Meningen

Ik weet niet hoe de gemiddelde kijker deze Hunger Games - achtige toestand ervaart maar ik ben me er van bewust dat dit weer brainwash alsmede propaganda materiaal is geweest van de machthebbers van deze aardbol om hun ideeën tentoon te stellen. Door die blonde vrouw wordt zelfs letterlijk gezegd dat ze de mensheid wil vernietigen en dat de 'menselijke aard' een bedreiging vormt voor hun systeem. Vele bezoekers van de bioscoop zullen dit rechtstreeks als fictie opvatten maar zulke uitspraken komen wel degelijk overeen met de gedachtegang van de 'top van de piramide'.

Het huidige globale bestuur is echt niet pluis; misschien heeft er iemand onlangs wat nieuws opgevangen van Cliven Bundy? Een willekeurige veeboer die opeens onder dreiging kwam van de overheid omdat ze op zijn terrein een bedrijf wilde neerzetten. Gelukkig hield hij stand en heeft hij dit conflict tot dusver gewonnen maar zo zijn er nog talloze voorbeelden van onrechtmatige acties en stiekeme plannen. Uiteindelijk willen ze alle macht hebben en gaan ze iedereen onder de duim houden. Zo dus ook het factiesysteem uit Divergent.

Goed, het is dan voor mij lastig om echt te genieten van alle uitsloverij. Toch stelde het sowieso allemaal niet zoveel voor; capaciteitentests, familie en enkele hersenloze omstanders. Het was best vlot gefilmd, de actrice die de hoofdrol te pakken had mocht gerust uit de kleren en met het besef dat je een blockbuster voor de kiezen hebt mag je ook wat afgezaagde ingrediënten verwachten. Als geheel vind ik het vrij kil en zo'n zakelijke weergave van een futuristische werkelijkheid zal bij mij nooit hoog scoren.

Beklemmende en overtuigende thriller dat zich in één enkele ruimte afspeelt waarbij er zenuwslopende keuzes gemaakt moeten worden. Doordat de overlevenden op elkaar aangewezen zijn wordt het kookpunt meerdere malen bereikt met de bijbehorende gevolgen. Het feit dat we net zoals de personages geen clue hebben wat er boven de grond gebeurt zorgt voor een extra onheilspellende laag. Ik vroeg me wel af waarom er slechts één pak gebruikt kon worden en waarom die mensen in het laboratorium geen argwaan kregen toen hun verkenners niet terugkwamen. De acteurs speelden beter dan ik in eerste instantie had verwacht toen ik ze bij elkaar zag zitten en hun rollen zijn niet overdreven stereotyp. De aankleding en settings zien er realistisch uit en de muziek geeft de tragiek mooi weer. Wanneer Eva op het einde weer terug in de apocalyptische wereld terechtkomt wordt haar moraal op de proef gesteld want misschien was het toch niet zo'n geweldige beslissing om twee mensen in het vuur te laten creperen als ze uiteindelijk nog steeds verloren is (maar goed, dat is natuurlijk achteraf). Een aangename verassing met verschillende mogelijkheden en een harde impact.

Best fraai geschoten maar van Tarantino had ik wat meer verwacht. Er gebeurde wederom niet zoveel, dat is niet erg, maar ik kon geen filosofische of humoristische laag ontdekken en nu voelde het een beetje leeg aan. De zaal heeft amper gelachen en er zaten toch genoeg mensen in. De actie kwam pas heel laat op gang en eigenlijk vond ik het pas boeiend worden nadat Stephen de huisbaas had geïnformeerd over de plannen die de goodguys werkelijk hadden. Quentin heeft zich met de muziek niet ingehouden en gooit er van alles doorheen. Leuk natuurlijk, maar op sommige momenten stopte het wel heel abrupt. Verder was het wel heel nep dat die vrouw met zestig km/h naar achteren vloog toen Django haar vanaf de trap in de schouder schoot. Aardige dialogen maar verder iets te vanzelfsprekend.

Lekkere nonsens actie met een aantal mooie meiden en een strakke montage. De settings op het Japanse eiland mochten er ook wezen en de vechtmoves kwamen goed over. Vele clichés zijn terug te vinden maar who cares. Alles is recht voor z'n raap en er wordt niet te moeilijk gedaan. Jammer dat de badguy op het einde plaats maakt voor de finales; ik had liever nog wat duels aanschouwt. Speelduur is beperkt gehouden dus ik had geen enkele moeite met eventuele oppervlakkigheid.

Een gijzeling waarbij Sonny de politie wonderbaarlijk onder controle kan houden. Er is weinig geweld en er vallen geen onnodige slachtoffers, in plaats daarvan wordt er pizza gegeten en kan het contact met dierbaren personen worden onderhouden. Het is een sprookje voor iedere crimineel en we worden als kijker bijna aangespoord om een poging tot diefstal te ondernemen. Toch blijkt het allemaal niet zo simpel te zijn. Sonny moet overal aan denken en de groene flappen waarvoor ze eigenlijk voor kwamen werden al snel naar de achtergrond geschoven. Een uitweg via de limousine en vliegtuig lijkt de enige oplossing te zijn. Natuurlijk gunde ik het Sonny en Sal dat ze rustig in hun jet konden stappen. Jammer dus dat de bestuurder van de limo uiteindelijk het feestje heeft verpest maar aan de andere kant was het wel erg triest geweest van de FBI om deze twee boeven te laten ontsnappen. De formidabele rol van Pacino en de zorgvuldige casting van de bijrollen zorgen voor een meesterlijke verfilming van dit waargebeurde voorval. Het enige wat ik me wel afvroeg was of dat er op de bewuste dag echt zoveel agenten klaar stonden met hun getrokken pistooltjes. Speelduur mocht van mij gerust nog wat langer gemogen want het was erg boeiend.

Een groep Engelse soldaten trekken erop uit in de wildernis waarbij ze elkaar verhalen vertellen en niet alles serieus nemen. Dit verandert als er een dode koe op hun kampveer beland (letterlijk).
Ze moeten rennen voor hun leven en worden dan opgepikt door een onbekende dame. Ik vond het vreemd hoe zij hun plotseling wist te redden en ze kreeg in het vervolg ook teveel screentime met haar onaangetaste uiterlijk. Ook was de samenwerking soms wat verstrooid, reageert men af en toe ondoordacht en was het wat onprofessioneel hoe kapitein Ryan daar aan de kant werd gezet. Verder vroeg ik me af waarom ze die auto niet gebruikten om te ontsnappen in plaats van die garage er mee op te blazen in de hoop dat de wolven zich daar verborgen hielden. Wolven leven buiten in de open lucht... niet in een schuur. Dan was het nog een beetje vreemd dat we seargant Harry zijn ogen hadden zien sluiten met die foto van zijn vrouw in z'n hand (hij leek te sterven) om hem een poosje later weer springlevend aan te treffen.
Over het algemeen was het best te pruimen; er worden lekker veel schoten gelost en tijdens paniek zijn de emoties van de betrokkenen intens. Omdat de situatie toch ietwat uitzichtloos er bij komt liggen wordt het afwachten hoe het team zichzelf op gaat stellen. De laatste scène is creatief uitgewerkt (ze ontsnappen door de muren en door de vloer, gebruiken voorwerpen die ter plekke aanwezig zijn zoals een wasbak en deobus en Cooper komt in de kelder nog voor een verassing te staan).

Wat een originele creatie weer, heerlijk. Aan het begin had ik zoiets van ''moet ik tweeënhalve uur naar een toneelstuk gaan kijken'' maar gaandeweg weet Von Trier je verbazingwekkend goed mee te slepen met dit afgelegen stadje, bestaande uit een aantal meubels en planken. Op de eerste plaats is Nicole Kidman natuurlijk een uitstekende aanschaf voor de cast, maar daarnaast draagt de filmstijl ook enorm bij aan het 'realiteits'-gehalte van dit verhaal. In plaats van de strakke opgezette shots slingeren we hier 'willekeurig' rond en wordt er nergens teveel of te weinig aandacht op gelegd. De kijker mag het allemaal zelf waarnemen en dat werkt verbazingwekkend goed. Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat je op deze manier toch enorm onder de indruk kan raken en dat je gewoon vergeet dat het allemaal op één locatie is geschoten. Er zijn vele interessante dialogen terug te vinden en de opnames van bovenaf zijn fenomenaal. Het enige wat ik mistte was het gezamelijke accent van de inwoners en ik meen ook dat de donkere vrouw zelfs met een ghetto-achtige stem converseerde, wat hier nou eigenlijk niet echt thuis hoort. Maar dat is vanzelfsprekend slechts een kleinigheidje en ik heb er me absoluut niet aan gestoord. De relatie tussen Tom en Grace is zeer gecompliceerd en het is mooi om beide personages met de diverse situaties om te zien gaan. De voice-over voegt veel toe en alhoewel ik me doorgaans vaak erger aan zo'n alles-omvattende- stem levert het hier juist de extra kracht zonder overbodige informatie. Verder is de muziek met mate gebruikt wat ik altijd wel als positief ervaar. Ja, geniaal stukje cinema.

Wel aardig.

Toen ik deze beschrijving las werd ik benieuwd. Playboys, filmsterren, hoeren, nachtclubs... ik had wel zin om even underground te gaan. Maar eigenlijk is het allemaal niet zo boeiend, we volgen gewoon wat verschillende mensen en krijgen een kijkje in 'n andere wereld via Marcello.

Er zit een prima sfeer in door de aankleding, muziek en decors. Schitterend wil ik het niet noemen want daarvoor was het toch iets te basic. Het oude kasteel bijvoorbeeld waar ze spoken probeerden op te roepen had gerust wat mooier in beeld gebracht kunnen worden. Het zwart/witte is wederom niet storend maar een beetje kleur was ook welkom geweest.

Na het feestje wordt er 's morgens een vis gevangen en kort daarna eindigt het. Ik vind het net lijken of er nog een vervolg op moet komen.

Naar mijn idee duurt La Dolce Vita onnodig lang. Veel plottwists komen er niet en persoonlijke veranderingen hoeven ook niet uitgediept te worden.


Niet veel mis mee, maar het had allemaal wat indrukwekkender gemogen.

Drie verhalen, drie achtergronden. Het bleek niet de intigrerende Japanse dosis waar ik me voor schrap had gezet. Paar mooie vertolkingen en een afwijkende invulling van het tempo en de montage maar nergens echt uitzonderlijk. Vanzelfsprekend heeft iedereen zo zijn eigen beleving, kunnen er diepgaande gedachtes aan worden gekoppeld en brengt het poppenspel een extra dimensie. Maar een bijgelovige padvinder ben ik niet dus de verstandelijk gehandicapte Sawako, ontmoetingen in het park en de verongelukte popster hebben me niet kunnen wegblazen. Degelijk en genietbaar materiaal maar niet 'onder de huid kruipend' of grensverleggend.

Ruwe productie met een gevaarlijk trio waar je liever niets mee te maken hebt. Vooral Domino ziet er erg onschuldig uit maar stiekem is ze best link met een goudvis op haar nek. De actie mocht van mij wel iets strakker door een zorgvuldigere montage en eventueel wat meer slowmotion want ik vond het hier en daar niet heel erg goed overkomen. Het is natuurlijk de stijl die Tony Scott gehanteerd heeft maar eigenlijk werd het nergens echt realistisch of indrukwekkend, als dat de bedoeling was. Ik bleef op een afstandje toekijken terwijl er met wat meer aandacht misschien wel een overtuigender resultaat bereikt had kunnen worden. Dit,dat,zus,zo, het is allemaal prima kijkvoer maar ik miste wat doorslaggevende elementen.

Na de vlotte trailer onlangs in een andere zaal te zijn tegenkomen vind ik deze Don Jon toch lichtelijk tegenvallen. Het draait iets teveel om de pornofilmpjes en voor een komedie blijft de humor vrij beperkt. Ze hadden ook nog wel iets meer kunnen doen met de kerk in plaats van enkel steeds tien onze vaders en wezegroetjes terug te laten komen en die slome zus met haar mobieltje in beeld te brengen. Wel leuk was de relatie Esther, die voor een hele omslag in zijn leven zorgt en hem een nieuw pad doet verkennen. Verder fijn montagewerk en lekker luchtig dus om snel even te pakken is 'ie best geschikt.

Niet echt 'n heel bijzonder verhaal, maar zeker de moeite waard om te kijken. Het is leuk om te zien hoe de twee met elkaar in contact komen, ze acteren allebei goed.

Ook de manier van filmen is anders dan anders.

Breek me de bek niet open.

Deze stond op de lijst, en ik had er toch iets meer van verwacht. Pacino doet het zoals altijd weer geniaal, rest van de cast is ook in orde. Ik miste de long-shots, en de overgangen tussen de sequences waren niet zo lekker in elkaar gezet.
Het huwelijk... achja dit leid onder zijn undercoverwerk maar het blijft op de achtergrond. Ik had er zelfs geen moeite mee gehad als er sommige scenes met zijn vrouw weg waren gelaten. Later stelt Donnie z'n vrouw gerust en dan is het weer goed.
Die actiescene met dat rode licht en de shotgun vond ik erg lelijk verwerkt. Verder... het wordt nergens echt boeiend maar blijft meer op dezelfde toon hangen. Donnie hier, Donnie daar en hij gaat z'n gang maar. Ik had liever gezien dat hij betrapt werd of dat Sonny argwaan kreeg, in die cel bijvoorbeeld. Eigenlijk waren het Chinese restaurant en het gesprek in de auto tussen Lefty en Brasco de enige verdenkingen, en dat vond ik juist zo spannend.
In het totaal wel prima hoor, maar dat komt toch vooral door Al en Johnny.

Ik vond 'm wel leuk.

Camera verloopt erg soepel, veel steadycams gebruikt.

Jake en de rest doen het goed. Het konijn vond ik wat minder... het was echt zo'n carnavalskostuum. En hij tilt z'n masker er ook nog af.

Mooie beelden, mooie shots. En ik vind het altijd mooi als 'n bepaalde gebeurtenis later weer terugkomt, omdat het een droom was dus.

De clichés liggen toch enigzins op de loer. Het familie'tje, vriendinnetje, de school, studentenfeest... maar gelukkig wordt dit wel goed aangepakt en in detail uitgewerkt. Toespraken, gesprekken en discussies die je niet altijd verwacht.

Kijkt lekker weg. Super mega fantastisch vind ik het niet.

De frustraties lopen hoog op bij een ambulancemedewerker wanneer hij gehindert wordt door een groep buitenlanders, die liever eerder werden geholpen dan een baby in levensgevaar. Per ongeluk sterft een van de opstandige jongens en zo ontstaat er een dubieuze kwestie over goed en kwaad. Een caberatier profiteert van deze situatie door in te spelen op de gevoelens van het publiek in de zaal. Dit zou zo in de praktijk best kunnen uitpakken maar ik vind het wel een beetje onwaarschijnlijk dat werkelijk alle mensen zo simpel op dezelfde gedachte worden gezet. Hoewel het zwart/wit doorgaans aangeeft dat we te maken hebben met een flashback geeft het hier de moeilijke periode weer die Max moet ondergaan. Een opmerkelijke keuze maar ik vind het niet heel erg veel toevoegen. En zoals vaker bij een Nederlandse productie hadden sommige zaken hadden wat meer aandacht mogen krijgen zoals het storende geluid van de sirene en de vage motivatie om zelfmoord te plegen na het vernemen van Amira's trouwerij. Maar het keek erg makkelijk weg en Theo Maassen is overtuigend genoeg.

Niet mijn ding, deze opstapeling van clichés. Er lopen halve skinheads, punkers, indianen en neonazi's rond die de videoclip 'Run This Town' van Rihanna een nieuw leven in moeten blazen. Onze helden uit Londen gaan de muur over en moeten met hun tanks een gigantisch gebied doorkruisen om het tegengif te halen. Kleine kans, maar natuurlijk lukt het de knappe actiechick om alles te omzijlen en elke gevaarlijke situatie op het nippertje af te ronden. De spanning is ver te zoeken en aspecten als voorspelbaarheid en stereotype karakters worden niet overgeslagen. Het boeide me maar weinig wie er stierf of hoe we ontsnapten aan de gevaarlijke mensheid in Glasgow. Vrij spectaculair aangepakt met zeshonderdtwintig shots in één enkele scène maar het laat me allemaal ijskoud.

In weze best aardig vertolkt door de acteurs, maar al bij al vond ik het iets te simplistisch opgezet en de regisseur gaat iets te serieus aan de slag met de dope. De hoofdrolspelers zijn enkele tieners en lijken nog niet veel meegemaakt te hebben en dat is niet erg maar ik vond het niet erg boeiend hoe hun met de situaties omgingen. Ook stoorde het me een beetje dat de nerdige Malcolm zo gemakkelijk met die knappe dame omging; hij leek niet erg nerveus en versprak zich nooit. Bijrollen als drugdealers en gangsters komen niet zo heel krachtig uit de verf, daar waar je eigenlijk wel wat gevaarlijke types verwacht om als tegenstand te dienen. Daarbij ben ik geen fan van de voice-over en weerkaatst het felle kleurgebruik de ietwat kinderlijke benadering. Ik vond het dan ook een vrij brave speurtocht en leek alles al een keer eerder gezien te hebben. Wel komen er nog wat hippe dansmoves aan bod onder de aftiteling.

Doeltreffend en aangrijpend in elkaar gezet. We lopen mee met enkele junks die geld bij elkaar sprokkelen om crack te kopen. Bonnetjes uit vuilniszakken halen om geld terug te krijgen bij de kassa en je voordoen als een undercover cop om zo de dollars op te strijken zijn zomaar twee methodes. Flink wat naalden, pijpjes en ellende maar toch ook de euforische momenten waarin er nog hoop is. Het straatleven wordt hier op een juiste manier afgebeeld en eigenlijk zou iedereen eens 'n kijkje moeten nemen in deze vicieuze cirkel.

Down by Law wordt heerlijk ingeleid door de achtergrond van Zack & Jack weer te geven en bereikt middels een trage tempo verscheidene locaties waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van de beschikbare tools. De ontsnapping zèlf stelde weliswaar wat teleur; opeens renden ze door de tunnel en waren ze vrij (en het geluid van blaffende honden leek helemaal niet dichterbij te komen). Echter is het geweldig dat Jarmusch ervoor kiest om er nog grofweg een tweede helft aan vast te plakken. De drie mannen zijn schitterend gecast en Roberto Benigni staat daar perfect in het midden met zijn Italiaanse charme. De humor is ook goed gedoseert: komedies hebben vaak de neiging om flauw en irritant te worden maar hier kwam het allemaal erg natuurlijk over. Mooi werk.

Mooi.

Het plot is niet heel erg schokkend maar wel interessant genoeg om te kunnen blijven boeien. Het is absoluut geen aangedikte romantiek met overbodige ruzies en dergelijke. We volgen gewoon een pompbediende die wel een gokje wil nemen met 'n knappe dame, en hierbij gehinderd wordt door een strenge vader.

David Morse is erg geschikt als boze vader. Norton heeft me nog nooit teleurgesteld en ook hier speelt hij weer voortreffelijk. Met Evan Rachel Wood is ook weinig mis.
Het zoontje Lonnie is een leuke toevoeging. Niet noodzakelijk voor het verhaal, maar Culkin speelt zijn rol gewoon goed.

Het wordt allemaal lekker rustig gefilmd. Ik kan het western/cowboy tintje ook wel waarderen en het zorgt voor een goede sfeer. Aparte locaties, het leek wel alsof we op de grens van de woestijn zaten. Zo waren er kale vlaktes met op de achtergrond een woonwijk in aanbouw.

De frustraties van Harlan waren goed te begrijpen toen Tobe niet mee wilde gaan met hem. Verassend dat hij haar toen neerschoot, maar hij had in die scène met Lonnie nog uitgelegd dat je eerst de haan moet spannen van de Colt .45 dus ik snap niet echt hoe dit zomaar kon gebeuren.

(American flag)


Overtuigende cast en een prima uitwerking.

Toch iets te saai...

Na 'Outpost' gezien te hebben verheugde ik me eigenlijk wel op deze dvd. Jammer dat het zo cliché wordt uitgewerkt. Er wordt een party gehouden in the middle of nowhere en als er iemand naar het houten toilet gaat weet je al genoeg. Ze worden omsingeld, de paniek sluipt in en ze moeten een plan maken. Er vallen slachtoffers... en we eindigen met één persoon.

De cast is erg zwak.
Het bloed en de special effects zien er nep uit. Het was een beetje vreemd dat The Wanderer, de man die de geschiedenis van het gebied kent, zomaar in open terrein zijn lichtgevende tentje opsloeg. Verder vond ik het een beetje onnodig om die arm meteen te amputeren.

Als komedie is het ook mislukt, ik heb alleen even kunnen glimlachen toen er een hoofd in een boom viel. Het lompe geweld is wel leuk... maar het werkt niet genoeg op de lachspieren.

En de nasynchronisatie in het Duits maakt het er ook niet veel beter op.


Hier had meer uitgehaald kunnen worden.

Kubrick laat weer een apart werkje zien maar ik vond ik dat het een klein beetje flauw bleef. In de vergaderzaal staat iedereen als een standbeeld mee te luisteren met het telefoongesprek zonder dat ze er bij nadenken, en Buck Turgidson kan vrijwel alles zeggen wat hij wil zonder onderbroken te worden. Bepaalde zaken die wèl sirieus zouden moeten zijn worden in een humoristisch plaatje gegooid en dat zorgde er voor mij voor dat ik niet echt meer verrast werd. Toch konden de sfeervolle settings en het bijzondere maffe script me aardig vermaken en zitten er een aantal bijzondere scènes tussen.

Had er ietsjes meer van verwacht, maar bon.

Mooie verzorgde film met veel sfeer. Ook al is het verhaal eigenlijk maar mager, kleding, decors en de muziek maken veel goed.
Acteerwerk vond ik oké.

Nog wat mooie overgangen aangetroffen tussen scénes:
- Van de wond in de nek, twee gaatjes, naar de ogen van de wolf
- De maan verdwijnt achter een brief
- Van een oog naar een lens of dop van iets
- Van een vliegend hoofd naar het gerecht op tafel
- Van de vuurcirkel naar de zon

Verder vond ik het bloed in dat bekertje wat die ene kerel moest afstaan er erg nep uit zien.

En ik vond deze wel droog: 'Er zit geen leven in dit lichaam', terwijl ze op het bed zaten.


Vond het vooral veel charme hebben, inhoudelijk niet bijzonder.

Not my cup of coffee; thee drink ik sowieso nooit. Vrijwel alles draait om Dracula zèlf met zijn vrouw en zoontje en dat stond me een beetje tegen. Verder is het plot vrij doorzichtig en kun je de meeste situaties wel voorspellen. Ze verlopen volgens de bekende wijze, zoals je het vrijwel altijd ziet bij dergelijke historische/mytische thema's. Het viel me trouwens op dat die ring in zijn hand veel meer schade toebracht (sissend geluid) dan al die zilveren muntstukken die op de vloer lagen tijdens het gevecht met Mehmed. De transformaties van mens naar monster/vleermuizen zagen er aannemelijk uit. Wat ik dan wel weer een beetje jammer vond was de manier waarop de overgeblevende vampieren allemaal met een zelfde soort uitgebluste houding op de grond zaten na de grote veldslag. Het einde vond ik eigenlijk ook vrij afgezaagd (we zien een nieuwe badguy in beeld verschijnen die nog even een opmerking maakt alvorens het beeld uit te lopen). Het zal wellicht een indicatie zijn voor een vervolg maar om eerlijk te zijn heb ik daar weinig interesse in aangezien ik vandaag maar weinig noemenswaardigs heb kunnen aantreffen.

Viel me 'n beetje tegen. Goedkope schrikmomenten. Spanning zakt vaak weg. Wel mooie overgangen tussen scenes ( bijvoorbeeld via haar gezicht bij graf, dan naar de douche op hetzelfde gezicht gericht en van die handlezer naar haar huis, op het boek gericht). Verhaal wordt verder niet echt interessant, en haar vriendje is er ook wat ondoordacht bijgezet. En hoe zat dat met die knoop, want er was gezegd dat het niet uitmaakte als ze die weggaf, omdat ze de eigenaar bleef. Ook stroomt het graf erg snel vol en die achtergrond daar ziet er op 't einde nogal oranje-achtig uit terwijl het s'nachts was. De autoscéne in het begin was wel grappig trouwens.
Gelukkig geen happy end, maar wel een beetje vreemd uitgewerkt.
Aangetroffen in top tiens, maar daar kan ik me niet in vinden. Redelijk.

Rauwe, Engelse horror die erg subtiel is uitgevoerd. Verwondingen zien er goed uit, evenals de ligubere locatie waar Cheryl moest vertoeven. Acteurs spelen erg realistisch en zij weten gezamenlijk deze volledige speelduur boeiend te houden, al voelde de eerste helft een beetje leeg aan. Het feit dat er een aantal gebeurtenissen vast gelegd werden op camera voegde nog wat extra krankzinnigheid toe.

Niet al te indrukwekkend maar gelukkig ook geen wannabe - creepy huis - concept met een onbedoelde afwezigheid van spanning. Daniel Craig lijkt weer wat crack, sixpacks of dertien onprettige snacks op te hebben maar toch levert hij de nodige overtuigingskracht en dat is het belangrijkst. De luie Porky Pig agenten in het café doen het Amerikaanse korps wederom geen eer aan en het sombere imago wordt weer eens versterkt, al viel het mee dat ze geen donuts in de handen hadden. Niet alles is overtuigend, zoals het feit dat Trish in de ene scène nog moeite had met de Für Elise en deze even later foutloos kon spelen. Een ander twijfelachtig moment vond ik terug toen het duidelijk werd dat Will zijn laatste levensjaren had gespendeerd met een groep spoken (illusies). Ik had liever gezien dat hij ook in zijn eentje door de woonkamer rondliep, eventueel met wat vreemde handelingen in de lucht alsof hij iemand aanraakte, in plaats van deze doodnormale interactie tussen hem en zijn gezin. Nu wordt je als het ware voor de gek gehouden en zouden we verrast moeten zijn op het einde. Nou, eigenaardig was het wel maar enkel deze ontrafeling kan er natuurlijk nooit voor zorgen dat alle voorgaande gebeurtenissen opeens een hoogstaand niveau gaan bereiken.

Apart.

Het begint een beetje standaard net als in Cabin Fever met het huisje in de bossen, een auto-ongeluk en een vreemdeling die aan komt wandelen. Maar het vervolg is zeer verassend en de combo van sneeuw, bloed en special effects pakte goed uit.

Morgan Freeman vond ik niet erg bijzonder. Ik heb er een beetje zo'n Anthony Hopkins-gevoel bij, met continu dezelfde gezichtsexpressie en gewoon niet erg divers toneelspel.
De vier jongens waren overtuigend genoeg, al dreunde het script soms een beetje teveel door. De kinderen, twintig jaar jonger, leken verassend veel op de hoofdpersonages.

Het einde vond ik lichtelijk tegenvallen, het draait uiteindelijk allemaal om Jonesy dus er volgt één grote zoektocht. Wel verassend dat ze Duddits nog hadden opgehaald.

Wellicht hadden er een paar scènes geschrapt kunnen worden of had de boel een beetje ingeperkt kunnen worden want de montage was erg gehaast.


Bijzonder genoeg, maar niet waanzinnig fantastisch of gigantisch.

Een vrij duffe blockbuster waarin twee 'judges' in een groot complex terechtkomen en enkele hindernissen moeten doorstaan om uiteindelijk Ma-Ma te grazen te nemen. Ik geloof niet echt in psychics en ik vond het dan ook jammer dat Dredd werd bijgestaan door een blondine zonder helm. Hierdoor lijkt meteen alles kinderspel en het is niet erg aannemelijk dat je door een zesde zintuig deze hoofdbescherming weg zal laten. Ook vond ik het nogal stompzinnig om met drie mitrailleurs naar de overkant te schieten in de hoop je doelwit te raken (ze hadden 'm veel beter kunnen omsingelen). Daarnaast vervelend dat ze die neger voor een groot gedeelte van de tijd als een blok aan hun been vast moesten houden. Het bevordert de jacht niet ten goede. Dan, tegen het einde, schakelt Ma-Ma als laatste redmiddel wat corrupte judges in die het geld al kunnen ruiken. Helaas moet het weer op zo'n achterhaalde manier geschieden. Nee ik ben niet verkocht... meest toffe waren die slow-mo's.

Na Valhalla Rising en zoveel positieve reacties bij deze nieuwe Nicolas Winding kun je eigenlijk niet anders doen dan jezelf te verplichten de bioscoopzaal te betreden. Een teleurstelling had ik dan ook uitgesloten maar echt een duidelijk beeld schetsen blijft natuurlijk lastig.
Visueel schitterend, niet zozeer spectaculair maar vooral erg soepel en vrijwel foutloos. In de auto was het realistisch donker en het leek alsof er enkel met de aanwezige lichtbronnen was gewerkt. Close-ups worden afgewisseld door groen, rood en oranje en soms zien we slechts een silhouet met een lichtgevende omtrek. Samen met de settings en het camerawerk wordt er een zeer bijzonder plaatje afgeleverd die de aandacht continu vast weet te houden en die nergens vervalt in een alledaagse rip-off van bestaande structuren. Lange, uitgedachte shots komen terug waarin woorden bijna overbodig lijken en waar vooral de stiltes en gezichtsuitdrukkingen de boodschap domineren. Toelichting en voorgeschiedenis zijn overbodig, we krijgen het opgelegt en kunnen ons dankzij een perfecte balans volledig concentreren op het verhaal van een stuntman die zijn illegale bijbaan gebruikt om een gezin uit de brand te helpen. De muziekkeuze is gewaagd maar op z'n minst doeltreffend en weet op bepaalde momenten zelfs kippenvel te creeëren. De bizarre kills mogen niet vergeten worden evenals de verassende shotgun en de momenten in slowmotion die niet lang genoeg kunnen duren.
Uniek, zeldzaam en absoluut krachtig genoeg voor een aantal kijkbeurten.