Meningen

Reclames waren inderdaad zelden zo irritant als bij deze film. Een film die overigens wel aardig was; hij kwam wat langzaam op gang, kende een paar leuke momenten en ging vervolgens weer iets te lang door. De soundtrack vormt het hoogtepunt van de film, en de acteerprestaties van Turturro en Blake Nelson mogen er ook zijn; aan Clooney kon ik echter maar niet wennen: hij was gewoon George Clooney, maar dan met een snor en wat opmerkingen over zijn haar. Een aardige film.

3,0*

Het vervelende aan de Ocean-films (met name de tweede en derde) is dat Soderbergh zijn script veels te stijlvol in beeld probeert te brengen, wat de functionaliteit niet ten goede komt; het ene belangrijke moment schiet naar het andere, met een stijlvolle whipe en een relaxed achtergronddeuntje ertussenin, maar deze uiterlijkheden leiden zó erg af van wat er daadwerkelijk gezegd wordt, dat het verhaal welhaast onnavolgbaar wordt. De schier eindeloze hoeveelheid aan personages draagt ook een steentje bij. Desondanks redelijk vermakelijk.

2,5*

Ik had deze film heel lang geleden eens gezien met een paar vrienden en met de aankomende remake van Spike Lee leek me het een goed moment om me hier nog eens aan te wagen. Helaas is dat wel een beetje een teleurstellende bedoening geworden. De climax zat nog in mijn achterhoofd, wat op zich geen slecht teken hoeft te zijn, maar die voorkennis zorgt er wel voor dat je snel door het schokeffect heen prikt en inziet dat het nogal gammel is allemaal. Ik bedoel, met extreem geweld, tongen die worden afgesneden en incest heb ik niet eens zoveel problemen, maar de hoeveelheid hypnose die eraan te pas moet komen om dat goed te praten is toch wel overdreven. Ik zat tegen het eind gewoon te lachen om de absurditeit van alles. Het zal het cultuurverschil wel zijn, dan. Maar toch, ook andere punten knelden: de muziek voelt goedkoop aan en de montage is af en toe schandalig. Zo'n übercoole vechtscène in de gang maakt veel goed, maar te weinig om dit filmpje nét boven een goeie middenmotor uit te trekken. Leuk, maar ik hou meer van de snackbar dan van de Chinees.

Jaren '80 tienerkomedie met een ridicuul plot. Het is leuk om Jim Carrey op zo'n jonge leeftijd te zien, maar eigenlijk is Once Bitten totaal niet de moeite waard. Voornaamste probleem: de film is veel te braaf; goede grappen zijn met een lampje te zoeken, verrassende grappen zijn totaal afwezig. Middelmatig.

2,0*

Aangaande griezelfilms zit de wereld eenvoudig in elkaar: mijn vriend T. is als de dood voor poppen en oude vrouwtjes - in wezen voor vrijwel alles, maar toch vooral voor poppen en oude vrouwtjes -, ik ben niet gek op geesten, en S., die is eigenlijk nergens echt bang voor. Wat wij met elkaar gemeen hebben, is dat wij allen een bepaalde afkeer voelen voor verlaten Victoriaanse huizen bij nacht (...).

Het is niet gek dat T. zich als een klein meisje gedroeg, toen ik voorstelde El Orfanato te bekijken; deze Spaanse horrorfilm had namelijk alles in zich zijn nachtrust voor eeuwig te laten verdwijnen: een verlaten Victoriaans huis, geesten, een oud vrouwtje, en zelfs enige poppen, die wij overigens per toeval ontdekten. Daar waar S. op effectieve wijze zombies ombracht, hielp deze film - oordelend naar de lafhartige wijze waarop hij zich achter zijn dekens verstopte en jammerde dat alle oude vrouwtjes bij dezen afgemaakt dienden te worden - in één klap alle mannelijkheid die T. ooit bezat om zeep.

Doch het is niet de welhaast onhoudbare spanning die T. ertoe bracht te schuilen achter zijn dekens, die El Orfanato de film maakt die het is - ik geef toe: ook ik had herhaaldelijk enige vingers nodig om mij achter te verstoppen -, het is geenszins de billenknijpende belofte van een allesverzengend schrikmoment dat vervolgens uitblijft - ook ik jammerde wel eens om een verlossing en een doekje voor mijn zwetende achterwerk. El Orfanato behoort geenszins tot de bezorgdienst der nachtmerries, waarde lezer; het is een film waarvan gij uw derrière zult verplaatsen naar het puntje van uw stoel, om op het eind te bemerken dat die stoel op gewelddadige wijze onder uw zwetende achterwerk vandaan is geschopt. Wat deze film mij echter vooral schijnt te zijn, is integer; en de uiteindelijk dan toch allesverzengende - niet eng, doch wel spannend en wel degelijk allesverzengend - climax liet mij, als kille klootzak zijnde, allesbehalve onberoerd; een knappe prestatie voor een eenvoudig spookverhaal. En daarnaast is het uiteraard een immer aardige verdienste mijn vriend van zijn penis te ontdoen.

Karl.

Ondanks de aardige openingsscène toch niet zo'n heel goede film. Als horror faalt de film omdat het uitgangspunt totaal niet eng is en als thriller gaat Orphan de mist in vanwege de zich met het verloop van de film opstapelende clichés en ongeloofwaardigheden. De twist aan het eind geeft uiteindelijk de genadeklap: ik schoot er spontaan van in de lach. Toch is het niet allemaal kommer en kwel: het acteerwerk is prima, het hoofdpersonage sympathiek (geen lelijke vrouw ook) en het camerawerk is bij vlagen erg mooi. Al met al is het echter gewoon de zoveelste horrorthriller; ik ben daarom ook bang dat ik me binnen korte tijd nog maar weinig van deze film zal kunnen herinneren.

De titel geeft een goed beeld van wat je kunt verwachten. Want nee, een echt goede film is het niet, maar vermakelijk over the top is het wel: de kop van Stallone, de melige eightiessfeer (die muziek!) en de kleurrijke armworstelaars - ze lijken zo uit een stripboek te zijn weggelopen - weten je krap anderhalf uur prima te vermaken. Minpunten zijn er ook, voornamelijk in de vorm van het bloedirritante zoontje van Stallones personage, een verschrikkelijk overacterend jongetje dat vrijwel elke scène in gejank uitbarst. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij een brok sentimenteel entertainment als deze. Leuk! (Maar nou ook weer niet al te veel.)

2,5*