Meningen

Mijn vriendinnetje heeft de hele avond lopen janken om deze film. Dat soort reacties zullen de hoge score wel verklaren. Voor een kille, gevoelloze klootzak als ikzelf valt er helaas minder te beleven. Dit is gewoon sentimentele zooi; niet slecht gemaakt, maar absoluut niks bijzonders en uiteindelijk gaat het ook niet echt ergens naartoe. Het (echte) verhaal van Hachiko is wel ontroerend, maar de film is me wat te Amerikaans om te kunnen boeien. Niet vervelend, maar allesbehalve een echt goede film.

Aardig, maar het blijft gewoon niet hangen. Acteerwerk is zoals gezegd behoorlijk goed, maar het camerawerk vond ik gewoon belabberd: van dat typische gezwabber dat de film realistisch en documentaireachtig moet maken. Ik hou daar gewoon niet van. Het verhaal kabbelt een beetje voort en kent niet echt memorabele momenten, maar weet goed genoeg te boeien. Thematische elementen - dialectiek met name - worden soms iets te nadrukkelijk uitgesproken, maar soms heel aardig naar voren gebracht, zoals de spreekbeurten van de leerlingen die de vraag opwerpen wanneer er in situatie x mag worden ingegrepen en met welke reden. Leuk, maar al met al toch geen film die me lang bij zal blijven.

Ook ruim dertig jaar na de officiële release blijkt John Carpenters horrorklassieker retespannend: op-het-puntje-van-je-stoel, op het nagelbijten af. Toegegeven, het acteerwerk is niet altijd even goed, de ontsnapping van Myers is nogal knullig, aan de handelswijze van een heleboel personages ontbreekt de logica en ook het einde is niet zo episch als dat de meesterlijke opbouw je doet hopen, maar desondanks weet Halloween - niet in de laatste plaats dankzij de, hoewel gedateerd, fantastische muziek van Carpenter zelf - gedurende de gehele lengte van de film spannend te blijven. Michael Myers is een van de meest memorabele schurken die ooit in een horrorfilm heeft rondgelopen.

4,5*

Rob Zombies statement over het belang van goede opvoeding: tja... Het is op zich wel grappig te zien hoe de mythische moordenaar Michael Meyers uit 1978 in deze film wordt omgetoverd tot een jongetje met problemen; je zou het haast over verwetenschappelijking van wereldbeelden en dergelijke willen hebben, maar dat zal ik maar niet doen. Geslaagd kan ik het in ieder geval niet noemen: het kennen van zijn achtergrondverhaal haalt alleen maar alle dreiging uit Meyers; sowieso is de intro waarin dit hele verhaal wordt uitgelegd veel te lang en veel te oninteressant, daar waar de openingsscène in het origineel precies goed was. En erger nog: door teveel tijd aan dit geneuzel te besteden, houdt Zombie helemaal geen tijd meer over om spanning op te bouwen en lijkt hij in de tweede helft van de film daarom maar vrijwel direct over te gaan op de moorden. Dat deze moorden vervolgens ook totaal niet overkomen, mag dan ook geen verrassing heten. Spijtig ook dat het prachtige camerawerk uit het origineel plaats heeft gemaakt voor dit rommelige gedoe dat vooral op harde geluidseffecten teert. Halloween film is niet spannend, niet eng, niet gruwelijk en bij tijd en wijle alleen maar irritant. Die Scout Taylor-Compton bijvoorbeeld, wat is daar in hemelsnaam mee gebeurd dat zij zo'n vervelend vrouwmens is geworden? En zij is niet de enige, alle andere personages in deze film zijn net zo irritant - zelfs de aanvankelijk aangename verrassing Malcolm McDowell weer eens te zien blijkt een deceptie, gezien zijn acteertalent blijkt te zijn verschrompeld tot de grootte van een rozijn. Ook zo'n cliché als vallen-terwijl-je-wegrent-voor-de-moordenaar kan tegenwoordig echt niet meer. Nee, zijn House Of The 1000 Corpses kon ik nog wel waarderen, maar hier had Zombie met zijn poten vanaf moeten blijven. Tja...

1,5*

Will Smith doet het leuk, vooral in de eerste helft van de film, maar verder mag het gerust een wanproduct worden genoemd. Hoe men het voor elkaar heeft gekregen zo'n tof uitgangspunt compleet te verprutsen, mag een raadsel worden genoemd, al is het overduidelijk dat de belachelijke plottwist halverwege een belangrijke vinger in de pap heeft: het is lang geleden dat ik een film zo snel af zag glijden. Maar dat is niet het enige: wat ziet deze film er ontzettend lelijk uit, met die afzichtelijke kleurenfilters en dat vreselijke handheld camerawerk dat constant te dicht op de personages zit. Na een wel aardig eerste halfuur is dit echt totaal niet meer om aan te zien. Gauw vergeten en een fatsoenlijke superheldenfilm opzetten.

1,5*

Mensen willen The Hangover erg grappig vinden, volgens mij. Achter mij in de bioscoop zaten een stel kerels die het erg leuk vonden elke grap te benoemen: 'Kijk, hij is kaal!', 'Kijk, hij heeft een tattoo!', "Kijk dat aapje!' en mijn favoriet: 'Kijk, een sticker met I "hartje" Labradors erop!'. Dat laatste is niet eens een grap, maar toch vond de buurman nodig te beamen dat het 'echt geniaal' was. Ik ondertussen was nog altijd aan het wachten op het eerste moment dat er daadwerkelijk iets grappigs gebeurde, en dat moment liet op zich wachten tot na de aftiteling. The Hangover II is namelijk, net als zijn overigens wel sterkere voorganger, gewoon niet leuk. De situaties zijn niet leuk, de dialogen zijn niet leuk en de personages zijn ook niet leuk. Zelfs de alom geroemde Zach Galiafinakis weet maar amper een glimlachje teweeg te brengen: zijn personage is gewoon een wat infantiel typetje die grappig zou moeten zijn omdat hij ongepaste dingen in ongepaste situaties zegt. Maar wat hij zegt geeft geen blijk van enige creativiteit of originaliteit of intelligentie bij de schrijvers van zijn teksten: verder dan onderbroekenlol wilt het gewoon maar niet komen. Het enige punt waarop dit vervolg beter scoort dan het origineel is de minder storende aanwezigheid van ha-ha-nicht Chow (ik was zelfs blij dat 'ie aan het begin van de film dood leek te zijn gegaan), maar dat kan natuurlijk maar amper een pluspunt worden genoemd. Treurig.

1,0*

Heel degelijk in elkaar gezet, deze film, maar grappig wordt 'ie helaas geen moment. Typisch zo'n Amerikaanse komedie waar je lam voor moet zijn om 'm te kunnen waarderen - en dan maar hopen dat je d'r achteraf niets meer van kunt herinneren. Flauw, voorspelbaar en lang niet absurd genoeg voor een glimlach. Misschien moeten de makers er de volgende keer eens over nadenken om er een grap in te stoppen die je níet van tevoren aan ziet komen. Waar het hoge gemiddelde vandaan komt is me een raadsel, deze film was voor mij een en al teleurstelling.

1,0*

Overduidelijk een vervolgfilm die in alles groter en grootser moest zijn dan het eerste deel. Hoewel dat ook genoeg leuke momenten oplevert, is de film hier en daar wel érg over de top zonder daarbij grappig te zijn (het hele gedeelte met Bush, bijvoorbeeld) en worden er ook wel érg veel grappen uit het eerste deel opnieuw gebruikt. Desondanks een geslaagde film om met een paar melige vrienden op de bank te kijken.

3,0*

Het uitgangspunt van He Was a Quiet Man is best grappig: een man die zijn leven niet meer ziet zitten wilt al zijn collega's ombrengen, maar in plaats van zijn collega's, brengt hij een man met precies dezelfde intenties om het leven. Een erg leuk en absurd idee; het is dan ook jammer dat de uitwerking bijzonder zwak is.

Het is duidelijk dat Capello aan zijn verhaaltje een bijzondere draai probeert te geven door een handvol aan vervreemdende effecten erin te gooien, maar zijn opzet faalt ongenadig in de handen van incapabele animators: de film ziet er lelijk en nep uit, en de bizar slechte CGI lijdt nu slechts de aandacht af van het verhaal. Een verhaal dat overigens sterk begint, steeds verder afzwakt en uiteindelijk met een compleet ongepaste en ongewenste plottwist onderuit gaat. He Was a Quiet Man had een uitstekende zwarte, cynische komedie kunnen zijn, maar weet helaas het niveau van een mislukt, min of meer pretentieus drama niet te ontstijgen.

1,5*

Afgezien van John Hurt en een leuke bad guy - of liever gezegd: sidekick van de bad guy -, heeft de eerste Hellboy maar weinig dat niet beter is gedaan in het tweede deel. Het acteerwerk, vooral van Blair, is af en toe onder de maat; de CGI is niet altijd even mooi - het pleit dan ook voor Del Toro dat hij nog geregeld mannen in pakken gebruikt -, en het verhaal loopt niet altijd even lekker, maar afgezien van deze puntjes is Hellboy een uitstekende, onderhoudende blockbuster. Leuk om op een avondje met een paar vrienden te kijken.

3,0*

Ik meen me te herinneren dat ik de eerste Hellboy, waardoor ik lang geleden eens met een paar vrienden werd verrast, een erg toffe film vond. Dat Hellboy II dus ook in de smaak viel, mag geen verrassing heten: de actie ziet er goed uit, de humor is leuk, maar bovenal: de film ziet er prachtig uit. Het ene kleurrijke personage na het andere vliegt over het scherm, allemaal even strak ontworpen en ook allemaal even vermakelijk (met als hoogtepunt het vrouwtje dat de pijl uit Hellboys borst haalt - prachtcreatie!), met uitzondering van het Golden Army uit de titel. Dit is dan ook het enige minpunt aan de film: de blikken soldaatjes zijn simpelweg niet tof genoeg om hun reputatie waar te maken, waardoor het einde enigszins tegenvalt. Natuurlijk, het verhaal is ook zo voorspelbaar als de pest, maar de hoofdpersoon is cool genoeg om je dat te laten vergeten.

4,0*

Na de extreem verwarrende (?!) opening, verwachtte ik 'n behoorlijk slechte film, maar dat is me alleszins meegevallen. Eng wil het natuurlijk niet meer worden, vijfentwintig jaar na dato, maar leuk is Hellraiser zeker: de sfeer is uitstekend, de effecten zijn - zolang er tenminste geen computer aan te pas komt - prima en het verhaaltje is vermakelijk. Bij tijd en wijle is de film zelfs spannend - opvallend, want dat kon ik van andere horrorklassiekers als Nightmare on Elm Street, Friday the 13th of Texas Chainsaw Massacre niet zeggen. Nergens wordt het hoogstaand, maar dat lag ook helemaal niet in het verwachtingspatroon, dus dat is niet erg. Wat me wel verbaast, is de cultstatus van die Pinhead, want van alle monsters in deze film is hij wat mij betreft wel de minst indrukwekkende. Nee, geef mij maar dat klappertandende ding zonder ogen, dat zag er tenminste vet uit! Hoe dan ook, ik heb me wel uitstekend vermaakt, dus deze horrorklassieker krijgt van mij 'n dikke voldoende.

Het gepraat tegen de camera staat me enigszins tegen, maar verder kent High Fidelity een paar erg leuke momenten. De twee medewerkers van de platenzaak zijn erg grappig en ook Tim Robbins speelt een leuk personage. Vreemd is overigens wel dat uitgerekend het minst interessante deel van de film - de relatie tussen Cusack en zijn vriendin - de belangrijkste verhaallijn vormt. Ik had veel liever meer gezien van de zoektocht naar zijn oude vriendinnen of het opzetten van zijn eigen platenlabel.

3,0*

Twee woorden: geflipte montage. En de montage is niet het enige onderdeel aan deze film waar het woord 'geflipt' op van toepassing is. Hoewel dat een achtbaanrit oplevert die zich het best laat omschrijven als een kruising tussen The Texas Chainsaw Massacre en Natural Born Killers, kleeft er ook een erg groot nadeel aan: de film is vermoeiend om naar te kijken. Ondanks de korte duur van de film ga je je na een uurtje toch wel afvragen of het al bijna is afgelopen, want het voelt alsof je al twee uur naar het scherm zit te kijken. Afzetten is echter niet noodzakelijkerwijs het devies, want er zitten tegen het einde nog altijd enkele hele leuke (en: geflipte!) scènes in, die vaak totaal onlogisch zijn, maar wel tof. Een vreemde film is het in ieder geval, maar in zekere zin ook wel weer fascinerend. En de rol van Sig Haig is wel een memorabele. Alleen dat einde had niet van mij gehoeven.

3,0*

Ik had nooit gedacht dat ik The Human Centipede nog eens zou herzien, maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb: de film is namelijk lang niet zo slecht als aanvankelijk gedacht. O, en er waren literblikken bier, maar dat is om andere redenen heel fijn. Toegegeven, de film is wat klungelig - de dialogen en het acteerwerk zijn niet direct van het hoogste niveau -, maar de sfeer is echt behoorlijk prima. Dat trage camerawerk en die extreem minimalistische soundtrack geven het geheel een enigszins afstandelijk tintje, wat het bizarre gegeven nog absurder maakt. Maar de échte reden waarom ik mijn aanvankelijke score meer dan verdubbel, moet toch Dieter Laser zijn: die kerel zet als een baas een gestoorde dokter neer. Het is zo over the top dat het grappig wordt, maar precies daarin ligt de kracht van zijn personage: hij is grappig en eng tegelijk, en je weet niet of je nou medelijden moet hebben met zijn slachtoffers of moet lachen om de bizarre situaties waar ze in terecht komen. Uiteindelijk maakt het ook niet zoveel uit of je The Human Centipede nou als horrorfilm of als komedie bekijkt: je vermaakt je hoe dan ook. Wat mij betreft is de film dus meer dan geslaagd.

De eerste Human Centipede vond ik eigenlijk zo slecht nog niet eens. Het gegeven was origineel, de hoofdrolspeler een baas, de sfeer best goed en al met al was de film gewoon heel erg vermakelijk. Van dat alles is in het vervolg helemaal niets overgebleven. Het uitgangspunt - een man die door de originele film geïnspireerd raakt - is gewoonweg belachelijk; het is een zwak excuus voor een nieuwe centipede en doet af aan de 'status', als je het zo wil noemen, van het eerste deel. Daarnaast is de film gewoon ontzettend lelijk. Dat de film in zwart-wit is, is geen probleem; dat er nauwelijks een fatsoenlijk camerastandpunt in wordt gekozen, des te meer. Het goedkope uit de hand geschoten camerawerk steekt gewoon erg lelijk af tegen het trage, haast gestileerde camerawerk van de eerste film. Het is ongetwijfeld gedaan om het geheel 'rauwer' te maken. Wat dat betreft zijn de makers in hun opzet geslaagd, maar een goede zet was het wat mij betreft niet: het idee van het aan elkaar naaien van een stel mensen is op zich al ziek genoeg, zonder dat dit door een lelijke manier van in beeld brengen moet worden bevestigd. De kracht van het eerste deel zat hem deels in de absurde combinatie van een bizar gegeven dat op je arme maagje inwerkt, met een extreem afstandelijke presentatie. Dit is gewoon shit; een voor de hand liggende manier om gewoon nog een beetje extra shockerend te zijn. En het moet worden toegegeven: shockerend is de film wel, zo shockerend zelfs dat het tegen het einde helemaal nergens meer op slaat, en je niet het idee krijgt dat de makers überhaupt nog iets anders wilden met hun film. Nu is dat niet erg, maar doe het dan meteen en verveel de kijker niet eerst met een uur lang nietszeggende 'uitdieping' van de hoofdpersoon - sowieso een oninteressant en clichématig figuur dat zich niet kan meten met de hilarisch-enge hoofdpersoon uit het eerste deel. Want uiteindelijk komt The Human Centipede II wel hierop neer: een uur lang verveel je je te pletter, en het laatste halfuur vraag je je af waarom je naar deze walgelijke shit aan het kijken bent. Bah.

Een dramafilm waarin het drama niet echt overkomt. Het uitgangspunt voor het verhaal is heel aardig, maar het is duidelijk te merken dat er bij de overzetting van roman naar film veel verloren is gegaan, waardoor de film totaal niet lekker loopt. Het heeft tot gevolg dat je eigenlijk niet meer weet waar je naar aan het kijken bent, en dat de regisseur ook niet echt lijkt te willen weten wat hij nu precies wilt zeggen. Een nogal onsamenhangende bedoening. Nicole Kidman is echter wel een mooie vrouw om naar te kijken, wat dan toch nog voor enig vermaak zorgt, maar eigenlijk is ze nog iets te mooi voor de rol die ze speelt.

2,5*