Meningen

Onderhoudende film, maar dat is vooral te danken aan de strakke regie van Fincher, want het verhaal leunt iets te zeer op 'plottwists' om 'm daarvoor vaker te kijken. Ik heb The Game al zeker een stuk of vijf keer gezien en elke keer is hij vermakelijk, maar dat komt vooral door het mooie kleurgebruik en goede camerawerk. Douglas speelt een leuke rol en Penn kan er goed mee door. Spijtig wel dat de film je nooit écht doet geloven dat het toch geen spel is, waardoor de afloop - ook bij de eerste kijkbeurt - nooit helemaal als een verrassing aankomt. Maar zoals gezegd, dat is niet per se waar je de film voor moet kijken; Finchers regie daarentegen blijft uitmuntend.

Wat heeft deze film een heerlijk klungelige opening! Simpel, maar doeltreffend en ook (onbedoeld?) grappig - op een cynische manier in ieder geval. De eerste drie kwartier zijn ook een genot om te kijken: interessante personages, leuk geschreven dialogen, humor. Camerawerk en setting zijn ook meer dan in orde. Helaas zakt de film naarmate hij vordert meer af naar een standaardthrillertje en ontvouwt het verhaal zich gewoon precies zoals je verwacht. De twist (zet de eerste woorden van elk hoofdstuk achter elkaar!) is inmiddels ook te flauw en clichématig voor woorden, maar het leuke eindshot weet die klap nog op te vangen. Het is jammer dat The Ghost Writer het niveau van de eerste helft niet vast weet te houden, maar ik zie ook niet hoe dat zou moeten lukken zonder er een zwarte komedie van te maken, in plaats van een thriller. Toch is het geheel onderhoudend en leuk om te zien, maar lang bijblijven zal 'ie helaas niet doen.

Sam Raimi's whodunnit met horrorelementen. Het uitgangspunt van een vrouw met paranormale gaven biedt genoeg ruimte voor een uiterst subtiele, sluimerende, surrealistische uitwerking, maar daar is Raimi niet de juiste persoon voor: zijn film is vaak recht-toe-recht-aan, de horrorelementen zijn plat en voorspelbaar... maar wél spannend. Op enkele schoonheidsfoutjes na - Keanu Reeves die zijn accent niet onder de knie heeft, lelijke montage af en toe, een verschrikkelijk voorspelbaar en slecht uigevoerd einde - is The Gift een prima avondvuller: nergens erg bijzonder, maar wel eenvoudigweg vermakelijk en af en toe zelfs enigszins indrukwekkend: dat shot van de vrouw in de boom was bijvoorbeeld ontzettend mooi en bewijst daarom juist zo erg dat er meer in deze film had gezeten.

3,0*

Sfeer scheppen kan Fincher wel, dat heeft hij in zijn vorige films al bewezen en dat bewijst hij hier nog een keer. Het camerawerk is strak, soms zelfs erg mooi, en de muziek is een bijzonder waardevolle toevoeging op de beelden. Ook wat acteerwerk betreft zit het heus wel snor. Voor de rest ben ik helaas niet zo heel erg te spreken over deze film. Het tempo - qua verhaal maar ook qua montage - ligt gewoon véél te hoog om alles fatsoenlijk te kunnen volgen. Personages worden razendsnel geïntroduceerd maar vervolgens nauwelijks uitgediept, waardoor het moeilijk bij te houden wie nu precies wie is. Het gevolg is dat de oplossing van de zaak nogal uit de lucht lijkt te komen vallen. De oorzaak van dit gemis is denk ik tweeledig: ten eerste is het ontzettend moeilijk een vijfhonderd bladzijden tellend boek in een film van tweeënhalf uur te gieten zonder veel te willen snijden, ten tweede worden er af en toe wat vreemde keuzes gemaakt bij de selectie van te verfilmen scènes. Zo duurt de wraak van Lisbeth op die ambtenaar ontzettend lang, maar heeft dit nauwelijks een functie in het verhaal, afgezien van het vaststellen van Lisbeths karakter. Begrijp me niet verkeerd, het is een goede scène - de beste van de hele film misschien wel -, maar als hier meer tijd voor wordt uitgetrokken dan om de kijker duidelijk te maken wie nou precies de verdachten zijn, dan gaat het wat mij betreft mis. Ook dat corruptieschandaal waar de film mee opent en eindigt vond ik niet echt interessant of van veel toegevoegde waarde: knip dat en je hebt een halfuur extra voor karakteruitdieping. Het grootste struikelblok van de film is echter het laatste halfuur, dat op vakkundige wijze alle spanning om zeep weet te helpen: het begint met dat ontzettend clichématige gezever van de moordenaar die het nodig vindt precies uit te leggen wat hij heeft gedaan, voordat hij nét niet voor elkaar krijgt de hoofdpersoon te vermoorden (zucht!), gevolgd door de niet-interessante ontdekking dat Harriet nog leeft (gaap), om af te sluiten met dat totaal overbodige corruptieplotje (snurk), waarna de film plotsklaps is afgelopen. Je blijft met een leeg gevoel achter. Ik zie niet waar die hype rondom Millennium nu vandaan komt, want het plot zou ik niet beter durven noemen dan de gemiddelde Scandinavische thriller. Het is dat Fincher zich hiermee bemoeid heeft, anders had de film op een onvoldoende kunnen rekenen.

Alles aan The Great Dictator verraadt dat het een goed gemaakte, overdachte productie is, waar met veel liefde aan is gewerkt. Chaplin is vooral als parodie op Hitler hilarisch (die toespraken! die wereldbol!) en de film ziet er nog altijd erg mooi uit. Probleem is echter wel dat 'ie véél te lang duurt, waardoor er nogal eens enkele dode momenten vallen. Het is af en toe even doorbijten, maar het eind is wel prachtig en maakt een hoop goed. Niet de absolute topper die ik ervan verwacht had, maar voor een film uit 1940 nota bene, is het een erg knappe film.

3,5*

Camerawerk is mooi, de losse vertelstructuur heeft wel wat, maar aan het eind van de dag is het toch gewoon een bijzonder nare film. Dat is 'ie het eerste uur al, maar aan het eind wordt het me allemaal wat té onprettig. Punt dat wordt gemaakt is ook niet bijster interessant en doet wat pretentieus aan. Ook dat zorgt voor een nare nasmaak. De hierboven al genoemde Paul Estak-scène is wel erg de moeite waard. Knipoogjes naar A Clockwork Orange zijn ook wel leuk.

3,0*