Meningen

Een mooie, betoverende film, die helaas - vooral op het einde - nogal eens tegen het sentimentele aanleunt. De vormgeving is prachtig en ook het subplot - de strijd van de rebellen tegen Vidal - is erg spannend, maar helaas niet zo spannend als het verhaal rond Ofelia. Het is dan ook jammer dat dit subplot halverwege de film steeds meer de overhand begint te krijgen, waardoor Pan's Labyrinth niet zo weet te overweldigen als ik had verwacht. Desondanks is dit sprookje een genot om naar te kijken.

Overigens een eervolle vermelding voor de tweede opdracht van Ofelia; Del Toro weet in die ene scène in één klap klaar te krijgen wat een film als Silent Hill (vergelijking door associatie) maar niet wilt lukken. Bijzónder spannend moment, en daarnaast ook een erg mooi ontworpen monster.

3,5*

Een oldschool actiethriller volgens het boekje. De film zelf is zo standaard als maar zijn kan, maar de übercoole rol van Bruce Willis weet de film dan toch nog dat halfje extra te geven: wie niet dubbel ligt om zijn aanhoudend droog-cynische opmerkingen, mist duidelijk een humorbeentje in zijn lichaam

3,5*

Tomas Alfredson kan wel mooie plaatjes schieten, maar net als in Tinker Tailor Soldier Spy vond ik het te afstandelijk om er echt van te kunnen genieten. Vreemd, want doorgaans kan ik best genieten van kille of afstandelijke cinema, maar hier wist het me gewoon niet te pakken. Misschien komt het door de personages, misschien komt het door het trage tempo of het feit dat er maar weinig gebeurt. Er zitten een paar aardige scènes in, maar het merendeel van de film is niet boeiend. Ik waardeer de poging een vampierenfilm te maken die compleet anders is als alle andere vampierenfilms, maar het is niet aan mij besteed.

Volgens de aardige mevrouw van de videotheek was het echt een heel goede film, maar dat ben ik toch niet helemaal met haar eens. Ik snap het wel hoor, daar niet van. Deze film heeft in potentie alles: onrecht, wraak, de man met een plan, actie, 'coole' oneliners... Het probleem is alleen dat het allemaal helemaal nergens op slaat. Deze film neemt zich zo serieus dat de opeenstapeling van onwaarschijnlijkheden gewoon grappig wordt, en dat kan niet de bedoeling zijn. Het mooiste voorbeeld - wat mij betreft: Jamie Foxx neemt een bom (!) mee naar de cel (!) van Gerard Butler, laat hem die bom activeren (!), waarbij hij er maar op goed geluk (!) van uit gaat dat 'ie 30 seconden heeft voordat het ding ontploft, maar neemt pas afscheid na een ontzettend melige oneliner (!) te hebben uitgepoept. Het is een conclusie die in een film van Steven Seagal niet zou misstaan en ik heb zelfs nog een kwartiertje na de aftiteling moeten gniffelen om de onzinnigheid van dit alles. Misschien bedoelde de aardige mevrouw van de videotheek juist dat: Law Abiding Citizen faalt op vrijwel elk punt, maar juist dat maakt het nou zo'n vermakelijke kijkervaring.

De Biggus Dickus-scène is leuk, net als alienachtervolging, maar net als bij The Holy Grail wilt de meerderheid maar niet boven een flauw glimlachje uitkomen. Veel flauwe en niet-zo-scherpe grappen die niet allemaal even sterk worden gebracht. Tja, en wat moet je dan nog meer zeggen over deze film? Het is een leuke avondvuller, maar ik blijf toch zweren bij mijn eerste Monty Pythonfilm, The Meaning Of Life. Live At The Hollywood Bowl - op dezelfde avond gekeken als deze - is trouwens ook wél leuk.

2,5*

Nabokovs roman zal niet gauw een favoriet mijnerzijds worden, en dat geldt ook voor de verfilming. Kubrick heb ik hoog zitten en hij laat ook wel zien dat hij heus wel wat kan in deze film - het shot tijdens de toneeluitvoering is adembenemend mooi -, maar over het algemeen vond ik Lolita een vrij oninteressante film. Dat ligt vooral aan het verhaal, dat gedurende het eerste uur erg leuk is om te volgen - niet in de laatste plaats vanwege het egoïstische en spottende karakter van Humbert Humbert en de lichtvaardige toon -, maar daarna, net als het boek, behoorlijk in elkaar zakt. Er zitten nog wel wat sterke scènes in - Humbert die wordt opgebeld door Quilty, Humbert die naar het ziekenhuis gaat en hoort dat Lolita is opgehaald -, maar die redden het geheel niet. De film duurt ook veel te lang en het kost wel wat moeite de ogen open te houden. Lolita lijdt hier en daar ook wel een beetje aan het oudefilmsyndroom, vooral wat montage betreft: de overgang tussen de scènes is niet altijd even lekker en de fade outs komen hier en daar te vroeg of te laat. Het acteerwerk, vooral van Mason en Sellers, is daarentegen wel erg sterk en maakt de kijkervaring dan toch nog prettig. Net als het boek:

3,0*

Een recensie van deze film hoeft zich eigenlijk maar te beperken tot één zinnetje: wat een heerlijk acteerwerk van Elliot Gould; die man speelt geen Philip Marlowe, hij ís Philip Marlowe. De rest van de film is dan ook eigenlijk ondergeschikt aan zijn heerlijk relaxte en cynische personage, maar voor de volledigheid zal ik ook even opmerken dat ook de rest van het acteerwerk, het camerawerk en de muziek allemaal meer dan in orde zijn, de film humor en spanning op fenomenale wijze weet te combineren (inzoomen op een stelletje neukende honden op de achtergrond, hoe kom je erop ), het verhaal uitstekend is en de afloop verrassend. Leuk ook, dat totaal niet functionele naakt én waarschijnlijk een van de eerste rolletjes van Arnold Schwarzenegger. Een topfilm!

4,5*

The Long Walk Home is een behoorlijk sentimentele film, met nogal oppervlakkige personages en een plot dat het geheel wel érg zwart-wit (ha!) stelt. Wat de film doet, doet het goed; het probleem is echter dat dit nooit echt iets wat boven de middelmaat uitsteekt (al was Dylan Baker inderdaad erg overtuigend als naar mannetje). De boodschap is te weinig subtiel, en het tenenkrommende eind zorgt uiteindelijk toch nog voor dat laatste halfje aftrek.

2,5*

Deze film doet me denken aan een citaat van James Joyce, toen hem werd gevraagd waarom hij Finnegan's Wake had geschreven: 'Om de critici driehonderd jaar bezig te houden' - want inderdaad, er valt geen touw vast te knopen aan Lost Highway. Gelukkig voor David Lynch valt dit moeilijk als nadeel te bestempelen: het ontzettend mooie, gestileerde camerawerk (wellicht een van de mooiste die ik ooit in een film heb gezien), het fenomenale acteerwerk, de prachtige muziek en de onnavolgbare plotontwikkelingen houden de kijker ruim twee uur lang meer dan tevreden. In tegenstelling tot zijn laatste film, Inland Empire, is Lost Highway niet alleen maar frustrerend vaag en beklemmend, maar ook nog eens een lust voor het oog - en het oog komt ruim aan zijn trekken, durf ik wel te zeggen, al was het maar vanwege Patricia Arquette. Waar de film over gaat, daar ben ik nog lang niet uit, maar erg belangrijk is het ook niet echt: Lost Highway is zonder twijfel de beste mysteryfilm die ik ooit heb gezien.

4,5*

Lost in Translation is een typische arthousefilm, in die zin, dat er ruim anderhalf uur lang niets noemenswaardigs gebeurt. Het is echter niet alleen het adembenemende acteertalent ( ) van Scarlett Johansson dat het die anderhalf uur meer dan waard maakt: ook qua humor, muziek, camerawerk en montage zit deze film goed in elkaar, maar belangrijker nog: de film voelt oprecht. De helft lijkt volledig geïmproviseerd op te zijn genomen, alsof er toevallig een camera aanwezig was bij bepaalde gesprekken: een knappe prestatie.

4,0*

Toen ik een klein jongetje was, toen was een dinosaurus in de stad zo'n beetje het coolste wat ik me voor kon stellen. Tegenwoordig blijkt het vooral erg flauw te zijn. De rest van The Lost World kende echter wel zo zijn momenten: de scène met de vallende trailer bijvoorbeeld, of de T-Rex die zijn neus in de tent steekt, of de scène met de raptors (al teert die laatste wel op een paar érg opvallende onwaarschijnlijkheden). Het probleem is alleen: dit vervolg teert vooral op die paar losse scènes; als geheel voelt het namelijk totaal niet prettig aan. De intro is veel te kort - voordat je het weet zit je alweer op een eiland, veel minder verwonderd dan in deel één naar dino's te kijken - en het eindstuk is veel te lang en, zoals gezegd, flauw. Daartussenin gebeurt af en toe wat leuks, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met vervelende personages die totaal geen functie hebben (dat dochtertje, de jager, wie de fuck was Ajay?), rottige scènes ("Ik ga even naar de dameswc.") en een algemeen gevoel van daar-gaan-we-weer of dat-ken-ik-nou-wel. Daar waar Jurassic Park de ultieme blockbuster was, is The Lost World het ultieme vervolg: een in elk opzicht mindere herhalingsoefening. Maar als pure brok vermaak kan het er nog wel mee door.

2,5*

Woody Allen is een grappige vent en dat laat hij merken ook, maar deze film lijkt 'ie in twee weken uit te hebben gepoept. Aan de grappen zelf doet dat op zich niet zoveel af - al zijn ze bij tijd en wijle wel erg flauw en platvloers en schort het meermaals aan de uitvoering -, maar aan het camerawerk, de montage, muziek en aankleding des te meer. Het ziet er allemaal uit alsof het in één take is opgenomen. Nu heeft dat ook wel zo zijn charme, maar ik denk dat er met een wat zorgvuldiger regie een stuk meer uit had kunnen worden gehaald. Desalniettemin een krappe voldoende, niet in de laatste plaats vanwege de vaak ontzettend grappige verwijzingen naar filosofie en Russische literatuur.

3,0*

Een prima film voor als je hersendood bent; zolang je maar met je rug naar 't scherm wordt gezet en er lekker harde muziek je oren in wordt gepompt. Deze film was een drol op alle fronten.

1,0*

Ik heb 'm ook in de sneak gezien en daarom zie ik het als mijn plicht zo helder mogelijk uiteen te zetten waarom ik dit écht een leuke film vond. Welnu, ten eerste zag ik hem in de bioscoop, (ten tweede) zwaar onder invloed van drugs en alcohol, en als klapper op de vuurpijl heb ik ook nog eens een gratis bak popcorn en een pilsje gewonnen! (Bavaria wel, maar toch.) Ik geef deze oerdegelijke romcom dus sowieso een half punt hoger dan ik normaal zou hebben gedaan, en ik kan iedereen aanraden dezelfde strategie te volgen. Proost!

Een Belg heeft in deze film seks met een ontbindend lijk. En het is hilarisch.

Meer hoef je over Lucker niet te weten.

Lucky Number Slevin is als die ene gladde jongen op een feest die de hele avond lang anekdotes spuwt en na elke anekdote met een zelfgenoegzaam lachje toekijkt hoe leuk en gevat mensen hem vinden: het is niet vreselijk een avondje met hem door te brengen, maar ik zou z'n vriend niet willen zijn. Vooral de ontzettend hippe en snelle montage, volgestouwd met allerlei overbodige trucjes, staat me tegen, net als de geforceerde camerastandpunten en de veel te bijdehande personages die de ene melige dialoog na de andere afwerken. Bij de lachwekkende conclusie gaat men helemaal de mist in: onze hippe jongen blijkt na een paar biertjes geen fatsoenlijke grap meer te kunnen maken en probeert in een wanhoopspoging uit te leggen waarom zijn mopje écht wel leuk was. Zorg dat je zelf genoeg biertjes op hebt om je niet al te zeer te storen aan het feit dat de schrijver ruim een halfuur nodig heeft om de moeilijkheden waar hij zichzelf in heeft geschreven recht te lullen. Maar het avondje vloog wel voorbij.

2,5*