Meningen

Vond de actiescenes vooral in het begin nogal irritant overkomen. Er wordt op een erg vervelende manier gefilmd, vaak heel lelijk en onnodig in slow motion. Maar na een tijdje werd dat steeds minder erg toegepast. De film bevat een hele aparte duistere sfeer, mede dankzij de betoverende muziek. 3.5 sterren

Het verhaal is duidelijk en wordt heerlijk snel verteld., wat het temp ten goede komt. Andere westerns met of zonder Wayne willen nog weleens riant de tijd nemen, terwijl zo'n verhaal makkelijk binnen zo'n klein uurtje verteld kan worden. Neem The Big Trail, met de eerste grote rol van hem, duurt zo'n twee uur en had ook makkelijk korter gekund. De bandieten zijn nogal stereotyp dom op sommige momenten. Wayne doet het erg leuk. Voor de 85' versie is er een score van componist William Barber onder gezet en die werkt helaas enkele malen niet goed bij de beelden. 3 sterren

Een aardige documentaire over het werk van een stel interessante Rotterdamse kunstenaars. Het 'toeval' wil ook nog eens dat ze vertegenwoordigd worden (in het geval van Janine Schrijver werden) door twee galeries in het centrum.

Vooral omdat ik enkele van hen persoonlijk ken en allang weet hoe deze te werk gaan, vertelde deze docu mij niks nieuws. Verwacht geen diepe anekdotes van de personen of iets heel bijzonders, maar enkel een aardige kijk op de werkwijze van een groep kunstenaars. Het is misschien wel een docu die het meest geschikt is voor mensen die deze kunstenaars nog niet zo goed kennen en eens wat meer te weten willen komen.

Dat Christoph Schlingensief een unieke, gekke filmmaker was, dat was al bekend. Het is daarom interessant om nu eindelijk eens een film van hem te zien om te begrijpen waarom er in Duitsland zoveel te doen was om deze excentriekeling. Waar vrij recent nog ophef was over bijvoorbeeld Mein Führer - Die Wirklich Wahrste Wahrheit über Adolf Hitler, is dat eigenlijk onbegrijpelijk in vergelijking met deze film.

100 Jahre Adolf Hitler is gefilmd in een bunker met een zaklamp die de enige bron van licht vormt in de film. Dit benauwende effect is een sterk middel binnen dit werk wat aan elkaar hangt van experimentele en knotsgekke chaos. Udo Kier speelt op een geweldige manier een aan de verdovende middelen verslaafde Hitler, maar ook de andere castleden spelen hun karikatuur met verven. Bij vlagen heerlijk onsubtiele, doch bizarre humor die bij lange na niet voor iedereen te begrijpen zal zijn. Daarbij moet gezegd worden dat een wat gebrekkige kennis van de taal, en zonder ondertiteling, hier ook aan bijdragen. Onnavolgbaar en uniek. Dat de film niet de gehele 60 minuten beklijft heeft vooral te maken met de overmatige chaos die tentoon wordt gespreid.

deze week had mijn filmhuis een van de kopieën van de film. de filmpjes wisselen nogal van elkaar. niet allemaal waren ze even interessant. het filmpje waarin mensen in iran te maken hebben met een bomaanslag is zeer goed, net als het filmpje van sean penn waarin ernest borgnine de sterren van de hemel speelt en het filmpje waarin minutenlang geen beeld is te zien (afgezien van een aantal flitsen) en alleen te horen is hoe de aanslag verliep. dit laatste filmpje wat ik noemde zorgde nog voor wat problemen aangezien een andere collega en ik niet wisten of het zo hoorde dat het beeld zwart moest zijn, waardoor we besloten om de film maar even stop te zetten en de film te controleren. wat ik wel erg nadelig vond van de film was het gebruik van sentimentele muziek in sommige filmpjes. het laatste filmpjes vond ik trouwens onnodig symbolisch en pastte totaal niet bij de andere filmpjes. 3.5 sterren

Een stuk rauwer en rechter voor zijn raap dan An Inconvenient Truth. Deze visualiseert veel sterker de gevolgen, waar Gore meer koos voor een presentatievorm met een grapje en wat onnodige zaken. Na al niet al te lange tijd werd het doemscenario en het wijzen met het vingertje vervelend. Dat vond ik van Gore's film ook al overigens. Niet dat ik geen serieus probleem zie natuurlijk. Dat er nog weinig mensen behoefte hebben aan een 'vervolgfilm' blijkt inderdaad wel. Denk dat The 11th Hour veel beter was geweest om als eerste de boodschap over te brengen dan de andere.

Vond het een erg sfeervolle zwartwit film. Krachtige cinema waarbij je helemaal opgaat in de indringende spelletjes, en je zelf ook zo nerveus wordt als maar kan. Die rauwe blikken zijn stuk voor stuk onvergetelijk. Een klap in je gezicht. Ook al aan het begin van de film zit dat hopeloze, haast troosteloze gevoel, wat ook door middel van muziek van East (Troublemakers) op een (soms) uitermate frisse manier wordt duidelijk gemaakt. 4.5 sterren

1990: I Guerrieri del Bronx heeft een sfeer die overduidelijk beïnvloed was door Escape from New York. Wat mij erg aantrekt zijn enkele typische Castellari taferelen; de slowmotion (al heb ik beter gezien), het herhalen van hetzelfde beeldmateriaal, continuïteitsproblemen en enkele geweldige op zich zelf staande scenes. Wat er vooral uitspringt is die geweldige ontmoeting tussen rivaliserende bendes , begeleidt door een drummer. Onaards en absurdistisch, met een geweldige schnitt om spanning op te bouwen. Ook de begrafenis is een opgepompte scene die eigenlijk te mooi is voor de film.

De muziek van Walter Rizzati is zeer goed. Het is weliswaar niet erg hoogstaand, maar iets zo simpel als de bas, een elektrische gitaar, goedkope synthesizers en wat regelrecht jatwerk werkt uitermate goed voor zo'n film als deze.

Het boek en alle series en films konden mij altijd wel boeien, van de live action met Kirk Douglas t/m de opening van iedere aflevering van de snorkels. Deze versie is korter, maar vooral ook dankzij de zo-zo animatie en verzorgde stemmen zo ontzettend aanstekelijk. 4 sterren

Het zou zo maar kunnen dat Curtis hiermee bepaalde elementen van een gevangenisfilm introduceerde; zo een waar een vleugje van zus en zo in zit. Best aardig dus.

Kijkende naar Tracy kreeg ik continu een een James Cagney gevoel. Nu las ik dat Cagney oorspronkelijk verbonden was maar de rol niet kon spelen door problemen met Warner over een contract. 3 sterren

Puik acteerwerk van de cast, in een redelijk goeie film. Enorm jammer dat de filmische stijl mij nogal tegenstond, anders had ik dit nog beter gevonden. Gustavo Santaolallawil ik nog nomineren voor de lul van het jaar met zijn vreselijke, tergend slechte score die kant noch wal raakt. En ook sinds tijden (haast een zeldzaamheid bij mij) dat ik weer eens dat gevoel had van ''he een goed nummer van een band in een film'', Some Devil van Dave Matthews. 3.5 sterren

Enorm boeiend gebracht verhaal met top notch acting, enorm goeie dialogen, veel prachtige scenes. de befaamde spiegelscene is te beschouwen als een ode aan Taxi Driver zo las ik in de vitrine bij de bioscoop en dat klopt ook wel. Voor de rest is de film veel minder ''zwaar'' als andere Spike Lee ''Joint'' films en erg knap is ook de manier waarop hij 11 sep op een goeie manier in het verhaal heeft geintegreerd. Terence Blanchard die al voor aardig wat Lee films de muziek componeerde doet dat nu weer en op een wijze zoals ik het slechts 1 keer beter van hem heb gehoord. Wel vind ik het thema bij ground zero en op het einde iets ''te'', maar natuurlijk wel enorm mooi. Ook vond ik de enorme lading humor die verwerkt zat in de film geweldig: de champagne scene tussen norton en hoffman bv. 4 sterren

Krachtige, psychologische western. Een nog betere is The Fastest Gun Alive (ook met Ford) en The Naked Spur. Karakters staan voorop, de menselijkheid. Mooie karakters, stijlvol gefilmd en met befaamde muziek van componist George Dunning. Eigenlijk muziek die vele weleens hebben gehoord, maar niet wisten waar het precies van was. Dat had ik nu ook. Een grandioos thema wat terugkeert, en met gemak tegelijkertijd het psychologische aspect en spanning aanscherpt, alsmede de karakters begrijperwijs menselijker te maken. Mooiste is het langdoorlopend stuk score met gitaarspel in de aanloop naar de arrestatie van Wade. 4 sterren

Indrukwekkende docu over hoe mannen de strijd aan gaan met de elementen. Vuur is gelijk al een grandioze opener met mannen die in Siberië de strijd aangaan met een brandend bos, met een heel sterk apocalyptisch gevoel. Water is wat minder overrompelend, maar nog steeds erg mooi. Lucht is een claustrofobisch en harde strijd in de mijnen, die je heel erg diep doet inleven in hoe zwaar het werk is. Deze vertonen allen prachtige taferelen, en zijn vooral een waar spektakel qua beeld en geluid. Het camerawerk is oogverblindend en inventief, de muziek van Horst Rickels een is een mooie surrealistische underscore (met ook tal van genialiteiten). Tel daarbij op de filosofische onderlaag en je hebt een prachtproject. Zonde van het laatste segment wat mij weinig deed. 4 sterren

Toegegeven origineel is het verhaal niet, maar wat een spanning en suspense! De bijna zenuwachtige en sfeervolle score van Brian Tyler zorgt naast de decors voor een goed sfeertje. Lewis en Hurt zijn zelfs in de slechtste film nog goed en hier dan ook geen uitzondering. 3.5 sterren

Het zal niemand verwonderen dat George Pal al meer fantasy films maakte, waaronder een Brother Grimm film en Tom Thumb. Maar ook The Time Machine. Deze is de mindere, maar toch nog erg leuke momenten. Het verhaal is een excuus om zoveel mogelijk magische taferelen tevoorschijn te toveren en dat lukt best aardig. Het monster van Lochness (met doedelzakmuziek van Leigh Harline), Merlijn de tovenaar en consorten zitten er zo in. Bij tijden vrij komisch. 3 sterren

Sterk drama over de gangsters die tot inkeer komen en proberen zich uit hun wereldje terug te trekken. Soms hard en confronterend in geweld, tegenover de zachtheid en gevoeligheid van het gezin wat meer aandacht krijgt zodra de hoofdgangster tot inkeer komt. Emoties lopen soms hoog op met zo een krachtige spijtbetuiging scene. Componist Andi Rianto's score voor deze film is werkelijk fenomenaal. Het emotionele piano thema wordt constant herhaald (waar voor sommige het nadeel zal zitten, aangezien het soms te kort na elkaar terugkeert). Maar ook de dreigende muziekstukken zijn prachtig. Daarnaast zitten er enkele prachtige dromerige scenes. Beste Iffr film van 2006 tot nu toe. 4 sterren

Nog effectiever als bij Tetsuo weet 964 Pinocchio de pijn over te dragen aan de kijker. Dit soort avonturen gaan zo ontzettend heerlijk door merg en been! Fascinerende cinema is het. Alleen het geschreeuw is het enige wat wel wat minder mocht en ala Tetsuo wat meer op muziek en sound design mocht berusten. 4 sterren

Naar zeggen niet de eerste film van Brisseau over de seksuele ontdekkingstocht van de vrouw. Het is te geforceerd filosofisch om echt te kunnen raken. Maar toch zitten er enkele fascinerende scènes bij. Met name het einde van de zoektocht en de haast ongrijpbare, mysterieuze muziek van componist Jean Musy zijn onvergetelijk.

Tatou blijft leuk om naar te kijken... En dat is meteen het meest positieve van deze film. Een nogal oninterressant verhaal, vanaf twee kanten gezien. Dat ken ik nu wel. Desondanks vermakelijk, maar meer ook niet. 3 sterren

Voor een Benoît Jacquot film eentje die voor een groter publiek verteerbaar zou kunnen zijn. Dat komt door het tempo en de thematiek. Grootste karakteruitdiepingen zijn er dit keer niet bij, volg als kijker gewoon de handelingen. 3.5 sterren

Asshak is weer een mooie docu van Koch, na het al zeer aangename Salzmanner von Tibet. Nu vertrouwt hij echter meer op conversatie dan voorheen. Veel leuke verhalen tussendoor, een stel prachtscenes met verscheidene dieren, de regenbui... Teveel moois om allemaal op te noemen. Asshak staat ook wel voor hoe zowel vrouw als man respect afdwingen voor alles wat leeft en hier veel waarde aan hechten. Wat mij ook opviel is hoe verdeeld en anders de islam op verschillende plekken is; de vrouw loopt nu open en ''bloot'', terwijl de man zich helemaal bedekt. De imzad is jammer genoeg niet een van de wereld instrumenten die ik erg goed kan beluisteren, al heb ik het weleens mooier gehoord. Interessante docu! 4 sterren

dit was de eerste godard film voor mij. vooraf aan de film was er van mijn collega harriet weststrate, de vertaalster van de film, een interessante inleiding over godard en zijn nieuwste film. de film is in twee bijzondere delen verdeeld: het 1e gedeelte is in zwart wit gefilmd (35mm) en laat het heden zien, terwijl het 2e gedeelte het verleden in kleur (homevideo camera)laat zien. een echte plot kon ik niet ontdekken, maar aan diepgang geen gebrek!! godard's kritiek tegen de amerikanen (welke naam hebben ze) en hun filmbusiness is ontzettend duidelijk te herkennen in de film en gebruikt een paar bekende films waaronder twee keer the matrix als voorbeeld van zijn kritiek:

-bij een bioscoop hangt naast een poster van een franse onafhankelijke film genaamd pickpocket een poster van the matrix.
- een andere vooral grappige scene is die waarin twee meisje langs de deur komen voor een handtekeningen actie voor een bretonse ingesproken versie van the matrix.

wat ik ook erg mooi vond waren de vele woordspelingen in de film. zo betekend histoire zowel verhaal als geschiedenis en erg vaak word het in allerlei vormen gebruikt. oorlog is ook een belangrijk element in de film, vooral in het 2e gedeelte. zo heb ik mij laten vertellen dat godard een liefhebber is van zowel film,kunst,muziek en opera dat hij zijn film vol met verwijzingen heeft gedaan naar die dingen. vele dialogen zijn stukken bij elkaar gesprokkeld uit verschillende boeken en dat dan weer gecombineerd met bijpassende muziek en beeld (de landschap dialogen!!!). de keuze wanneer muziek te horen was , was om de meest onverwacht momenten en hield vaak ineens zomaar weer op.
de dialogen zijn ook erg prachtig en vele zinnen worden om de zoveel tijd herhaald en passen weer perfect bij de handeling op dat moment.

vaak vond ik het moeilijk om te kiezen waar ik in een scene op moest letten: zo is er een scene waarin in amerikaan aan het praten is, er frans doorheen wordt gepraat, muziek op de achtergrond is en mooie beelden van de oceaan te zien zijn en dan moet je ook nog de ondertitels lezen. het mooie van de film is dat je nooit alles kan begrijpen, want er zit gewoon zoveel informatie in een scene gestopt dat je allemaal niet meer kan bijhouden wat nou echt belangrijk is. daarom wil ik em ook graag nog een paar keer zien.
het is gewoon een echte arthouse film die me zowat helemaal gehypnotiseerd heeft en waar ik nog uren over heb zitten discusseren. net als een film als fight club is dit ook zo'n film waar je nieuwe dingen blijft ontdekken.
4.5 sterren