Meningen

Alles aan deze film is matig, van het verhaal tot het acteerwerk tot het camerawerk tot de muziek tot de montage. Zoals gebruikelijk in dit genre is de grote plottwist vanaf het eerste kwartier te voorspellen, wat het een nog meliger kijkervaring maakt dan het al was. Tekenend zijn de openingstitels, die heel hard hun best doen om zoals die in Se7en te zijn, maar eenvoudigweg flauw en amateuristisch overkomen. Zelfs Angelina Jolie weet 'm niet overeind te krijgen.

Tempo of a Restless Soul is vermakelijk om te kijken - men leert er alleen vrij weinig van. We zien Tom Barman praten, muziek maken, schreeuwen en lachen, begeleid door de aangename klanken van dEUS, maar na afloop heb ik niet het gevoel Barman te kennen, noch iets van dEUS te begrijpen, noch überhaupt iets te hebben geleerd over muzikanten en de manier waarop ze muziek maken. Het is best leuk om Barman te zien zeiken over het 'alternatieve' gehalte van MTV, of hem te zien zoeken naar een goede producer, of kwaad te worden omdat een interview onmogelijk wordt gemaakt door een bak lawaai, of hem te zien praten met de aan pillen verslaafde bassist van zijn band, maar na afloop zeggen al deze beelden vrij weinig. Een documentaire om de tijd mee om te krijgen en vervolgens te vergeten.

2,5*

Overigens is 'Tempo of a Restless Soul' een van de lelijkste titels die ik ooit heb gezien

Beter dan Salvation, maar ontstijgt het niveau van een adequate actiefilm niet. En hoewel Terminator 3 dus allerminst een slechte film genoemd mag worden, is het een tegenvaller ten opzichte van de eerste twee delen. De actie is prachtig, de humor wisselend en het verhaal aardig - de uitwerking laat alleen hier en daar te wensen over. Ook het gegeven van een vrouwelijke Terminator slaat maar amper aan. Kortom: een vermakelijk filmpje, maar meer ook niet.

3,0*

Teminator Salvation valt een hele aardige actiefilm te noemen, die de pech heeft onderdeel te zijn van de Terminator-franchise, die twee klassiekers heeft opgeleverd. Het spreekt voor zich dat Salvation daar bijlange niet aan kan tippen, maar de actiescènes zitten prima in elkaar en zijn overzichtelijk weergegeven (een verademing na het drukke Gamer), met hier en daar erg mooi camerawerk en leuke art direction. De digitale effecten zijn niet allemaal even mooi, maar de ouderwetse blikken Terminators zien er wederom geweldig uit. Het plot rondom Marcus Wright was best interessant, al eindigt het wel in een anticlimax met een te makkelijke vernietiging van zijn robothersenen en de belachelijke harttransplantatie, die gepaard gaat met uitgerekend de tegenovergestelde boodschap van Terminator 2, ongeïnspireerd door Christian Bale opgedreund. Ook jammer van die gare motors en reusachtige robots, die totaal niet in het Terminator-universum thuis leken te horen. Verder een erg vermakelijk filmpje.

3,0*

Een leuk verhaaltje verzinnen kan Cameron zeker, maar het allemaal even interessant in beeld brengen wilt niet echt lukken: The Terminator ziet er erg klassiek en saai uit, en vooral ook erg eighties. Gezien het budget is dat geen doodzonde, maar iets meer creativiteit in de cameravoering of montage was welkom geweest. De actiescènes daarentegen zien er prima uit en zijn nog altijd behoorlijk spannend (Tech Noir! politiebureau!), complimenten daarvoor. De meeste punten sleept The Terminator echter binnen vanwege het enorme sentiment dat ik bij deze film heb; toen ik een jaar of elf, twaalf was, bestond er maar weinig cooler dan een moordende robot voor mij (op dinosaurussen na, natuurlijk). Of de film vandaag de dag ook nog zo'n indruk zou maken, tja, daar heb ik zo mijn twijfels bij.

3,5*

Daar waar Halloween het gisteravond duidelijk moest hebben van de meesterlijke spanningsopbouw, mikt The Texas Chainsaw Massacre meer op het schokeffect. Wat dat betreft is de film geslaagd: hij is, ook nu nog, ranzig en goor en enigszins ongemakkelijk om te kijken. Een horrorfilm zou, mijns inziens, echter meer moeten zijn dan alleen maar een aaneenschakeling van ranzigheden, namelijk: eng. En dat is een punt waar deze film - net als het leger door deze film geïnspireerde pulp - faalt: hij is simpelweg niet eng, niet spannend en niet meeslepend. Dit is voornamelijk te wijten aan de bizar slechte opbouw van de film: na een hilarische ontmoeting met een lifter wordt binnen veel te korte tijd het gros van de hoofdpersonages afgemaakt, waarna slechts een voorheen onopvallende en ogenschijnlijk onbelangrijke blonde dame overblijft, die om onbegrijpelijke redenen niet, zoals de rest, in één keer wordt afgeslacht. Gedurende het laatste halfuur slaat de spanning die aanvankelijk nog enigszins aanwezig was om in complete verveling: hoe het afloopt met de enige overlevende boeit eigenlijk allang niet meer, waardoor het rare einde nog maar amper een anticlimax kan worden genoemd.

1,5*

Halle Berry is iets kwijtgeraakt, te weten David Duchovny, die, oordelend naar een paar warrige flashbacks, de meest innemende en goedaardige persoon op de gehele wereld moet zijn geweest. Genoeg reden om een verslaafde vriend van hem in huis te nemen, zou je zeggen, en inderdaad: voor dat je het weet speelt een met zijn verslaving worstelende Benicio Del Toro met de kinderen alsof hij, ehm, ja, schandalig goed met kinderen is. Maar dat kan natuurlijk niet zomaar: mevrouw Berry waardeert het namelijk niet dat alles goed gaat, en besluit zich dan ook angstwekkend irritant op te stellen tegenover deze goedhartige man die de verkeerde keuzes heeft gemaakt. De film gaat nog verder, maar inmiddels boeit de afloop me ook al niet meer; de Hollywoodmaatstaven in acht nemend zal het uiteindelijk wel goed aflopen, of iets dergelijks.

Het mag duidelijk zijn: Things We Lost In The Fire is een leuke film als je van sentimentele RTL4-drama's houdt.

2,5*

Nja, de tand des tijds heeft deze film niet helemaal doorstaan, want op de eerste plaats is The Third Man vooral behoorlijk saai. Ik heb deze film maar met moeite uitgezeten: spanning is totaal afwezig (zoals Onderhond in zijn recensie al aangaf wordt elke twist op voorhand al aangekondigd), het hoofdlijn van het plot is behoorlijk oninteressant, de zijlijn met Anna is ronduit vervelend... Alleen de mooie plaatjes redden deze film nog - het gespeel met schaduwen is vaak erg goed gedaan -, meer heeft The Third Man tegenwoordig niet meer te bieden - voor mij niet althans. Jammer.

2,0*

Dit is het dan: een haastig in elkaar gedraaide en oppervlakkige documentaire. Fans van de man zullen vast en zeker wel smullen van twee uur lang repetities, maar voor de 'gewone' liefhebber van zijn muziek valt er weinig te beleven: er wordt niet of nauwelijks achtergrondinformatie gegeven over de show, de gedachte erachter of de totstandkoming. Enige informatieve waarde is de makers schijnbaar vreemd, want na het zien van deze film weet je eigenlijk nog steeds niks over Michael Jackson of de This Is It-tour (afgezien van dat het een haast belachelijk groot spektakel zou zijn geweest dat duidelijk niet aan mij besteed was). Schijnbaar was het niet mogelijk om zo snel even een fatsoenlijke documentaire in elkaar te draaien over deze gebeurtenis - begrijpelijk natuurlijk, want het bij elkaar brengen van mensen die daadwerkelijk iets zinnigs te zeggen hebben over de man kost tijd en die tijd heb je niet als je meelift op een hype. Dit is alleen besteed aan de echte fans.

1,5*

Het boek heb ik nooit gelezen, maar aan alles is te merken dat dit een zeer getrouwe verfilming moet zijn van het romannetje van Carry Slee: de personages zijn irritant, de dialogen belachelijk, het verhaal bespottelijk... Het enige pluspunt van deze film is dat alles zó tenenkrommend knullig is, dat het grappig wordt om naar te kijken. "Heb je nog meer geheimen voor me? Ik wel voor jou." Ha!

1,5*

Nu ja, de film ziet er erg mooi uit. Ik vermoed ook dat het verhaal erg spannend moet zijn geweest, maar dat heb ik niet echt tijdens het kijken meegekregen. En dat ligt er niet aan dat ik niet goed heb opgelet, want ik heb mijn volle aandacht erbij gehouden. De film kabbelt echter maar voort zonder dat het veel uit lijkt te maken wat er gebeurt. Tegen het einde vraag je je vooral af: wat? hoe? waarom? en het belangrijkste: kan dit me eigenlijk nog wel wat schelen? Niet echt, zo blijkt. Gelukkig maar, want ik moet er niet aan denken ook nog eens chocola te maken van deze duffe warboel. Wel leuke rollen van John Hurt en Tom Hardy; Gary Oldman daarentegen vond ik overkomen als een meneertje dat steeds een stemmetje opzet zodat hij gewichtig overkomt. Met een overzichtelijker verteld plot had dit 'n puike film kunnen zijn.

Jeej, ik mag weer eens een 0,5* uitdelen! Ik moet bekennen dat de hoofdreden daarvoor toch vooral is, dat ik het hoofd van Shane Van Dyke niet om aan te zien vind, maar het feit dat de film op elk ander vlak ook compleet faalt heeft ook een rol gespeeld. Enige lichtpuntje is de rol van Bruce Davison, die een vermakelijke bezorgde vader neerzet.

Minder goed dan GoldenEye, maar wel beter dan The World Is Not Enough. De meningen schijnen er nogal over uiteen te lopen, maar ik vind Michelle Yeoh een leuke Bondgirl: ze staat haar mannetje en heeft humor, al moet ze wel nét iets te vaak gered worden voor een geheim agent. Pryce als megalomane badguy - die posters van hem overal - vind ik ook best geslaagd, al zit hij op het randje wat het karikaturale betreft. De dialogen en het verhaal zijn minder storend dan in de opvolger, en verder is de actie gewoon vermakelijk, zeker als dat onbetaalbare Bonddeuntje weer ingezet wordt. Kortom: prima entertainment.

Ik zou niet graag in Verhoevens toekomst leven: de wereld is grijs, de mensen zijn weggelopen uit de meeste foute periodes van de jaren '80 en de auto's zijn zo godsgruwelijk lelijk dat zelfs ik, en ik heb helemaal niks met auto's, geregeld even de andere kant op moest kijken om mijn maaltijd binnen te houden. Het toekomstbeeld dat Verhoeven in Total Recall voelt zo ongelooflijk lelijk en goedkoop aan, dat ik het niet meer voor elkaar krijg fatsoenlijk naar de film zelf te kijken. Ik zal niet ontkennen dat het plot op zich best te pruimen is, en de effecten bij tijd en wijle goed te doen, maar op alle andere punten schiet Total Recall tekort: de actie is vervelend, het acteerwerk barslecht - en zelfs Schwarzeneggers foute accent weet dat niet goed te praten -, de personages irritant, en die auto's, die godverdome auto's...

Nee, normaal gesproken kan ik wel genieten van een goeie actiefilm met onze favoriete Oostenrijkse spierbundel in de hoofdrol, maar hier is hij overduidelijk een miscast; betere regie en minder achterlijke ontwerpers hadden van Total Recall een topper kunnen maken - nu is het helaas niet meer dan pulp.

1,5*

Transformers 2: een verhaal is er niet (al doet men wel heel erg zijn best het geheel uiterst dramatisch en episch over te laten komen), maar wel: onnavolgbare actie, irritante en bijdehande personages, Megan Fox, een handvol komische momenten - en een handvol missers - en, tot slot, gigantische effing robots die elkaars hoofden opensplijten. Als kunstzinnig statement over de industrialisering van de maatschappij laat Transformers 2 nogal wat steken vallen, maar als hersenloos actiespectakel is 't meer dan geslaagd.

3,0*

The Machinist was lang geen slechte film; mooi geschoten, goed geacteerd en hier en daar wat treffende symboliek. Wat mij echter stoorde aan The Machinist - en vandaar dat de film er slechts met een karige 3,0* vanaf kwam - was het volkomen gebrek aan subtiliteit; regisseur Brad Anderson leek de kijker te onderschatten en hielp daarmee een in potentie verrassende twist om zeep. Transsiberian kent datzelfde gebrek aan subtiliteit; vanaf het eerste ogenblik dat een personage in beeld komt, liggen - mede dankzij het matige acteerwerk - alle kaarten op tafel, en kun je de dubbele agenda's wel raden. Hierdoor wordt Transsiberian - net als The Machinist - een film die zich voort blijft slepen, die boeiend en spannend genoeg is om uit te zitten, maar die niet dat laatste beetje verrassing weet te brengen om het geheel af te maken. Transsiberian blijft standaard, clichématig en weinig verheffend - The Machinist was tenminste nog beklemmend. Jammer.

2,5*

Supervette, superstijlvolle film die het tegenwoordig toch een beetje moet hebben van zijn campyness - dat verhaal bijvoorbeeld, dat kan echt niet meer. De vormgeving is wel erg tof en lijkt vaak niet helemaal te kloppen, wat het des te toffer maakt allemaal; voor het overige stelt het allemaal niet zoveel voor natuurlijk. Wel een leuke rol van Bridges en ook de supercomputer is leuk, leuk eindgevecht. Wel jammer dat de muziek ontzettend slecht is en je na een uur die TRON-wereld ook wel weer gezien hebt. Maar toch: toffe film.

3,5*

Eindelijk weer eens een film waar ik ouderwets van onder de indruk ben: de actiescènes in TRON: Legacy behoren wat mij betreft tot de betere van de afgelopen jaren. De motorrace - ook al het hoogtepunt in het origineel - is om je vingers bij af te likken, om nog maar te zwijgen van die ontzettend vette airhockeyvariant (zwaartekracht veranderen is cool!). Op een mooi schermpje is dat genoeg om je bek op de grond te doen laten vallen, wat het dan ook jammer maakt dat de beste scènes in de eerste helft van de film zitten (overigens ook al een probleem van de het origineel). Laterna krijg je als kijker toch vooral veel matig gechoreografeerde vechtscènes voor je kiezen die alleen de moeite waard zijn omdat het TRON-stijltje zo ontzettend cool is. Toch is het niet alleen het stijltje waar deze film op leunt, ook het camerawerk is gewoon erg vet, en dat bewijst Kosinski ook in de spaarzame momenten die zich in de echte wereld afspelen: het ziet er allemaal erg netjes en stijlvol uit. De muziek van Daft Punk is ook cool - hun cameo trouwens ook! -, al had er wat meer electronica van mij in gemogen. Verhaaltechnisch is het allemaal wat minder indrukwekkend, maar de schone verschijning van Olivia Wilde weet dat prima op te vangen. Topblockbuster!

4,0*

Je ziet Ben Stiller al met zijn team om de tafel zitten: 'Is het niet leuk als dit...?', waarop de rest van de crew netjes knikt en meneer Stiller de hemel in prijst. Wat blijkt echter: Tropic Thunder is helemaal niet grappig - sterker nog, het is een behoorlijk stupide film met een stupide verhaal dat precies verloopt zoals je dat zou verwachten. Tropic Thunder weet op zijn beste momenten niet meer dan een gniffel te bewerkstelligen, en dat is voor een komedie wel érg bedroevend.

1,0*

Wist op voorhand eigenlijk niks over deze film behalve dat het een western is en dat de gebroeders Coen 'm regisseerde. Die tweede wetenswaardigheid bleek achteraf overbodig: hun hand is nauwelijks voelbaar in deze standaard western. Natuurlijk, het camerawerk is bij tijd en wijle ontzettend goed en mooi, net als de belichting (die scène in de rechtbank!), en het acteerwerk is uitstekend - Bridges is cool zoals verwacht, Steinfeld blijkt opvallend niet-irritant voor zo'n jonge actrice -, maar afgezien van een aardig humoristisch elementje hier en daar had deze film net zo goed door iemand anders kunnen zijn gemaakt. Vooral de muziek is storend sentimenteel, het verhaal biedt weinig verrassends. Intelligente grappen of dubbele lagen blijven ook afwezig. Een leuk tussendoortje.

3,0*

Eigenlijk precies wat je zou verwachten als je Scott en Tarantino mixt: een over the top misdaadthriller die best cool is en best grappige momenten bevat, maar er niet echt bovenuit steekt. De film doet wat 'ie moet doen en weet de avond prima te vullen, maar ik snap eigenlijk niet waar dat enthousiasme vandaan komt; nergens wordt de film écht memorabel, al is het rolletje van Christopher Walken wel erg vermakelijk. Leuke dialogen ook: "Who the fuck is Dick?" "You.... want me to suck his dick?"

3,0*

Over de film zelf: tja, gewoon niks aan. De eerste Twilight vond ik nog niet eens zo belachelijk slecht, dat was gewoon een matige film. In deze film gebeurt echter gewoon he-le-maal niks: afgezien van het feit dat de houterige dialogen soms nog wel een beetje grappig zijn, is dit gewoon saai om te kijken. Als ik zo vrij mag zijn op de hierboven aangehaalde quote te variëren:

New Moon is als straalbezopen met een one night stand thuiskomen: aanvankelijk klinkt het wel de moeite waard, maar als het eenmaal zo ver is lig ik gewoon op de bank te snurken en als ik 's ochtends wakker word heeft die trut het geld uit m'n portemonnee gestolen

Toen de serie stopgezet werd, was Lynch nog niet klaar met Twin Peaks - en dat valt te merken aan Fire Walk With Me. Als op zichzelf staande film is het namelijk een drama. Plottechtnisch rammelt het in elk geval aan alle kanten, met personages die zomaar geïntroduceerd worden en ontwikkelingen die volstrekt onlogisch aanvoelen. Maar goed, de film zal waarschijnlijk nooit bedoeld zijn als op zichzelf staand, maar als uitbreiding op de serie. Die heb ik gezien - wel een hele tijd geleden al -, maar ik kan niet zeggen dat dit veel toevoegt. Als je dan toch het Twin Peaks-universum wil verkennen, breng dan een verhaal dat de kijker nog niet kent, of zorg voor een invalshoek die de rest van de serie in een ander daglicht zet. Kijken naar hoe Laura Palmer vermoord wordt is betrekkelijk oninteressant, omdat de details hiervan al voor een groot deel bekend waren. Dat maakt het een nogal saaie film om te zien. Vreemd is 'ie wel, met hier en daar wat mooie scènes. Jammer dat die vreemdheid verzeild is geraakt in een volstrekt overbodige film.