Live and Let Die (1973)

Ik ben nu een tijdje bezig met een soort projectje om alle Bond films op chronologische volgorde te zien, en gisteren was de eerste Moore film aan de buurt. Daar heb ik best wel naar uitgekeken, want vroeger was Moore mijn favoriete Bond, omdat hij hem wat laconieker en ironischer invult. Ik kan me overigens goed voorstellen dat andere mensen daar juist minder van geporteerd zijn, en daarom Connery prefereren. Ik moet zeggen dat ook deze kijkbeurt Moore me erg bevalt, en neig dus naar mijn oorspronkelijke standpunt.

Verder kijkt de film aardig weg, voor een groot deel ook vanwege Seymour, die ik één van de mooiste Bondgirls vind, misschien zelfs de mooiste. Verder een aantal onzinnigheden, zoals met de krokodillen, het Dukes of Hazard-achtige ventje, en hoe de antagonist tot zijn einde komt. Het laatste is wel vermakelijk, maar de rest had van mij niet gehoeven. Ook enigszins jammer is dat Q ontbreekt. Het aantal gadgets is dan ook vrij beperkt, terwijl daar ook altijd veel charme in zit. De titelsong is uitstekend, de bewerking in de film wat minder, want op hetzelfde tempo, waar tijdens de actiescènes me een hoger tempo beter lijkt.

Conclusie is dat ik blij ben met Moore, en dat Seymour ook erg prettig is om naar te kijken, maar het script kan beter afgestemd worden, en Q mag eigenlijk ook niet ontbreken. 2*.

Ah, de eerste met Moore dus, de clown van de Bond-vertolkers maar toch ook -wat direct opvalt- iemand met goede smaak en manieren en zo vanuit de Britse upper class afkomstig. Alleen al zijn badkleding staat hem zeer chique, en dan ook hoe hij een sigaar constant vasthoudt: dat verraadt een goede opvoeding. Wel is Moore nog wat stijfjes en onwennig, maar wie niet in zijn eerste Bond? Gelukkig maakt hij met zijn charme en uitstraling veel goed. Daarnaast ziet hij er jonger uit dan Connery in zijn laatste film terwijl hij vijf jaren ouder is. Allicht is het dat Bond nu zijn oerwoud op zijn borst heeft weggeschoren.

Verder is het verhaal aardig met net wat andere punten dan in de gemiddelde Bond, al is het wel jammer dat dit de tweede film op rij is die voor een groot deel in de VS afspeelt; ik zie liever wat meer exotische plekken. Daarnaast is de humor allemaal erg flauw, met dat gedoe met die Sheriff wel als dieptepunt. Een Boss Hogg is grappig in zijn serie, maar zulk een persoon in een film gaat gewoon irriteren. Ook de actie is niet spetterend. Het is weliswaar vrij overzichtelijk gefilmd, maar duurt allemaal te lang en is ook vrij duf. Vooral de achtervolgingen, of dat per auto of op het water is, spannend wordt het nergens, voor een actiefilm toch een doodzonde.

Waar Hamilton als regisseur wel in uitblinkt is een tijdsbeeld neerzetten in zijn beelden. Nu zijn dat de Afro's (zij het wat uitvergroot) of het Harlem van de jaren 70. In Diamonds deed hij dat al met Vegas, en dat geeft best heel wat sfeer en maakt het ook een mooie blik op een tijd (misschien nog wel meer dan alle verwijzingen in andere Bonds naar de Koude Oorlog). Verder is de schurk van dienst niet heel memorabel en de Bond-girl is wel de knapste en leukste (om te zien) van allemaal tot nu toe. 2,5*.

Goeie Bond film

niet de beste maar leuk.

Minpunt voor mezelf is wel al dat ik de film al heel vaak gezien heb,

maar dat maakt niks uit,

gewoon heerlijk genieten.

Het einde dat de slechterik Kananga wordt opgeblazen,

en dan in 100 stukjes vliegt,

vindt ik persoonlijk dom over komen en niet erg realistisch.

Live and let die is wellicht één van de films die ik het minste aantal keren heb gezien. Ik herinner me er vrij weinig van als ik het een tijd niet gezien heb. Met een frisse blik en een paar jaar later vind ik Live and let die heel verrassend uit de hoek komen. Guy Hamilton is wederom terug als regisseur en weet zelfs Goldfinger te overtreffen naar mijn mening. De film heeft tevens een fantastische 70s sfeer.

De film begint met de enige openingsscène (samen met The man with the golden gun, en From Russia with love als je strikt bent) waar Bond niet in voorkomt. Drie agenten worden vermoord op drie verschillende locaties en het is aan Bond om uit te zoeken wat de connectie van de moorden is en wie hierachter zit. Waar Hamilton met Goldfinger zweerde bij een mini-film voor de title sequence, heeft het hier directe relevantie tot de plot en is de actie verre van aanwezig. We worden ook geïntroduceerd tot de voodoosfeer van de film. Sowieso bestempel ik Live and let die als wellicht de vreemdste film in de reeks. Er gebeuren zo veel onverklaarbare en bovennatuurlijke dingen, dat je haast jezelf afvraagt of je een Bondfilm zit te kijken. Dat dit echter het geval is, blijkt uit de fantastische Paul McCartney & The Wings song. Meer Bond kan het volgens mij niet en het is zeker één van de meer memorabele en betere liedjes die voor een Bondfilm geschreven zijn. De soundtrack van George Martin is funky, op en top jaren 70. Het past de film uitstekend, want Live and let die is ook een grote kanshebber voor de meest tijdgebonden film van de reeks. En als het deze film niet is, dan is het zeker één van de andere films van Hamilton. Hij weet als geen ander de sfeer en toon van een bepaalde tijd weer te geven.
Live and let die wordt vergezeld van betere titels door Binder dan Diamonds are forever. De beelden zijn soms magistraal in synch met de muziek en er zit een vloeiendere beweging tussen de beelden. Samen met For your eyes only is dit het beste werk wat Binder zou afleveren voor de films met Moore. Na de titels onvouwt het verhaal van de film zich langzaam. Lange tijd is niet duidelijk wat nu precies gaande is en Bond zelf lijkt ook een beetje hulpeloos te zijn. Moore vraagt nogal vaak om informatie - het lijkt in deze film zijn favoriete zin te zijn - en dit verschilt wel met Connery als Bond. Connery zou alles op alles zetten en iemand een flink pak rammel geven om de desgewenste informatie te bemachtigen. Moore is meer suave, rustig en kalm blijvend met een flinke dosis droge humor. Beide heeft zo z'n charme.
De overige cast is overigens prima. Jane Seymour speelt Solitaire, de waarzegsters voor Dr. Kananga, en ze ziet er niet alleen heel mooi uit in deze film, ze is ook weer een stuk beter dan sommige eerdere Bondgirls. Wel, ze heeft tenminste een degelijke achtergrond wat haar interessanter maakt om naar te kijken. Yaphet Kotto speelt Dr. Kananga (en Mr. Big) en ook dit is prima in orde. In sommige scènes is hij zeer overtuigend, getuige de scène nadat Bond bewusteloos geslagen is en naar de krokodillenboerderij wordt gebracht, is Kotto uitstekend in zijn rol als hij Solitaire probeert in zijn macht te houden. Waar deze film ook in uitblinkt, is de oneindige stroom aan memorabele hulpjes en side kicks. Tee Hee, Whisper, Baron Samedi, de taxichauffeur: het houdt maar niet op. Ze voegen allemaal toe aan de aparte sfeer van Live and let die. Sheriff J.W. Pepper is tevens opmerkelijk te noemen. Vroeger vond ik hem maar irritant - en dat is hij nog steeds - maar in Live and let die voegt hij verhaaltechnisch zeker iets toe aan de speedbootachtervolging.. Prima aanvulling dus. De enige die me niet zo kon bekoren was Gloria Hendry die Rosie Carver speelde. Oké, het was haar tweede missie als CIA-agente (dubbelagente!) maar de manier waarop... Storend. Gelukkig is ze niet te lang in de film. En tot slot Roger Moore zelf. Fantastisch. Zijn eerste Bondfilm is wellicht ook een van z'n beste optredens als Bond. Hij speelt hem met humor, charme en hij komt in de 1-op-1 gevechten nog goed uit de verf (dit zou later wel wat veranderen). Z'n uitstraling is subliem; er komt echt iemand binnenlopen als hij op het scherm is. Meer dan Connery nog in mijn optiek.
De locaties in deze film zijn, hoe kan het ook anders, Amerikaans! Het is in deze film wel het minst storend. Harlem in de jaren 70 ziet er fantastisch uit, mooi contrast met de overwegend zwarte bevolking en dan Bond die op onderzoek uit gaat. De scènes waar de speedbootachtervolging plaatsvindt, zijn ook prima. Waar ik Hamilton in deze film echt een pluim voor geef, is dat Live and let die de eerste film is die geen gebruik maakt van projectieschermen. Het zou tot Goldeneye (1995) duren voordat dit opnieuw niet het geval zou zijn. Helemaal eerlijk is het natuurlijk niet, want Live and let die is qua actie, toegegeven, vrij vlak en tam, maar Hamilton weet het allemaal heel overzichtelijk in beeld te brengen en door slim gekozen camerastandpunten en regiemontages is het gebruik van projectieschermen niet nodig. Het maakt dat de film beter uit de verf komt en minder gedateerd is. Ware het niet voor de belachelijke, opgeblazen dood van Dr. Kananga op het einde die als een ballon ontploft, vergezeld van zeer neppe special effecten, dan zou Live and let die nog een aantal plaatsen hoger in mijn ranking gestaan hebben. Want de film ziet er op blu-ray haarscherp en heel kleurrijk uit. Deed me denken aan Dr. No in veel opzichten.
Naarmate de film vordert, wordt meer en meer duidelijk. Het verhaal is gemakkelijk te volgen. Als duidelijk wordt dat Dr. Kananga een ordinaire heroïnesmokkelaar is en het aantal verslaafden in de Verenigde Staten wil verdubbelen door eerst gratis heroïne weg te geven en vervolgens als monopolist de prijzen exorbitant te verhogen komt de film in een stroomversnelling. Iconische scènes volgen elkaar op, met als absoluut hoogtepunt de speedbootachtervolging. Hij is aan de lange kant, maar doordat niet alles vanuit het perspectief van Bond verteld wordt, blijft het spannend om naar te kijken. Het is allemaal goed in beeld gebracht en sommige momenten zijn zelfs excellent getimed, zoals het moment dat de boten over de weg scheuren en de politieauto's nog net niet de boten rammen. Goed werk!
Als de film op zijn einde loopt, is er wel een fantastische locatie voor een schurk, maar geen spectaculair eindgevecht. Niet dat ik het echt miste in Live and let die overigens. De manier waarop Dr. Kananga aan zijn einde kwam, had wel anders gekund. Het was beter geweest hem aan de haaien te voeren en dan dat Bond iets zou zeggen als: "Oh he always loved a good bite of attention, didn't he?" Het was ook veel beter geweest voor het thema van de film, want Live and let die schreeuwt rood (zoals paars dat is bij On her majesty's secret service). We eindigen met een climax op de trein, geheel in Hamilton zijn stijl, want Tee Hee komt opdagen om Bond alsnog te verslaan. Het is één van de betere momenten in de film vind ik zelfs. Een goed gevecht, afgewisseld met de nodige humor.

Live and let die is zeker weer op een aardig niveau na de mislukking die Diamonds are forever heet. Er zitten zeker een aantal iconische momenten in (de jazzbegrafenis, de krokodillenontsnapping op de boerderij, de speedbootachtervolging en de busachtervolging) en het verhaal is van redelijk niveau. Het betreft eens niet Blofeld die de wereld in gijzeling houdt en ik denk oprecht dat het nodig was een nieuwe weg in te slaan en bepaalde zaken te vernieuwen. Scriptschrijver Tom Mankiewicz zorgt voor een aantal rake one liners en levert zowaar een degelijk verhaal af. Het is niet volledig vrij van fouten en knulilgheden, maar Hamilton brengt het luchtig en het komt hier wel goed uit de verf. Sommige scènes zijn zelfs redelijk spannend en Bond gaat zelfs her en der wat spionagewerk niet uit de weg. Het is niet van From Russia with love niveau, maar de film is onderhoudend en één van de meer herkenbare films in de reeks.

3,5 sterren

07. Dr. No
05. From Russia with love
16. Goldfinger
22. Thunderball
23. You only live twice
01. On her majesty's secret service
19. Diamonds are forever
13. Live and let die

Live and Let Die

Vermakelijke Bond maar niet echt gedenkwaardig. Saai plot (heroïnehandel?), voodoo, tarotkaarten, JW Pepper, beetje saaie bad guy, het is het allemaal net niet. Roger Moore debuteert als Bond en hij doet het goed. Moore zal nooit me favoriete Bond worden maar het is een sterk debuut. Het laconieke, ironische, humorvolle en luchtige heeft zijn charme en ik snap dat er onder de bondfans mensen zijn die Moore de beste Bond vinden. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een wat hardere, krachtigere Bond die natuurlijk nog steeds iedere meid in bed kan krijgen met alleen een frons van de wenkbrauw .

De film heeft zeker zijn sterke momenten. De achtervolging per speedboot is natuurlijk geweldig gedaan (te lang, maar fantastisch) net zoals de achtervolging wanneer Bond en Solitaire in een dubbeldekker zitten. Jane Seymour is prachtig en acteert goed. Solitaire is een sterk personage alleen het hele toekomst voorspellen is niet aan mij besteedt. De locaties zijn geweldig. Jamaica, New York en New Orleans worden aangedaan en het ziet er prachtig uit. Als laatste heeft Live and Let Die een geweldige side kick in Tee Hee. Kleurrijk personage met een kunstarm en haak, wat wil je nog meer. Yaphet Kotto als Kananga is redelijk maar een beetje vlak en niet dreigend.

Geen memorabele Bond.

"TRESPASSERS WILL BE EATEN"


Bij herziening vind ik deze film toch beter dan in mijn herinnering. Het blijft een flauwe Bondfilm met veel humor, een sheriff die zo lijkt weggelopen uit een The Dukes Of Hazard aflevering, Bond die een sigaartje rookt terwijl hij met een paraglider naar het eiland van de vijand zweeft en op het eind van de film met die Kananga die als een ballon opblaast en in stukjes vliegt.

Maar het moet gezegd dat er ook veel positieve zaken in de film zitten. Allereerst is Roger Moore een echte Engelse gentleman, charmant en grappig en hij ziet er ondanks zijn leeftijd jonger uit dan Connery in Diamonds Are Forever. Hoewel hij niet de lichamelijke fitheid en kracht uitstraalt die Connery en Dalton wel hadden, is hij toch geloofwaardig als geheim agent. Hij had dan ook al enige ervaring opgedaan met dergelijke rollen in The Saint en The Persuaders.

Live and Let Die heeft ook één van de mooiste, zo niet dè mooiste, Bondgirl van alle Bondfilms: Jane Seymour in de rol van Solitaire. Het was wel een beetje stom dat er 007 op de achterkant van de kaarten van solitaire stond, een knipoogje naar het publiek neem ik aan.

Het hele voodoo gedoe zorgt wel voor iets nieuws in de Bondfilms, maar steekt na een tijdje toch wat tegen. Vooral die Baron Samedi die steeds als een gek lacht vond ik nogal irritant. En die mensen die als wilden dansen rond die martelpaal was een beetje belachelijk. Als ze solitaire op handen naar de martelpaal droegen dacht ik even dat ik naar een oude Tarzan film aan het kijken was.

Julius Harris als Tee Hee met zijn robotarm is een gedenkwaardige bad guy. Yaphet Kotto als Kananga vond ik niet echt veel dreiging uitstralen. En waarom hij een dubbelrol moest spelen begrijp ik niet goed, want volgens mij had Bond hem toch van in het begin al door. En dat masker van hem leek echt op niets.

Clifton James als Sheriff Pepper moest wat extra humor in de film brengen en hoewel zijn idiote zuiderse gedrag wat over the top is, vond ik het nog wel leuk. Leuker dan zijn rol in The Man With The Golden Gun in ieder geval.

Deze film zit trouwens vol humor en actie, dus je kan bijna niet anders dan genieten van deze Bondfilm met hoog amusementswaarde. Bond die over de krokodillen loopt is wel het hoogtepunt, een erg goede stunt is dat! De achtervolging met de bootjes is ook wel leuk maar duurt inderdaad erg lang, 13 minuten in totaal.

Ook Quarrel uit Dr. No komt even terug, of tenminste zijn zoon Quarrel jr. Het moment waarop ze met een bootje naar het eiland van Kananga vaarden deed mij eigenlijk ook wat denken aan Dr. No.

De titelsong van Paul McCartney and the Wings beviel mij niet zo. Het past weliswaar bij de toon van de film en de jaren 70. Ik vond het wel beter klinken toen die zwarte vrouw in die nachtclub het zong. Ik heb het even nagekeken en haar naam is B. J. Arnau.

Al met al geen slechte Bondfilm en een goede start voor Roger Moore dus.


Bond wordt 's ochtends vroeg door M thuis bezocht.
Bond: "Insomnia, sir?"
M: "Instructions."

Geheim agent kijkt naar een voorbijtrekkende rouwstoet: "Whose funeral is it?"
Zwarte man naast hem: "Yours."

Nadat zijn chauffeur is neergeschoten en hij met moeite de auto kon doen stoppen door tegen een andere wagen aan te knallen, belt James naar Felix:
Bond: "Hello Felix? You know how i hate to trouble you, but I've eh... run into a little bother."

Rosie carver van de CIA: "You're only my second mission you know. My first was Banks, the agent who was killed."
Bond: "It's a relief to know I'm next in line, for the same kind of aid!"

Rosie: "Oh I should have never gotten into any of this, I'm gonna be completely useless to you!"
Bond: "Oh I'm sure we'll be able to lick you into shape."

Bond: "I'd like some answers now."
Solitaire: "Please you dont understand, they'll kill me if I do."
Bond: "And I'll kill you if you don't."
Solitaire: "But you couldn't, you wouldn't. Not after what we've just done."
Bond: "I certainly wouldn't have killed you before."

Geen onaardig debuut voor Moore als 007, hij brengt toch een hoop charme mee en ziet er opmerkelijk genoeg een stuk jonger uit dan Connery tijdens diens laatste films. Gesofisticeerd wandelt hij door het redelijk amusante verhaal dat helaas een wat al te aards evil masterplan kent rond de verspreiding van drugs. Geef mij dan maar die maniakale weirdo's die met een nieuw wapen de wereld tot ontploffing proberen te brengen. Kotto is overigens wel een uitstekend acteur en Seymour is werkelijk adembenemend als Solitaire, en al is haar rol niet altijd geweldig geschreven, ze is wel wat serieuzer te nemen dan menig andere Bondgirl.

Paar fijne memorabele momenten (paraglider met sigaar, krokodillen-rennen, de afsluitende treinscene) en een prachtige titelsong, maar ook iets teveel geneuzel rond voodoo en een hemeltergende bijrol voor een redneck sherrif die later helaas nog zou terugkeren ook.

Opnieuw gekeken, op bluray.

Live and Let Die is een beetje een vreemde eend in de bijt. Het eerste uur is vrij donker, serieus en bij vlagen zelfs met een vleugje horror door de voodoo, slangen en rare dansjes. Het tweede uur slaat weer helemaal om richting slapstick humor. Erg vreemd. Het eerste uur voelde een tikje ongepast in de wereld van James Bond, maar je snakt er naar terug als je in het tweede uur die debiele redneckagent hoort schreeuwen. Echt, hoe kan je het in je kop halen om deze bloedirritante malloot in de film te zetten? Met grote, grote afstand de meest vervelende rol van de gehele franchise. En het erge is dat hij gewoon in 2 films zit. Afschuwelijk.

LALD is de eerste Bondfilm met Roger Moore en dat is even wennen, maar slechts heel kort, want het voelt al heel snel goed. Moore begint wat stijfjes, maar komt later in de film echt wel los en is zeker een hele acceptabele 007. Hij heeft niet de charme van Sean Connery, maar zijn humor compenseert dat. George Lazenby was 2 films terug echt een zware miscasting, maar Moore gelukkig niet.

En dan hebben we ook nog Jane Seymour, betoverend mooi en sexy. Echt een fijne Bond girl, ook in haar rol. Helemaal omdat het in Diamonds are Forever heel erg matig op dat gebied was.

De vijanden vond ik niet zo interessant, op Baron Samedi na. Lekker over de top, maar wel op een manier dat ik hem cool vond met zijn heerlijke kostuum.

Overigens een grote smet dat Q ontbreekt. Ik las dat hij tijdens filmen van deze titel zelf druk met een andere film was, maar het blijft wel zonde. Hoeveel opnametijd ben je nou kwijt voor zo'n korte scene waarin wat gadgets worden getoond?

Live and Let Die behoort niet tot de beste Bonds, maar is wel erg de moeite waard. Scenes als met de krokodillen, de speedbootachtervolging of de knokpartij in de trein zijn uitstekend te noemen. Wel vind ik het plots vrij kleinschalig, dat gevoel dat de wereld zich bedreigd moet voelen ontbrak.

De titelsong van Paul McCarney is overigens echt fantastisch en keert regelmatig terug in de film, met slechts een melodietje of in instrumentale vorm. Heel erg prettig. Samen met Goldfinger voorlopig echt het beste nummer.

3,5* stonden en blijven staan.

Jeugdsentiment, in mijn beleving derhalve één van de betere bond films, en ook bij het herzien valt hij niet tegen. Moore is eigenlijk qua acteren de minste Bond(emoties uit hij altijd via zijn wenkbrauwen), maar hij word gelukkig overvleugeld door enkele klassieke bijrollen. Met name Baron Samedi en Tee Hee zijn gedenkwaardig, Seymour kan er ook mee door. De gerespecteerde Kotto valt dan weer wat tegen als opperschurk(en zijn eindscenè is een pijnlijk lachertje) en die sherrif Pepper vond ik destijds erg leuk, maar is nu toch vooral misplaatst.

In totaliteit echter een spetterend, vlot verlopend spektakel, welk indertijd trouwens nogal wat kritiek kreeg omdat de booswichten louter worden vertolkt door donkere acteurs. Een soort vooruitgesnelde onzinnige Zwarte Pietendiscussie dus.

Na het meevallende Diamonds Are Forever nu weer een behoorlijk tegenvallende Bond, niet eens zozeer door Moore, weliswaar een van de mindere Bond-vertolkers, maar hier toch wel acceptabel. Wel komt hij tekort in de gevechten, moeilijk te geloven dat hij die Baron Samedi met een vuistslag uitschakelt. Baron Samedi wordt vaak genoemd als een tof personage, maar óf ik zag een zwaar verknipte versie, óf ik knipperde steeds met mijn ogen als hij een scene had, want hij had volgens mij nauwelijks wat te doen.

Blaxploitation was nogal populair begin jaren 70, en het is duidelijk dat deze James Bond daardoor is beïnvloed. De plot is wel weer redelijk stompzinnig, met de standaard-ingewikkelde en tot mislukken gedoemde manieren om Bond uit te schakelen, veel Bond-clichés (haaien, ondergrondse vesting etc.) met uitstapjes naar tarot-bijgeloof en voodoo.

Locaties zijn naast New York en Louisiana het niet-bestaande San Monique, een Frans Caribisch eilandengroepje waar de bewoners nogal achterlijk zijn, LALD is politiek incorrect zoals ze niet mee gemaakt worden. De scene dat Solitaire door een groep inboorlingen naar een totempaal wordt gedragen onder gedans en getrommel sloeg wat dat betreft wel alles. Verder kent deze Bond de slechtste eindbaas-dood aller tijden, ik kon het niet geloven hoe slecht dat eruit zag.

Positief waren de mooie verschijning van Seymour, de achtervolgingsscene met de speed-boten - al had die redneck-cop van mij niet gehoeven- en de titelsong, gewoon een prima liedje.

Een vreemde eend in de bijt in het James Bond oeuvre.

Een experimentele Bondfilm lijkt het, maar eigenlijk is de film beïnvloed door het gegeven van de Blaxploitation in vroege jaren 70. Daardoor komt deze film soms ook wat onnozel over, maar er zitten gelukkig voldoende vermakelijke momenten in de film zoals de actiescène met de speedboten, de titelsong die meermaals terug komt, Jane Seymour en een Roger Moore die het nog best aardig doet.

Daarom een 6/10

De Bond reeks heb ik weer herpakt met voor het eerst in de hoofdrol Sir Roger Moore (R.I.P.) als de bekendste spion; 007.

Live and Let Die is een mooie avontuur, die je meesleurt van de drukke straten in New York City tot aan de prachtige locaties op Jamaica. Moore is in mijn ogen gewoonweg dé Bond. Zijn charisma, de charmante looks, zijn humor en acteerstijl. Hij heeft het allemaal in zich.
Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar is vermakelijk zoals bij elke Bond film. De schurk Kananga is niet de ideale schurk, maar met zijn criminele organisatie is het toch wel een baasje. Leuk om te zien is, als Bond in New York City aan komt (of richting Harlem rijdt), hoe hij in de gaten wordt gehouden. Kananga weet precies waar hij zich bevind. Daarnaast zijn nog de memorabele scènes zoals; de dubbeldekker rit, het springen over de krokodillen en de race met de speedboot.

Tot slot mag sherrif J.W. Pepper niet vergeten worden. Wat een heerlijke acteerprestatie van Clifton James . Prachtig! Heb in de scheur gelegen om deze man en zijn boeren Amerikaans accent. Live and Let Die is nogmaals een mooie en leuke film, maar Moore heeft betere gemaakt. Op naar 'The Man With the Golden Gun'! 3,5

Een film die je kan blijven kijken.zo moet een bond film zijn!

ik krijg er nooit genoeg van .Echte Bond film met veel humor en niet te moeilijke verhaallijn waar je in meegenomen word als in een spannend stripboek zonder ingewikkelde dialogen en met spannende actie .volgens het oude concept James Bond en met Roger Moore de beste bond acteur ooit,

daar kan Craig niet tegenop en ook al die nieuwe veel te ingewikkelde over de top bond films met Craig niet!

De eerste Bond-film met Roger Moore. Aangezien ik met de zoveelste herziening bezig ben van de hele Bond-reeks weet ik wat ik kan verwachten in de films waarin Moore de rol van Bond heeft.

Ik kan me wel inleven in de criticasters van Moore, maar ik vind Moore als Bond echt geweldig. Hij zet een totaal andere Bond neer dan zijn beide voorgangers, de nadruk ligt vooral op de humor met tal van gevatte one-liners.

Die humor is in het eerste uur van deze film nog wel ver te zoeken. Deze film staat bekend als de meest enge Bondfilm, voornamelijk door het voodoo gebeuren. Naast voodoo speelt ook drugssmokkel een belangrijke rol in deze film. Maar eigenlijk zijn beide onderwerpen totaal ondergeschikt aan de rol van Moore die zich weer op de meest vindingrijke manieren uit de nesten weet te werken.

Jane Seymour is de Bond-girl in deze film, zij zal niet herinnerd worden aan haar acteerprestatie, laten we het daar maar op houden. Verder is de Bond-schurk wel aardig, maar ook hierin geen hoogvliegers.

Wel kent deze film een aantal scènes die erg goed zijn. De krokodillen kan ik me sinds de eerste kijkbeurt nog herinneren en verder is de speedbootrace natuurlijk geweldig. 'Q' is helaas niet te zien in deze film, maar het door hem ontwikkelde horloge doet een aantal keren uitstekend z'n werk, zeker in de eindscène van de film.

3.5* stonden en blijven staan.

“Oh, a snake. I forgot, I should have told you. You should never go in there without a mongoose.”

Bond is back! En dit keer met voor mij ook de meest bekende ‘James Bond’ gezicht: ‘Roger Moore’. En zeker een goede comeback, omdat ik het deel hiervoor erg matig vond. We zien ‘Bond’ eindelijk eens in een andere omgeving en het loopt niet meer zoals het de vorige drie keren achter elkaar ging, met een spannende opening, saaie midden weg en een fraai en lange actie scene tot slot. Eindelijk is er wat meer gemengd, en dat stond mij wel wat meer aan.

Ik ben nu bezig met een ‘James Bond’ marathon omdat er dit jaar een nieuw deel gepland staat/stond. Nu met het ‘Coronavirus’ brengt het mij mooi wat meer tijd om deze marathon te voltooien, en ik begin er eindelijk wat meer plezier in te beleven, en dat had ik stiekem al wel een beetje verwacht. De films worden moderner, en mooier maar het blijft wel steeds erg classy, waar ik van houdt.

De kracht van de film zat hem denk ik in een afwisselende stemming. Het begin was grauw, en wat moeizaam door het stijve acteerwerk van ‘Moore’. Maar de film bracht veel spanning met zich mee, bandieten en veel moorden. En veel gevaarlijke beesten met onder andere slangen, en die beesten haat ik het meest. Maar ook krokodillen werden niet overgeslagen. Het duistere ritueel bij de stam vond ik ook leuk en ook het voodoo gedeelte was best spannend. Na de achtervolging in de boot kwam het wat meer komische aanbod.

‘Jane Seymour’ vond ik persoonlijk tot nu toe wel de mooiste bond-girl. Prachtige dame om te zien maar acteren kon ze niet, dus zeker de beste bond-girl heeft ze niet verdient. Over het algemeen heb ik me prima vermaakt met deze film, de schurken zijn leuk bedacht en tof dat het zich nu ook wat meer in het gevaarlijke ‘Amerika’ afspeelt.

‘Roger Moore’ behaalde duidelijk niet de charmes van ‘Sean Connery’. Desalniettemin weet ‘Moore’ er een prachtige prestatie van te maken. In het begin nogal stroefjes maar, in verloop van tijd komt ok hij meer los en is het een waardige nieuwe bond. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film, en een leuk deel in de reeks. Maar tot nu toe zeker niet de beste die ik heb gezien.

En een zeer leuke soundtrack gemaakt door 'Paul McCartney & Wings' getiteld 'Live and Let Die'. Die later ook werd gecoverd door Guns N' Roses. Ik denk de eerste soundtrack die ik daadwerkelijk kon waarderen, en die ik ook al kende.

3.5*

Een van de mindere Bond films, deze achtste in de reeks en eerste van Roger Moore. Die vind ik op zich nog wel aardig overkomen en het verhaal is best speciaal met al die donkere personages en bijzondere locaties. Maar ik vind het ook een vrij saaie film met weinig snufjes, op een sterk magnetische Rolex na en weinig spectaculaire tegenstanders.

De sterkste scene vind ik die op de krokodillenfarm die wordt gevolgd door een tamelijke geestdodende en langdurige achtervolgingsscène. Met name de cliché sheriff is oervervelend, James Bond onwaardig. Het deuntje van de theme song word je overigens ook al gauw zat.

Geweldige Bondfilm, erg verfrissend na de Connery reeks (en die enkele van Lazenby). Dit is een hele andere film, minder serieus, veel meer humor en toch spannend, goede muziek, mooie actie en achtervolgingen. En valt me tevens op dat Moore toch een erg veelzijdig acteur is in deze rol. Minder rauw dan Connery. Ondanks dat dit een donkere film lijkt, heb ik er erg van genoten. Alleen dat Voodoo gebeuren past niet helemaal bij Bond. Ik heb overigens in deze film ook nergens het gadgetgehalte gemist, het zit er bijna niet in.

Oei! Hier zag ik toch wel even tegen op, te beginnen met Roger Moore na Connery en Lazenby. Een reeks films die ik me toch herinnerde als niet bijzonder sterk met de nadruk op The Man With The Golden Gun en Octopussy, films die geregeld een flauwe komische noot meedroegen en daarmee een heel verschil met de stijlvolle Sean Connery films.

Één verschil moet dan ook meteen geduid worden, dat de aanpak van deze Bond behoorlijk anders is dan de vorigen, en de 'do or die' aanpak plaats gemaakt heeft voor een aanpak waar de situaties Bond vooral lijken te overkomen, met nadruk wanneer hij weer achter de wijven aanzit. De vrouwenjacht is ook zoiets trouwens dat onder Moore in een stroomversnelling gekomen lijkt te zijn, aan het belachelijke grenst en eerder een terugkerende gimmick lijkt dat hij alles meteen tussen de lakens krijgt, dan iets verhaal technisch of iets dat toevoegt.

Desondanks is de eerste Bond met Moore best genietbaar en dat komt vooral door de aangename en afwijkende sfeer die de hele voodoo toestand met zich mee draagt. Verder staat de film bol van de actie met als aangename momenten krokodilleneiland, de bootachtervolging, de busachtervolging, de hele toestand in Harlem en het lesvliegtuig waardoor je van het ene in het andere valt. De bekende hit van McCartney doet goed en Jane Seymour valt toch ook weer op als een bijzonder knappe dame. Niet te vergeten Kotto als prima bad guy met leuke handlangers als Tee Hee en Whisper.

Na Live And Let Die is toch de eerste angst voor de mindere reeks even weggenomen en valt deze film toch met recht een van de besten van Roger Moore te noemen. Leuk, echt leuk.

Een van de mindere delen uit de hele reeks, vind ik persoonlijk. Met grappig genoeg wel een van de leukere theme-songs, dat ook fijn vaak terugkeert in de film zelf. Roger Moore is voor mij ook de minste James Bond, en dat beeld wordt hier niet echt veranderd. Hij is niet slecht hoor, en het zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben met de jaren 70-koers van de Bond reeks in het algemeen (om de halve minuut een geforceerd woordgrapje bijvoorbeeld), maar hij mist gewoon een bepaalde coolness die voorgangers en opvolgers wel hadden. En mijn god, wat was er aan de hand met die sheriff zelfs? Ongelooflijk irritant, pijnlijk bijna. Zo zitten er nog wel wat missers in deze film, en ontbeert het aan toffe zijpersonages of Bond girls. Mr. Big is op zich wel een leuke bad guy gelukkig, en ach ja, het is en blijft vermakelijk om uit te kijken natuurlijk.

Maar van deze Bond-era zal ik vrees ik nooit echt fan worden (al waren er later in Moore's run wel wat leukere films dan deze). 2.5*.

En dan maak ik me zorgen dat een saaie Henry Cavill eventueel de nieuwe Bond zou worden. Ha, en dan zie je Roger Moore. Gaap. De man heeft het uiterlijk van een random huisarts uit een middelgrote provinciestad.

Bond marathon deel 8 herzien op bluray. Enter Roger Moore.

Verhaal opent met de moord op drie Britse agenten op drie verschillende locaties. Bond word thuis door M en Moneypenny op pad gestuurd om de zaak te onderzoeken. Hij komt op het spoor van meesterbrein Dr. Kananga aka Mr. Big (Kotto) die zich op San Monique schuilhuild. Deze wil koste wat kost het drugsmonopoly van Amerika in handen krijgen. 007 word bijgestaan door de mooie tarotwaarzegster Solitaire (Seymour) en krijgt tevens hulp van Felix Leiter (Hedison).

Veel beter dan ik me kon herinneren, wat vooral komt door de geweldige sfeer, goed gekozen cast en locaties. Moore was in zijn debuut goed op dreef met humor en zelfspot. Ook de badguys, met name de handlangers van Kananga zijn stuk voor stuk interessante karakters. Tee Hee met z'n ijzeren klauw, Baron Samedi met z'n voodoobedreiging en enge lach, bodyguard Whisper. Helaas geen Q in dit deel, maar Bond heeft wel zijn horloge die nu een magnetische optie heeft waar in de film goed gebruikt van wordt gemaakt. Tot slot Quarrel Jr. die Bond naar het fictieve San Monique vaart, hij is zogenaamd de zoon van Quarrel uit Dr. No. Qua locaties zien we oude straatbeelden van Harlem met de Fillet of Soul restaurant keten, die allerlei geheime gangen en draaiende muren bevat. Maar het zijn vooral de prachtige shots van San Monique (gefilmd op Jamaica), die een lust voor het oog zijn.

Hoogtepunten voor mij zijn de achtervolging met de dubbeldekker. De ontsnapping van de krokodillenfokkerij, "Tresspassers will be eaten", en de achtervolging met de speedboten. Hier maken we ook kennis met de racistische redneck Sheriff J.W. Pepper, ging stuk om die flapdrol.

De mooie titelsong, geschreven door Paul en Linda McCartney, werd een grote hit en kreeg een oscarnominatie. De muziek werd ditmaal niet gecomponeerd door John Barry, maar door Beatle-producer George Martin.

Solitaire: ''Waar is Kananga''?

Bond: ''Die had altijd al een opgeblazen opinie over zichzelf''.