Laura, les Ombres de l'Été (1979)

Zo... hier ga ik even met de billen bloot...

Toegeven, Hamilton heeft een bedenkelijke reputatie. Kleine meisjes met kleine borstjes... tjsa... Ik was 16 toen ik de film voor het eerst zag, dus ik mocht ervan genieten... zeg maar.

Maar ik zag de film een aantal jaren geleden weer eens op televisie en wat bleek? Het was toch een bijzondere film. Hoewel de bekendere film van Hamilton (Bilitis) dezelfde vorm van fotografie heeft, zit de film Laura toch beter in elkaar. Wederom de typisch Hamilton plaatjes, maar met veel meer mystique en geraffineerde filmische oplossingen. Heck... de erotiek is ook van een kuisheid dat je daar nu niet meer over kunt vallen.

Onlangs kwam ik de film tegen op DVD. Heb hem gekocht (jeugdsentiment hè?) en tot mijn verbijstering was het een Engels gedubte versie. Stay away from it!!! Daar waar de Franse versie het met beelden zegt, gooien ze er in het Engels een Voice-over overheen. Totale verkrachting.

Laat ik mijn waardering dus enkel voor de Franse (en originele) versie gelden... 3***

Na Bilitis bracht David Hamilton deze film uit in 1979, weer met prachtige fotografie, knap gefilmt, mooie muziek. Zulke films vindt ik persoonlijk een lust voor het oog. Voor mij is dit kunst.

Vond Laura minder sterk dan Bilitis. Vond deze film wel erg traag. Bilitis was ook als personage wat springeriger, Laura lijkt niet in beweging te krijgen. Moet wel toegeven, voor deze film is het David Hamilton gelukt een echte 'nimphet' te vinden in de persoon van Dawn Dunlap, die ten tijde van de film 16/17 was, maar zeker de uitstraling had van half kind/half vrouw, en dan ook nog van uitzonderlijke schoonheid.

Dat balletgedoe kon me niet bekoren. Tussen de moeder van Laura en de beeldhouwer gebeurt ook al niets en Laura is wel erg behoedzaam in het veroveren van haar grote liefde. Wat de functie van dat enge jongetje dat klusjes voor Paul opknapt precies is, werd me niet duidelijk. Heeft hij ook een crush op Paul? Heeft hij die brand gesticht, uit jaloezie?

Wat de erotiek betreft, vond ik deze film een stuk ingetogener dan Bilitis. Veel bloot heb ik niet gezien. Of heb ik niet goed opgelet? Fotografisch is deze film ook een stuk minder dan Bilitis of Un Été à Saint-Tropez. Hier veel interieurs en weinig opnamen van de zee en de natuur. Wel steeds dat ziekenhuis, het dorpspleintje en het exterieur van de huizen. Dit was m'n laatste David Hamilton-film. Heb ze nu alle vijf gezien. Vond Bilitis de beste. Maar bij elkaar is het ook wel een tijdreis naar de jaren zeventig.

David Hamilton legt het er wel duimendik bovenop: het is hem alleen te doen om zoveel mogelijk blootbeelden te tonen van puberende jonge meisjes. Ik ben niet vies van naakt, maar er zijn grenzen. Die worden hier in mijn ogen overschreden. Neem daarbij het nagenoeg ontbreken van een verhaal, het matige acteerwerk, de houterige dialogen, de irritante soundtrack en de repeterende overgangen en je hebt een voyeuristisch gedrocht dat bovendien riekt naar pedofilie. Geef mijn portie maar aan Fikkie.