Live and Let Die (1973)

Eerste Bondfilm met Roger Moore en daarom belangrijk voor de serie, maar zoals alle Guy HammiltonBondfilms uit de jaren 70 weinig inhoud en niet al te serieus.

Het lijkt alsof het script is gemaakt rond een grote achtervolging en een aantal exotische locatie's, wat natuurlijk ook gewoon zo is!

Jammer dat er niet meer uit het oorspronkelijke verhaal van Ian Flemming is gebruikt, de enige echt spannende scene komt uit het boek: Bond wordt ondervraagt en dreigt z'n vinger te gaan verliezen en als kijker zit je echt in spanning hoe dit gaat aflopen.

Verder orginele muziek van George Martin die goed past bij de beelden, hoewel John Barry toch meer klasse uitstraalt.

Het Moore-tijdperk begon erg goed met de blackploitation-achtige Live and Let Die. Goede actie, gezonde portie humor, heerlijke soundtrack [het thema-nummer kwam op vele originele manieren terug], leuke personages. Maar opeens, geheel uit het niets, gaat het totaal mis. Een of ander misplaatst personage moet voor een komische noot zorgen, de sheriff...en dat tijdens het hoogtepunt van de film, een briljante speedboot-achtervolging. Het stompzinnigste en vreselijkste personage uit een Bond-film, totaal niet grappig en absoluut geen meerwaarde voor de film. Integendeel, zijn 'korte' optreden laat zo'n vieze en woedende nasmaak achter dat het plezier behoorlijk verzuurd was; het duurde wel een tijd voordat het persoonlijke plezier was wedergekeerd. Ander minpunt was het toch wel redelijk zwakke plot, en de ontploffende bad guy.
Resultaat: 3 sterren. Eigenaardige film.

Voor het eerst sinds pakweg anderhalf jaar weer eens een Bondfilm gekeken en ik mag mezelf wel eens achter de oren krabben waarom dat het geval is. Zeer vermakelijke actiefilm met de geweldige achtervolgingen die uitspringen. Roger Moore is een geweldige Bond die altijd kalm blijft en de gezichtsuitdrukkingen heeft van een echte 007. Ware het niet dat er nogal irritante personages in voorkomen (sheriff en het donkere meisje van het hotel) had deze Bondfilm 4 sterren opgeleverd, maak ik echter een 3.5 van.

Ik ga de Bondbox maar eens vragen voor mijn verjaardag, ik heb nog veel meer herzieningen te gaan.

Deze blaxploitation-achtige Bond is absoluut vermakelijk en onderhoudend, maar zeker niet de sterkste van de reeks. De actie is goed maar overheerst een hoop. Met misschien wel het mooiste Bond-liedje ooit, die van Paul McCartney. Redelijk.

Moore doet hier z'n introductie in een vernieuwde Bondstijl met meer humor, een vastere Bondformule, gadgets en minder spionage. Door de slechte reclame-aanpak van On her majesty's secret service door de nieuwe Bondacteur, werden de films minder serieus. Al ben ik wel een voorstander van de meer inhoudelijke Bondfilms. Bij Diamonds are forever kon Connery z'n eisen nog wat doordrukken en had zijn charisma nog ietwat de stijl van een harde spion. Hier is dat helemaal verdwenen en krijg je een meer ludieke spionagefilm waarbij je Bond niet echt serieus meer neemt. Geluk bij een ongeluk is wel dat Moore in dat rolletje past. En daardoor heeft de reeks wel nieuwe fans kunnen aanboren zodat de serie populair bleef.

Een film met veel potentie, waar meer uit gehaald kon worden. Vooral de stunts zijn zeer goed, met enkele prachtige achtervolgingen. Al heb je soms wel het gevoel dat je het al eens gezien hebt. Om veilig te spelen zochten blijkbaar de scriptschrijvers naar bekende elementen om de fans een vertrouwd gevoel te geven. Maar de grote minpunten liggen in de kinderachtige humor als sheriff Pepper en de soms geforceerde oneliners die meer geplaatst zijn dan verweven in de dialogen. Ook de manier waarop Mr. Big aan het einde komt is ronduit belachelijk en onwaardig voor de crimineel. De stunts trekken dus het niveau wat naar boven met de bootachtervolgingen, de stunt met de Londense bus en de krokodillen.

Het is jammer om te zeggen dat het eerste waar je aan denkt bij Live and let die de filmmuziek is. Prachtig gezongen door Paul McCartney & The Wings die hier terecht een Oscarnominatie voor kregen. Moore die z'n weg nog wat zoekt, flauwe humor, een minder verhaal en enkel wat stunts en een mysterieuze sfeer met tarot en voodoo die de boel moeten redden. Er zijn al betere Bondfilms geweest. En regisseur Guy Hamilton is verre van de beste Bondregisseur. Zo goed z'n best gedaan in Goldfinger, zo onozel maakt hij het bij de latere films (Diamonds are forever, Live and let die, The man with the golden gun. Hij zorgde bij Goldfinger mee voor de vaste Bondformule, maar trapte helaas in z'n eigen val door alles later te herhalen en de reeks op automatische piloot te draaien ipv te vernieuwen en Bond met z'n tijd te laten meegaan.

Debuut van Roger Moore als James Bond en hij maakt met zijn typische humor direct naam als James Bond. De openingssong "Live and Let Die" is naar mijn mening de beste song die ooit is gemaakt voor een James Bond film. De film is dik in orde en het verhaal is best goed. De beelden op Jamaica vond ik zeer mooi.

Een nieuwe Bond voor een nieuwe generatie.

Ik ben vooral opgegroeid met Roger Moore als Bond.Nu vind ik Connery de beste Bond, maar die heb ik veel later pas leren kennen.Moore blijft voor mij echter een speciale 007, en hij komt op de tweede plaats.Maar eigenlijk dus meer een gedeelde eerste plaats.

Live and Let Die kan ik me nog heel goed herinneren toen ik hem voor het eerst zag.Die vogelverschrikkers en die man met die slangen vond ik echt doodeng.Op die momenten kneep ik mijn ogen eventjes toe.Nu is dat natuurlijk niet meer het geval, en kan ik er meer van genieten als een hele fijne Bond film.

Het begint heerlijk met de pré-credits scène.Er wordt weer lekker terug gegrepen op de mysterie rondom de badguy.Dan komt de geweldige titel song van Paul McCartney and Wings.Die song is uit de hele Bond en muziek geschiedenis niet meer weg te denken.Het zet meteen de toon van de film goed neer.

Bond wordt goed opnieuw aan ons geintroduceerd, en gelukkig gebeurt dat niet op zo'n belachelijke manier als in DAF.Gewoon lekker normaal.Tevens is dit de eerste keer dat we hem in zijn huis zien ipv. gebruikelijk op het kantoor van 'M'.Vanuit daar ontwikkelt het de plot zich in een razend tempo.Helaas kon mij dit verhaal de vorige keren niet echt boeien, maar nu bleef ik heel geinteresseerd doorkijken.De actie is dit keer van een hoog niveau en de speedboat chase is natuurlijk het meest memorabele.Een heerlijke snelle en flitsende achtervolging op de bruine rivieren van Louisiana.1 minpunt vond ik de wel heel stereotype sherrif.Echt op weer zo'n redneck manier neergezet.

Het acteerwerk is ook erg goed.Moore lijkt er nog niet helemaal in te zitten, maar je ziet gewoon iets in zijn ogen die hem ook gewoon Bond maakt.Gelukkig heeft hij in de opvolgende film "The Man With the Golden Gun" zijn weg gevonden en kunnen we echt gaan genieten van hem.Wel heeft hij al sterke oneliners en die heerlijke droge humor die we van hem gewend zijn.Jane Seymour doet het ook goed, en brengt ook iets breekbaars in haar karakter mee.Maar er is één die de show steelt en dat is Yaphet Koto als Kananga.Zijn hele doen en laten maken gewoon dit karakter.Zijn kracht ligt hem gewoon op de kalme manier waarop hij hem speelt, daaruit komt het gevaar en de dreiging.Tee Hee is trouwens ook een geweldige henchman.

Waar de andere films eigenlijk tijdloos aanvoelden heb ik dat met LALD niet.Het heeft echt een duidelijke seventees sfeertje.De aankleding, de kostuums, de setting en vooral de verdere muziek vind ik toch echt gebonden aan een periode.Daar vind ik de film dan ook minder sterk door.Gelukkig wordt dit in de tweede Moore film wat vermeden en komt de Bond sfeer weer echt goed uit de verf.

Wel heb ik van deze film meer genoten dan de vorige keer.Mijn stem heb ik dan ook verhoogd.

3* --> 3.5*

Zonder twijfel de slechtste Bond die ik tot nu toe gezien heb. Roger Moore is een slechte Bond. Ik irriteer me dan ook best wel aan hem. Verhaal was ook niet speciaal en zat vol clichés. Gelukkig maar dat ik Bond films kan waarderen en er altijd graag naar kijk.

2,5*

Get Moore!

Live and Let Die is weeral nummer 8 in de bekende James Bond reeks. Gedaan met Sean Connery, gedaan met George Lazenby, hallo Roger Moore die voor een hele generatie de echte James Bond is. Ik behoor niet tot een generatie die dweept met één 007 dus kan ik ze mooi vergelijken.

Sean Connery blijft voor mij toch nog ergens altijd de echte James Bond. Niet omdat hij zijn rol zoveel beter speelt dan de andere acteurs maar gewoon puur omdat hij de eerste was. Raar eigenlijk want als Connery en Moore waren omgedraaid had ik sowieso voor Moore gekozen. Vooral ook omdat hij dezelfde flair en uitstraling heeft die een Bond voor mij moet hebben. Ook zijn one-liners komen gevat en leuk over (i.t.t. Lazenby die krampachtig probeerde grappig te zijn) Met 007 zit het in Live and Let Die dus al goed maar wat een echte verademing is, is Jane Seymour die de rol van Solitaire op zich neemt. Een verademing vooral ten opzichte van Diamonds Are Forever waar de Bond-girl een lelijke, idiote trien was maar Seymour heeft het allemaal. De looks en het acteertalent waardoor ze nu al tot één van de beste Bond-girls behoort. De rest van de cast, eerste keer dat ik weet dat het bijna allemaal zwarten zijn in een Bond-film, acteren ook allemaal sterk met als hoogtepunt Tee Hee. Die kan zo naast Oddjob worden geplaatst als één van de coolste henchmen. Samedi past hier ook nog wel in mindere mate bij.

Het verhaal in deze Bond-film stelt jammer genoeg een beetje teleur. Mr. Big is op zich geen slechte bad-guy maar mist de nodige redenen om de wereld te vernietigen. Iets was zijn voorgangers wel allemaal hadden waardoor ze een stuk dreigender overkomen. Spijtig, want hij had wel potentie. Wat wel een pluspunt is, is de duistere voo-doo sfeer die over de film is gegoten (inclusief bizarre levende doden) Met de actie zit het in dit 8e deel ook wel goed, al had de speedboot scène wel wat korter gemogen. Op den duur leek het gewoon meer een herhaling te zijn doordat je elke keer een gebeurtenis zag (een trouw bv) en op de achtergrond de speedboten. Je weet dan gewoon dat de boten alles zullen verstoren. Krokodillenscène was dan wel fantastisch maar daar staat dan weer tegenover dat de manier waarop Kananga / Mr. Big sterft er zeer nep uitziet (iets waar Hamilton toch eens iets mag aan doen want in Goldfinger irriteerde ik me er ook aan)

De titelsongs in een Bond-film hebben bij mij een wisselend succes. In Dr. No heb je natuurlijk het gunbarrel theme maar From Russia With Love, Thunderball zijn verschrikkelijk slechte nummers. Gelukkig zorgt Live and Let Die van Paul McCartney (dat mij heel bekend voorkwam tot ik me realiseerde dat Guns 'N' Roses het blijkbaar later heeft gecoverd) voor het overgewicht naar de goede kant. Een nummer dat nu nog altijd door mijn hoofd speelt.

Eén van de betere Bonds. Goldfinger blijft de beste tot nu toe maar Live and Let Die komt toch dik in de buurt. Het is alleen jammer van het mankement aan een echt Bond-verhaal.

3.5*

Middelmatige film. die flauwig aandoet door dat kaartgedoe en nog meer overbodige joligheden, die on-Bonds aan doen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de dikke cop die op wil treden tegen die speedboten. De manier waarop James Bond zich af en toe in de luren laat leggen (het eilandje met de krokodillen ) is ook veel te gemakkelijk en verwacht je ook niet.
Maar Live and Let Die heeft ook pluspunten! De coole sfeer met de donkere cast is weer eens heel wat anders. De actiescenes waren ook heel behoorlijk uitgevoerd en dan met name die langgerekte speedboatscene. Tenslotte niet vergeten te vermelden dat de Bondgirl er ook wezen mocht .

Goede Bondfilm. Leuke bad guys met een redelijk goed verhaal en vermakelijke actie's. Ook Moore is hier geweldig grappig en heeft zoals altijd veel klasse en stijl. 4,0.

Live and Let Die

Met de bondreeks was ik gister beland bij deze film. En Gelukkig is Live and Let Die een stuk beter dan de twee vorige bondfilms, die vrij matig waren.

Helaas was met deze film ook het Sean Connery tijdperk afgelopen. Alhoewel hij voor mij toch de enige echte bond blijft deed Roger Moore het in deze film heel aardig. Je ziet wel dat hij nog een beetje in de rol moet komen. Maar hij doet het leuk. Sean Connery was toch wel wat serieuzer en Roger Moore zet een wat grapperige James Bond neer.

Dat voodoo verhaal vond ik wel aardig. Dat is weer eens wat anders dan een Blofeld die de wereld wil veroveren. De bondgirl was ook prima en een flinke verbetering ten opzichte van de vorige. Met de sfeer zat het ook wel goed.

De personages waren ook leuk. Op de sherrif na. Wat een vreselijke man was dat. De badguy zelfs vond ik niet zo super, maar die Mister Big en Baron Samedi waren twee prettig gestoorde personages.

Geen gigantisch goeie bondfilm, maar wel een van de beteren uit de reeks.

3,5*

Redelijke eerste Bondfilm met Roger Moore. Moore laat het charisma en humor de boventoon voeren in zijn vertolking. Dat doet hij niet verkeerd, alhoewel ik liever een wat serieuzere Bond zie. Film lift ook duidelijk een beetje mee op het succes van blaxplotaiton-genre destijds. Eerste helft van de film is nogal traag en heeft weinig actie. Geen memorabele actiescenes, maar wel een fijne retro-look.

redelijke bond die nergens in uitblinkt, op de soundtrack en het laatste leuke half uur na.
Sfeertje was ook wel leuk, maar een duidelijk minpunt vond ik die véél te lange scene met de Boten. Die politieagent met pruimtabak in die scene was dan wel weer tof .

Had deze een beetje in mijn hoofd als mindere Bond, maar dat valt wel mee. Sluit eigenlijk wel aan qua kwaliteit in de rij tot nog toe. Moore heeft niet de charisma van Connery, maar ja wie wel? Zijn onverschillige en laconieke houding werkt wel en komt de humor ten goede. Het verhaaltje is deze keer wel erg ondermaats en weinig innovatief, maar ach. Een van de betere titelsongs btw.

Het vermeende racistische karakter is natuurlijk belachelijk. Alle badguys waren tot nog toe blank (zo ongeveer). Komt er een keer eentje waar ze donker zijn, krijg je dat gezeur weer. Dr. No discrimineert Chinezen?

Na de kritiek op Lazenby en het succes van Connery in Diamonds Are Forever besloot Eon maar om een bizar salaris van 5.5 miljoen dollar te bieden om Sean Connery te strikken voor Live and Let Die. Connery gaat er echter niet op in, maar zou later nog schitteren in vele topfilms. James Bond heeft hem geen windeieren gelegd. In de zoektocht naar een vervanger was er zelfs heel even sprake van een Amerikaanse Bond, maar gelukkig vond men hun verstand terug en vond 007 in de Engelse Roger Moore. Dat is echter niet de enige verandering. Maibaum doet niet mee en zelfs mister Bond John Barry slaat een jaartje over. Daarnaast geen Q en Felix Leiter is weer iemand anders en Blofeld is nu echter compleet van het slagveld verdwenen. Het is duidelijk dat Eon niet elk jaar een Bond filmpje uitpoept in dezelfde samenstelling zoals men in de begindagen deed.

Dat de intro's ook anders zijn opgezet dan tijdens Goldfinger en Thunderball moge ook duidelijk zijn. Vrij weinig actie, maar wel een prikkeling om verder te kijken. Stiekem heb ik dan liever het eerste. De titelsong is natuurlijk geweldig van The Wings, en Paul McCartney lijkt als 1 van de weinige artiesten te beseffen dat hij echt een Bond song aan het schrijven is. Het werk van Binder ziet er ook al wat beter uit dan vorige film.

Het verhaal is ditmaal zonder SPECTRE, maar met een dictator Dr. Kananga van San Monique. Helaas is dit een fictief eilandje, en dat is toch wel jammer. Had toch toffer geweest als het Puerto Rico was geweest. Daardoor mis je misschien wat binding. Nadat er 4 mysterieuze overlijdingsgevallen plaatsvinden die allemaal naar Kananga wijzen, mag Bond gaan uitzoeken wat er allemaal op San Monique plaatsvindt. Echter, al op de reis erheen komt hij in contact met een zekere Mr. Bigg. Zit er een connectie tussen deze 2 mannen? Het verhaal is redelijk lineair maar toch leuk verzonnen. En dat zonder Maibaum!

De score is leuk geschreven, maar het is toch geen John Barry kwaliteit. Ook wel te verwachten, want muziek is natuurlijk nog persoonlijker dan regie. Toch moet ik George Martin een compliment geven, want het is zeker niet slecht. Soms weet hij het juiste Bond gevoel te brengen, maar ook vaak zit hij er naast. Zo heeft hij het klassieke Bond riedeltje net wat teveel aangepast waardoor het meer als een soort remix voelt dan een andere versie. Dit wordt al snel duidelijk tijdens de dubbeldekker achtervolging.

Op San Monique komt Bond in contact met Solitaire (Jane Seymour), met recht de lekkerste Bond babe ever. Wow! Ik krijg al met al het gevoel dat deze Bond weer wat serieuzer en meer volwassen aanvoelt dan de eerdere Hamilton film Diamonds Are Forever, en dat is een goed teken. Het is wel jammer dat Q-branche er niet is, want Moore heeft blijkbaar wel toffe gadgets gehad (bijvoorbeeld die portofoon in een borstel). Sowieso zou het even leuk zijn om Desmond Llewelyn samen met Roger Moore te zien. Want Roger Moore doet het echt goed. Hij is een waardige opvolger van Bond, met voldoende charisma en ook de juiste portie humor. Een blijvertje dus wat mij betreft. Maar de echte ster van de film is natuurlijk sheriff JW Pepper. Mijn god, wat een hilarische vent. Die zou zelfs anno 2011 de lachers op z'n hand krijgen met z'n geweldige accent en opmerkingen _O-. Sowieso is de hele speedbootscene écht tof, en echt een actiescene die in een Bondfilm thuishoort. Zoiets heb ik de laatste 2 films een beetje gemist. De climax was ook goed. En voor dat je het weet zijn de 2 uur weer voorbij. Na het matige Diamonds Are Forever had ik mijn twijfels bij Hamilton, maar dit is weer een leuke film. Kananga is niet echt een hele toffe badguy, maar Roger Moore is wel de Bond die we weer nodig hebben.

Tegenvaller.

En dat ondanks een heleboel elementen die voor een goed verhaal hadden kunnen zorgen. Het eerste uur is nog wel goed, mede door de interesse in een nieuwe Bond. Ook de locaties zijn de moeite waard.

Helaas verliest het dan ergens de pedalen (de te lang uitgesponnen scènes?) en raakte ik mijn aandacht kwijt.

Roger Moore is niet zo slecht als Bond. Hij is hier wel wat stijfjes nog (in zijn actiescènes bedoel ik dan) en af en toe wat onwennig. Ik had ook wat meer komische momenten verwacht. Nu blijft het bij slechts enkele droge one-liners.

De badguys van dienst zijn redelijk goed, en ook de knappe Jane Seymour valt wel mee.

Live and Let Die gaat wat terug meer naar de roots. Er is wat mij betreft niet zo veel actie als in voorgaande delen. De actie die er dan is duurt te lang en ziet er behoorlijk gedateerd uit. De scène met de speedboten is daar een goed voorbeeld van. Ik dacht even naar een lame actieserie uit de jaren 70 te kijken.

Qua muziek is de score van Paul McCartney niet zo slecht, maar tijdens de film had ik graag wat meer het bekende Bond-deuntje gehoord.

2

'k Vond het geen bijzondere James Bond film. Er waren geen echte hoogtepunten of een bekende scène. 'k Vond de scène met die sheriff ook niet echt grappig en eigenlijk te lang duren. De muziek viel wel goed mee.

Live and Let Die is de James Bond film die ik het vaakst gezien heb. Niet omdat het de allerbeste is, maar puur vanwege het feit, omdat we die destijds toevallig op DVD hadden. Ondanks dat het niet de beste Bond is, is het wel één van de meest amusantste.

Het is de eerste bond voor Roger Moore. Moore had de moeilijke taak om Sean Connery op te volgen, maar doet dat prima. Daar waar Connery meer uitstraling heeft, weet Moore dat te compenseren door zijn sterke humor. Hoewel het verhaaltje van deze Live and Let Die niet zo heel veel voorstelt, verveeld de film eigenlijk geen seconde. Het hele voodoogebeuren dat hier voorbij komt vond ik vroeger best eng. Tegenwoordig niet meer, maar leuk is het allemaal wel. Er zitten een aantal behoorlijke actiescènes in, waarbij de speedbotenachtervolging er duidelijk bovenuit steekt. Ook de scène, waarbij Bond over krokodillen rent, is inmiddels klassiek te noemen.

Dat deze Bond zich wat meer op humor richt, merk je ook aan de casting van Clifton James, die hier als oude sheriff een grappig bijrolletje speelt. Verder heeft Live and Let Die één van de allerbeste titelsongs uit de gehele Bondreeks. Een enorm herkenbaar en sterk nummer. Inhoudelijk mag het dan allemaal wat minder zijn, maar zolang het met veel vaart en humor wordt gebracht, is dat helemaal niet erg. Dat bewijst deze Bond wel.

3,5*

Vreselijke start van een nieuwe Bondfranchise.

Ligt niet echt aan Roger Moore, die zet weliswaar een ander type doch leuke Bond neer. De Bondgirl is mooi, maar veel brains en een actieve rol hebben ze blijkbaar niet.

Het is het scenario, de setting, de irritante Amerikaanse flik, de lachwekkende alligatorscènes; maar vooral de ontploffende slechterik, deja vu elementen van Thunderball en From Russia with Love op het eind die de film de dieperik doen intuimelen. Ook al het voodoogedoe en gedans en gepingel maken me helemaal gek.

Die and Let Die voor mij. 2*

Sean Connery kwam in Diamonds Are Forever nog 1 keer opdraven als James Bond. Toch ondernamen de producers nog een poging om Connery nogmaals op te laten draven als Bond. Ze boden hem 5,5 miljoen voor de rol in Live And Let Die. Maar Connery was er deze keer echt serieus klaar mee. Dus moest men weer op zoek naar een nieuwe Bond. Eerst wilde men een Amerikaanse acteur voor de rol, maar de producers vielen terug op een acteur die vanaf het begin al een gegadigde was voor de rol: Roger Moore. Moore was beschikbaar en zodoende zou een ander Bondtijdperk aanbreken met meer humor en een vette knipoog.

Binnen 24 uur wordt eerst in New York, dan in New Orleans en tenslotte op het Caraïbische eiland San Monique een MI6 agent gedood. Deze hebben één overeenkomst: ze volgden de activiteiten van Dr. Kananga, de dictator die heerst over San Monique. Aan Bond om te zoeken wat er achter de moorden schuilt…

De James Bond films probeerden altijd wel mee te gaan met hun tijd en met wat er op dat moment actueel was in de filmwereld. In de jaren 70 kwamen de blaxploitation-films (films met een totale zwarte cast) meer naar voren. De misdaad, waaronder drugssmokkel, werd in die periode voornamelijk toegeschreven aan de zwarte medemens. Live And Let Die speelt daar dan ook op in. Ook wordt er zwarte magie in de vorm van voodoo in de film verwerkt. Dit zorgt ervoor dat Live And Let Die een aparte Bondfilm is te noemen. Het is een verhaal wat je gewoonweg niet bij een Bondfilm verwacht.

Wat daarnaast ook anders is, is de toon van de film. Live And Let Die bevat meer humor dan de films met Sean Connery. Maar dit is over het algemeen niet storend, omdat Roger Moore dit volledig onder controle heeft en omdat bij hem de hardheid van de Connery Bond niet past. De humor slaat soms te wel te ver door. Dan doel ik op de perikelen van Sheriff JW Pepper tijdens een fantastische speedbootachtervolging. Het is even leuk, maar op een gegeven moment dacht ik even dat ik Smokey And The Bandit aan het kijken was.

Zoals gezegd, Live And Let Die is een andere Bondfilm dan we gewend zijn. Maar aan de ene kant slaat de franchise hiermee de goede kant op. De franchise was na OHMSS en Diamonds Are Forever namelijk toe aan vernieuwing.

Maar Live And Let Die is hierdoor niet een van de betere Bondfilms. Het verhaal hangt van losse eindjes aan elkaar en de film kabbelt zich regelmatig langzaam voort. Maar wanneer Bond naar The Farm wordt gebracht wordt de film tot het einde toe pas echt leuk.

Zoals vermeld speelt Roger Moore voor het eerst de rol van James Bond. Oorspronkelijk had men Moore al bij Dr. No voor de hoofdrol willen hebben, maar Moore zat toen nog vast aan zijn rol in The Saint. Moore zou in totaal in zeven Bond films gaan spelen. Daarmee heeft Moore in de meeste ‘officiële’ Bond films de hoofdrol gespeeld. Moore legt meer de nadruk op de humor met tal van gevatte oneliners. Ook is Moore een meer overtuigende charmeur en Engelse gentleman.

De slechterik in de vorm van Dr. Kananga wordt gespeeld door Yaphet Kotto. Ik zie Kotto graag spelen, maar ik moet concluderen dat hij een van de minste Bond slechteriken ooit wegzet.

Ook de Bondgirls zijn niet om over naar huis te schrijven. Jane Seymour speelt de rol van de tarot leggende Solitaire. Solitaire komt over als een zielig meisje. Iets wat totaal niet bij een Bondgirl past. De scènes met de tarot leggende Solitaire halen de vaart uit de film en dat zorgt ervoor dat je je snel gaat irriteren aan haar. Voor het personage Rosie geldt ook het hoge irritatie gehalte.

Felix Leiter wordt gespeeld door David Hedison. Dit is de leukste Felix Leiter die ik tot nu toe heb gezien.

De overige rollen van M en Moneypenny worden weer door de vaste cast vertolkt. Geen Q? Inderdaad, vanwege de omslag van de franchise wilde men de gadgets weer op de achtergrond drukken. Q wordt alleen bij naam genoemd in de film. Onder druk van fans zou Q weer terugkeren in de volgende Bond verfilming.

De Bondsong “Live and Let Die” van Paul McCartney is fantastisch en hoort tot de betere Bondsongs. Het nummer brengt perfect de sfeer van de film over.

Live and Let Die is Moore’s debut en dit levert een aardige Bondfilm op. Moore is niet het probleem maar het verhaal en het tempo van de film. Maar de laatste drie kwartier wordt dit goedgemaakt door een spannende krokodillenscene, de speedbootachtervolging en de finale.

3 sterren

Ook opnieuw bekeken en blijf bij m'n eerste commentaar.

Natuurlijk is de film op blu-ray ook dit keer prima gerestaureerd.

De allereerste met Moore en dat zie je, hij speelt alsof zijn leven er van af hangt en wil duidelijk wat bewijzen.

Zonder Q dit keer, hij moet het doen met een leuk horloge (hé was dat bij Craig ook niet zo, geen Q en 1 of minder gadget en geen superauto) en een piep jonge Seymour, wat een melkmuiltje, ze leek wel 17. Maar ze deed het niet slecht naast Moore en Kotto.

Slecht is het zeker niet en waarschijnlijk de langste achtervolging in Bond geschiedenis, het eindigde in ieder geval explosief. Het verhaaltje is wat mager, maar ach het is een Bond, dus mag het ook weer niet te ingewikkeld worden. Ook nu weer is de omgeving prachtig en de muziek genietbaar.

Het krokodillen truckje blijft enorm leuk om te zien en ook JW Peper is een leuke (soort clown) bijrol.

Geen slecht begin voor Moore, mar je ziet dat hij aan de rol moet wennen.

Dit is zeker niet de beste Bond-film, maar het is wel lekker losjes allemaal.

Connery's Bond was vaak te krampachtig en Lazenby's Bond was natuurlijk een stuk serieuzer. Roger Moore lijkt er echt het meeste lol in te hebben en heeft de goede fysiek en die gedistingeerde kop. Er zitten trouwens maar een paar echte vechtscènes in die wellicht wat éénzijdig zijn, maar ook daar brengt Moore het er goed van af. Alleen zijn zijn grappen af en toe ERG flauw, maar dat ligt natuurlijk meer aan het script en hij levert ze ten minste wel goed. Moore laat van de drie meteen de beste indruk achter.

De bad guy en zijn plan zijn nou niet echt bijster interressant, maar Yaphet Kotto heeft wel een goede verschijning en komt sympathiek maar toch dreigend over. Verder heeft hij weer wat unieke handlangers zoals die grappige dikke gast die fluistert en dus luistert naar de naam Whisper en die gast met de mechanische arm. De leukste is trouwens wel Baron Samedi met die lach. Alleen jammer dat hij zo snel verslagen wordt, maar daar gaat wel een grappige 'voodoo'-scène aan vooraf.

Jane Seymour is leuk als Solitaire. Ze is erg jong en haar bedscènes met Moore die een stuk ouder was voelden toch wel een beetje ongemakkelijk aan. Maar ze was zeker een mooie verschijning en één van de meer memorabele Bond-Girls. Eén van de grootste kritieken krijgt Pepper als de redneck-sheriff, maar ik vond hem op zich wel grappig.

Er zitten verder een paar leuke scènes in de film zoals de speedboat-achtervolging die misschien wel net iets te lang door gaat, en de krokodillenscène waarin je weet wat er komen gaat (kroko-walk , maar die desondanks toch leuk is. Het eerste half uur in Amerika is helemaal tof; die cultuur-clash in Harlem met Bond tussen al die negers was best wel hilarisch. Verder waren de voodoo-taferelen wel aardig, alleen jammer dat er zo weinig van waren.

Waar ik wel om in een deuk heb gelegen was de scène in het café in New Orleans waarin Bond in de grond verdwijnt. Maar hij werd eerst naar en tafeltje bij de muur geleid! Wil dat dan zeggen dat Kotto en co snel naar een ander kamertje moesten rennen om Bond te verwelkomen? Mijn broer zag ze al buiten adem nonchalant doen alsof ze er al uren zaten. Ach, misschien een rare kronkel maar ik lag wel even dubbel

Ja ondanks dat het plot niet geweldig was en de bad guys wel weer heel gemakkelijk verslagen werden, werd ik van LaLD wel erg opgewekt. En dat komt voornamelijk dankzij Roger Moore, mijn tweede beste Bond na Craig.

Dit is de eerste Bond film van Roger Moore .deze film heeft een eigenaardige voodoo sfeer maar ook erg goede actie scenes.

Dit is een Bond film die me vooral is bijgebebleven door drie actie scenes. De eerste Actie scene , is een scene waarin Bond in een dubbeldekker zit en achtervolgt word Bond gaat dan een burg onder en de dubbeldekker verliest zijn bovenkant
De tweede actie scene is de scene dat Bond op een klein eilandje met krokedillen word gezet en hij weet te ontsnappen door al springend op de krokedillen aan de kant te komen
De derde actie scene is de geweldige speedboot achtervolging.
Als ik aan deze film denk , denk ik aan deze drie actie scenes , veder is een wat mindere maar toch een zekere leuke Actie scene de vliegles de James Bond geeft.

Wat ik niet zo bij deze film kan waarderen is dat er een soort voodoo sfeer over deze film hangt bijvoorbeeld het Bondmeisje dat via kaarten de toekomst kan voorspellen ik vind dit niet echt bij een Bond film passen.

Roger Moore vind ik niet zo goed spelen als Sean Connery bij Dr No maar Roger Moore doet het toch erg goed hij probeert in deze film niet Sean Connery na te doen ,Roger Moore legt nog wat meer de nadruk op humor dan Sean Connery. Jane Seymour als Solitaire doet het aardig, ze acteert niet altijd geweldig maar het kan er mee door. Yaphet Kotto als Dr. Kananga vind ik een leuke schurk, maar hij mocht van mij nog wel iets dreigender overkomen en hij komt op een belachelijke manier aan zijn eind. Julius Harris als Tee Hee met zijn haak vond ik erg leuk.

Het einde van de film valt wat tegen dat had best wel wat spannerder gemogen.Het gevecht tussen Bond en Kanaga stelt niet zo veel voor en verder is er weer veel voodo gedoe. Als je denkt de film is afgelopen dan krijg je nog het gevecht met Bond en Tee Hee in de trein Het is de gewoonte van Guy Hamilton als hij een Bond film regiseert om na de climax, nog een klein gevecht te doen want bij elke Bond film die hij regiseert is dat het geval en elke keer vind ik dat het beter voor de film was geweest als dat gevecht gewoon tijdens de climax afspeelt en niet erna.

Ondanks de Voodoo sfeer die over deze film hangt is dit toch een vermakelijke Bond film met een paar goede actie scenes maar er zijn betere Bond films dan deze film
3 sterren voor deze film

Dé film met de spectaculaire speedbootachtervolgingen. De eerste van Moore. Hij moet nog in z'n rol groeien. De dubbelrol van Yaphet Kotto als Mr. Big/Dr. Kananga komt niet goed uit de verf al is Kotto op zich wel een goed acteur. De toevoeging van sherrif Pepper haalt het niveau van de film flink onderuit.

Het debuut van Roger Moore als James Bond, waarin hij toch heel erg veel humor eraan toevoegt. Zijn rol is goed, de badguy valt tegen. Ook de rol van blaaskaak sheriff JW is van laag niveau maar stiekem vond ik dat geschreeuw best grappig. De actie en ontploffingen zijn goed, vooral richting het einde toe de achtervolging met de speedboten, maar het verhaal zelf vond ik bij deze bondfilm wat minder.

Eerste Bondfilm met Roger Moore wordt onderuitgehaald door het voodoo-thema. Het toekomst voorspellen, de rituele dansen.. Ik vind het maar niks, daarnaast kwam het nep over en haalde het de geloofwaardigheid van de film naar beneden.

De badguys van de film vond ik verre van intimiderend; ze waren mij te lief en acteerden ook vrij matig.

Jane Seymour is ook niet top als Bondgirl. Tel daar een stuitende bijrol van meneer de sheriff bij op en je hebt een hoop minpunten.

Er zijn echter ook pluspunten: Roger Moore als Bond vind ik een verademing. Hij is hier duidelijk nog aan het wennen en zal vermoedelijk nog verder in zijn rol moeten groeien ( ik kijk de films van oud=>nieuw ), maar Connery werd duidelijk te oud en dit is een fijne, vernieuwende Bond met nieuwe inzichten en leuke humor.

Enkele fijne achtervolgingsscenes en prima gevechten aan het einde redden de film voor mij.

De dubbeldekker, de ontsnapping van Crocodile Island en de speedboot-achtervolging zijn leuk, en ook het slotgevecht met mr.Haak ging er bij mij nog wel in.

Plussen en minnen afgewogen kom ik toch niet op een voldoende uit, hierdoor werkte het thema en het matige badguy-resemble mij te veel op zenuwen. 2,5* voor Bond nr.8.

Moore schoot raak en verdiende terecht zijn plek voor de eerstvolgende zes films. Voorderest is de film helaas veel te gehaast en ontbreekt het te vaak aan een narratief. Veel meer dan een aaneenrijging van actiescènes en humor krijgen we niet voorgeschoteld en dat is toch wat mager voor een Bond. Zelfs de fantastische soundtrack kan een onvoldoende niet voorkomen.

Ik vind dat ik toch even een lans moet breken voor deze film. Deze film heeft veel te bieden. Het is geen film met pretenties zoals de Craig-films, met andere woorden: het past in de film als iets te makkelijk is uitgewerkt of niet helemaal klopt, gecombineerd met de humor heeft dit zijn charme. Aan het einde komen er zoveel verschillende actiescenes voorbij dat het in ieder geval voor mij onmogelijk is om niet on de indruk te zijn. Dit is een film die je zijn fouten vergeeft.

lessen geleerd (spoilers) :
- blaxploitation en james bond kan prima samengaan
- je kunt de rits van een jurk openritsen met een magneet
- sommige waarzegsters verliezen hun gave als ze hun maagdelijkheid verliezen
- je kunt over krokodillen heenlopen als ze in het water liggen