Meningen

Veel meer dan wat geklop op de muren en een verdwaalde schaduw is het niet, maar verdomme, effectief is het wel. De achterflap van de dvd raadde me aan deze film absoluut niet in m'n eentje te kijken - wat ik uiteraard wel heb gedaan -, maar 'enger dan eng' zou ik 'm toch echt niet willen noemen. Spannend is het wel, vooral omdat je zelf nooit iets ziet en daardoor je fantasie heerlijk op de vrije loop kan worden gelaten; lang geleden dat een horrorfilm dat deed, naar mijn idee. Qua horror eindelijk weer eens een film die z'n werk een beetje fatsoenlijk doet, dus.
Wat me echter stoorde was wel dat de film er op elk gebied zo ontiegelijk lelijk uitziet: niet alleen qua camerawerk (die stijlkeuze kan ik nog wel bevatten en waar ik niet al te streng over zal oordelen), maar ook qua montage (stijlloos en amateuristisch; het leek wel zo'n heel sentimentele "documentaire" op HBO), en zelfs het huis waarin het zich afspeelt vond ik irritant lelijk. Het enige wat nog een beetje aan te zien was, was die hoofdrolspeelster, een schrale troost.
Beetje flauw einde ook. Het is spannend totdat die vrouw begint te gillen en haar vriend naar beneden rent, maar wat daarna gebeurt was eigenlijk vooral lachwekkend. Tuurlijk, mevrouw de demon, val de camera maar aan, dat doet het altijd goed. Beetje jammer.

3,0*

Net als het eerste deel doet deze gewoon wat 'ie moet doen: je in spanning laten wachten tot het schrikmoment en je vervolgens laten schrikken. Mensen die klagen over dat er te weinig gebeurt, snappen het concept van spanningsopbouw gewoon niet; die zit namelijk gewoon heel degelijk in elkaar. Na een tijdje begint de film echter wel wat repetetief te worden en wilt de verveling toeslaan. Richting het einde wordt het een nogal lachwekkende bedoening als er weer eens iemand wordt weggesleept. De manier waarop de film wordt gelinkt aan het eerste deel is ook een beetje pijnlijk, maar omdat films als deze toch niet al te serieus te nemen zijn, deert dat niet zo heel erg. Hij weet je in ieder geval anderhalf uur leuk te vermaken, Paranormal Activity 2, en als dat niet ligt aan de schrikeffecten, dan wel aan de grappen en grollen van de heer des huizes. Tjonge, wat had die man een smakelijk gevoel voor humor, zeg!

2,5*

Onberispelijke familiefilm eigenlijk wel. Heb 'm anderhalf keer samen met m'n vriendinnetje gekeken; door het lekker aangezette sentiment hadden we er allebei moeite mee 't droog te houden. En ze had 'm al een stuk of vijf keer gezien.

3,5*

Een behoorlijke tegenvaller, wat voor het merendeel te danken is aan het oninteressante verhaal. Clint Eastwood is de coolheid zelve - zeker gedurende het eindduel -, maar afgezien daarvan, heeft deze film maar weinig te bieden: het is vooral een kwestie van vechten tegen de slaap. De muziek is overigens wel best aardig.

2,0*

Wat is dat toch met films die de kijker koste wat kost op het verkeerde been willen zetten? Dat is zo de norm geworden in thrillerland dat ik er tegenwoordig al op voorhand van uit ga dat de hoofdrolspeler(s) de eigenlijke daders zijn - en ja hoor, ook hierzo. Dat is jammer, want het draait de film, die nochtans niet onaardig begon, compleet de nek om. En dat moeten de makers ook geweten hebben, want iemand die geeft om zijn film zou vast en zeker wel geprobeerd hebben die opeenstapeling van ongeloofwaardigheden wat in te perken. De lachspieren zijn in ieder geval weer goed getraind.

1,5*

Stel je de eerste de beste RTL8-waargebeurd-verhaal-film voor die in je opkomt: dat is deze film - alleen dan niet in de jaren '90 gemaakt. Zoals verwacht biedt The Perfect Husband dan ook weinig verrassends, het is allemaal erg degelijk. Kritische vragen worden nergens gesteld of beantwoord, van enige diepgang is geen sprake, er wordt nogal eens wat met sentiment gesmeten, de personages zijn af en toe wel een beetje irritant en het einde is ook zo afgeraffeld als maar zijn kan. Dat was het wel weer zo'n beetje. De hoofdpersoon is ook erg onsympathiek, niet alleen qua acties, maar ook qua uitstraling. Het uitbuiten van een waargebeurd verhaal voor een paar centjes laat trouwens ook een beetje een vieze nasmaak achter.

2,0*

Moeilijk om een fatsoenlijk oordeel over te vellen, deze film. Het eerste uur was ronduit fantastisch, dat moet gezegd worden: de snelle montage, het goede camerawerk (camera's die aan de hoofdpersoon zijn vastgemaakt!), de fan-tas-tische muziek en het interessante verhaal sleuren je werkelijk mee - lang geleden dat een film dat bij me bewerkstelligde. Wat surrealisme hier en daar (hersenen op het metrostation!) maakt het helemaal af: een intrigerende kijkervaring, zoveel staat vast. Op een gegeven moment lijkt de film helaas behoorlijk te ontsporen, zo kon dat hele gedeelte omtrent de Thora me maar weinig boeien en vond ik het eind ook maar een beetje flauw... op het eerste gezicht althans. Het deed me er bijna toe bewegen de film middelmatig te beoordelen, maar dat zou onredelijk zijn geweest. Bovendien laat het eind toch nog wat na te denken over, en dat is ook weer eens fijn. Ik twijfelde tussen een 3,5* en een 4,0*, maar ik ga toch voor de laatste. Lowbudgetvermaak van de bovenste plank, dit

4,0*

Ik heb me laten vertellen dat The Pianist wellicht een van de meest deprimerende films allertijden moet zijn - en dat is een mening die ik zou kunnen delen. De schier oneindige stortvloed aan ellende die de kijker over zich uitgestort krijgt is - vooral in het begin - verlammend, en lijkt slechts in te spelen op goedkope sentimenten. Dat de joden onder het regime van Hitler verschrikkelijk zijn behandeld, daar twijfel ik totaal niet in, maar The Pianist brengt zo'n onversneden en hard beeld van deze praktijken, dat ik mij afvraag wat het doel van de regisseur nu precies was; hij lijkt de kijker alleen maar verdrietig te willen maken en deze een schuldgevoel aangaande zijn comfortabele leven aan te willen praten, en biedt geen enkel sprankje hoop of een vaag licht in de verte. Kijken naar The Pianist is als het ontvangen van enkele stompen in de maag, totdat deze compleet gevoelloos is geworden; de gruwelheden die men als kijker te verduren krijgt leiden uiteindelijk af van het verhaal en scheppen een niet meer te overbruggen afstand. Hierdoor wordt de film algauw langdradig, daar het moeilijk is het nog veel langer uit te houden tussen al deze verschrikkingen: The Pianist wordt saai en begint te slepen - en dat al na een halfuur. Slechts één mooi moment kent deze prent, geheel tegen het eind, als Brody opnieuw onder moet duiken in de getto en een Duitse officier tegenkomt. De rest van de film was ondoenlijk.

2,0*

Ik vond 'm tof. Echt veel enigszins objectieve argumenten daarvoor heb ik niet; het was voornamelijk die typische jaren '70-sfeer die 't 'm deed, en bovendien was ik al om na het zien van die fantastische stop motion animatie aan het begin van de film. Jammer dat er niet meer met die (land)monsters gedaan werd, want de piranha's zelf zijn best wel lachwekkend - kijk ze eens aan komen zwemmen! - en worden niet altijd even goed in beeld gebracht. De gore die vooral op het eind in aangename mate aanwezig is, was wel leuk gedaan. Voor het overige is Piranha niet eens zo heel bijzonder, maar ik heb me prima vermaakt en het bezorgde me een goede bui, dus ik ben royaal:

4,0*

Planet Terror is alles wat Death Proof niet was: vermakelijk. In tegenstelling tot Tarantino, heeft Rodriguez niet zijn tijd verspild met het schrijven van zo lang en oninteressant mogelijke dialogen; hij was gewoon bezig zijn film te vullen met zoveel mogelijk actie. Het is alsof Rodriguez aan een enigszins sadistisch twaalfjarig jongetje heeft gevraagd wat hij allemaal in een film zou willen zien, en vervolgens heeft hij dat er nog in gestopt ook. Het resultaat is een absurd bloederige film met een heerlijke soundtrack en geweldige over the top personages, met Josh Brolin en Michael Bienn als hoogtepunten. Vooral de eerste lijkt nog te stoer te zijn voor de rol die voor hem geschreven is. De grindhousefilter die over de beelden heen is geplakt, is niet altijd even mooi, maar sfeervol is het wel - en bij de scènes in het ziekenhuis werkte het fantastisch. Planet Terror heeft humor, actie, bloed en lekkere wijven: een ideale verspilling van je tijd.

4,0*

Een solide horrorfilm. Waar die lage scores vandaan komen, mag dan ook een raadsel heten, want ik kan me niet voorstellen waarom de verwachtingen hiervan nou zoveel hoger zouden moeten liggen ten opzichte van de gebruikelijke schrikfilm. Want vooral dat doet The Possession goed: je laten schrikken. Natuurlijk, dat is voor een deel aan het harde geluid te danken, maar ook het acteerwerk, de sfeer en de uitstekende muziek helpen daar aan mee. Eng is de film helaas niet - hooguit spannend -, maar dat ligt gedeeltelijk aan het feit dat ik het uitgangspunt niet bijzonder angstaanjagend vind. De scène met de MRI-scanner levert echter wel een mooi momentje op. Alleen tegen het einde ontspoort de film een klein beetje, zoals gebruikelijk inmiddels, omdat het monster wat al te duidelijk in beeld wordt genomen. Daarmee verlies je natuurlijk wel alle suggestie, maar zo zitten dit soort films nu eenmaal in elkaar. Spannend blijft het wel, dus je hoeft je absoluut niet te vervelen bij The Possession.

Tja. Een beetje Soylent Green, een beetje Aliens, een beetje die ene film van Steven Seagal met die Jamaicaanse drugsdealers - en ook nog een Predatortje erin, en je krijgt Predator 2. Dat het je reinste pulp is, mag duidelijk zijn - en als het wankele uitganspunt van het plot nog niet genoeg is, dan is de lelijke fotografie en het barslechte acteerwerk wel genoeg -, maar lichtelijk vermakelijk is het wel. De Predator zelf is, hoewel uitzonderlijk lomp, toch een leuk filmmonster en maakt het geheel toch nog een beetje kijkbaar. De klasse van het eerste deel heeft deze film echter niet, verre van zelfs.

2,5*

Een prima kinderfilm, die vooral opvalt door de archaïsche tekenstijl: de film lijkt zou zomaar een geliefkoosde Disneyfilm uit mijn jeugd kunnen zijn, ware het niet dat 'ie uit 2002 stamt. Het is dan ook des te jammer dat makers het beeld bij tijd en wijle op willen vullen met uitzonderlijk lelijke CGI, wat de sfeer totaal verbreekt. Voor het overige valt er weinig op te merken aan The Princess and the Pea: de film wordt nergens echt slecht, maar steekt er ook nergens echt bovenuit. De voice acting is matig, met als dieptepunt de koning (waarvan ik de naam ben vergeten), wiens stem veel en veels te laag is en totaal niet lijkt te kloppen. De vogel was dan weer wel prima ingesproken en tevens het leukste personage in de film. En o ja, de woordspeling op Tolstojs War and Peace vond ik toch wel een klein hoogtepunte, in een verder enigszins gezichtloze film.

2,5*

Un Prophète begint erg goed, waarbij met name de rauwe scène waarin de hoofdpersoon een medegevangene met een scheermesje afmaakt een goede indruk achterlaat. Echter, naarmate de film vordert, ontwikkelt het verhaal zich steeds meer tot een standaard gangsterverhaaltje dat al vaker is verteld - alleen speelt het zich deze keer niet af in een Italiaanse buurt in New York, maar in de Franse gevangenis. Dit, tezamen met het feit dat de film eenvoudigweg te lang duurt, zorgt ervoor dat mijn waardering daalt met het aantal keren dat ik heb moeten gapen. Ergens tegen het einde is er toch nog een lichtpuntje als een of andere Italiaan moet worden omgebracht (en ook de aanrijding van het hert is mooi in beeld gebracht), maar dat weet de film niet te redden. Un Prophète is een rauw ogende arthousefilm die te lang duurt en een behoorlijk standaardverhaal vertelt. Het kan er allemaal goed mee door, maar laat verre van een blijvende indruk achter.

3,0*

Ofschoon ik nimmer waarlijk een liefhebber ben geweest van Michael Mann, en ik Heat nooit uit heb kunnen zitten, moet ik bekennen dat de bankovervalscène in die film toch van bijzonder hoog niveau was. Public Enemies - bankovervallen én de jaren dertig - had dus een uitstekende film kunnen worden. Hád een uitstekende film kunnen worden, want dát is Mann niet gelukt: het verhaal is uitermate slap en clichématig, het camerawerk rommelig, de muziek veelal inwisselbaar, de personages plat en niet uit elkaar te houden... Wat blijft er dan over? Ten Million Slaves van Otis Taylor - een nummerke op de soundtrack als hoogtepunt van een twee uur durende gangsterfilm.

2,5*

'Hoe Pusher (1996) zou zijn als Refn 'm vandaag de dag zou hebben gemaakt' - zoiets stond er op het doosje. Nou, dat klopt niet helemaal, want dat de hand van de meester in deze remake ontbreekt, blijkt wel op vrijwel alle punten. Deze remake is saai, langdradig, niet spannend en hier en daar zelfs slecht.

Het grootste verschil is het ontbreken van de rauwe sfeer van het origineel. De originele Pusher gaat over een stel losers die drugs dealen en in de problemen komen. De nieuwe Pusher gaat over coole gasten in hippe clubs met veel neonlichten. Dat is op zich niet erg, maar de geliktere stijl van deze film komt niet echt goed uit de verf. De personages zijn niet meer sympathiek maar ofwel geforceerd cool (Frank), ofwel strontvervelend (Tony - in het origineel een meesterlijk op het randje van sympathiek en afstotelijk balancerende Mads Mikkelsen; hier een irritante puber). De invulling van de personages klopt gewoon niet, waardoor het niet aankomt als de problemen zich uiteindelijk ophopen. In het origineel was de wanhoop van Frank op een gegeven moment voelbaar; in de remake gaat er geen dag voorbij zonder dat Franks haren niet perfect gekamd zitten. Het werkt niet: je krijgt niet het gevoel dat er iets op het spel staat. Dat is de grootste reden van waarom deze film niet wil boeien.

Op technische aspecten is het gelukkig minder dramatisch, al heeft de keuze voor een geliktere stijl hier ook zo zijn nadelen ten opzichte van het origineel. De film ziet er meer gewoontjes uit dan Refns Pusher en is daardoor een stuk minder indrukwekkend. Hier en daar is wel een poging tot stilering gedaan - de dansscène in het begin, bijvoorbeeld -, maar het komt eerder amateuristisch dan stijlvol over. De stijl is niet ver genoeg doorgevoerd om op te kunnen teren, wat het falen van de personages alleen maar meer in de verf zet. De muziek van Orbital is aardig, tenslotte, maar opnieuw: te gewoontjes om langer dan een paar minuutjes te boeien. Er is niets waar deze film op uitblinkt - en dat maakt het zeker in contrast met het origineel een vervelende kijkervaring.

Ergens sterker en ergens minder sterk dan het eerste deel. Positief is Mads Mikkelsen, die in het eerste deel al opviel, maar hier zijn rol als rechtgeaarde loser geweldig uitbouwt. Een interessant en best herkenbaar personage, dat aan alle kanten misbruikt en verbaal afgemaakt wordt; dat aan de ene kant niets liever wil dan door zijn vader geaccepteerd te worden, maar aan de andere kant een enorme haat jegens hem koestert. Dat zorgt ervoor dat deze film, in tegenstelling tot Pusher, me werkelijk op emotioneel niveau wist te raken. Genuanceerd is het wel: je weet niet of je hem zielig moet vinden of niet, of je zijn kant moet kiezen of niet - je doet het allebei een beetje. Maar er zijn ook mindere punten. Pusher was urgenter, spannender en gestroomlijnder (qua plot althans) dan deze. Het naar voren brengen van de dramatische kant van de onderwereld maakt deze film wat meer gewoontjes: dit is al vaker gedaan. Toegegeven, het maakt het niet interessanter om naar te kijken, maar de achtbaanrit die Refns debuutfilm was is hier ingeruild voor klassiekere onderwereldarthouse. En, zoals gezegd, dat is ergens sterker en ergens minder.