Meningen

Degelijke avonturenfilm van Michael Mann met goed acteerwerk van Daniel Day-Lewis, Madeline Stowe en Jodhi May (helaas maar een klein rolletje).

Prima tijdverdrijf, maar niks bijzonders verder.

Een echte klassieker, op en top Amerikaans, als realityfilm zijn tijd ver vooruit. Dat Boganovich ervoor gekozen heeft de film in zwart-wit te draaien past perfect in het tijdsbeeeld. Indringend camerawerk en prima geacteerd over de hele breedte, met als uitschieter het indrukwekkende spel van Cloris Leachman (terecht beloond met een Oscar).

Eigenlijk verplichte stof voor elke filmliefhebber, maar actie- of horrorliefhebbers en soortgenoten kunnen beter wat anders bekijken.

Ik heb deze film vele jaren geleden al eens gezien, maar kon mij daar weinig tot niets van herinneren. Dat zegt op zich al genoeg.

Het is wel in menig opzicht dé film van Linda Fiorentino als een listige femme fatale. Gelukkig maar, want haar co-acteurs Peter Berg en Bill Pullman komen niet veel verder dan wat krampachtig broddelwerk.

Richard Jenkins zet een markante rol neer als de uitgewoonde medewerker van een verlopen fastfood restaurantje. Afgezien van zijn optreden een weinig gedenkwaardig filmpje. Aardig als tijdverdrijf maar niet meer dan dat.

Wat een treurnis! Deprimerende film over de beslommeringen van een rebelse, chagrijnige tiener tijdens haar zomervakantie bij haar terminaal zieke vader. Miley Cyrus kan aardig zingen, maar bij het uitdelen van acteertalent heeft ze volgens mij ver achteraan gestaan.

Mooie film over het laatste levensjaar van Lev Tolstoj, waarin de steeds radicalere ideeën van de schrijver ─ondanks de wederzijdse liefde─ leiden tot temperamentvolle meningsverschillen met zijn vrouw Sofia, uiteindelijk culminerend in zijn vlucht. Ik mag aannemen dat die venijnige tegenstellingen wel bekend zijn bij de Tolstoj liefhebbers.
Ik vermoed dat om een jonger deel van het publiek te gerieven de wat dampige verhaallijn over de liefdesrelatie van zijn secretaris is ingelast. Met het verhaal over Tolstoj en Sofia heeft dat weinig van doen.
De ervaren rotten Christopher Plummer en Helen Mirren spelen de sterren van de hemel. Zij tillen deze film naar een tamelijk hoog niveau.
Ik krijg door deze film zin om Sergey Bondarchuk’s epische verfilming van “Oorlog en Vrede” weer eens af te stoffen. Daar moet ik wel even tijd voor vrijmaken, want voor zover ik mij kan herinneren heeft die film een speelduur van ongeveer 7 uur. Dus op tijd een knapzak klaarmaken.

Routineuze romcom over haperende vakantieliefdes. De afzonderlijke verhaaltjes zijn nogal voorspelbaar. Een sympathieke film die weliswaar weinig nieuws brengt, maar niettemin goed te doen is voor een keer. Verrassende cameo van Gabrielle Anwar.

Films met als thema tijdreizen zijn in mijn beleving zelden leuk. Deze komedie vormt geen uitzondering. Het is een ongeregeld zooitje die gaandeweg steeds minder te volgen is. Hier en daar een leuke scène, maar dat is het wel zo’n beetje.

Allesbehalve een hoogstaande komedie die heen en weer fladdert tussen kinderlijk en banaal. De flauwe epiloog is exemplarisch voor de rest van de film. Best treurig dat J.K. Simmons zich leent voor dit soort ongein.

Een komedie die opvalt door zijn spitse dialogen. Voor het overige heb ik weinig toe te voegen aan het commentaar van scorsese.

Een leuke, onderhoudende film met een kijkje achter de schermen van een komische talkshow, zoals er talloze te zien zijn bij de diverse Amerikaanse tv stations.

Net als in He Who Gets Slapped (1924) trekt Lon Chaney opnieuw een clownspak aan in dit romantische drama over een twee respectabele mannen, die beiden verliefd worden op een jonge koorddanseres. Niet zo aangrijpend als He Who …, maar nog best onderhoudend. De eerste opmerkelijke rol van Loretta Young.

Kleine correctie op het commentaar van Dogie_Hogan: Miss Young (geboren in 1913) was tijdens de opnames van deze film pas 15 jaar oud.

Hartverwarmende film over twee jonge mensen, die getekend door traumatische gebeurtenissen in het verleden ieder voor zich moeite hebben om zich staande te houden in de hedendaagse maatschappij. Vanuit de wederzijdse toenadering bloeit van lieverlee iets moois op. Ik werd gaandeweg helemaal meegezogen door hun saamhorigheid, zo zeer zelfs dat ik bij een schokkende wending tegen het einde (de gevangenisstraf van Mizue) dacht: “Het zal toch niet…”
Het thema is niet nieuw, maar niettemin ben ik aangenaam verrast door de gevoelige, ingetogen wijze waarop regisseur Junichi Mori het verhaal brengt zonder overdreven sentimenteel te worden. Ik ben geen uitgesproken fan van films uit Japan, maar door films als deze begin ik langzaam maar zeker de smaak te pakken te krijgen. Heel erg mooi!

Altijd leuk om beroemde sterren uit de tijd, dat Hollywood nog het Mekka van de filmwereld was, weer eens terug te zien. Ik heb altijd een zwak gehad voor de beeldschone Gene Tierney (Leave Her To Heaven), misschien vanwege haar toch wat tragische levensloop.

Zo’n 30 of 40 jaar geleden heb ik deze film voor het eerst gezien tijdens een kort verblijf in Amerika en vond hem toen prachtig. Hij komt nu wat gedateerd op mij over. Het verhaal en het acteren zijn weliswaar prima in orde, maar afgezet tegen de films van de laatste decennia lijkt Laura naar mijn smaak toch te veel op een verfilmd toneelstuk.

Als altijd heb ik erg genoten van Judith Anderson (Rebecca), die als geen ander een echte feeks kan spelen.

David Hamilton legt het er wel duimendik bovenop: het is hem alleen te doen om zoveel mogelijk blootbeelden te tonen van puberende jonge meisjes. Ik ben niet vies van naakt, maar er zijn grenzen. Die worden hier in mijn ogen overschreden. Neem daarbij het nagenoeg ontbreken van een verhaal, het matige acteerwerk, de houterige dialogen, de irritante soundtrack en de repeterende overgangen en je hebt een voyeuristisch gedrocht dat bovendien riekt naar pedofilie. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Dramedy over romantiek en vriendschap met twee actievoerende jonge meiden, die worstelen met het fenomeen liefde en langzaam maar zeker uit elkaar groeien. Er zitten wel een aantal leuke scènes in, maar de film als geheel is niet erg bijzonder.

De tand des tijds is in mijn ogen bepaald niet vriendelijk geweest voor deze Britse komedie. Ondanks de sterrenbezetting laat de film inmiddels een ietwat oubollige indruk achter. Het meest opmerkelijk vond ik nog de circa 15 seconden dat Audrey Hepburn (in het prille begin van haar carrière) in beeld komt als chique gezelschapsdame.

Zware kost. Met name het eerste deel van de film, dat gedomineerd wordt door theatrale monologen, is in mijn beleving erg taai. Het tweede deel met de confrontatie tussen de vader en de verloren zoon is ietwat toegankelijker maar ook hier vormt het gezwollen taalgebruik een hindernis.

Ik ken het boek van Raduan Nassar niet en voel na het zien van deze film weinig behoefte om daaraan te beginnen.

Een episch verhaal over de strijd in het Midden Oosten van de Britten en de Arabieren tegen het Ottomaanse Rijk (Turken) tijdens de Eerste Wereldoorlog. Een van de vele blockbusters uit de jaren ‘50/60, die tot de Hollywood-monumenten gerekend wordt. Niet alle monumenten zijn evenwel even mooi. In weerwil van de soms spectaculaire beelden kon deze film mij –ook na herziening– niet echt bekoren. Zand en kamelen, zand en kamelen en nog meer zand en nog meer kamelen. Het sprak mij gaandeweg steeds minder aan, ondanks de uitstekende rol van Peter O’Toole als de soms warrige, soms raadselachtige officier.

Leuk, klein filmpje met twee aantrekkelijke sterren en een onderhoudend verhaaltje, zoals er tijdens de Grote Depressie vele tientallen zijn gemaakt in Hollywood. William Powell als de advocaat die in het nauw komt, plus de kwinkslagen van zijn bijdehante secretaresse Joan Blondell zorgen voor ruim een uur aangenaam vermaak. Geen topfilm natuurlijk, maar wel lekker als onschuldig en geinig tussendoortje.

Komedie gebaseerd op de memoires van journaliste Beth Raymer, die haar universitaire studie destijds betaalde door als privé-stripper op te treden. Film focust op haar tijdelijke betrokkenheid bij het gokcircuit, waar onvoorstelbaar grote bedragen in omgaan.

Frears heeft er een vlotte film van gemaakt, die in razend tempo voorbij komt en zichzelf niet de tijd gunt voor enige diepgang. Misschien is dat juist goed, omdat oppervlakkigheid wellicht het meest opvallende kenmerk is van dat wereldje.

Geen topper, maar kijkt niettemin best lekker weg.

Standaard misdaadfilm over rivaliteit in de drugshandel. De zoekgeraakte dochter is niet meer dan een voetnoot in het verhaal.

Niet goed, niet slecht. Weinig nieuws onder de zon: film van het type dertien-in-een-dozijn derhalve.

Minder informatief dan ik vooraf verwachtte, omdat de film vergeet op zoek te gaan naar het waarom van de radicalisering. Ik mag toch aannemen dat de aanleiding niet zal zijn het feit dat Layla als grensrechter bij een voetbalwedstrijd wordt weggestuurd. Dat is waarschijnlijk wel de spreekwoordelijke druppel, maar als motief is dat te magertjes. Te meer omdat het opvallend is dat slechts één lid van een geïntegreerd gezin deze keuze maakt. Het tamelijk povere scenario weet trouwens sowieso nauwelijks te boeien.

Nora El Koussour doet het heel behoorlijk voor een debutante. Haar tegenspeler Ilias Addab komt daarentegen nogal sullig over en niet bepaald als een overtuigde jihad-strijder.

Jammer tenslotte dat het geluid ondermaats is en dat de Arabische teksten niet ondertiteld zijn. Wellicht is mij daardoor essentiële informatie ontgaan.

Verfilming van de aloude legende over de verboden liefdesrelatie tussen Layla en Majnun, verplaatst naar de tegenwoordige tijd. Het is een simplistisch, voorspelbaar liefdesdrama, dat amper weet te boeien. Reza Rahadian doet het wel aardig als de Romeo in het verhaal, maar de rest stelt niet veel voor. Goedbeschouwd vormen de fraaie beelden van het oude centrum van de Azerbeidzjaanse hoofdstad Bakoe nog het beste deel van de film.

Tamelijk knullig gemaakte televisiefilm over een chagrijnige CEO, die samen met een vijftal jonge vrouwen in de handen valt van vrouwensmokkelaars. Haar privéassistente, die ze net voor de zoveelste keer ontslagen heeft, gaat samen met een veiligheidsagent op zoek naar haar. Flinterdun, voorspelbaar verhaal maar op sommige momenten toch een beetje spannend. Als tussendoortje goed te doen. De poster is er naderhand bij verzonnen, want een dergelijke scène komt niet voor in de film.

Imposante parabel over uitbuiting en standsverschillen in verleden en heden, gezien door de ogen van een simpele ziel. Ik vond het eerste deel over de feodale verhoudingen in het verleden indrukwekkender dan het hedendaagse tweede deel, mede vanwege de schitterende natuuropnamen van Midden-Italië.

Een erg mooie, maatschappijkritische film van Alice Rohrwacher (de jongere zuster van Alba R., die in deze film de hedendaagse Antonia speelt).

Twintig jaar na La Vie Bohème (ook met André Wilms) is Kaurismäki opnieuw naar Frankrijk uitgeweken. Het is deze keer een niet helemaal geslaagde poging geworden om een statement te maken over mensen met het hart op de juiste plaats en hun spontane saamhorigheid in het kader van het immigrantenprobleem.

Zoals Kaurismäki wel vaker doet brengt hij het zware thema op een luchtige manier en met opvallende kleuren. Dat werkt deze keer naar mijn gevoel niet erg. Temeer omdat ik onwillekeurig de vergelijking moest maken met Philippe Lioret’s thematisch gelijke Welcome (2009), dat ik vele malen beter vind.

Vrij onschuldige, flauwe en bij tijd en wijle schreeuwerige sekskomedie. De geslaagde grappen zijn op de vingers van één hand te tellen. Voor de douchescène is volgens mij een flashy body double gebruikt. Het acteerwerk laat nogal te wensen over. Not my cup of tea.

Een heel leuke film, die ook na de zoveelste kijkbeurt geen moment verveelt. Weliswaar zakt het verhaal na een hilarisch begin (Jon Lovitz ) van lieverlee een klein beetje in, maar het blijft boeiend tot het eind. Dat is vooral de verdienste van een opperbeste cast. Van Geena Davis tot Madonna, van Tom Hanks tot Lori Petty, ze leveren allemaal acteerwerk af van een meer dan behoorlijk niveau. Het zal niet de laatste keer geweest zijn, dat ik deze film gekeken heb, al was het maar dat het o.a. een prima medicijn is om een chagrijnige bui te verdrijven.

Wat mager verhaaltje, maar de film heeft twee belangrijke pluspunten. Ten eerste: Ierland, en ten tweede: Ierland. Ik ben net terug uit dat land, waar de adembenemende en rustgevende omgeving je dwingt tot jezelf te komen en na te denken over wat echt belangrijk is in het leven. En een avondje in een pub te midden van de lokale bevolking (als je ze kunt verstaan) werkt ook uitermate relativerend voor ons jakkerig bestaan. Terug bij de film wil ik nog een derde pluspunt noemen: Amy Adams. Misschien niet de beste actrice van dit moment, maar ik vind het altijd een genot om naar haar te kijken.

Het verhaal is oké, het acteerwerk is oké (zeker van Gene Tierney en Jeanne Crain), maar jammer dat de film niet in zwart-wit geschoten is. Technicolor stond in die tijd nog in de kinderschoenen en dat is te zien: de kleuren zijn niet naturel. Ik heb na een kwartier of zo mijn tv op grijstinten gezet en dan krijg je een veel mooier, veel rustiger beeld.

Oh, de film niet vergeten. Die kan er alleszins mee door, maar het is geen topper.