The Living Daylights (1987)

Hoi allemaal! Gistern naar TLDL zitten kijken (kom er net achter dat ie morgen op TV is,shit!) en ik moet eerlijk toegeven, ik vind 'm toch wel goed! Bijna ondanks Dalton! Want hem vind ik echt een houte klaas en slungel, ook veelste zenuwachtig, wordt er zelf bijna nerveus van wanneer ik hem bezig zie.

Krabee is grappig, maar niet evil genoeg en het einde duurt natuurlijk weer net te lang, maar vooral het eerste gedeelte vind ik erg goed.

Jammer van het miscaste van Felix Leiter, ik bedoel dit is meer een surfdude!

Mooi dat ze er toch nog een Fleming verhaal in hebben verwerkt!

3 sterren!

Moest men bij Casino Royale (met Craig) beantwoorden aan de conservatieve fans en een harde bond willen combineren met de vaste formule (Q, Monneypenny, oneliners) ook al zijn die soms geforceerd, krijg je deze film. Een hardere 007 met Dalton die een hele verbetering is na de Moore-periode. Alleen strookt het niet altijd met de grapjes tussendoor. Meer dan ooit vallen zaken op waarvan je je afvraagt waarom die in de film zitten. Op enkele zaken na zijn de uitvindingen van Q gewoon bedoelt als leuk intermezzo en vooral in deze halfnieuwe Bond-aanpak vallen die ver uit de toon. Dit komt deels omdat men niet goed wist welke richting uit te gaan na Moore en schreef men het script naar de stijl van Moore. Alleen past die jas niet bij Timothy Dalton zodat het af en toe wat wringt.

Pluspunten zijn er echter zeker wel. Beter acteerwerk bij figuren als Bond, Pushkin en Koskov. Zelfs het blonde vijandelijke hulpje straalt iets uit dat intelligenter is dan de meeste van z'n voorgangers. Alleen de Bondgirl is nog niet wat we in latere films zullen meemaken, maar nog puur decor met een stuk dialoog.

Toch is dit een sterke Bondfilm en ben ik persoonlijk wel tevreden met de Dalton-films. Licence to kill gaat hem zelfs nog beter af. Jammer dat het maar met 2 fims gebleven is. Hier had meer in gezeten.

De zoveelste Bondvertolking, ditmaal door Dalton. Als je hem trekt is er weinig aan de hand. Het verhaal is enigszins vermakelijk en onderhoudend. M.n. Krabbé schmiert er op los. Het echte Bond-niveau van weleer wordt helaas niet gehaald. Redelijk.

De eerste bond film met Timothy Dalton en ik moet zeggen dat hij me positief verraste. Het verhaal was goed, de vaart zat er ook goed in, de actie was ook dik in orde en Maryam d'Abo was een mooie bond girl. Je miste wel een beetje de typische Roger Moore humor in deze film want Timothy Dalton heeft nou niet bepaald humor.

Fantastische Bondmovie weer met dit keer Timothy Dalton. Uiteraard niet de ultieme James Bond-vertolker maar ik vind het hem in dit deel uit de Bond-reeks het heus niet slecht doen hoor. De ontsnappingsscene via de oliepijp, de achtervolging door al die sneeuw en uiteindelijk een klassieke timer die een bom af laat gaan zijn voldoende ingrediënten voor weer een leuk avontuur.l

Living on the edge. It's the only way he lives

Met The Living Daylights is het duidelijk dat de Bond-reeks al lange tijd meegaat. Dalton is alweer het 4e gezicht dat de rol van 007 op zich neemt. Bernard Lee was er al niet meer bij vanaf Octopussy en ook Lois Maxwell is vervangen. De enige die er bijna van het begin bij is is Desmond Llewelyn die voor het eerst in From Russia With Love kwam onder aftitelnaam Major Boothroyd. Er begint dus wel degelijk sleet op de reeks te komen...

Met sleet bedoel ik dat de reeks zich niet meer lijkt te kunnen vernieuwen. John Glen deed een geslaagde poging met de laatste 3 Bond-films met Moore maar slaagt nu met Dalton toch wel de bal mis. In het begin is er nochtans niets op aan te merken, de openingsscène is weer als vanouds spectaculair en origineel maar Glen slaagt er niet in om de film heel de tijd interessant te houden, iets waar ik hem in zijn vorige films wel om roemde. Bij mij valt of staat een Bond-film toch met zijn bad-guy en dat is nu net waar The Living Daylights faliekant misloopt. Het is niet duidelijk wie nu echt de baas is maar zowel Koskov als Whitaker komen helemaal niet charismatisch over. Een gigantisch contrast ten opzichte van Goldfinger, Scaramanga of de voorganger van Living Daylights, Max Zorin. Ook miste ik een duidelijke reden waarom Koskov en Whitaker dit nu juist allemaal deden. Bovendien is Necros ook geen succesvolle henchmen en mag hij niet in de schoenen staan van bijvoorbeeld Jaws. Qua Bond-girls is er een tijd een goede evolutie geweest, het waren vaak vamps maar wel vamps die een serieuze grijze massa hadden. Die tijd leek even gedaan te zijn met o.a. Tanya Roberts in A View to a Kill maar is gelukkig nu terug. Maryam d'Abo is op zich niet zo'n knappe vrouw maar ze zet wel een stijlvolle Bond-girl neer. Leuk weetje is trouwens ook nog dat het carrousel wiel waar Bond en Kara een romantisch onderonsje hebben hetzelfde is als dat van The Third Man waar een geweldige scène tussen Orson Welles en Joseph Cotton zich afspeelt.

Roger Moore was in A View To a Kill al te oud om nog echt geloofwaardig over te komen maar dat neemt niet weg dat ik hem gerust nog een Bond-film had willen zien doen. Maar het is niet omdat ik dat vind dat dat effectief gebeurt dus werd er gezocht naar een nieuw Bond-gezicht. Wie kwam er uit de bus? Timothy Dalton, een acteur die al verschillende keren auditie had gedaan voor de rol van 007 maar te jong werd bevonden. Ik ben wel blij dat ze hem nu pas voor de rol hebben laten opdraven want nu is hij uitstekende leeftijd om Bond te spelen. Geen jong broekie maar ook al niet zo oud dat het idioot wordt om hem die stunts te zien uitvoeren. Soit, hij is in ieder geval een waardige vervanger voor Moore. Jeroen Krabbé, broer van Tim Krabbé die het verhaal Het Gouden Ei schreef dat ondertussen ook al verschillende keren is verfilmd is niet echt gedenkwaardig. Het gebrek van charisma is hier de grote oorzaak van en dat geld ook voor zijn partner in crime, Joe Don Baker. Jammer want de film verdiende een sterke bad-guy. Leuk trouwens om John Rhys-Davies nog te herkennen maar deze keer een stukje groter, baardloos en een pak jonger dan zijn rol van Gimli in The Lord of the Rings. Op zich wel een goede acteur.

Qua muziek is The Living Daylights nog de grootste tegenvaller. Met Dalton luidden de makers een nieuw tijdperk in en daarbij hoort blijkbaar ook irritante elektronische geluidjes. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat dit nummer van dezelfde makers was als het catchy Take On Me. Ook de andere nummers doorheen heel de film waren gevuld met irritante elektronische deuntjes. Ik hoop dat ze in de latere films teruggaan naar zangeressen als Shirley Bassey.

Glen probeert wel maar een mankement aan een goede bad-guy en muziek maken van deze 15e Bond een teleurstelling. Benieuwd of ze dit kunnen rechttrekken met Licence To Kill.

2.5*

Na herziening van The Living Daylights is het allemaal zo slecht nog niet. Mijn stem een halfje verhoogt omdat ik zie dat Dalton het wel probeert om een goede hardere Bond neer te zetten.

Een nieuwe Bond is gevonden. Dit keer is het Dalton geworden. Hij had al eerder een screentest gedaan, maar toen was hij nog wat te jong. Toen hij wat ouder was is de keus op hem gevallen. Ik snap de kritiek dat hij het niet goed zou doen niet helemaal. Ik vond het eerste optreden van Moore ook niet meteen fantastisch. Bij Conerry ligt dat wat anders. Timothy Dalton is een goede keus. Hij zoekt in de film toch duidelijk zijn weg om een zo goed mogelijke 007 neer te zetten, wel met zijn eigen stijl natuurlijk. Dat dit niet helemaal geslaagd is ligt ook aan het script. De schrijvers zaten duidelijk nog een beetje met Moore in het achterhoofd, en probeerden tegelijker tijd een hardere en rauwere Bond film te schrijven die meer bij Dalton past. Hierdoor krijg je een beetje een tweeverdeling in het spel van Dalton. Enerzijds past hij perfect in de film, en aan de andere kant heb je nog van die actie scènes ertussen die Moore met verve zou kunnen spelen. En dat is voornamelijk de auto achtervolging. Ook de humor past totaal niet bij Dalton's stijl, en uit zijn mond totaal misplaatst. Dalton valt dan ook niets te verwijten, maar meer de schrijvers die niet leken te weten wat de stijl van Dalton precies was.

Het verhaal van deze Bond is verder best goed. Vol met intriges, spionage en veel actie. Het verhaal loopt lekker, en er is naast het spionage aspect een afwisseling met leuke en spectaculaire actie. De actie begint wel meer een grotere rol te krijgen in de films. Best jammer want ik ben echt een fan van het geheim agent gebeuren. In de Brosnan films lijkt dat gegeven helemaal ruimte te hebben gemaakt voor actie rijke scènes. De pre-credit scène is mooi in beeld gebracht en laat al wat van de rauwere stijl zien die in Licence to Kill nog wat beter uit de verf komt. Ook de achter volging en het lange gevecht in de woestijn horen bij de beste actie scènes die in de Bond films verwerk zitten. Helaas dus dat het script een beetje een rare uitwerking heeft gehad. Dit had de film zeker naar een hoger niveau kunnen tillen.

Acteerwerk is dik in orde. Iedereen doet het naar behoren, en vooral Krabbé lijkt er erg veel plezier in te hebben. Rhys Davies doet het ook erg leuk. Verder is het filmtechnisch niet meer dan standaard. Wel is alles gewoon degelijk in beeld gezet. Maar met een nieuwe stijl had ik het toch graag iets anders gezien. Muziek is verder ook niet echt memorabel, al vindt ik de titelsong van A-ha weer een stuk beter dan Duran Duran in A View to a Kill

Verhaal is goed geprobeerd, de actie is en blijft erg goed, maar vooral het proberen van Dalton heeft mij in de tweede kijkbeurt over de streep getrokken voor de halve ster verhoging.

3.5*

Nee, voor mij niet een geslaagde bond. Timothy Dalton overtuigt bij mij niet echt als bond. De bondgirl vond ik slecht acteren. Pluspuntjes zijn gadjets/wapens, en de achtervolging in de sneeuw naar nee. Ik kon deze bond niet waarderen.

Na herziening vind ik dit een van de beste bondfilms, naast die van Connery. Wellicht komt dat omdat Dalton dichter bij de 'originele' bond uit de komt met z'n personage dan Moore of Brosnan.

Deze Bond is een stuk menselijker, en meer een echte 'spion' dan een superheld. Ondanks dat Dalton een serieuze Bond speelt, en dat uitstekend doet overgens, biedt de film nog steeds ruimte voor wat humor, bijvoorbeeld de scènes met Q's gadgets, skiën op een cellokoffer, en de nodige oneliners. Daarbij kent de film nog het nodige aantal actiescènes en dit alles is verpakt in een lekker wegkijkend verhaaltje. Ook leuk om Jeroen Krabbé in deze film te zien.

Naast de Connery Bondfilms is deze zeker een van de beste. De film getuigd van een soort van overgang tussen de humoristische Moore, die van Bond poprcornfilms maakte, en de serieuze Dalton die meer weg heeft van Ian Fleming's originele Bond personage. Die serieuze lijn werdt in License To Kill verder voortgezet.

Jammer dat Dalton maar twee keer Bond speelde. 4*

Timothy Dalton heb ik nooit zo'n geweldige Bond gevonden, Licence to Kill vond ik een van de mindere Bond-films zelfs, zie veel liever Sean Connery of Roger Moore.. Maar deze is een stuk beter. Dalton komt hier beter over en ook de rest van de cast is goed bezig. Leuke actiescenes, zelfs hier en daar een beetje kunnen lachen. Zeker een geslaagde 007-film vond ik.

3,0*

1 van de betere Bond films. Deze had een leuk verhaal en in tegenstelling tot veel andere Bond films had deze ook nog wel goede actie. Dalton speelt goed.

Verder een goede bijrol van Jeroen Krabbé en vind ik dat deze Bond film een paar van de leukste gadgets heeft.

3,5*

Middelmatig.

Hoewel het eerste uur erg goed is, wordt het daarna bijna heel de tijd matig. Het spionage-gehalte maakt plaats voor actie, iets wat het geheel niet ten goede komt. Komt misschien ook omdat ik de woestijn niet echt een aantrekkelijke locatie vind (i.t.t. tot een besneeuwde locatie).

Minpunt aan het geheel is ook dat deze film niet altijd op het lijf van Dalton geschreven is en dat de personages (de badguy en henchman) nogal hol zijn.

Timothy Dalton als James Bond.. Weet niet goed wat te denken van hem. In het begin vond ik hem best wel goed als harde spion, maar in het actiegedeelte komt hij over als een stijve hark. Hij mist ook wat coolheid en ik zie geen womanizer in hem. Als hij al een komische one-liner had, kwam dat ook niet al te best over.

Jeroen Krabbé als bad guy is karikaturaal. De Bondgirl is niet echt knap en acteert lachwekkend slecht. Het personage van John Rhys Davies werd dan wel weer goed neergezet.

De openingscredits zijn weer maar eens erg stijlvol, en worden ondersteund door imo een passende song van A-HA. Ok, ik heb nog maar 11 Bondfilms gezien, dit was totnogtoe het beste, denk ik. De actiescènes zagen er verzorgd uit en Q bezorgde enkele leuke gadgets. De titel is goed gekozen, klinkt goed.

Redelijk, maar ondanks een erg goed begin niet helemaal geslaagd.

3

Vind de reeks consequent redelijk goed tot nu toe. Bijna allemaal van die 3,5 sterren gevallen. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Valt me op dat elk plot bijna hetzelfde is en de films allemaal ontzettend op elkaar lijken. Was in mijn herinnering toch wat gevarieerder allemaal.

maar goed dit is dus eigenlijk gewoon een erg goed gemaakte bond met sterke scenes. Dalton is niet slecht, maar Moore (de humor) en vooral Connery (op eigenlijk elk punt) zijn eenvoudigweg een stuk beter. Verder doet deze film niets onder voor de eerdere films.

3,5 sterren dus weer.

Niet de meest memorabele Bondfilm. Een nogal voorspelbare verhaal.

Wel enkele nieuwe dingen. Ten eerste natuurlijk een nieuwe Bond. Timothy deed dit zeker niet slecht, maar ook niet waw. Ook een nieuwe en jongere Moneypenny. M vond 'k ook verdacht goedgeluimd. Meestal komt hij nogal stijf over, maar in deze film zat hij zelfs te lachen. Ook leuk dat Jeroen Krabbé meedeed al hoorde je toch een Nederlandse tongval.

Het verhaal vond 'k in het begin wel in orde, maar het duurde me wat te lang en m'n aandacht verslapte toch net als het verhaal.

Degelijke Bond, die voldoende vermaakt en zeker niet de slechtste is.

In deze film maakt Timothy Dalton voor het eerst zijn opwachting in een Bondfilm. Het zouden er bij twee blijven voor hem, want hierna speelde hij alleen nog in "Licence to kill". Ik moet zeggen dat ik Dalton niet zo’n geweldige Bond vind. Waar Connery de uitstraling en charme had, en Roger Moore vooral de humor, mist Dalton allebei deze elementen.

Gelukkig heeft de film nog een aantal zaken, die wel goed zijn. Het verhaal is best sterk en Jeroen Krabbé speelt hier de rol van Georgi Koskov, een Russische generaal, die nogal oppervlakkig blijft, maar in ieder geval humor heeft. Verder zit er een hoop goede actie en vaart in de film. De titelsong is ook behoorlijk goed, zoals van de meeste Bondfilms uit dit tijdperk.

Kortom zeker geen slechte Bondfilm en dat ondanks Dalton, die wat mij betreft tot nu toe nog altijd de slechtste Bond ooit is.

3,0*

Ook deze dus opnieuw bekeken, en blijf ook bij m'n eerdere commentaar/

Toch er nog even op wijzen dat van alle Bond-acteurs Timothy Dalton voor mij de minst goede keuze was voor de rol, het heeft trouwens niet veel gescheeld of hij had nooit de rol van Bond gespeeld, de acteur die als eerste op het lijstje stond om ook in deze en de volgende film Bond te vertolken was... Pierce Brosnan.

Maar hij zat contractueel vast aan andere projecten en kon zich niet vrijmaken voor de rol, wat hij 2 filmen later wel zou doen.

Ik heb sinds ik Wuthering Heights heb gezien een enorme zwak voor Dalton, maar als Bond overtuigd hij niet echt. Ook de Bond Girl is nu niet bepaald een dame in nood. Wat wel weer leuk is Krabbe als Russische schurk. Maar hier blijkt dat het verhaal de schurk geen goed doet. Zijn er nou 1 of 2 of toch 3 schurken en wat willen ze nou precies. Het blijft erg rommelig, maar de actie is voor de jaren 80 geweldig. vooral de reuze slalom in een chello koffer Al blijft het er in 2012 erg amateuristisch uitzien. Nee Dalton is het niet en staat bij mij op de een na laatste plaats in de Bond top 6.

Nadat Roger Moore een waardig afscheid kreeg met A View to a Kill werd er een nieuwe Bond gevonden in ene Timoty Dalton. Ik ben blij dat Moore eruit gekieperd is. Niet alleen omdat 7 films net wat teveel is, ook omdat de beste man nu toch echt te oud werd. Dalton nam zichzelf voor om de rol van James Bond iets wat serieuzer aan te pakken. Waar Moore zichzelf onderscheidde van scherpe woordgrapjes en charismatische opmerkingen richting de vrouwtjes, is Dalton meer van de serieuze blikken en vooral meer diepte te geven aan het karakter James Bond (die tot voorheen inderdaad vrij weinig menselijke trekjes vertoonde). Gelukkig is John Glen wel van de partij.

Op het eerste gezicht zou je dus zeggen dat The Living Daylights een wat serieuzere film gaat worden. En dit komt eigenlijk al terug in het pre-title filmpje. We zien Dalton landen op een eilandje waar zich een realistische plotje ontwikkeld met de nodige spectaculaire, maar wederom realistische actie. Compleet anders dan in A View to a Kill dus. Het voelt allemaal wat harder aan. Wel vind ik de bondtune met de keiharde bass er doorheen wat tegenvallen, maar ach. De Bondsong is alleraardigst maar zeker niet memorabel.

Als de film eenmaal begonnen is, vind ik al snel duidelijk worden dat Maibaum en Glen de film echt hebben aangepast naar Dalton (of misschien is het wel andersom), maar de film voelt zoveel grauwer aan als zijn voorganger. Het lijkt bijna alsof films als Octopussy gewoon musicals zijn in vergelijking met deze film. Ik vind echter wel dat Dalton teveel de serieuze kant opgaat. Humor lijkt niet aan hem besteed en enig charisma ontbreekt ook. Terwijl Fleming juist Bond omschreef als een charismatische agent met de nodige humor. Dalton past dus niet echt in dat beeld van Bond, maar voelt meer aan als een koele huurmoordenaar die je in standaard actiefilms tegenkomt. En dat is toch jammer. Het probleem is eigenlijk dat Dalton totaal niet karakteristiek of onderscheidend is.

Dit geldt eigenlijk wel voor de complete cast. De bondgirl is ook niet echt iemand die je nog bij zal blijven, en ook John Doe-Baker laat geen verpletterende indruk achter. Dat schiet natuurlijk ook allemaal niet op als je een deel wilt maken van een lange serie. De film raakt zo snel in de vergetelheid. Oja schijnt dat Jeroen Krabbé er ook nog inzit, maar dat realiseer je enkel en alleen omdat het een Nederlander is. Waarom deze man gecast is als Russische aristocraat is mij een groot vraagteken. Is er dan niemand goed? Jawel, want Nacros is echt zo’n badguy die je bijna gelijk kunt plaatsen aan 007, terwijl je bij heel veel badguys het gevoel had dat het een paar simpele gasten waren. Het is een beetje een blonde 007 eigenlijk.

Dat de actie ondertussen wel een dikke rol speelt is duidelijk. Met een fantastische auto achtervolging, een heel vet gevecht in en achter een vliegtuig, sneeuwscene en ontploffende teddyberen zorgen ervoor dat dat wel goed zit, en ook typisch Bond blijft. Het verhaal is ook weer goed (Maibaum), maar toch heb ik als kijker wel wat vraagtekens. Zo snap ik niet waarom Whitaker de viool kocht. Uiteindelijk zorgt dat er enkel voor dat je de MI6 achter je aankrijgt en allerlei pottenkijkers, terwijl dat toch makkelijker had gekund? Toch moet ik zeggen dat het allemaal wel spannend was. Alhoewel het IJzeren Gordijn al bijna gevallen is ten tijde van deze film, werkt het hele KGB spelletje nog perfect en is goed uitgewerkt.

Uiteindelijk lijkt vooral de cast de film parten te spelen, maar misschien is dat ook aan de schrijvers te danken. Het valt dan ook niet mee want van Moore naar Dalton is een lastige overgang. Bepaalde woordgrapjes komen zo zeer slecht uit de verf, en omdat men met The Living Daylights meer de kant van thriller is opgegaan is het resultaat allemaal wat minder onderscheidend ten opzichte van andere Bond films. Terwijl dat eigenlijk niet helemaal terecht is. Hopelijk raakt het team en de cast wat beter op elkaar ingespeeld voor de volgende Bond film, want daar mag Dalton wederom aantreden.

Goeie film waarin James Bond een Russische overloper van de KGB helpt om de grens over te steken. Een redelijk onderhoudend plot en het wordt allemaal net wat minder larger than life gehouden (dat geldt ook voor de actie en schurken). Timothy Dalton zet zijn James Bond wat menselijker neer en uiteraard is het ook leuk om 'onze' Jeroen Krabbé te zien als één van de villians.

Dit is de eerste Bond film van Timothy Dalton en deze Bond film is zeker geen slechte Bond film.

Timothy Dalton speelt een hardere serieuzere Bond dan Roger Moore de humor van Roger Moore is bijna weg uit deze film af en toe komt het nog terug bijvoorbeeld tijdens de achtervolging met Bonds nieuwe Aston Martin maar over het algemeen zet Timothy Dalton een erg harde en serieuze Bond neer en is deze film een stuk serieuzer dan de Moore films. In deze film overtuigd Timothy Dalton aardig in zijn rol als 007 in Licence to Kill vind ik Dalton irritant maar in deze film kan hij er mee door.

Maryam d'Abo als Kara Milovy acteert goed, Jeroen Krabbé als Georgi Koskov doet het ook goed, dat valt niet te zeggen van Joe Don Baker als Brad Whitaker. Joe Don Baker komt irritant over, wel leuk is Andreas Wisniewski als Necros die elke keer het zelfe liedje luistert op zijn walkman en dit liedje kom ook veel instrumentaal terug als Necros in beeld is.

Het verhaal vind ik erg goed alleen had het allemaal wel wat beter uitgelegd mogen worden, In het begin van de film is het nog aardig te volgen maar aan het eind word het toch allemaal wat onduidelijk wat Whitaker en Koskov van plan zijn en wat het opium en de diamanten er mee te maken hebben Het word zo snel uitgelegd in de film dat je het voor de eerste keer niet snapt.

De actie scenes zijn in deze film weer goed. In de openings scene zien we drie agenten waaronder 007 een oefening houden op Gibraltar het is zeker leuk om agenten te zien oefenen en natuurlijk gaat er weer wat mis tijdens de oefening.
Wat later in de film krijgen we de Aston Martin achtervolging , Bond onstnapt met Kara en Bond haalt met zijn auto weer leuke stunts uit. Het leukste stuk vind ik het gedoe in het vliegtuig aan het eind van de film want bijna alles gaat mis wat er mis kan gaan, Het beste stuk is het gevecht tussen Bond en Necros

Dit is de Laaste Bond film van John Barry die voor de laaste keer liet zien hoe je een Bond soundtrack moet componeren. The Living Daylights is een van zijn beste Bond soundtracks. Aan het eind van de film heeft John Barry een Cameo als orkest dirigent.

The Living Daylights is een leuke James Bond film.
3.5 ster voor deze film

Het debuut van Timothy Dalton is een Bondfilm waar de nadruk meer op snufjes wordt gelegd. De film oogt spectaculair, de scene met de Aston Martin op het ijs deed me enigszins denken aan de jaren '90 actie en van begin tot eind is deze film een goede wegkijker. Meer snufjes maar minder humor, maar nog altijd vermakelijk.

Yes! Eindelijk ben ik toegekomen aan mijn favoriete Bond-vertolker: Timothy Dalton. Niet zo charmant als Connery en lang niet zo clownesque als Roger Moore, maar zoveel malen stoerder dan beiden. Dalton's Bond is de ultieme antiheld. Een hart van goud, maar zo knorrig en sarcastisch. Zijn Bond doet wat hij moet doen, maar zal er weinig plezier uithalen en doet het constant met een hoop knorrigheid. Ik houd van deze Bond.

De film zelf bevat een fijne combinatie van spectaculaire actie, leuke personages en interessante settings. Fijn om na het saaie Amerika uit A View To A Kill weer heen en weer te reizen tussen woestijn en sneeuw. Ook Bondgirl Maryam D'Abo doet het erg goed en speelt een personage dat niet de hele tijd gered hoeft te worden. Sterker nog, buiten het feit dat Dalton een heel ander soort Bond is, ligt de nadruk in deze film veel minder op wat voor playboy hij voor de vrouwen is, dat bevalt me toch ook een stuk meer.

Op naar License To Kill, die in mijn hoofd nog steeds een van de hardste Bondfilms was. The Living Daylights (gaaf introlied ook!) beviel me echter ook nog steeds prima.

"Whoever she was, I must have scared the living daylights out of her."

Timothy Dalton's debuut als Agent 007: James Bond. De regisseurs hadden een erg lange lijst van eerdere keuzes die het niet hebben gehaald: Sam Neill, Pierce Brosnan (die het later is geworden), Christopher Reeve, Mel Gibson, Mark Greenstreet, Lambert Wilson, Antony Hamilton, Finley Light, Andrew Clarke en Sean Bean (die tegenspeler van Brosnan is geworden). Tevens is dit de allerlaatste James Bond-film met muziek van John Barry. De openingstitels van A-ha zijn mijn persoonlijke favoriet.

Agent 007 krijgt de opdracht om Koskov, een hoofd van de KGB, naar de Britse inlichtingendienst te brengen. De KGB is van plan om alle spionen in te zetten om de rust tussen Oost en West te verstoren. Het plan is om de hele 00-afdeling te vernietigen. En dan is er nog de celliste die zich voordoet als sluipschutter met de opdracht Koskov neer te halen. Bond raakt in een spel waar niets is wat het lijkt.

Dalton is een erg goede bond, eigenlijk wel de beste samen met Connery. Jeroen Krabbé deed het goed als het hoofd van de KGB, zijn Nederlandse accent dat voor een Russisch accent moest doorgaan vond ik bijzonder grappig. Verder ook leuk dat John Rhys-Davies mee doet als een Rus, ik kon er niets aan doen maar ik moest telkens denken aan zijn rol in Raiders , "INDIE INDIE!". Goed acteerwerk.

Een erg sterk verhaal. Je weet totaal niet wat er verder gaat gebeuren en het is niet zo voorspelbaar. Dat zijn de beste spionage-films. De stunts waren allemaal goed en de actie zag er op een paar gedateerde shots na helemaal perfect uit. Erg grappig dat de gadgets van Philips waren.

De muziek van John Barry vind ik de beste Bond-score. Hierna heeft niemand Barry kunnen overtreffen en Barry's eerdere werk vind ik ook net wat minder. De titelsong van A-ha past ook erg goed bij Barry's score en vind ik de beste Bond theme-song ooit.

Al met al een hele sterke Bond en naar mijn mening ook de allerbeste tot nu toe.

een van de eerste actie films die ik zag.

dat maakt indruk jong jochie.

ik weet het niet de beste bond vertolker.maar wat heb ik genoten.

vandaar 4 sterrren

Als ik The Living Daylights vergelijk met de voorgaande Bond-films, dan merk ik wel dat de filmmakers steeds meer mogelijkheden kregen om de films over de Britse geheime agent spectaculairder te maken.

En met de komst van Timothy Dalton wordt het personage, een stuk serieuzer. In Dalton’s vertolking van het door Ian Fleming bedachte personage zie ik dat James Bond emoties, zoals verdriet en agressie laat zien. Het gaat gelukkig niet ten kosten van Bond’s humor, gevatheid en charisma en daarom vind ik het ook geen slechte verandering. Timothy Dalton is wat mij betreft echt een perfecte james bond ze hebben een hele goede keus met hem gemaakt, en je ziet ook dat hij zeker wel een goede acteur is.

De door John Glen geregisseerde film is daarom ook erg vermakelijk. Er is geen overvloed aan spektakel, maar de spectaculaire momenten die er zijn mogen er wezen. Tijdloos topvermaak

Heel aardige Bond, en altijd al één van mijn favoriete geweest.

Het is wel een verademing na Moore weer eens naar een echte 00 te kijken (op For Your Eyes Only na dan) die ook geloofwaardig is als geheim agent. Dalton is een redelijk acteur en weet een veel serieuzere en hardere kant van Bond te tonen, al mist hij wel wat charme en persoonlijkheid, en daar wringt het voor mij een beetje. Brosnan zou daar later overigens op doorgaan, maar wel met die charme en een vleugje humor erbij, maar tot die tijd Dalton dus, die zijn best doet, geloofwaardig is in de actiescènes, maar ook zich niet helemaal op zijn gemak voelt als hij one-liners moet spuien. En juist in smoking voelt het allemaal wat onnatuurlijk aan bij hem. Dalton zou geen Dom Pérignon '76 bestellen, eerder een biertje in een bruine kroeg. En juist dat stijlvolle vind ik wel bij Bond horen.

De schurken zijn wisselend. Krabbé is me net iets te extravert om serieus genomen te worden (terwijl de toon van de film dat wel is) maar Rhys-Davies (net als Sean Bean uit Goldeneye later één van de negen leden van The Fellowship of the Ring) en Baker als Whitaker overtuigen wel. Die laatste kwam me toch bekend voor en ik had wel een idee waarvan maar dat leek me sterk, en bij het nazoeken bleek het wel degelijk Jack Wade van de CIA in Goldeneye te zijn. Grappig. En Jeroen Krabbé is overigens niet het enige Nederlandse tintje, want Bond-meisje d'Abo heeft een Nederlandse vader, alleen acteren kan ze niet.

De plot is prima, veel meer in de realiteit geplaatst en af en toe lijkt het op een spionagethriller. Daarnaast zijn de locaties afwisselend en best mooi. Wenen en Tangiers zijn dat altijd, maar Afghanistan is ook eens leuk om te zien, sowieso in die jaren 80 dat de Afghanen flinke wapenleveringen van de Amerikanen kregen (al laat men dat nergens zien). Wel duurt de film iets te lang en is hij op momenten wat traag waardoor ik nog wel eens op mijn klokje keek. Wel is de actie goed, zowel helder in beeld gezet, nergens over the top, rauw en hard en vaak ook spannend. Het themalied is aardig, een beetje in dezelfde stijl als die van Duran Duran, maar haalt nergens dat niveau. Verder weinig op aan te merken. 3,5* blijft staan.

The Living Daylights

Na zeven films met Roger Moore werd het tijd voor een ander soort Bond. Harder en realistischer zonder de belangrijkste kenmerken van een Bondfilm uit het oog te verliezen. Bondgirls, exotische locaties, Q, de technische snufjes, excentrieke bondschurken etc. Het is allemaal gebleven. Timothy Dalton moet het stokje van Roger Moore overnemen en na een soort haatliefde verhouding bij eerdere herzieningen ben ik Dalton steeds meer gaan waarderen. Nu kan ik zeggen dat ik zelfs een klein beetje fan van de man ben. De oneliners komen er nog steeds beroerd uit maar in de actiescènes komt hij tot zijn recht. Het harde en realistische is zeker gelukt.

De grauwe sfeer van The Living Daylights bevalt me wel en het verhaal is goed bedacht. Bond moet assisteren bij de overloop naar het westen van een KGB-officier, generaal Koskov (Jeroen Krabbe). Wanneer het lijkt alsof Koskov weer in handen is gevallen van de KGB gaat Bond samen met de vriendin van Koskov, Kara Milovy (Maryam d’Abo), op onderzoek uit. Dat niets is wat het lijkt in deze film is een understatement. Het is leuk om John Rhys-Davies te zien en hij is geweldig als generaal Pushkin, alleen is het jammer dat er te weinig met hem wordt gedaan. Joe Don Baker is ook goed als wapenhandelaar Whitaker. De locaties zijn goed gekozen en het is altijd mooi om in een Bondfilm sneeuw en ski/auto/cello achtervolgingen te zien. Wenen, Tanger, Pakistan, de Mojavewoestijn in de VS, aan schitterende locaties geen gebrek. d’Abo is wat vlakjes en saai als bondgirl maar kan wel acteren en dat is ook wel eens anders geweest bij Bondgirls. Jeroen Krabbe weet niet te overtuigen als Koskov en echt dreigend wordt hij niet. Wel een dikke pluim voor Andreas Wisniewski als Necros, een handlanger van Koskov.

The Living Daylights is een Bondfilm in een nieuw jasje en klaar voor een nieuw tijdperk. Harder, realistischer, met minder humor maar met voor de rest alles wat een Bondfilm moet hebben en waarom de reeks na ruim vijftig jaar nog zo populair is.

Leukste Bond girl eigenlijk uit de hele reeks. Zoiets als dat je cutie buurmeisje op het conservatorium studeert. Dalton wel erg serieus met een bijna Shakespearean voordracht, en ach... zag ik 'm nou echt hand-in-hand lopen met d'Abo? Maar leuk verhaal. Krabbé geeft met z'n maniertjes en dictie ("Bwaah") een wel erg Hollandse, oubollige interpretatie van wat een doortrapte Russische officier met een eigen agenda moet voorstellen. Afknapper van hier tot aan Lutjebroek. Sterke filmscore mede door A-Ha.

Toen ik The Living Daylights voor het eerst in de bios zag, was ik reuze benieuwd hoe de nieuwe Bond er zou uitzien. Na A View To A Kill met de veel te oude maar altijd sympathieke Roger Moore was het hoog tijd voor een nieuw gezicht.

En als we in de openingscène eerst twee collega's van Bond te zien krijgen is het nog even spannend wie hem zal zijn. Tot we Timothy Dalton in de camera zien kijken met zijn scherpe blik, donker haar en ruige uitstraling. Ik wist meteen dat het goed zat met deze nieuwe Bond.

Naast zijn ruige en knappe uiterlijk had Dalton ook nog mee dat hij een erg goede karakteracteur is die zich op het toneel al bewezen had als klassiek geschoolde acteur. Als we toch kritisch willen zijn zouden we kunnen opmerken dat lollige oneliners hem niet zo goed liggen, daar waren Connery en Moore veel beter in. Maar met Dalton werd een stap terug gezet naar de Bond van Fleming, echter zonder de 'fun' van de Bondfilms uit het oog te verliezen (iets waar George Lazenby en later Daniel Craig zich wel schuldig aan zouden maken).

Alles in deze Bondfilm straalt een heuse spionnagesfeer uit en het verhaal zit heel goed in elkaar. Bond is zijn oversten steeds een stapje voor: hij schat juist in dat Kara Milovy (gespeeld door Maryam d'Abo) geen beroepsmoordenaar is en dat generaal Pushkin (John Rhys-Davies) onschuldig is aan de moord op de 00-agenten.

Maryam d'Abo is zeker niet de mooiste Bondgirl ooit en ze speelt eigenlijk maar een dom gansje, maar het is wel verfrissend om een Bond te zien die zich voor de verandering eens aan één vrouw houdt. De romantische scènes tussen Dalton en d'Abo zijn erg overtuigend en zelfs vertederend.

Jeroen Krabbé speelt zijn rol als Georgi Koskov die doet alsof hij naar het Westen wil overlopen en die in feite generaal Pushkin valselijk de schuld in schoenen wil schuiven met enige humor. Ook Joe Don Baker zet zijn rol als wapenhandelaar Brad Whitaker nogal luchtig neer. Andreas Wisniewski is indrukwekkend als Russische huurmoordenaar Necros die middenin een vergadering van MI6 met ontplofbare melkflessen gooit en Koskov onder de neus van de Britse geheime dienst komt ontvoeren.

De muziek van John Barry is weer top in deze film! De vele actiescènes zijn erg leuk, vooral de openingsscène tijdens de 00-training , de achtervolging met de wagen op het ijs, de ontsnapping in de cellokist, het gevecht tussen Bond en Necros in de touwen aan de achterklep van het vliegtuig...

Timothy Dalton is na Connery mijn favoriete Bondacteur en ik had hem graag in wat meer Bondfilms willen bewonderen. The Living Daylights is één van mijn favoriete Bondfilms (samen met From Russia With Love, Goldfinger, Licence To Kill en Golden Eye). Timothy Dalton deed wat Daniel Craig vandaag de dag tracht te doen: een meer serieuze Bond neerzetten... en hij deed het naar mijn mening beter.

Dalton was de eerste Bond die ik zag en daardoor heb ik altijd een zwak voor hem gehouden, maar bij herziening van The Living Daylights valt me op dat de man wel érg serieus kijkt en doet. Dat Bond een herstart nodig had na de knipogende Moore begrijp ik wel, maar Dalton is dan weer het andere eind van het spectrum.

In zijn eerste Bond neemt hij het op tegen een Russische generaal (een bijzonder matige Krabbé), diens gevaarlijk ogende henchman Necros (goede rol!) en een Amerikaanse wapenhandelaar, de onvermijdelijke Joe Don Baker. Aan zijn zijde strijden de bijzonder schone d'Abo en ja heus de Moedjahedien, dat waren nog eens tijden. Het evil masterscheme is verder helaas niet zo bijster interessant moet ik zeggen.

Actie dan. Ja, dat is er wel, met als absolute hoogtepunten een achtervolging op het ijs en in de sneeuw en een knokpartij hoog in de lucht, hangend uit het ruim van een vrachtvliegtuig. Dit soort scenes maken van The Living Daylights toch een behoorlijke Bondfilm, al doe ik er wel een halfje af naar 3,5*.