Meningen

Film over de Franse filmindustrie tijdens de bezetting (1942/43). Had heel interessant kunnen zijn, want er komen veel bekende namen voorbij, zoals Jacques Tourneur, Jean-Paul Le Chanois, Henri-Georges Clouzot e.a., ware het niet dat ik te weinig ben ingevoerd in de Franse filmgeschiedenis om die in dat tijdsgewricht allemaal een plaatsje te kunnen geven. Daarvoor is de film ook veel te vluchtig. Het is meer een aaneenschakeling van losse gebeurtenissen zonder veel diepgang. Enkel van het “uitstapje” van Jean-Devaivre naar Engeland wordt meer werk gemaakt.

Jammer, maar mijn nieuwsgierigheid voor die periode is wel gewekt. Toch eens kijken of ik die op enigerlei wijze kan bevredigen.

Volkomen overbodige remake van Siworae (2000). Omdat ik het Zuidkoreaanse orgineel nog niet zo lang geleden gezien heb, heb ik deze film halverwege uit ergernis afgezet.

Op zich een aardig verhaal, maar het middengedeelte van de film zakt wat weg. Goede acteerprestaties, ook van Kerry Washington, die ik eigenlijk alleen maar ken van een paar tv-series.

Onthutsende film over een vaak vergeten aspect van de oorlog: de (wees)kinderen. De Koerdische regisseur Bahman Ghobadi confronteert de kijker met het rauwe beeld van de omstandigheden, waarin deze kinderen hun weg moeten zoeken: een modderig tentenkamp te midden van legerschroot en omringd door landmijnen. Volkomen aan hun lot overgelaten hangt alles af van hun doorzettings- en improvisatievermogen.

Tegelijkertijd levert Ghobadi een dijk van een prestatie door het fraaie acteerwerk, dat hij uit de kinderen weet te halen. Voorop Avaz Latif, die in de rol van het meisje Agrin met haar treurige, ietwat verbaasde en tegelijk lege blik een onvergetelijke indruk achterlaat.

Een hartverscheurende film, haast een documentaire, die andermaal de waanzin van de oorlog op dramatische wijze blootlegt.

Ik heb zelden, wellicht nooit een film over kinderhandel en kinderprostitutie gezien met meer provocerende beelden dan regisseur/schrijver Nagesh Kukunoor de kijker laat zien in deze film. De aangrijpende beelden over een jong meisje, dat op gruwelijke wijze misbruikt en mishandeld wordt, hakken er stevig in. In het laatste deel lijkt de film aanvankelijk in een rustiger vaarwater terecht te komen… tot aan de schokkende ontknoping.

In mijn ogen een oorverdovende film. Dat daar blijkbaar maar weinig belangstelling voor is, vind ik eigenlijk wel triest.

Een verrassend gemoedelijke film over een jongen, die wegloopt uit een Palestijns vluchtelingenkamp om zijn vader te gaan zoeken. Afgezien van de mooie beelden van de omgeving ben ik niet erg onder de indruk, want er gebeurt in feite weinig. Het laatste deel van de synopsis kan ik niet thuisbrengen, maar dat kan aan mij liggen.

Benauwende film over de impact van de achtereenvolgende Mao revoluties op het dagelijks leven van mensen in de jaren ’50 en ’60. De Partij is overal en je kunt van het ene op andere moment de klos zijn door al dan niet onbedoelde acties van familieleden of goede bekenden. Terughoudendheid om je mening te ventileren is in alle omstandigheden geboden. Het abrupte, schokkende einde doet vermoeden dat regisseur Tian veel van zijn eigen jeugdervaringen in het verhaal gestopt heeft, overigens zonder melodramatisch te worden.

Het beangstigende verhaal en het geweldige acteerwerk, i.h.b. van Liping Lü als Tietou’s moeder en van de drie jonge acteurs in de diverse leeftijdstadia van Tietou, maken diepe indruk. Bovendien is de film schitterend vormgegeven met authentieke settings. Prachtig, voor zover zo’n dramatisch verhaal prachtig kan zijn.

Een hele stoet mooie jonge vrouwen. Dat is eigenlijk het enige positieve dat ik kan melden over deze film over jongelui, die maar twee dingen willen: alcohol en seks. De titel suggereert dat de film zich afspeelt in Lan Kwai Fong. De regisseur heeft evenwel zoveel aandacht voor de ultrakorte rokjes van de sexy geklede jonge dames, dat hij blijkbaar amper tijd gehad heeft om buitenopnamen te maken van deze uitgaanswijk van Hong Kong. Jammer, temeer omdat de acteerprestaties van een bedroevend niveau zijn. Je moet ook heel goed zoeken om zoiets als een verhaallijn te ontdekken.

Een aanfluiting, zeker als je het bijvoorbeeld vergelijkt met It's Already Tomorrow in Hong Kong (2015).

Deze vrij zweverige film over drie verliefde scholieren wist mij nauwelijks te boeien. De focus ligt op de relatie tussen een jongen, die nog groen is achter zijn oren, en een meisje dat haar seksualiteit meent te ontdekken. Is ze lesbisch of toch niet? So what?

Ingetogen psychodrama over de zin van het bestaan, in de persoon van een vrouw die na een traumatische ervaring zich terugtrekt uit de samenleving en vervolgens geconfronteerd wordt met een vergaande vorm van altruïsme.

Een mooie tour-de-force van Robin Wright, die zichzelf regisseerde in dit geslaagde regiedebuut. Daar is weinig mis mee, maar het zijn toch vooral de adembenemende beelden van de majestueuze Rocky Mountains die de meeste indruk nalaten.

Knap psychologisch drama tegen de achtergrond van een mysterie. Het terugvinden van een spoorloos verdwenen vrouw is niet meer dan een raamvertelling, waarbinnen de film voornamelijk focust op de diverse personages die op enigerlei wijze (mogelijk) bij die verdwijning betrokken zijn. De karaktertekeningen benadrukken hoe verschillend mensen reageren in vergelijkbare situaties. Een film over achterdocht, (gebrek aan) oprechtheid, berouw en verzoening. Over de hele linie prima geacteerd.

Bij de openings credits staat “based on a true story”. Zal best, maar dat laat onverlet dat het een dommige film is met domme personages (en dan bedoel ik niet alleen de blondjes) en acteurs, die hoognodig toe zijn aan bijles. Wel aardig reclamemateriaal voor siliconen, als je daar van houdt.

Zonder expliciet aan de orde te komen is de dreigende context voelbaar aanwezig. Dat zorgt voor een unheimische sfeer. De afsluiting is geen verrassing.

Slappe komedie over twee zussen, die zich geroepen voelen om hun moeder op te vrolijken nadat die door hun vader in de steek gelaten voor een jongere vrouw. Film probeert te krampachtig om grappig te zijn met averechts resultaat. De ingebouwde rolverwisseling is voorspelbaar. Matig.

Vlotte misdaadkomedie die wel wat doet denken aan Fargo (1996) van de gebroeders Coen, maar haalt niet dat niveau. De plotwendingen volgen elkaar razendsnel op en zorgen voor een vermakelijk geheel. De film overtrof mijn verwachtingen.

Forman laat zien hoe je een in feite dramatisch verhaal op een komische manier kunt vertellen. Later zou hij die truc nog eens uitvergroten in One Flew... .

De grauwe Oostblok-sfeer van vóór de Praagse Lente hangt als een sombere deken over het verhaal, waarin jonge vrouwen ondanks een tekort aan jonge mannen tamelijk apatisch en weifelend op zoek zijn naar een beetje liefde en aanhankelijkheid.

Het laatste deel van de film, bij de jongen thuis, is zonder meer kolderiek.

Geen topper, maar best de moeite waard.

Parabel over een arme schoenmaker, die op zoek naar een betere toekomst voor hem en zijn gezin van het platteland naar de grote stad trekt en daar tijdens de crisisjaren van de vorige eeuw uiteindelijk zijn Waterloo vindt. Een af en toe bittere tragikomedie, die door regisseur Karel Kachyňa —naar goed Tsjechisch gebruik— opvallend luchtig wordt gehouden.
Ik vermoed dat je beter thuis moet zijn in de Tsjechische cultuur en geschiedenis om de film ten volle te kunnen waarderen. Ik vond de gezongen overgangen tussen de diverse episodes best mooi.

Banale tienerkomedie in de trant van de toentertijd populaire “Porky”-films. Deze heeft richting het einde een serieuze twist, maar het probleem is dat de film vergeet grappig te worden. Het Israëlische origineel ken ik niet en dat laat ik maar zo.

Ik heb in het verleden het genoegen gesmaakt om San Francisco een paar maal te bezoeken. Ik heb daaraan prettige herinneringen overgehouden. Door de mooie cinematografie van deze film zijn die herinneringen weer opgefrist.
Toch heb ik ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film. In weerwil van het prima acteerwerk vind ik het verhaal over de gentrificatie van de stad te gekunsteld, te zweverig, nog afgezien van het feit dat het plot niet erg geloofwaardig overkomt. Je hoeft geen architectuur gestudeerd te hebben om te zien dat het huis in kwestie niet in 1946 gebouwd is. Die misser is de belangrijkste reden dat mijn aandacht van lieverlee begon te verslappen en dat is geen goed teken.
De mooie plaatjes en het acteerwerk zijn er debet aan dat de film in mijn beleving alsnog een voldoende scoort, maar het houdt niet over.

Ik vind het altijd leuk om Timothy Spall aan het werk te zien, inclusief zijn geprononceerde onderlip. Zo ook in deze toch wel bijzondere road movie over een bejaarde weduwnaar, die van het uiterste noordoosten van Schotland naar het uiterste zuidwesten van Engeland reist.

Een luchtig gebracht drama met talrijke incidenten; sommige grappig, andere uiterst serieus en leerzaam. Zonder meer een aangename en onderhoudende film.

Voor het overgrote deel een mooie, ingetogen film over rouwverwerking en een zoektocht naar de tragische waarheid. Het zwalpende einde doet evenwel afbreuk aan de rest van het film en roept te veel onbeantwoorde vragen op. Jammer, want de film was dankzij zijn pakkende verhaal en het uitstekende acteerwerk op weg naar een hoge score.

”I don’t have enough tinsel to cover your corpse.”

Dit soort oneliners is typerend voor het lichtvoetige karakter van deze goedgevoel film over een jonge vrouw, die zichzelf aan het herpakken is na een diepe depressie. Een verademing te midden van al die gewelddadige films, die heden te dage te kust en te keur in de bioscopen worden aangeboden.

Wanneer de verkoop en het gebruik van marihuana gelegaliseerd wordt, ziet een drugdealer zijn verdienmodel verdampen. Hij probeert nog een laatste slag te slaan. Dat gaat evenwel faliekant fout, omdat hij met de verkeerde mensen in zee gaat. Onderhoudende misdaadfilm, niet slecht maar ook niet erg bijzonder.

Middeleeuws ridderdrama met veel wapengekletter door ingeblikte mannen. Na een onnodig lange prelude wordt de kern van het verhaal drie keer verteld vanuit verschillende invalshoeken. Ik vind dat overdone, want elk nieuwe versie voegt relatief weinig toe aan het voorafgaande. De film valt al met al niet mee.

Tegenvallende film naar de controversiële bundel korte verhalen van Hubert Selby. Heel fragmentarisch, heel somber en geweldadig en zonder veel diepgang. Het is alsof de cast voelde dat het scenario aan alle kanten rammelde, want er wordt zonder veel overtuiging geacteerd.

Kwalitatief ver beneden het niveau van Uli Edel's andere werk (Der Baader Meinhof Komplex; Christiane F.)

Niet slecht, maar ook niets bijzonders.

Lijkt een beetje op een gelikte en qua tijdsduur uitgelopen episode van een soap-serie.

Tom Wilkinson hoort in dit soort middelmatige films niet thuis.

Het Italiaanse origineel "L'Ultimo Bacio" (2001) is beter.

Regisseur Shunji Iwai heeft de door hem geschreven, gelijknamige roman twee keer verfilmd. In 2018 verscheen een Chinese versie met o.a. Xun Zhou. Hoewel ik doorgaans niet erg geporteerd ben van remakes, vind ik deze Japanse versie beter, wellicht omdat Iwai het verhaal van deze film nu kan situeren in een vertrouwde omgeving.

Het kan ook zijn dat ik de voorkeur geef aan deze versie, omdat ik een zwak heb voor de charmante Takako Matsu.

Twee liefdesverhalen voor de prijs van één. De romanticus in mij werd er helemaal blij van. Een onderhoudende film, mede dankzij de lekkere soundtrack.

Een tegenvallende whodunit met een dom verhaal, matig acteerwerk en dito camerawerk. Dat Mel Gibson nog eens een aansprekende film heeft gemaakt, is inmiddels haast een mensenheugenis geleden. Ik hoopte stiekem dat Morena Baccarin de boel een beetje zou opvrolijken, maar de Braziliaanse schoonheid krijgt amper screentijd. In velerlei opzichten een zwakke film.

Ik heb nu vijf films van zijn hand gezien, maar ik vrees dat het nooit wat wordt tussen regisseur Edgar Wright en mij. Aanvankelijk zat ik op mijn gemak te genieten van een leuke opening over een ietwat naïeve studente, die zich oriënteert op het Londense nachtleven, ondersteund door lekkere tophits uit de 60s. Maar dat aardige begin krijgt een bloederig vervolg met wat halfslachtige horroreffecten. Dat deel van de film kon mij totaal niet bekoren.

Ik vermoed dat het enige wat bij mij blijft hangen het feit zal zijn dat het de laatste film is van “avenger” Diana Rigg, die een jaar vóór de uitgestelde première overleed, net als Margaret Nolan (de barkeepster), bekend van Carry On-films.