Meningen

James Dean zet een gekwelde tiener neer - alweer, helaas, want ik zag eerst Rebel Without A Cause, waarin hij ruwweg het zelfde personage speelt, en die film is in elk opzicht eigenlijk wel beter en interessanter. Grootste verschil tussen de twee films is dat ik in Rebel wél mee kon leven met de personages en hier totaal niet. Het extreem melodramatische einde wordt daardoor behoorlijk lachwekkend en bewijst daarmee wel dat dit eigenlijk maar verouderde hap is. De bombastische, veel te aanwezige muziek is nog wel het beste voorbeeld daarvan, maar ook het acteerwerk stelt - met uitzondering van Dean, die zijn tijd inderdaad ver vooruit was - maar weinig voor. East Of Eden heeft de tand des tijds helaas maar moeilijk doorstaan.

2,0*

Easy Rider is een film uit een tijd die je moet hebben meegemaakt om 'm te waarderen. Of je moet knetterstoned zijn, dat kan ook. De sfeerschepping is uitstekend, de muziek geweldig (al past 't niet altijd even lekker onder de beelden) en Jack Nicholson heeft een leuke rol, maar verder heeft Easy Rider niet zo heel veel te bieden voor de nietsvermoedende kijker: het is vooral een slepende bedoening. Tenzij je er van houdt een uur lang naar een stelletje motorrijdende hippies te kijken. O, de tripscène was trouwens ook wel aardig.

2,0*

Het Echte Leven begint verschrikkelijk, met de meest tenenkrommend ongeloofwaardige scène die ik in tijden heb gezien, vergezeld met slechte dialogen die nog eens worden versterkt door het slechte acteerwerk. Eigenlijk wilde ik koppen zien rollen, het eerste kwartier van de film, maar gelukkig herpakt Het Echte Leven zich met de introductie van Dirk, waarna het niveau langzaam maar zeker begint te stijgen. De truc waarin wordt gewisseld tussen de filmwereld en - jawel - 'het echte leven' voelt in het begin aan als een gimmick die totaal niets toevoegt, maar ontwikkelt zich gedurende de film tot een enigszins voorspelbare doch interessante twist, die noodzakelijk blijkt te zijn voor het slagen van de film, gezien de 'film in de film' (bewust) behoorlijk slecht geschreven is. Het camerawerk en de verschijning van Sallie Harmsen weten de kijker door de mindere scènes te slepen, waarna er een film overblijft die goed genoeg is om niet meteen te vergeten. En dat er muziek van Janis Joplin in zit is ook mooi meegenomen.

3,5*

Edge of Darkness heeft maar amper een intro, en dat is maar goed ook, want al te veel zin om tijd te gaan verspillen aan onnodige karakteruitdieping of sentimenteel gedoe hebben we met z'n allen niet. Nee, waar we meer zin in hebben, is zien hoe Mel Gibson als een keiharde smeris alles en iedereen eens even flink aanpakt, zoals dat in de jaren '90 ook nog eens geregeld voorbij kwam in een actiefilm (minus het drankprobleem en de one-liners, dat dan weer wel). Het verhaal is betrekkelijk eenvoudig en wordt op een weinig verrassende manier verteld, maar dat stoort niet al te erg; Mel Gibson is stoer genoeg om het geheel naar de positieve kant door te laten slaan. Vooral het einde is erg tof: Gibson die de baas van zijn dochter vergiftigt met hetzelfde gif als waarmee de man zijn dochter ombracht

3,5*

Een uitstekend arthouse-drama dat helaas niet zo onderscheidend is als dat ik had gehoopt; ik had op wat meer absurdistische humor gerekend. Want hoewel er best wel wat te gniffelen valt bij Eldorado (de naakte man!), slaat de balans uiteindelijk toch wel door naar drama, en dit soort drama's zijn er bij bosjes. Het acteerwerk, het camerawerk en de muziek zijn echter wel dik in orde, en ook het einde is subliem. Desondanks is Eldorado geen filmpje om te onthouden.

3,0*

Een dramafilm naar mijn hart, namelijk eentje ontdaan van alle drama. In plaats van de kijker allerhande emoties op te dringen, registreert Van Sant louter gebeurtenissen, zonder hier een oordeel over te vellen. Niet alleen dit gegeven is sterk, maar ook de manier hóe hij registreert: het camerawerk in deze film is magistraal en wekt ook ontzettend veel spanning op, doordat je als kijker elk moment verwacht dat er iets kan gaan gebeuren. Hele slimme keuze ook, om de daders al vroeg in de film te introduceren; het geklooi met de tijdlijn is ontzettend effectief. Erg knap ook, dat de scènes waarin eigenlijk níets gebeurt, toch nog zo enerverend zijn om naar te kijken - onder andere dus omdat je niet precies weet waar je ergens zit qua tijd. Het eind is indrukwekkend, ondanks of juist door de afstandelijkheid waarmee het gebracht wordt. Een betere film over een schoolshooting kan ik me niet indenken.

4,5*

Ik zal 'm inmiddels wel al een keer of zes gezien hebben, maar nog steeds is Enemy of the State een ontzettend vermakelijke film. Wat vooral opvalt is de ontzettend vlotte, dynamische en daarom ook erg moderne montage, die ervoor zorgt dat je al gauw wordt meegesleurd in deze complotthriller. Voor het overige is het allemaal niet eens zo heel bijzonder (al vallen de geel getinte brillen wel op), maar de film is pakkend genoeg om steeds opnieuw te kunnen zien zonder dat de verveling toeslaat.O, en Gene Hackman is echt heel erg cool hier.

4,0*

Het is officieel: Gaspar Noé heeft een hekel aan mensen met epilepsie. Ook heeft hij een hekel aan mensen die graag een interessante film willen zien, en vooral dat valt hem aan te rekenen. Want hoewel het camerawerk echt fenomenaal is, gebeurt er tweeënhalf uur lang maar weinig dat de aandacht grijpt. Grootste mankement van de film is dat de personages niet boeiend zijn om te volgen en er überhaupt niets werkelijk interessants wordt gezegd, waardoor je dat camerawerk na een uurtje ook wel weer gezien hebt. Als Noé leert hoe hij zijn publiek emotioneel weet te betrekken zonder meteen te hoeven shockeren (zoals in Irréversible) mag hij het van mij nog eens proberen.

2,5*

David Lynch' eerste film is geen film, maar een kunstwerkje. Een nogal pretentieus kunstwerkje - zoals ook zijn korte films uit die tijd overigens -, om eerlijk te zijn, waarbij de hoop maar op angst voor vaderschap, seksuele onderstromen en verwar(ren)de dromerij wordt gegooid. Als je daarvan houdt, dan zul je Eraserhead een meesterwerk vinden; zo niet, dan is het gewoon een saaie drol van een film. Ik zit er precies tussenin, want hoewel ik kan waarderen wat Lynch probeert te doen, vind ik het jammer dat het resultaat een beetje interesantdoenerig overkomt. Hier en daar valt de film zelfs goedkoop te noemen, bijvoorbeeld bij die windgeluiden die de hele film lang maar voor een beklemmend sfeertje moeten zorgen of die dooie kip die ineens begint te bewegen. Een verschrikkelijk debuut is het niet, maar gelukkig is Lynch zich met de jaren wel iets meer richting conventionele cinema gaan begeven, zonder zijn eigen stijl te verliezen.

3,0*

Escape From L.A. is natuurlijk een B-film pur sang, maar dat lijken de makers zich ook maar al te goed te beseffen, wat het een stuk makkelijker maakt door het uiteraard dunne verhaaltje heen te kijken. De afzichtelijk lelijke special effects vergen helaas heel wat meer moeite. Voor het overige is de film echter best genietbaar: Kurt Russell is cool, de one-liners zijn leuk fout, de actie is aardig en de film kent een aantal erg grappige vondsten (met de kritiek op plastische chirurgie als hoogtepunt). De film is echter iets té campy naar mijn smaak; Carpenter kan beter dan dit en dat weet hij zelf ook best. Als tussendoortje is Escape From L.A. echter wel geslaagd.

2,5*

De toffe synthesizerklanken van John Carpenter waarmee Escape From New York opent, bereiden je voor op een lekker fout filmpje, en dat krijg je ook: vooral Kurt Russell is hilarisch over the top: "Call me Snake" Verder vond ik deze film echter maar weinig bieden: het camerawerk is af en toe best goed, maar net zo vaak niet dynamisch genoeg om een (actie)scène tot zijn recht te laten komen; ook de af en toe misplaatste muziek helpt niet echt mee. De decors zijn, zoals al eerder aangegeven, behoorlijk kaal vaak en doorbreken de illusie nogal eens dat je in een postapocalyptisch New York rondloopt. Ook het acteerwerk is hier en daar storend, vooral Harry Dean Stanton, toch wel een ontzettend toffe kerel in de meeste films, is nogal een miscast. Een vermakelijk avondje levert het wel op, deze film, maar er had meer in gezeten, vrees ik: meer actie, meer spanning en vooral ook wat meer humor was niet weg geweest.

2,5*

Ik kan me goed voorstellen dat men in 1981, nog jong en onervaren op het gebied van horror, de schrik van zijn/haar leven kreeg bij hiet zien van The Evil Dead in de bioscoop. Helaas leefde ik nog niet ten tijde van de release van deze film, en heb ik toch ook al 'n acceptabele portie horrorfilms achter de kiezen. Is The Evil Dead dan compleet mislukt? Neen, want ik hou wel van 'n lekkere low-budgetfilm uit vervlogen tijden, en The Evil Dead is dan ook precies wat je ervan mag verwachten: slecht geacteerd, slecht belicht, niet bijzonder eng, bij tijd en wijle behoorlijk lachwekkend en meermaals zo onlogisch als de pest - heerlijk dus! Daarnaast is de film - wie had dat ooit gedacht? - vooral aan het begin en tegen het eind behoorlijk spannend, en zijn de effecten goor genoeg om niet te erg te storen. En de spiegel die van water bleek te zijn vond ik persoonlijk ook best 'n leuke vondst.

3,0*

Een geweer dat van botten is gemaakt? Vet! En dat ook nog eens tanden afschiet? Cool! Organische gameconsoles? Tof! Gamen door een synthetische navelstreng in een substituutanus te pluggen? Ehm, ja, leuk...? Nee, een gebrek aan verbeeldingskracht kun je eXistenZ niet verwijten; wat echter wel jammer is, is dat de sets er af en toe, vooral in het begin, nogal goedkoop uitzien, het acteerwerk vaak een beetje slecht is en de uiteindelijke ontknoping eenvoudigweg te flauw voor woorden is. Het zijn minpuntjes waar je doorheen moet kunnen kijken: zou je dat niet doen, dan mis je toch wel een hoop memorabels, de scène in het Chinese restaurant bijvoorbeeld ( ), en had ik het geweer dat van botten is gemaakt al genoemd?

3,5*

Het idee is natuurlijk vet, 'n stel actiehelden bijeen flikkeren met heel veel explosies, maar het resultaat is nou niet direct om van te staan springen. Dat ligt vooral aan de rommelig geschoten en gemonteerde actiescènes, die het vaak maar moeilijk maken om te volgen wat er nu precies gebeurt. Daarnaast is het script gewoon ontzettend slecht geschreven, waarmee ik niet doel op het zwakke verhaal - wie kan het verhaal nou wat schelen bij een concept als dit? -, maar op de zwakke oneliners die daarnaast nog slecht worden gebracht ook. Toegegeven, entertainend is het wel - Jason Statham is cool als altijd, Jet Li is 'n keertje best grappig en de anderhalf uur zijn voorbij voor je er erg in hebt -, maar de film valt in het niet bij de gedachte aan wat het had kunnen zijn.

Eén sterke scène: Oskar die de eigenaar van de sleutel vindt. Verder is dit vooral erg stom: stomme personages, stom plot, stomme dialogen. Stomme voice-over ook, zelden zo'n slechte gehoord. Stom acteerwerk, stomme muziek, stom sentimenteel geneuzel. Met name: wat een ontzettend stomme hoofdpersoon. Ik heb héél lang geleden het boek eens gelezen en toen vond ik 'm al stom, maar zoals hij hier neer wordt gezet, slaat echt alles. Deze hele film slaat nergens op, maar lijkt de pretentie te hebben iets dieps te zeggen - en wil ermee weg komen door over 11 september te gaan. Het was ze misschien gelukt als niet elk element ontzettend stom was geweest.