Meningen

Als je de plot leest zou je haast denken dat de makers hetzelfde voor ogen hadden. Hemmings speelt een dubbelrol en dat doet ie leuk. Humor is niet altijd rijkelijk aanwezig, soms erg leuk verwijzend tussendoor. Vele historische figuren duiken op en zorgen voor een grap; Emmeline Pankhurst, Dr Livingstone, Sherlock Holmes, Dr. Watson, Charles Dickens, Oscar Wilde. De plot is nogal sullig en saai, maar door het leuke spel, de vaart en een vooral erg leuk deel in het bordeel is het toch nog een aardige film. 3 sterren

Die gezichtsuitdrukking van Sheen... Wat een heerlijke klassieke, stupide, quasi-serieus, quasi-stoere blik. Kan moeilijk niet in de lach schieten als ik bovenstaande poster al zie. Uiteraard zit de film vol clichés, maar je laat het als kijker maar over je heen komen.

Een van de leukste (Franse) komedies die ik in tijden heb gezien. Het is een grote parade van rake grappen die vooral gaan over het verschil tussen Noord en Zuid. Vaak zijn deze ook onvoorstelbaar simpel, maar allemaal een schot in de roos. Zelfs als buitenstaander komt het door te ondertiteling uitstekend over. Het is een film met de hart op de goede plek die ook nog eens eindigt met leuke romantische verwikkelingen.

Big Bad Wolves is te beschouwen als een relatief makkelijk formule werk in het achterhaald ´(zwarte) humor misdaad´ hoekje, met daar overheen gegoten de toevoeging van een verwachte iets modernere, maar ook te vaak gebruikte twist. Voorbeelden zijn er bij uitstek.

Vanaf het begin is het echter met zoveel bravoure in beeld gebracht, met een flinke knipoog, groots opgezet, aangedikt en met een overdonderende score van componist Frank Ilfman, dat het uitstekend werkt. Na verloop van tijd zwakt het geheel wat af, passeren varianten op uitgekauwde humor, maar het is de Hithcockiaanse spanning die de film overeind houdt.

Was niet erg onder de indruk van deze redelijke film-noir. Corneld Wilde speelt goed. Vond een afrekening waarbij Raksin's muziek uitmondt in een explosie waarbij dan bij het doden het gehele geluid wegvalt, uitermate geslaagd. 3 steren

Ik kreeg hetzelfde gevoel bij andere Burton films als Edward Scissorshand; dat magische gevoel. Soms lijkt het nog zo sentimenteel, maar door de sprookjes achtige taferelen en de verwarring tussen fictie en non-fictie zo ontzettend mooi.Misschien is dit laatste op sommige momenten het enige kleine nadeel. Elfman draagt wederom weer sterk bij aan de gehele sfeer. 4.5 sterren

ik besef pas net toen ik het begin van een bogart film zat te kijken, dat het deze was die ik vroeger al zo geweldig vond.verhaal is erg ingewikkeld en goed, de sfeer lekker sober en prachtig acteerwerk. 4.5 sterren

Lucille Ball speelt een enorm kil kreng. Fonda is een goed gelovige man, die haar bewondert. Beiden acteren de sterren van de hemel, maar het verhaal en hun karakters zijn het probleem. Hij doet alles voor haar, terwijl zij steeds snobberiger en gemener tegen hem is. Zo duwt hij haar zelfs in de rolstoel van New York naar Miami uit liefde. Hoe kan je in hemelsnaam als kijker de romantiek hier van in zien? Was het nog speels geweest met een zeker knipoog had ik het goed gevonden, maar dat was het geen eens. 2.5 sterren

De zogenaamde romantiek is zo ruw dat het moeilijk is om

Heerlijk no-nonsens komedie met een Robin Williams die wapens te handen neemt, geslagen wordt en ook nog eens zelf er flink op los mept. Hunter is ook enorm grappig. 3.5 sterren

Harry Palmer is een geweldig karakter, met veel plezier en charme gespeeld door Michael Caine. Na de eerdere Palmer's zitten ook in Billion Dollar Brain shots die zo heerlijk onfunctioneel en hip moesten overkomen; het inzoomen op een remlicht en uitzoomen terwijl de auto wegrijdt, de camera hevig schuddend als Palmer de verzettende vrouw de kamer uitzet. Al valt het wel mee in vergelijking met The Ipcress File. Ook is de score weer heerlijk anders met leuke ideeën van Richard Rodney Bennett. Helaas is deze de vervelendste uit de reeks met een toch wel hele matige, moeizame 'intrige op intrige' plot. 2.5 sterren

Birth is een uitermate stijlvolle film. De film barst soms uit zijn voegen op het audiovisuele vlak en kent een reeks wonderschone scenes. De rustige cameravoering en de grandioze muziek van Desplat (de fluit ostinato!) zorgen op enkele momenten voor kippenvel. Zo is er een prachtige openingsscène en een aangrijpende close-up van Nicole Kidman.

De film doet erg denken aan een ouderwets psychologisch drama, waardoor de film begrijpelijkerwijs niet geheel aan ieders verwachtingen zal voldoen. Het heeft een vleugje van enkele andere films, waaronder werk van Polanski en een bepaalde filmmaker wiens naam ik niet zal noemen, omdat dit mogelijk een spoiler is. Het mysterieuze element van de film is eigenlijk minder van belang, hoewel het wel behoorlijk de aandacht opeist. Het draait puur om de moeite die de hoofdpersoon heeft om te hertrouwen. De ontrafeling van het mysterie is daarbij helaas net dat zwakke element wat iets doet afwaarderen.

Sfeervolle, tamelijk bijzondere film. Jonathan Glazer is een naam om in de gaten te houden.

Heeft ook wel wat weg van A Life Less Ordinary, maar heeft niet het verfrissende karakter van deze. Voor mijn part had iemand anders de rol van Kidman overgenomen, want overtuigen doet ze niet echt. 3 sterren

Nicholas Ray filmde dit voor een groot deel met geld van de Fransen, en was dan ook naar Frankrijk en Libie uitgeweken voor de opnames. Ook werd het Franse geld uitgegeven aan de componist Maurice Leroux, die daar ook vandaan kwam.

En Amère Victoire is een hele knappe film! We zien hoe Brand en Leith, hun strijd om een vrouw voortzetten in tijden van oorlog en een gezamenlijke missie. Hierbij spelen zowel Burton als Jürgens, zoals al gezegd, bijna de rol van hun leven. De constante spanning zit in de wisselwerking, het oogcontact, het constant in strijd zijn met elkaar, soms heel subtiel zonder woorden en soms verbaal sterk. Dat leidt krachtige taferelen waarbij de waanzin van de oorlog samenkomt met de waanzin van een ruzie. Mooie reflecterende dialogen komen ook meer dan genoeg voorbij.

Een mooie humaan, psychologisch oorlogsdrama. 4 sterren

Het concept om hetzelfde personage door een reeks verschillende actrices te laten spelen is tamelijk goed. Daarbij is het prachtig hoe iedere actrice zijn eigen draai geeft aan Angie en zich met verve sensueel opstelt. Stuk voor stuk niet minder dan briljant gespeeld door allemaal. Maar de speelsheid en humoristische inslag van het script weten toch niet helemaal te beklijven; het verliest aan scherpte die de kijker in het begin zo weet te verrassen. Gelukkig dat door de verschillende actrices je toch geboeid blijft kijken. De oogstrelende zwart-wit fotografie mag ook niet onvermeld blijven.

Zeer goeie, sfeervolle opbouw naar een spannend einde. Karloff met zijn grote hoofd, die boze wenkbrauwen hij heeft gewoon iets angstaanjagend in zich. 4 sterren

Goede docu die maar weer eens flink erin wrijft hoe de Westerse wereld de wereldhandel regeert. Hoe New York, maar ook Londen met een lichte daling op de beursen Afrika nog armer maken... Schrijnend is zo hoe Afrika werd gedwongen de landbouwsubsidies af te schaffen, terwijl hier nog vrolijk subsidie wordt gegeven aan boeren. En zo kan je nog wel uren doorgaan.

Voor de muziek gebruikte Andres Kapsalis het tikkende geluid van echte koffiebonen.

De voorloper van al die latere films waarin een leraar voor een echte bende les probeert te geven, met al het geweld van dien. Ik noem The Class of 1984 en The Principal. Glenn Ford straalt wederom weer kracht uit, in een van zijn betere rollen. Dit is ook de film waarin Sidney Poitier voor het eerst echt opvalt, want films als Red Ball Express konden je nog niet bewijzen dat hij echt talent had. 4 sterren

(moet de naam Didier uit de plot niet veranderd worden in Daddy O? )

Het leuke is dat de film begint als een zwijgende, maar toch ineens met echte dialogen. Het begint met wat gepraat wat middelmatig verstaanbaar is tot gewoon normaal. Hitchcock maakte de stap naar geluidsfilm ergens tijdens het maken van de film en dat is zeer duidelijk merkbaar. Herkenbaar zijn stijlmiddelen die hij later zou gebruiken en verhaal overeenkomstigheden met bv Vertigo en The Wrong Man. En dit alles eindigt met een lach, wat ik dan zelf ook als een erg leuke, cynische vondst beschouw. 3.5 sterren

Conny Janssen, een begrijp in Rotterdam en omstreken, is zo iemand die iets waardevols betekent voor de danswereld. Blanco biedt een aardige kijken in haar creatieve uitingen en blinkt eigenlijk vooral uit door de schoonheid van de choreografie in combinatie met de score van Paul M. van Brugge. Zijn muziek is zeer van een intelligent en eigenzinnige karakter die uitstekend de complexiteit van de dans ondersteunt. Daardoor weet dit, zelfs als ongeïnteresseerde in dans, aardig te boeien.

Adams Æbler was een uitstekende film met een dosis zwarte humor en goed drama. Anders Thomas Jensen zijn debuut is echter van een geheel andere orde. Het is als zodanig wel herkenbaar als een familielid van die andere film, maar het is verre van scherp.

Wat krijg je onder andere voor de kiezen? Vlotte dialogen die erg geforceerd aan doen en grappen die zelden leuk zijn. Terwijl zwarte humor mij vaak wel kan bekoren. Natuurlijk worden ook er grappen gemaakt die enkel voor Denen bedoeld zijn (de Matador tv-serie grap bv.) Het is denk ik vooral het gegeven van ''gangsters met een zachte kant die over onzinnige dingen praten'' wat mij ondertussen allang niet meer zo weet te boeien. De Freudiaanse terugblikken waren voor mij zelfs de hoogtepunten van de film.

Er kwam zoveel niet aan bod. Zijn drijfveer wordt verdeeld over de docu prima zichtbaar. Snap niet hoe je dat afdoet als dat het even kort aan bod komt. Vond het nu prima 50-50 verdeeld tussen zijn leven en werk.

Natuurlijk had ik zelf ook wel graag meer gezien, voor mijn part een docu van 10 uur.

Kort en krachtig. Aardig spectacular vampieren stukken verwoveb met dat die kleine Vietnam periode stuk (dat echter voor mij pas echt bij de aftiteling nadrukkelijk aanwezig is). 4 sterren

De laatste zin mag trouwens wel uit de sypnosis lijkt mij

Een uiterst realistisch verslag van een vreselijke gebeurtenis. De hektische manier van filmen was enorm meeslepend, het voelt aan alsof je mee loopt in de mars. Jammer genoeg was er wel een pauze tijdens de film, maar de hele film op 1 spoel is nou eenmaal niet haalbaar bij mijn filmhuis.En na alles wat je gezien hebt, is het nog eens extra indrukwekkend om dan U2 te horen met naar mijn mening hun beste nummer. 4.5 sterren

Aardige oorlogsfilm van Britse bodem, geregisseerd door Guillermin die ook al het uitstekende The Bridge At Remagen afleverde. De cast stelt niet teleur met een prima Peppard, Anton Diffring (ditmaal in niet de hoogste Duitse rang), Ursula Andress (die haar uitspraak naam weer eer aandoet) en niet te vergeten James Mason.

De luchtscenes, waar he toch allemaal omdraait, stellen niet teleur. Het camerawerk lijkt nergens echt speciaal, behalve tegen het einde. Heb zelf nog nooit een camera een tijdje mee ziengaand met het publiek kijkend naar een rondcirkelend protype vliegtuig, laag cirkelende beelden van tussen en langs het publiek door. Goldsmith's muziek is uiterst effectief. Maar het grote nadeel van de film vond ik de lengte; het mocht wel een stuk korter. 3 sterren

Diep onder de indruk van het acteerwerk, van de kinderen (Rotteveel!) tot aan Spijkers. Mooi, subtiel, vrij emotioneel, een hoog echtheids gevoel... Zag dat naast Richard Janssen ook Harry de Wit muziek componeerde, die we natuurlijk allemaal van Asshäk - Geschichten aus der Sahara al kende. Uitbrengen die boel, het is zeer goede score! Ga nog meer zien van Mijke de Jong, want dit al de tweede die goed bevalt. 3.5 sterren

Een film die enorm volgens het boekje gedaan is. Kon genieten van de goede cast, die helaas soms flink teleurstelt. Enkele soapachtige scenes zijn om te huilen zo slecht. Ook gaat de film voor effectbejag (truukjes zolang als bestaan als de weg naar Rome), vooral op het einde. Terplaatse greep het mij, na de film was dat gevoel alweer weg. Voordeel dat de film erg luchtig en snel vermaak was. 3 sterren

De film raast lekker door met veel leuk geschreven dialogen. Na Simon inderdaad zijn beste film, al heb ik ze nog niet allemaal gezien. Een film over film maken kan al snel in flauwigheden vervallen, maar dat is bij De Boekverfilming niet het geval. 3.5 sterren

En natuurlijk zouMike van Diem de film uiteindelijk toch niet gedaan hebben

Leuk in elkaar gezette tv-film over Bojangles, waarin de vertelstel tekort schiet. In plaats van een voice over of een vertelstem van iemand buitenaf, praten verschillende acteurs continu in de camera over wat ze vinden en voelen. Terenche Blanchard was de geknipte persoon om te muziek te componeren, zoals hij al eerder een jazzy periode score deed voor Malcolm X. 2.5 sterren

Geweldig dat eigen loopje van Laurel. De leukste scene zijn als ze in de clinch liggen met de sergeant. Maar ook de nies scene in het begin mag er wezen. Er wordt hier al gerefereerd naar het gaan naar het wegvluchten naar ''way out west'', waar ze beiden twee jaar later in zouden gaan spelen. Leuke klinkhamer versie van hun herkenbare melodie is in het begin te horen. James Finlayson is overigens minstens zo leuk als het duo en zit ook in bijna elke film met hun. Dacht dat deze een van hun beste was, maar bleek toch nogal wat tegen tevallen na nu opnieuw te hebben gezien. 3.5 sterren

De locaties en de diertjes kunnen eigenlijk al niet stuk. Er is nog een simpel verhaaltje ingestopt en John Barry's score is geweldig. Zo nu en dan zitten er wat ontroerende scenes in. Al met al een zeer aardige film. Vermoedelijk was/is een groot gedeelte van de vorige generatie (die de film heeft gezien) weg van de song, of op zijn minst bekend mee. 3 sterren