Meningen

Een bepaalde aflevering van animatieserie Family Guy kent een scène waarin de hoofdpersonages een televisiefilm plegen te kijken, getiteld 'Drukke carrièrevrouw die iets mist in haar leven, maar heeft het te druk is met haar carrière om het te beseffen', waarin op heldere wijze wordt uitgelegd dat alle problemen van een dergelijke dame binnen 90 minuten kunnen worden opgelost met hulp van een mannenpenis. Kate & Leopold is deze film, en kent derhalve geen verrassingen, en voelt bij tijd en wijle behoorlijk belachelijk aan. Een tussendoortje, uiteraard, doch niettemin vermakelijk.

3,0*

Ik had meer humor à la Scott Pelgrim verwacht, maar toch valt deze film verre van tegen. Sterker nog, het zit gewoon allemaal heel strak in elkaar, vooral op audiovisueel gebied: ik ken maar weinig superheldenfilms die zo goed zijn geschoten en gemonteerd. Ook qua verhaal, tempo en personages zit het allemaal prima in elkaar, en de actiescènes tegen het einde zijn heerlijk om te zien. Wat mist er dan precies? Iets scherpere humor, wellicht, want hoewel Kick-Ass zeker een glimlach op je gezicht weet te toveren, zal deze film je nergens echt doen schaterlachen. Daarvoor moet je - mijns inziens althans - dan weer bij eerder genoemde Scott Pelgrim zijn. Maar die heeft minder brute actie. Och, weet je: kijk ze gewoon achter elkaar; een plezierige avond hou je er sowieso aan over.

Vermakelijk is het wel hoor; ik hou wel van dat cynisme van Kastner. De rest van de documentaire is alleen een stuk minder, want ik heb geen idee waar het nou eigenlijk over ging. Zoals hier al eerder werd gezegd: het zwabbert nogal alle kanten op en echt inhoudelijk wilt het ook nergens worden. Zowel de joden als de niet-joden komen er echt goed vanaf, en Kastner ook niet, eigenlijk: aan de ene kant holokitsch (om maar even een term te gebruiken die ik van Art Spiegelman heb geleend) en commercie, aan de andere kant aanstellerige en paranoïde joden en daartussenin Kastner met een grappige opmerking. Maar hoe het is om jood te zijn in de 21e eeuw? Geen idee, ik zal het eens vragen als ik weer eens een Ajacied tegenkom.

2,5*

Stanley Kubrick: een terecht overschatte regisseur van tal van klassiekers. En, zo blijkt, ook het behoorlijk saaie Killer's Kiss. Want hoewel ik best graag naar een "ouwe" film mag kijken, wist deze me toch maar amper te boeien: het verhaal is simpel en weinig enerverend, de hoofdpersoon is 'n behoorlijke boerenkinkel, de constante flashbacks werken niet altijd even goed en halen bij tijd en wijle nogal wat spanning weg, en de geluidseffecten onder de bokswedstrijd waren lachwekkend. Toch geeft de jonge Kubrick ook hier al blijk van enig talent: de film kent enkele erg mooie shots - zeker voor die tijd - en de finale in de verlaten straten, en in mindere mate een etalagepoppenfabriek (doet 't altijd goed), waren erg mooi in beeld gebracht en kenden ook een licht surrealistische sfeer. Het is alleen jammer dat de film totaal geen spanning kent, wat het kijken naar de mooie plaatjes vooral tot een slaapwekkende aangelegenheid maakt.

2,0*

Prachtfilm, niet in de laatste plaats vanwege Schwarzeneggers meesterlijke accent, dat elke uitspraak van hem vanzelf tot een oneliner verheft. Vanzelfsprekend genoeg is de film prut, doch tegelijkertijd is deze zo charmant dat hij onweerstaanbaar wordt.

4,5*

Een Oscarfilm ten voeten uit, dus vooral heel erg degelijk allemaal. Acteerwerk steekt prima in elkaar en het camerawerk is vaak nét even een tikkeltje offbeat (leuk, maar verder erg traditioneel), maar om nou te zeggen dat het zoveel voorstelt... nee. Vooral de uitwerking van het verhaal is behoorlijk saai en voorspelbaar: de film loopt zo netjes alle op voorhand te verwachten plotpuntjes af dat je tijdens het kijken eigenlijk alleen maar een beetje zit af te vinken. Vervelend om te zien is het niet, maar dit is een film zoals er wel meer van zijn. Aardig.

2,5*

Waar het precies aan lag zou ik niet kunnen zeggen, maar ik kon de neiging maar moeilijk onderdrukken constant dingen als 'Dat zou ik anders hebben gedaan' te denken onder het kijken van deze film. Die voice-over, die wel erg voorgelezen overkwam, werkte bijvoorbeeld niet altijd; de grappen die men hiermee probeerde te maken kwamen niet altijd vlot genoeg over. Daarnaast zou ik Barry Atsma eens gezegd hebben dat 'ie zich eens fatsoenlijk zou moeten scheren, want ik irriteerde me een beetje aan die constant-ongeschoren look van 'm. Wat echter storender is dan het Atsma's hoofd, is wel het feit dat het verhaal totaal geen indruk weet te maken. Dit is voornamelijk te wijten aan het feit dat meneer Atsma (met dat vieze baardje van 'm) gedurende de hele film al vrolijk buiten de deur eet. Dan kan het natuurlijk maar moeilijk een verrassing worden genoemd als hij hiermee doorgaat zodra zijn vrouw ziek wordt. Als zijn vrouw dat gedrag in gezondheid goedkeurde, dan zou ze dat, mocht ze een beetje consequent willen zijn, ook in ziekte moeten doen. Dit maakt de film en het gedrag van Atsma een stuk minder verwerpelijk dan de mediahype rond het boek en de film deed vermoeden. Een vreemde plotkeuze; was meneer Atsma pas begonnen met vreemdgaan zodra zijn vrouw ziek werd, dan was de film een stuk beter geweest. Dit zorgt ervoor dat het voor mij als kijker moeilijk wordt me in te leven in het personage van Carice van Houten - dat sowieso al behoorlijk vlakjes is -, zonder dat het Reinout Oerlemans lukt me sympathie te laten voelen voor zijn hoofdrolspeler (maar wat wil je ook met zo'n vervelend baardje, natuurlijk?).

Het kijken naar Komt een vrouw bij de dokter wordt dan ook gauw een vrij vervelende aangelegenheid: Carice wilt maar niet doodgaan (halverwege de film had ik wel weer genoeg van haar); het boeit me niet in wiens onderstel Atsma zijn pik hangt (zeker niet als 'ie dat ook nog eens doet in 't onderstel van een of andere talentloze kunstenares, bah!), en... tja, dat was de hele film eigenlijk wel, want veel meer valt er niet te beleven.

Toch zou ik deze film zeker niet willen afraden aan de mensen in mijn omgeving. Bij je een 'n beetje huilerig aangelegd vrouwmens (waar, uiteraard, niets mis mee is), ga dan zeker naar Komt een vrouw bij de dokter toe, want de kans is groot dat je - net als de rest van de zaal - haastig om zakdoekjes moet vragen bij de momenten waar ik om moest grinniken!

2,0*

Niet echt wat op aan te merken, maar dat is nu juist het probleem: dit is een heel degelijke film, maar hij steekt op geen enkel gebied echt boven het gros van de kostuumdrama's uit. Maar als je er van houdt - en mijn vriendin houdt er wel van -, dan heb je 'n prima avondje met A Royal Affair. En eerlijk is eerlijk: de aankleding is verzorgd en het acteerwerk is prima. Mij kan het alleen niet bijzonder boeien.