar.

Ik heb een zwak voor dit soort cheesy avonturenfilms, en ook deze beviel me dus goed. Het soort film dat elke jonge jongen wel zal willen meemaken. De jonge visser Demetrios redt een prinses Antillia op zee maar de prinses komt uit Atlantis en samen gaan ze dan ook op avontuur naar die wereld. Onderweg zien ze een onderzeeër in de vorm van een vis die zo weg gelopen lijkt te zijn uit een Disney-film. En dat is niet de enige film waar we verwijzingen van lijken te herkennen wat dacht je van Ben-Hur, Island of Lost Souls, The Prodigal of Quo Vadis? Daarnaast heeft de film een christelijke ondertoon. Na de belevenissen op Atlantis, eindigt de film natuurlijk met wat volgens de legende is gebeurd. Echter elke scene in de film is hoogst vermakelijke en ook al is het niets nieuws onder de zon, het is een heerlijke eigenzinnige pseudo-oude wereld die we te zien krijgen!

Gelukkig lijkt de film niet op een Jane Wick! Al staat één ding echter ook vast:de stijl drukt de inhoud brutaal de kop in. Maar die verpakking was in dit geval voldoende om mij gelukkig te maken. Het verhaal, naar de graphic novel The Coldest City, speelt zich af aan de vooravond van de val van de Berlijnse Muur, eind 1989. Sommigen hebben kritiek op dat verhaal, dat het moeilijk te volgen zou zijn, maar zelf heb ik dat niet zo ervaren.(misschien zelf iets te simpel) Maar ach het is een actiefilm dus wat maakt dat ook uit? Want Charlize Theron is weergaloos als femme fatale, een rol die ze, gezien haar talent voor vuistgevechten, nogal letterlijk opneemt. Ze is tegelijk de onbetrouwbare verleidster, in sexy lingerie, als ook de cynische antiheldin badend in neonlicht en met eighties-electropop op de achtergrond. Een actiefilm waarin personages er ook daadwerkelijk afgemat eruitzien na een slopend man tot vrouw gevecht; heerlijk! Tot bloedens toe, blauwe plekken, buiten adem en wankelend op hun benen. Charlize Theron is adembenemende in die vechtsequenties. Het lesbisch sub-plotje tussen Lorraine Broughton en de Franse undercover-agent Delphine Lasalle (Sofia Boutella) was voor mij meer een mannelijke crowd-pleaser dan dat het echt iets toevoegt aan de film. Tja, als man zijnde dus ook wel genoten maar toch?! Echter dankzij die aardige, wat afwijkende vormgeving, de decors (veel graffiti, dat neonlicht en een bioscoop waar Stalker van Andrej Tarkovsky wordt vertoont) en twee uitmuntende actiescènes stijgt Atomic Blonde boven de middelmaat uit en is het een creatieve, eenentwintigste-eeuwse pulp-actiefilm.

Yup en wederom een routine B-sciencefictionfilm uit de jaren 50. Waarin een nucleair aangedreven onderzeeër, de Tiger Shark, een reeks mysterieuze verdwijningen in de buurt van de poolcirkel gaat onderzoeken. Het verhaal van deze film is interessant omdat een combinatie is van de buitenaardse indringerfilm en de toen beginnende onderzeese thrillers. Het grootste probleem met deze film was dat er ontzettend veel gepraat werd en de documentaire-achtige manier met een didactische voice-over. De cast was in orde maar Oscarwaardig waren hun vertolkingen niet. Pas tegen het einde van de film zijn er beelden van het buitenaardse wezen. Hoewel de cyclops slechts een handpop is die nooit in hetzelfde shot verschijnt als een van de acteurs, ziet hij er niet slecht uit, ze hebben hun best gedaan met het beschikbare budget. Plus dat de houding van Kapitein Richard Holloway (Arthur Franz) af te schilderen als heethoofdig en minder dan wenselijk, druist de film in tegen de stroom van sciencefictionfilms uit de jaren vijftig. Hoe het ook zij, de film is bescheiden effectief.

De vijfde film waarin de Franse tegenhanger van James Bond, Hubert Bonisseur de la Bath aka OSS117 wederom gespeeld door Frederick Stafford na de verdwijning van een buitenlandse agent op onderzoek uitgaat in Japan. Als je denkt dat sommige scènes wel heel sprekend lijken op de vroege Bondfilms, dan klopt dat! Want hoe kan je beter op een Bondfilm lijken dan regisseur van het eerste uur Terrence Young (Dr. No; From Russia With Love; Thunderball) mee te laten schrijven? (en niet gebaseerd op een van de OSS 117-romans) De films kiezen door een gebrek aan budget, voor een meer ingetogen benadering. Er zijn dus minder gadgets maar daarvoor terug krijg je mooie setting van Japan, in de jaren '60 en er is ook geen sprake van yellowface zoals in de Bond-film van een jaar later. Kortom ook deze was weer een zeer geslaagde Franse spionage-thriller

Solide regiedebuut. Best grappig ook, alhoewel ik op de een of andere manier het gekker had verwacht. Atropia begon vrij goed, maar halverwege zakte het toch wat in, misschien dat het toch wat moeilijker was om voldoende materiaal toe te voegen aan de korte film Shako Mako (2019), waar dit op is gebaseerd. De film volgt een aspirant-actrice die werkt voor een militaire rollenspelfaciliteit, in het fictieve land genaamd Atropia. De bizarre aard van deze film zit hem in het feit dat Atropia dus "echt" bestaat! (in meerdere vormen) Deze fictieve natie is door het Amerikaanse leger gecreëerd voor trainingsdoeleinden. Alia Shawkat met haar opvallende natuurlijke magnetisme houdt een groot deel van de film in evenwicht met humor, kwetsbaarheid en een zekere verbijstering die heel goed past bij de kunstmatige wereld die haar omringt. Dankzij haar is het leuk om te kijken, zelfs als de film een beetje verdwaalt in ideeën .Laat je niet afschrikken door de waarderingen/ opmerkingen want het is weldegelijk een leuke film!

Oh en de Amerikanen zij niet de enige met een fictieve staat ook de Russen hebben zo'n militaire trainingsoefening gecreëerd Deze fictieve staat heet; Veyshnoria

Kapitein Cooney (Eddie Albert) van de Fox Compagnie wordt algemeen beschouwd als incompetent. 14 mannen werden gedood in een recent gevecht met de vijand, en Cooney krijgt de schuld, vooral door luitenant Costa (Jack Palance). Het moreel is dus slecht. Het verhaal speelt zich grotendeels af in een gedeeltelijk gebombardeerde buitenstad in België. Echter is de film zelf geregisseerd met een klein budget in tweeëndertig dagen op een achteraf-terrein van RKO Studio's met een kleine cast en een paar militaire uitrustingen, hierdoor kan het zijn oorsprong als toneelstuk helaas maar moeilijk verbergen. De beperkende gebruiken van het podium zijn hier regelmatig zichtbaar. Over de uitvoeringen van Lee Marvin en Jack Palance en de meeste andere uit de cast was verder niets op aan te merken maar er wordt teveel in kelders of andere kleine ruimtes doorgebracht, waar ze alleen ruzie maken of langdradig praten. De climax van de film komt zwak en moralistisch prekerig over. Gelukkig waren er wel een paar redelijk leuke actiescenes waarvoor ik het een half puntje meer geef.

Dit filmpje is gemaakt in 1983 door een groep amateurs die een leuk idee hadden over een man die zijn gezicht verbrandt met zuur en die het verhaal besloten uit te breiden naar... nou ja, dit...Toen in 1984 er ene Joe Dante met lelijke poppenbeesten een zeer lucratief succes had, begon iedereen die maar een camera kon vasthouden films met haveloze poppen te maken. Zo zagen Ghoulies (1984), Critters (1986), Munchies (1987) en Hobgoblins (1988) het daglicht. Tja en als je dan gek genoeg nog een low-budget horror met poppen onder de titel Hell Island op de plank heb liggen...?

Het is 1920. Ergens crashen zes mensen met een boot op een eiland. In het begin gaat alles goed. De overlevenden plukken bessen, verzorgen hun gewonden en praten over dingen waar je over praat als je vastzit op een eiland. Daarna bestaat de film voornamelijk uit personages die over het eiland trekken op zoek naar een manier om te ontsnappen aan...ja wat? Gemuteerde pygmeeën ofzo? Er gaat ook geen enkele echte dreiging van deze wezentjes uit!

Hoewel het zich met een strak gezicht afspeelt, betwijfel ik ten zeerste of iemand bang zou zijn voor iets in deze film. Hun aanvallen zijn vooral hilarisch onschuldig. Ook best een rare samenleving: want doorat ze maar een paar poppen gebruiken lijkt elk lid hetzelfde te zijn. Maar blijkbaar zijn de wezens echter op zijn minst enigszins intelligent, want je ziet ze een groot afgodsbeeld aanbidden. De beestachtige wezens hangen verder alleen aan kleding en worden op hun plaats gehouden door de acteurs, worden ook regelmatig naar slachtoffers of van zich af gegooid, of ze hangen gewoon in bomen en struiken.

Het is dan ook verwonderlijk dat er ook getoond wordt hoe ze rondrennen. De kleine armpjes zwiepen heen en weer en worden begeleid door een kolibrie-achtig fladderend geluid. Dat is naast een paar goede maar amateuristische gore, verreweg het beste van de film, plus dat het enthousiasme van de kant van de cast en crew er ook best een aardig cheesy filmpje van wisten te maken.

Heerlijke flauwe zondagmiddagfilm voor het hele gezin. Helaas heeft de tijd deze film ingehaald. En lijkt het meer een avonturenfilm dan horror. Toch is het geen slechte film maar het steek ook nergens met kop en schouders boven uit zoals andere klassiekers. De krabben vond erg aandoenlijk.

Vermakelijk was het nog wel binnen de grenzen van jaren ’50 films met een klein budget. Zoiets als een B-film die je zal opzetten op een regenachtige zondagmiddag. Natuurlijk rammelt het verder aan alle kanten. Een paar opmerking kan ik niet laten om te benoemen. Zo zijn het wel hilliebillie maar zulke domme dingen, doet echt niemand. Word er vooral geleend bij "Creature from the Black Lagoon" alhoewel het monster wel wat armtieriger was. Is er een rare liefdesverhouding, waarbij de bedrogen wel heel toevallig opeens in het moeras kwam. Sowieso was het nogal ongeloofwaardige relatie van Playmate Yvette Vickers. Zijn er onderwaterbeelden maar blijven die bij een dappere poging want goed geslaagd waren ze niet allemaal. En waarom dan wel onderwater maar in de nachtelijke scenes geen belichting? Je moet dit soort pulp-horror kunnen waarderen, want veel is er slecht gedaan, maar doe je dat dan kan je wel een uurtje vermaken.

Deze film is (mede) geschreven en geregisseerd door Bert I. Gordon. Die ook de verantwoordelijkheid had voor de SFX (achterprojectie) En die de speciale effecten zijn niet eens zo heel slecht. De regisseur veroverde in de jaren vijftig zijn eigen plekje, het zit al in zijn naam, door mensen of dieren te vergroten. Hier gebeurd eigenlijk hetzelfde maar ditmaal worden de gebruiksvoorwerpen vergroot waardoor het lijkt alsof de personages zijn gekrompen. Dit is ook een film met een beetje misleidende titel want de 'poppenmensen' vallen niet aan. En meer dan wat de eerste regel van het plot zegt, doet de film ook niet; een gekke poppenmaker is bang om alleen achter te blijven, en ontwikkelt een machine die gewone mensen kan laten krimpen. Wel weten de schrijvers dingen te verknoeien; de kleintjes in slaap, in buizen laten stoppen? En werkelijk een liedje en een deel van Colossal Man in een drive-in scene recyclen? Dat was wel jammer! Het kleine beetje dreiging komt nu de meest van de tijd van de rebellie van de kleine mensen, tja een echte horrorfilm is het dus niet. Wel een typisch American International Pictures (AIP) jaren '50 film! Deze studio bracht low-budget films uit, gericht op een tienerpubliek. Hoewel de acteurs in deze film hun tienerjaren al ver voorbij waren. Het meeste acteerwerk is wat amateuristisch, met uitzondering van de poppenmaker John Hoyt. Toch zijn John Agar (Tarantula, The Mole People, Invisible Invaders), June Kenney (Earth vs. The Spider) en Susan Gordon (The Five Pennies) geen onbekende voor de liefhebbers van low-budget films; Dit was ietwat zwak ondanks een behoorlijk concept maar ook verre van verschrikkelijk.

Deze film werd opgenomen met een budget van een paar honderd , waarna de post-productiekosten van o.a. het geluidsontwerp nog ongeveer $ 900 waren. En ik kan niet anders dan zeggen dat dit voortreffelijke solide film van 39 minuten is, geworden! Het verhaal gaat over de Jack-O-Lantern-moordenaar die met pensioen is en de gepeste middelbare scholier Daniel, die voldoende tijd had om de ware identiteit van de killer te ontdekken. De productie is ongekend hoog, de acteerprestaties zijn goed, degelijk en niet verschrikkelijk. Het is verder ook vrij simpel, met voldoende speelduur en geen overbodige opvulling en het masker voor de moordenaar was best cool ! Qua humor is het misschien een beetje cheesy, maar vond die aanpak hier ook goed passen. Kortom een uitstekende slasher!

De meeste Macaroni Combat films volgen het plot van een kleine groep commando's die een speciale missie achter de vijandelijke linies moeten uitvoeren, deze doet dat niet anders! Met één verschil de 'helden' zijn Duitsers die ten tijde van de (werkelijk gehouden) Conferentie van Casablanca de heren Roosevelt, Churchill en De Gaulle (Stalin zal ook komen en ook in de film is er enige verwarring over) moeten elimineren. Duitsers vermomd in Brits of Amerikaanse uniformen dus...

Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? Zo de vijf Duitse commando's worden in de Sahara-woestijn gedropt en gaan te voet naar Casablanca. De eerste helft van de film is vrij traag, men neemt veel tijd om te laten zien dat de film daadwerkelijk in Marokko is opgenomen (een coproductie met Frankrijk en Duitsland daarom iets meer budget) Hierdoor komen helaas de vele gebreken in het plot aan het licht. Er zijn eindeloze scènes van mannen die door de woestijn marcheren en gesprekken voeren over de oorlog en de missie. Onderbroken door een scène met mijnen en een Lawrence of Arabia-momentje met nomaden en kamelen.

Ondanks zijn ongebruikelijke hoofdpersonages is de film verder routinematige en voorspelbaar. Er is een poging tot een spannend subplot over een verrader maar het is gemakkelijk te raden wie verantwoordelijk is! Achter de camera zorgt Lenzi nog voor solide, zij het onopvallende regie maar verstoken van actie, en gebaseerd op waargebeurde feiten dus kan het maar op één manier eindigen, dus is het wachten op het onvermijdelijke.

Fake- docu over het Atticu Instituut. Waar natuurlijk iemand dan zogenaamde krachten bezit. En dan gaat het mis. Beelden van het onderzoek worden afgewisseld met interviews van familie of collega/ betrokkene. Totaal niet spannend dus! En dat dan 92 minuten lang.

In deze driedelige miniserie erft de jonge Lisa (Veerle Baetens) een huis van een man die ze niet kent. Als ze erin gaat wonen, belandt ze in een parallelle wereld die zich achter de muren schuilhoudt. Samen met Julian, een soldaat uit een ander tijdperk, moet ze daarop haar weg terug proberen te vinden.

De decorbouwers en setdressers hebben prima werk geleverd om de geheimzinnige sfeer achter die muren zo goed mogelijk over te brengen. De kamers in het huis springen van een Victoriaans interieur naar een gotische kerk of naar een in dikke mist gehuld bos. En zijn erg knap gedaan.

Ook regisseur Hervé Hadmar levert uitstekend werk af en weet de claustrofobische sfeer in het labyrint goed over te brengen. Je weet niet wie of wat er schuilt achter elke nieuwe deur en Lisa en Julien zijn enkel op zichzelf aangewezen. Veerle Baetens en François Deblock spelen hun personages met overgave en vakmanschap.

'Beyond the Walls' vormt een afgerond geheel en na drie aflevering zit de reis van Lisa erop. Verwacht echter niet om een antwoord te krijgen op alle vragen die worden opgeworpen maar het einde sluit deze miniserie op een bevredigende manier af.

Een kluchtig verhaal over vier au pair-meisjes uit verschillende landen en hun naakte avonturen in Engeland. Maar voordat het zover is; worden de eerst zeven minuten in beslag genomen door een ondragelijke themalied terwijl vliegtuigen opstijgen en landen...

Heel bijzonder was deze seks-komedie van regisseur Val Guest nu ook niet. Niet verwonderlijk want het verhaal is naar een idee van de Engelse pornofilmproducent David Grant, en wat de plot betreft, is het dus gewoon een excuus om de jonge dames uit hun kleren te halen. Guest was over het script zelf ook niet enthousiast, herschreef het meerdere keren in de overtuiging dat het beter kon.

Ik kende Val Guest eigenlijk alleen als een behoorlijk regisseur. Nou ach ja, denk dat iedereen de rekeningen moet betalen, dus het is misschien niet zo vreemd dat hij ook aan een seks-komedie werkte, gezien hoe populair dit soort films waren in de jaren '70. Voordeel is dat de film niet ordinair of plat is en het is niet zo dat dit in de buurt komt van porno of zoiets. Maar dat betekent echter niet dat ze ook goed zijn om naar te kijken. Al deze films zijn in wezen gewoon meer van hetzelfde...

Zoals gezegd gaat verhalen over vier Au Pair Girls; Anita uit Zweden (Astrid Frank) die waarschijnlijk het dichtstbij slapstick-onzin van de genre komt. Niks is beter dan dat als je bent aangekomen jezelf eens goed inzeept onder de douche. Randi uit Denemarken (Gabrielle Drake, zus van sing-songwriter Nick) krijgt te maken met Richard O'Sullivan, die elke vrouw naakt droomt...Wie had ooit gedacht om Sgt. Wilson van Dad's Army mt de borsten van secretaresse te zien spelen? Enfin na een val in een waterbak moet zo'n natte jurk wel uit!

De enigszins meer serieuze verhaallijn komt vande Aziatisch Nan Lee (Me Me Lay) die verliefd wordt op een idioot die er als 25 uitziet maar zich gedraagt ​​alsof hij 12 is. Als goede daad neemt ze hem mee naar bed. Was dit een geile Mary Poppins-fantasie?! De laatste was Christina uit Duitsland (schoonheid Nancie Wait) maar wat moet ik van die verhaallijn denken...? De dochter van au-pair gezin maakt het tot haar missie om de hitparadesensatie Ricky Strange het maagdelijke meisje te nemen. Nog gekker wordt het als de daad is gedaan, en Ricky's manager binnenkomt voor seks met haar.

Tja liefhebbers die op een leeftijd zijn dat Benny Hill nog kennen en daar ook warm van werden, kunnen dit misschien nog enigszins waarderen. Met dat verschil dat er hier geen tien minuten voorbij gaan zonder dat er ook een uitzicht is te zien op de heuvels en valleien van een actrice. Persoonlijk vond ik de humor niet grappig, het plot niet echt om naar huis te schrijven en de film is ook gewoon te gedateerd. Nou vooruit omdat de meisjes schattig zij zal ik 2 sterren geven.

Van regisseur Robert Wise (veel bekender van West Side Story en The Sound of Music) zag ik al de sfeervolle horrorfilms The Body Snatcher (1945) en The Haunting (1963) en tja... ook zijn alle-begin-is-moeilijk mislukte horror The Curse of the Cat People (1944) het kon dus eigenlijk twee kanten op; helaas was dit meer als het laatste!

Ik verwachtte een horrorfilm of gezien de leeftijd op zijn minst een bovennatuurlijke thriller. Oké misschien zijn er nog een paar minuscule horror-elementen aanwezig, maar de film draait niet om demonische bezetenheid, maar meer om een familiedrama en schakelt daarna over naar een rechtszaaldrama. Met als het doel om een argument van wel of niet een reïncarnatie in de rechtszaal te plaatsen. Mag toch hopen dat een rechtbank meer geïnteresseerd is in strafbare feiten? Nu kan het blijkbaar nog erger want ik las dat in het boek de rechtszaak bijna driekwart van het verhaal besloeg!

De film gaat gebukt onder een langzaam tempo en een langdradig en statisch script. De dialoog zelf wordt als spanning gebruikt...en dat is helaas niet voldoende! Er zijn wel enkele effectieve scènes, bv. die waarin er brandwonden op de handen van het meisje verschijnen als ze ze op een koud raam legt. Tjonge... dat meisje Susan Swift deed trouwens ook aan een beroerd staaltje over-acteren! Gezien wat ik heb gelezen over het bronmateriaal kan het denk ik ook niet heel veel beter...maar het is bepaald geen uitstekende film!

Kon hier niets mee! Soms kom je zo`n film tegen die je helemaal niets zeg of doet! Voor mij is dit er zo één! Verliefd worden in een alternatieve werkelijkheid zucht! Veel zag er nogal kunstzinnig uit. Filmshots die worden genomen voor het mooie plaatje. Mooie beelden en Escherachtige werelden, mij deed het helemaal niets! Ik vond het saai en een ongelooflijke lange zit.

Film in drie hoofdstukken die van rouwverwerking via rechtbankdrama naar wraakthriller loopt.

Geen van de drie hoofdstukken overtuigd echt goed, maar de derde spant de kroon, en help de film om zeep. Veel scenes zitten ook op het randje van voorspelbare cliches. Katja (Diane Kruger) aan de coke, huilend in het bedje van haar zoon, een zelfmoordpoging in bad. In dit eerste deel speelt actrice Diane Kruger wel haar beste gedeelte van haar rol. Waardoor de film nog enigszins sterk overkomt. Het tweede hoofdstuk volgt de rechtszaak tegen de verdachten. De daders en advocaat worden kleurloos en uitermate zwart/wit geportretteerd. Alles staat in teken om de uitspraak harder te laten overkomen, inclusief de rechter die in slow motion de rechtszaal binnenwandelt.Uiteindelijk is er dan nog de laatste akte; en dat is niets minder dan een knullige thrillerachtige wraak.

De Duitse regisseur Fatih Akin inspireerde zijn film op de extreem-rechtse terreurgroep Nationalsozialistischer Untergrund die tussen 2000 en 2007 moorden begingen op Duitse ondernemers met een migrantenachtergrond, het merendeel Turks. Echter de regisseur die van Koerdische afkomst is, concentreert zich vermoedelijk meer op zijn eigen "rechtlijnige" emoties. Ondanks het prima acteerwerk van Diane Kruger en de soundtrack van Josh Homme (de frontman van Queens of Stone Age) vond ik helaas dat de film maar weinig recht doen aan de pijnlijke periode uit de recente Duitse geschiedenis.

Zeer mooi vorm gegeven SF. Helaas vertoont het verhaal wel zijn gebreken. En wil het niet overal vlotten. Soms uit dit zich in saaie of totaal onlogische scene`s. En op een of andere manier vond ik de actrice Birgitte Hjort Sørensen verreweg het beste spelen. Geen topper wel een charmante Spaanse SF- film

Voor iemand die begon met het schrijven van scenario's was dit toch behoorlijk slecht geschreven...Het lijkt alsof regisseur Gierasch een leegstaand ziekenhuis afhuurde en er een film omheen heeft bedacht. Zo hebben we ow, ow, ow geestelijk gestoorde patiënten die onheilspellend door de gangen dwalen...maar waarom...alleen omdat het eng was? En de 911-opartor stuurde denk ik de meest domste agent die ze kon vinden …

Niemand van de vijf vrienden vind het gedrag van ziekenhuispersoneel vreemd. Daarnaast werd er ook behoorlijk slecht geacteerd. En de domme acties van de personages helpen dus ook niet mee... Uiteraard is er de cliché-drugsgebruiker want zo weet je een paar extra mensen te choqueren. Tja en wordt er veel heen en neer gerend door de donkere, verlaten ziekenhuisgangen. De schrikmomenten zijn daarbij ook totaal niet effectief.

Het zou gewoon een shitty horror uit de jaren 00 zijn als het er niet een aantal geweldige bloederige praktische effecten waren. Ja de gore was geweldig met zelfs een paar vreemde bijna surrealistische gore decorstukken. Een "Tree of Organs" tegen het einde van de film was misschien wel één van de mafste dingen die ik ooit heb gezien. Maar ook hier een Euh... longen zijn ook organen...hoe kan die jongen praten? Die stukjes met gore weten de film net boven de middelmatigheid uit te brengen.

kijk hier wordt ik blij van! Een nieuwe film van regisseur André Øvredal. De man die mij verraste met het fantastische Trolljegeren (2010) Een found-footage creature film. Nu is hij terug! En hoe? Een film over een vader en zijn zoon die een slachtoffer (Jane Doe) onderzoeken van een mysterieuze moord, maar zonder duidelijke doodsoorzaak. Daarom is er met een pathologische onderzoek haast geboden. En terwijl ze Jane Doe ontleden vinden ze steeds meer gruwelijk details. Wij kijken mee over hun schouder naar de autopsie, wat ongemerkt gruwelijke beelden oplevert. Hierdoor is zeker voor veel mensen het eerste uur een ruime voldoende. Nadat uur schakelt de film over naar minder bloederigheid en komt de verklaring aan de beurt. En die is toch zeer verrassend en goed gevonden. Een en ander heeft te maken met Leviticus 20:27. Verder zijn er natuurlijk ook wel de cliché deuren die open gaan en dergelijke maar de manier waarop die gebracht worden is toch wel net even anders. Misschien dat de locatie van het mortuarium hiermee te maken heeft? Naar mijn mening klopt alles aan deze film: verhaal, spanning, acteerwerk enz. Hierdoor is het zeker één van de betere horrorfilms van 2016. Het is gewoon jammer dat deze (nog) geen bioscooprelease heeft gekregen. Want regisseur André Øvredal blijkt een uniek talent! Wederom verrast hij mij met deze zeer goede film.

"They're making love. We just screw."

Journalist Walter Mancini (Franco Nero, Django, Keoma) en zijn mooie maar lankmoedige vrouw, Eve (Corinne Cléry), zijn op vakantie in het zuidwesten van Amerika. Walter is een bullebak die zijn vrouw schoffeert, beledigt in het bijzijn van vreemden, seksuele grappen maakt en haar neemt wanneer hij zin heeft. Zeggen dat dit paar huwelijkscounseling nodig heeft, is een understatement.

Echter bij het oppikken van lifter Adam Konitz en $ 2 miljoen dollar, stapt er een gevaar in de auto wat verschillende effectieve wendingen in de plot opgang brengt! Het scenario is lekker bloederig en brutaal en ook al zijn de mannen vrouwonvriendelijk, blijkt de vrouw in kwestie emotioneel sterker en volwassener dan de mannen. Wat ervoor zorgt dat de film werkt en meer is dan alleen een doorsnee gijzelaar en ontvoerder-film.

Hoewel veel van de actie plaats vindt in de claustrofobische omgeving van de auto zijn erg genoeg spannende momenten ingebouwd. waaronder een scenea la Steven Spielberg's Duel (1971) Door regelmatig onbedekte lichaamsdelen van de aanwezige zeer mooie Corinne Cléry te tonen en in de climax zelfs compleet naakt, kreeg de film ook een fijne erotische lading mee.

Ondanks dat de film volledig in Italië was gefilmd, zijn de locaties een geloofwaardige vervanging voor Amerika. Ergens in de beginscènes struikelt en verwondt Walter zijn hand, waardoor Eve de rest van de weg moet rijden. (Dit werd gedaan om de gebroken hand van Nero op te vangen, gewond op de set van Keoma) Minder is de score van Ennio Morricone! Een of ander suf en dom kampvuurliedje wordt regelmatig herhaald en de climaxscène werd door de niet passende muziek ook vakkundig om zeep geholpen.

Ach, er was genoeg sleaze en een klein beetje substantie, dat van deze film een echte aanrader maakte!

Eens in de zoveel tijd verschijnt er wel een actiefilm waarin een karakteractrice de heldin mag spelen. Na Scarlett Johansson, Charlize Theron en Jennifer Lawrence is het nu de beurt aan Jessica Chastain om zich uit te leven in een stel vechtscènes. De film is niet de sterkste die in het rijtje past, maar biedt toch een vermakelijke anderhalf uur. Waar het regisseur Tate Taylor (The Help, The Girl on the Train) helaas aan ontbreekt is finesse tijdens de actiescènes. Daarnaast slaagt het er nooit echt in om het drama en de actie soepel samen te voegen, er zijn nogal wat losse verhaallijnen. Maar Jessica Chastain is gelukkig goed genoeg om deze middelmatige film te dragen. Ze speelt mannelijke collega's Colin Farrell en John Malkovich moeiteloos van het doek. (hadden ze misschien last van de #MeToo-beweging?) Want het is Geena Davis die hier voor prima tegenspel zorgde. De film was niet zo slecht maar iets te veel de dertien in een dozijn girl assassin film.

Oké het uitgangspunt is best bijzonder. Maar dat er geen horrorfilms zijn over wat gebeurd naar een demonische bezetenheid heeft denk ik ook een reden want wat is precies het nut ervan? Je haalt daarmee de horror uit het verhaal. Daarom moet deze film ook verschillende zij-plotjes gebruiken om het verhaal gaande te houden. Al dan niet met wat horror-elementen. Gelukkig weet het, met een lichte flair en mild drama, erg leuk te brengen. Grote verdienste was dan ook de luchtige sfeer. Ook het speelse camerawerk, de (neon) belichting en de details van de aankleding waren hierin een belangrijke factor. En dan was er natuurlijk nog Louisa Krause, haar frivole verschijning en idem dito acteerwerk, maakte dat het redelijk aangenaam is om naar de film te kijken.

Plotseling wordt de hele wereld, behalve het gebied rond Moskou, een deel van Wit-Rusland, Oekraïne en Finland, in duisternis gehuld. Het lot van miljoenen mensen is onbekend.

Een Sciencefiction verhaal van ruim twee uur waarin het Russische Leger, of wat er van over is, het opnemen tegen buitenaardse indringers.De scènes van het leger zijn zo te zien gefilmd met echte tanks en ander materiaal. De CGI voor de rest is redelijk goed! En die epische actiescènes zijn de belangrijkste attractie. Ze zijn talrijk en goed geënsceneerd, geven zelfs soms ook wat CGI-bloed. En met een aantal aardige concepten weet het voldoende om zich te onderscheiden van andere buitenaardse invasiefilms. Kleine opmerking was dat ik wel iets meer van de aliens had willen zien en een beetje minder van de menselijke slaven (leken zombies). Maar tja daar zal er niet genoeg budget voor zijn geweest. Ach het einde maakte zeker nog veel goed!

The Asylum is een filmmaatschappij die bekend staat om zijn slinkse wijze van meeliften op blockbusters. Oftewel ze maken "mockbusters" Deze ‘Avengers Grimm’ hoopt dan ook een graantje mee te pikken van het succesvolle ‘Avengers: Age of Ultron’ en de hit-serie 'Once Upon a Time'. Het verhaal is vooral simpel; Assepoester(Milynn Sarley), Doornroosje(Marah Fairclough), Sneeuwwitje (Lauren Parkinson), Rapunzel(Rileah Vanderbilt) en Roodkapje (Elizabeth Peterson) belanden door een magische spiegel in onze wereld en moeten voorkomen dat de superschurk Repelsteeltje bezit neemt van de aardkloot. De uitwerking is eigenlijk niet het vermelden waard, computereffecten zijn goedkoop, de cast afgezien dat een leuke dames zijn, niet heel bijzonder zoals ook de regie niets bijzonders is. Echter vermakelijke (het is en blijft een Asylum) is het allemaal nog wel!

Net als bij het Marvel Universum volgt er na een Avengers Grimm deel 1 natuurlijk een deel 2 (of misschien eerder een derde want het blijkt dat sommige personages uit deze ook voorkomen in Sinister Squad (2016). Ondanks dat vele die eerste film al helemaal niets vonden, zag ik als één van de weinige daar nog wel de lol van in! De aantrekkingskracht van die film zat hem vooral in de stoere prinsessen die heerlijk knokkend hun mannetje stonden. Tja en logischerwijs haal je juist dat element uit de film? De (niet zo) super-schurk is hier Magda, de koningin van Atlantis, die met haar leger soldaten de oceaan uit kom stormen. Nou ja vier soldaten en voor de rest waren het niet erg goede digitale gekopieerde en geplakte figuren. Ondanks de titel Time Wars een directe verwijzing was naar Infinity War, is deze film veel meer een rip-off van 'The Ant-Man' Avengers Grimm 1 was goedkoop maar had nog genoeg Gonzo-energie om voorbij te glijden, echter was deze alleen maar goedkoop.