The Living Daylights (1987)

Opnieuw gekeken op bluray. Even wennen om na 7 James Bond films met Roger Moore weer een nieuwe 007 te zien, maar het werd wel hoog tijd, want de Moore films dreven wel steeds verder weg van hoe ik James Bond zie. Stijlvol, cynisch, gevat en rauw. Roger Moore zijn versie ging steeds meer richting een clown en de man raakte ook behoorlijk op leeftijd, al vond ik hem echt wel een waardige 007 in de meeste van zijn films. Maar Bond moet het niet alleen van humor en gekke fratsen hebben. Ik wil ook een genadeloze geheim agent zien die de wereld moet redden.

Timothy Dalton wordt door velen gezien als 1 van de minste vertolkers van Bond, volgens mij vaak na Lazenby als de slechtste. Waar dat bij Lazenby terecht was, daar vind ik dit bij Dalton absoluut onzin. Ik vind hem geweldig in zijn rol. De humor is flink teruggeschroefd (en eerlijk, op dat vlak blinkt hij ook gewoonweg niet uit), maar hij is wel veel meer volwassen en bruter. Maar buiten dat heeft Dalton wel een bepaalde charme die past bij zijn vertolking.

The Living Daylights zit gewoon goed in elkaar. Ik vind het Russische sausje heerlijk, iets wat in de jaren 80 nog goed kon. De Russen zijn toch altijd prettige vijanden in deze reeks, vol met foute generaals en hulpjes. Het begint allemaal erg sterk, met de 00-training in Gibraltar, waar 2 geheim agenten sterven. Bond heeft het gezien en gaat er achteraan. Echt een geweldige achtervolging, waarbij Dalton meteen naam maakt. Daarna volgen nog hele goede delen in Bratislava, Engeland (met de prima scene met de melkboer), Wenen (sublieme achtervolging over ijs en sneeuw), Marokko en Afghanistan. Dat laatste deel met de assistentie van de nomadengroep is bijzonder aangenaam, helemaal met de grote veldslag richting het einde, inclusief een fantastisch gevecht in en om het vrachtvliegtuig.

De cast is wel even wennen. Dalton is nieuw, maar ook Moneypenny is even wennen in de nieuwe vorm. Gelukkig is Q nog altijd een constante en vertrouwde factor. Geestige scene van hem. De Bondgirl Kara Milvosky (gespeeld door Maryam D'Abo) vond ik wel interessant, zonder dat ze echt een beeldschone vrouw was. In de reeks hebben heel wat mooiere vrouwen gezeten, maar haar band met Bond is wel vrij aardig uitgewerkt. Ook geinig om Jeroen Krabbé in de film te zien, maar zijn rol was niet echt memorabel.

Ik heb me ieder geval erg goed met de film vermaakt (ook met een erg fijne themesong van AHA), veel meer dan de laatste titels van Moore en kijk erg uit om License to kill binnenkort opnieuw te kijken.

4* stonden en blijven staan.

Een redelijk goed Bond-avontuur met mooie lokaties en minstens één geweldig gechoreografeerde achtervolging in de sneeuw met de cello. Maar Timothy Dalton blijft voor mij toch altijd een passant in de rol van 007 (hoewel hij het hier prima doet), de schurken zijn weinig indrukwekkend en Maryam d'Abo heeft een bepaald lustremmende werking op mij, dus ik kan hier gewoon niet warm voor lopen.

Nieuwe Bond, nieuwe kansen. Ik kan niet echt meer zeggen dat ik een favoriete Bondacteur heb. Ik had altijd wel een zwak voor Moore, maar hij was over de houdbaarheidsdatum heen in zijn laatste films en op een gegeven moment gaat zijn enigszins clowneske Bond (in Octopussy letterlijk) irriteren. Wat dat betreft is het prettig om Daltons serieuzere Bond te zien. Een ander voordeel: Dalton deed zijn eigen stunts, waardoor het aantal blauwe schermen waar ik me altijd flink aan kan ergeren flink is teruggeschroefd.

Verder volgt de film redelijk de formule: technische snufjes (van Philips!), een Aston Martin vol trucs (haast nog meer dan in de meeste andere Bond films) en natuurlijk een Bondgirl. Zeker geen topactrice, en ook niet de mooiste Bondgirl, maar ik heb altijd wel een zwak voor haar personage gehad omdat ze cello speelt. En de romance komt wel redelijk overtuigend over.

Wat muziek betreft, één van de betere soundtracks, al is de titelsong niet mijn favoriet. De beelden van Afghanistan zijn af en toe zelfs mooi om te zien. Het plot is redelijk, maar kampt een beetje met het probleem dat er geen echte hoofdschurk is. Is het nu Koskov of toch Whitaker? Jammer voor Jeroen Krabbé, maar geen van beiden komt ook echt charismatisch over.

Niet geweldig, maar in ieder geval een stuk beter dan de voorganger met Moore. 2,5*.

Zin in een oude Bond-film, ditmaal: The Living Daylights. Beginnende met een mooie actiescène, alles natuurlijk enigszins met een knipoog. Daaropvolgend: A-ha. Gaaf lied. En dan verschijnt 'onze' Jeroen Krabbé, hopelijk in een sterke vertoning. Maar helaas, het niveau van de film keldert door Krabbé's tenenkrommende nep-acteren naar een zeer bedenkelijk niveau. En ook Miss Moneypenny acteert erg matig. Echt zondejammer voor een Bond-film. Krabbé is misschien goed in theaterrollen waarin 'gemaakt' acteren de norm is, op het witte doek hoort hij niet thuis. Hoe kon men zo stom zijn, Krabbé in deze rol te plaatsen. On-be-grij-pe-lijk.

Ik heb deze destijds als jochie gezien in de bios en heb er toen erg van genoten. Het ietwat omslachtige plot ontging me wat maar ik kon Maryam D'Abo wel waarderen (weinig van gezien sindsdien, behalve de prima sci fi tv-film Something Is Out There) naast de nodige vondsten (die tunnel voor overlopers bijvoorbeeld) en een aantal spannende scenes. Voor de hedendaagse, verwende kijker zal de actie in Living Daylights, afgezien van de mooie stunts met het transport vliegtuig, weinig indruk maken. Toch mag gezegd worden dat de actiescenes veel beter in elkaar zitten en wat meer realisme leveren. Dat geldt ook voor de performance van Dalton, die Bond meer een man van vlees en bloed maakt, met ook frustraties en angsten. Nadeel is wel weer dat de oneliners uit zijn mond doodvallen, waar een Roger Moore toch meer een treffende blik met pretoogjes ten beste kon geven. Niet dat Dalton nooit gevoel voor comedy heeft, kijk maar naar zijn geweldige performance in het laatste seizoen van de onvolprezen serie Chuck. Qua locaties maakt vooral Afghanistan indruk maar echt prachtige sets zoals in sommige andere Bond films krijg je hier niet. Ik heb dit ooit de beste Bond film gevonden maar neig nu weer naar The Spy Who Loved Me, vooral vanwege dit laatste. Maar heb wel zin gekregen in License to Kill, die ik ook in de bios zag 2 jaar later en die toch wel bijna ontplofte van de stunts voor die tijd, in de nasleep van de vele 80s actieknallers van die tijd. Maar zoals gezegd we zijn verwend tegenwoordig...

De soundtrack behoort tot 1 van de betere, met 2 mooie songs voor de prijs van 1: naast Living Daylights van A-Ha krijgen we Crissie Hinde & The Pretenders te horen met If There Was A Man.

Eindelijk deze

film is 100 x keer beter

dan A view to a kill

excuseer mij hoor met alle respect

Timothy Dalton is erg charmant

en de rol past hem als gegoten

James Bond wordt eindelijk eens een

keer niet neergezet als rokkenjager

wat in vorige films wel extreem was

vond ik persoonlijk

je zit ook niet geïrriteerd tijdens

deze film op de klok te kijken,

terwijl dat met A view to a kill wel zo was!

Het verhaal is spannend,

Elke stunt is weer spectaculair goed

uitgevoerd

Die stunt met die autoachtervolging de

Aston Martin en de gadgets

blijft het hoogtepunt

Redelijk goede reacties hier, maar ik kan hier helaas niet in mee gaan. Ik vond het een zeer matige Bond film. Redenen zijn simpel : een nieuwe James Bond die alvast op mij geen indruk weet te maken. Totaal geen charisma en ook niet overtuigend voor de rol van Bond. Daarnaast is het verhaal wat aan de saaie kant met weinig aandacht voor wat humor en weten de actiescènes ook niet te boeien. Sommige scènes zagen er ook niet goed uit...ik denk aan de scène met het vliegtuig en de auto die eruit komt. Zwak gefilmd.
Jeroen Krabbé vond ik een lachertje als slechterik en ook de bondgirl Maryam d'Abo kwam niet goed uit de verf. Tja...ik vrees nu ook voor de volgende Bondfilm met Dalton.
5/10

Meteen héél anders dan de Bond-films met Moore, en in feite nog wel op een goede manier. Het is wat serieuzer en duisterder allemaal. Paradoxaal genoeg is dat ook een minpunt voor mij; de film neemt zichzelf wel erg serieus en een grapje kan er niet echt vanaf. Met een goed plot zou dat allemaal nog wel prima zijn, maar het verhaal is helaas erg vergetelijk. Weer de Russen, weer wapenhandel, blabla. Er zitten ook betrekkelijk weinig toffe actie-scènes in. Het is veruit de traagste Bond-film die ik tot nu toe heb gezien. Dat allemaal tesamen maakt het niet tot een hele vermakelijke zit. Wèl een positief punt: Timothy Dalton. Erg ondergewaardeerde Bond, vind hem hier heel goed spelen. Hji past veel geloofwaardiger in de rol dan Moore.

Een degelijke Bond die niet echt sprankelt. Het verhaal is vrij simpel en de schurk wordt gespeeld door een Nederlandse man die nogal aan overacting doet. De celliste vind ik wel een intrigerende dame en het samenspel met de heer Dalton is aardig om te zien. Qua locaties vind ik Afghanistan vrij origineel in de context van James en het gewelddadige intermezzo daar is best oké.

Echt bijzonder mooi of spannend wordt de film toch niet en het ontbreekt de nieuwe James Bond aan een portie flair.

Prima Bondfilm met Timothy Dalton voor het eerst als Bond. Gezien we nog steeds vertoeven in het Koude Oorlogtijdperk opnieuw met de onvermijdelijke Russen (al heb je er ook nog met Brosnan). Het blijft een geliefkoosde tegenstander voor de Bondfilms. Op zich niets mis mee. Dalton begin ik meer en meer te appreciëren als Bond, jammer dat hij zich slechts 2x kon bewijzen.

Het verhaal is redelijk en de film houdt een goed tempo aan. Zelfs een ware romance in Wenen met Maryam d'Abo. Voor mij persoonlijk wel een erg knappe Bondgirl al houdt het daar wel op. Ook Jeroen Krabbé was erg irritant. Gelukkig maken de actiescènes veel goed. De Aston Martin met zijn snufjes, de openingsscène in Gibraltar, zelfs het verrassende Afghanistan, het mocht er allemaal zijn.

De Dalton films zijn voor mij diegene die bij de top horen, en niet zo zeer vanwege het feit dat ze veel beter zijn dan de rest, maar vanwege de passende Bond vertolking van Dalton die voor mij het best bij een Bondfilm aansluit en het feit dat dit de ultieme Bond-films oude stijl zijn. Hij is inderdaad zakelijk en minder humoristisch, zonder gelijk richting Mission Impossible te neigen, maar de humor en dynamiek is in deze film gewoon in balans. Dit is een van de allerlaatsten die het echte traditionele Bond gevoel heeft, de hele stijl wordt hierna voor mijn gevoel een beetje verpest. Het verhaal is tevens een stuk realistischer dan steeds die extremen dingen die de superschurken in voorgaande films voorelkaar speelden, het werd steeds extremer en ongeloofwaardiger. Voor mij persoonlijk een topper die alles van een echte Bondfilm heeft, terug gaat naar de essentie en eigen identiteit toont. Tevens ook gewoon lekker om te kijken, ga ff bier halen en je hebt niet echt iets gemist .

De nieuwe James Bond die na Roger Moore de kans kreeg en naar het schijnt de rol al voor Moore aangeboden kreeg maar zich toen te jong achtte. Een film overigens die mij vroeger nooit heel erg kon bekoren, mede door de switch van acteur en ik toch altijd nog Connery in het hoofd had, maar ook omdat de film overal een beetje tegenvalt.

Behoorlijk gaat de film anders nog wel van start met actie en spektakel op de Rots van Gibraltar. Het verhaal met de overloper is ook aardig, net als de pogingen hem terug te halen door Necros. Het gevalletje van dubbelverraad is ook aardig, nadeel is wel dat het al heel snel duidelijk dat Georgie dubbelspel speelt en niet slachtoffer van de situatie is. Afghanistan, Russen, wapenhandel, het is de eind jaren '80 in de notendop.

En het moet gezegd worden dat de film best een goede indruk maakt met de titelsong van A-ha en nog een nummer van The Pretenders, en vooral de verschijning van Dalton als fris, energiek en een fijn soort jongensachtige charme. En de nieuwe Miss Moneypenny mag er ook zeker zijn. Het zijn pluspunten die tegenover jammerlijke dingen staan zoals d'Abo die ik niets bijzonders vind hebben, noch een noemenswaardige tol vertolkt soms zelf dom. En zo zijn er veel kleine dingetjes die de film op een gegeven moment niet goed doen, te beginnen zo ongeveer bij de Vantage op het ijs met de kolderieke achtervolging. Zo is de eindfase ook allerminst sterk nog logisch. Wat zit ze allemaal te doen achter de knuppel van het toestel? Dan de ultra moeilijke ontsnapping uit het toestel, want er is geen ruimte om te landen, toch komen.ze met de jeep op iets van een weg of landingsbaan neer en rijd en rijden ze weg met alleen maar geplaveid wegdek in het zicht. Oh...en dan nog het ontploffende toestel terwijl de tanks leeg zijn. Het zijn allemaal van die kleine dingetjes die ronduit dom zijn en overal de kwaliteit van de film onderuit halen

Super is The Living Daylights dan ook niet te noemen, een degelijk debuut voor Dalton wel, en vermakelijk is het allemaal wel. Tippen aan zijn opvolger kan The Living Daylights niet, maar beter dan het gros van de Moore reeks is hij wel.

Na de grappen en grollen van Moore als Bond is het met Timothy Dalton meteen een stuk serieuzer. Ik moet eerlijk zeggen dat bij de vorige herziening van de gehele Bond reeks Dalton m'n minst favoriete Bond acteur was. Na deze film moet ik deze mening bijstellen, al moet ik 'Licence to Kill' nog wel weer herzien. Alhoewel Dalton niet de humor van Moore heeft en de charmes die Connery had, is het hem wel gelukt om een eigen interpretatie te geven van James Bond. Deze film is meteen een stuk harder en rauwer, iets wat we later met de films van Craig ook voorgeschoteld kregen.

De film kent een aantal sterke scènes. De technische snufjes van de auto zijn altijd leuk, verder bevat de film ook een spectaculaire achtervolgingsscène in de sneeuw (inclusief een cello!) en het einde in het vliegtuig is ook uitermate vermakelijk.

Het niveau van de acteurs is ook prima te pruimen, al kan Maryam d’Abo me als Bondgirl niet overtuigen.

Halfje verhoging, eigenlijk is dit een prima Bondfilm

Timothy Dalton is voor mij de beste James Bond. Waarom, zijn uitstraling hoe hij zich voorstelt, zijn ogen vertellen veel, 'een dodelijke spion met een Licence to Kill'' Connery had charme maar miste de killer ogen, uitstraling die Dalton heeft.

Tel daarbij een realistisch verhaal, en je hebt een James bond film die starte met een frisse wind en de knullige komische bond films van Moore achter zich laat.

Actie scenes waren verzorgd, cool en paste bij de film. Hoogtepunt voor mij blijft de auto achtervolgingsscène op de Alpen en op het ijs En dan als afsluiter met een muziek instrument, een cello met de bond- girl naar Oostenrijk glijden!

Jeroen Krabbe erg goed als dubbel rol, een soort van face off rol maar dan zonder de gezichten verwisseling. De bond-girl gespeeld door Maryam d'Abo is een minpunt. Ze deed domme acties, waaronder: terwijl ze cockpit zat, niet opletten waar de vliegtuig naar toe vliegt..en had weinig uitstraling. Maar t was niet zo storrend dat het de hele film verpeste. De soundtrack is geweldig. Het combineert de James bond thema met suspense score met prachtige sterke stukken erin. The Living Daylights en daarna Licence to kill behoren tot de beste Bond films. Voor mij zijn ze de beste!

“Something we're making for the Americans. It's called a "Ghetto Blaster".”

Ik heb er vandaag even voor gekozen rustig aan te doen, aangezien een verkoudheid mij te pakken heeft hoop ik morgen de draad van het “normale” leven weer op te pakken. Vanmiddag besloten om gewoon rustig de ‘James Bond’ reeks weer door te zetten, zeker na het zien van het nogal matige ‘A View to a Kill’ gisteren was ik nu wel heel erg nieuwsgierig geworden na de “nieuwe” bond, en wat hij ervan ging maken. En ik moet zeggen dat ik me heel erg heb zitten vermaken vanmiddag. De veroudering bij deze serie was echt onwijs goed te merken bij de voorgaande delen, en deze verjonging komt goed tot zijn recht. De nieuwe gezichten werken, en het is overigens ook een stuk leuker. En dan kom ik er toch wel achter dat de vorige film echt mislukt is (in mijn ogen) door nog een keer door te gaan met ‘Moore'. Ik denk als ‘Dalton’ daar zijn rol al had, ook de schurk er een stuk beter uitkwam en die film meer tot zijn recht kwam.

‘Timothy Dalton’ mag namelijk nu de rol van James Bond op zich nemen. En hij doet het verdomt goed hoor. Tuurlijk heeft hij niet de charmes die ‘Sean Connery’ hiervoor heeft gekend maar, de man heeft veel meer charisma over zich heen hangen. En past daardoor misschien wel een stukje beter in het geheimeagenten verhaal dan ‘Connery'. Dalton deed prima werk, en ik vind hem nu al één van de betere bonds die ik heb gezien. En helaas kan hij zich maar in twee films bewijzen, van mij part had hij er wat meer van ‘Moore’ afgepakt. Voor de rest vond ik “onze” Jeroen het nou niet heel bijzonder doen, had ook eerst niet door dat hij het was dat kwam later pas. ‘Maryam d'Abo’ vond ik wel aardig, knappe vrouw ook maar ik vond dat irritante Engels wat ze sprak best hinderlijk. Soms past ze ook niet helemaal in het verhaal, het is een leuke bondgirl. Voor de rest vond ik de cast, zoals gewoonlijk niet heel bijzonder.

De vernieuwing in de cast kent ook een nieuwe ‘Moneypenny’ en die wordt dit keer gespeeld door ‘Caroline Bliss’. Prachtige vrouw om te zien die zeker de film een klein pluspuntje kon geven, ik vond haar zeker een aanwinst in deze film.

Voor de rest is het lekker bond. Ik vond de actie dit keer wat interessanter om te volgen, ook de Russen kenden leuke schurken die de film vermakelijk vulden met actievolle scenes. De film schoot hierdoor best snel voorbij, alleen na een anderhalf uurtje vond ik de film wel een beetje te veel in kakken, het lijkt elke film wel hetzelfde en volgens mij gebeurt het ook elke keer bij hetzelfde moment. Dit zijn vaak de momenten dat Bond nogal klef wordt met zijn tegenspeelster.

Toch een beetje verrast dat ik me nog enigszins heb weten te vermaken met een oudere bondfilm. Tot nu toe vind ik de serie nogal saai, en is het niet altijd even mijn ding te noemen. Dit was zeker één van de betere bondfilms die ik heb gezien, en ik ben benieuwd wat de toekomst te bieden gaat hebben met nog één film met ‘Dalton’.

Een prima Dalton, die net wat meer dat duistere kantje heeft dan Moore en Brosnan en daarmee meer diepte in de rol van Bond weet te leggen. Ook verder één van de betere films in de reeks. In balans qua actie, mooie locaties, goeie Bondgirl. Krabbé is eigenlijk één van de mindere punten hier.

Bond marathon deel 15 herzien op bluray. Enter Timothy Dalton.

Na zeven keer Moore werd het stokje overgedragen aan Dalton. Fijn om weer een fris gezicht te zien in de rol van 007, die een stuk serieuzer is en ook zijn gevoelens durft te tonen in de film. Hij krijgt de opdracht om de dood van meerdere KGB-overlopers en samenzweringen tegen enkele van zijn bondgenoten te onderzoeken. Bondgirl Maryam d'Abo zet ook een aardige rol neer als celliste en tevens sluipschutter. Wapenhandelaar Whitaker (Joe Jon Baker) bleef wat oppervlakkig , en dat geld ook voor Generaal Kostov (Jeroen Krabbé) die ik ook niet vond overtuigen. De blonde Rus Necros (Wisniewski) daarentegen wél, als rechterhand van Kostov. De scene als hij Kostov’s schuilplaats binnenvalt en hem ontvoerd is geweldig met zijn walkman en melkflessen. Leuk om verder John Rhys-Davies te zien in een wat kleine rol, die de meeste zullen herkennen als Salah van de Indiana Jones films, en 14 jaar later als Gimli in Lord of the Rings. Caroline Bliss als de nieuwe Moneypenny oogde ook fris.

De score werd voor de laatste keer verzorgd door John Barry, en was een zeer geslaagde afsluiter. Aardige titelsong van de Noorse popgroep A-ha.

Locaties waren ook weer genieten. Alleen al de opening op het schiereiland Gibraltar, met de parachute sprong van de drie 00’s uit een vliegtuig, een prachtig shot.

Overal weer een sterke Bond film. Paar minpuntjes zijn het ietswat warrige script, wat soms lastig te volgen is, de badguys die niet allemaal overtuigen en het zwakke einde met het vliegtuig die zonder kerosine komt te zitten… ik kan hem nergens landen (ziet alleen maar berggebied). Volgende shot zie je een volledig geasfalteerde weg..