Meningen

Ik zal heel eerlijk zijn: afgezien van dat ik Manuela Valesco een erg knappe dame vond en dat het einde echt doodeng was, kan ik me maar weinig meer herinneren van [Rec]. Erg vervelend is dat niet, want aan dit vervolg te zien, moet de film gewoon heel vermakelijk en spannend geweest zijn, en hier en daar een beetje knullig. [Rec]2 doet alles wat [Rec] ook deed, maar dan een beetje meer. Het probleem is alleen: de verrassing is er vanaf, en dat zorgt ervoor dat de score een stuk lager uitvalt. Vooral het einde is een teleurstelling, omdat het letterlijk een herhaling is van de eindscène in het eerste deel. En daar waar die retespannend was, hoopte ik hier dat ze met iets meer uit zouden pakken.

Wat dan weer wel een leuk weetje is: de film eindigt zoals Ridley Scott Alien uit 1979 oorspronkelijk wilde laten eindigen. En dan toont [Rec]2 dat het toch maar een goed plan is geweest dat Scott dat destijds niet heeft gedaan

Ook vandaag de dag nog altijd een zenuwslopend spannende film: met minimale middelen - een kamer en twaalf boze mannen - weet Sidney Lumet het maximale te bereiken. Terwijl er gediscussieerd wordt over het lot van een achttienjarige jongen, loopt de spanning hoog op tussen verschillende personages, en zelf word je compleet meegenomen door de twijfels die er rijzen: heeft 'ie het gedaan? Of bestaat er gerede twijfel? Dat mag de kijker na afloop voor zichzelf beslissen, maar dat dit een meer dan terechte klassieker is, moge duidelijk zijn.

4,0*

Er zitten een paar zeer sterke typische McQueenmomenten in deze film. De door Onderhond ook al aangehaalde scène waarin Ejiofor minutenlang opgeknoopt aan een boom hangt terwijl om hem heen het plantageleven op gang komt, is er zo een en vormt met gemak het hoogtepunt van de film. Afgezien van zulke momenten, lijkt het echter niet meer dan een conventionele studiofilm te zijn die niet van gebaande paden af durft te wijken. McQueen is een begenadigd regisseur, maar je kunt je maar moeilijk van het gevoel ontdoen dat hij vaak beknot wordt door de studio waar hij zijn film voor schiet. Desalniettemin is 12 Years A Slave een heel aardige film met ijzersterk acteerwerk, maar het heeft net te weinig om 'm écht boven de middelmaat uit te tillen.

Deed me een beetje aan Into The Wild denken, niet alleen omdat beide waargebeurd zijn en gaan over een jongeman die alleen in de natuur is, maar ook omdat ze visueel wel wat van elkaar weg hebben. Maar daar waar Into The Wild me niet kon boeien, is dit vanaf het moment dat Ralston vast komt te zitten (een ik-hou-mijn-adem-maar-in-momentje) een enorm meeslepend drama. Door de weinig afwisselende opzet lijkt de film wel nét ietsje te lang te duren - de herinneringen aan het ex-vriendinnetje hadden van mij gerust weg mogen blijven, maar goed, in die situatie schiet zoiets natuurlijk wel door je hoofd -, maar Boyles beeld- en geluidtrucjes zorgen ervoor dat je je absoluut niet verveelt. Sowieso is het onderwerp van de film meeslepend genoeg om je er direct in te zuigen. Als Franco dan eindelijk weet te ontsnappen, staan de tranen haast in je ogen.

2012 doet precies wat het belooft: de kijker 2,5 uur vermaken met de meest absurde natuurrampen die men kan bedenken. Het was alsof Roland Emmerich al zijn voorgaande films wilde combineren in één superfilm die de kijker van spectakel in zijn stoel moest drukken (wat al gauw lukte, op de eerste rij van de bioscoop) - dat er geen aliens in voorkwamen viel me nog mee. Echter, na de spectaculaire scène waarin men aan een instortend California ontkomt, zakt de film enigszins in: de daaropvolgende ontsnappingen aan natuurrampen kunnen gerust herhalingen van de eerder genoemde scène worden genoemd, om uiteindelijk ergens in China te stranden, alwaar de kijker wordt geconfronteerd met vrij oninteressant geneuzel omtrent de ark. Uiteraard: er moest een verhaal in de film worden gepropt - het constant ontsnappen aan natuurrampen gaat ook vervelen -, het is alleen vrij jammer dat het verhaal zo vervelend is. Niet zo vervelend als de barslechte acteerprestaties van bijvoorbeeld de Russische tweeling (wat een slecht accent!) of Danny Glover (zelden zo'n irritante Amerikaanse president gezien); en ook niet zo vervelend als de veel te dwingende moraal (de laatste woorden uit Jacksons boek waren ook om te huilen zo slecht); of de clichématige gezinssituatie van de hoofdpersonen die zó standaard is dat het welhaast karikaturaal overkomt, maar desalniettemin vervelend.

Wat blijft er over van 2012? Wat actie betreft zit het - vooral in het eerste gedeelte van de film - wel snor, maar dat kan niet wegnemen dat dit een blockbuster is om weer snel te vergeten.

2,5*