Meningen

Waar die lage score vandaan komt, kan ik wel begrijpen, maar toch, de film pakte me wel. De beelden zijn best mooi en de soundtrack maakt er een lekker vervreemdend geheel van. Een plot is eigenlijk afwezig, maar er is genoeg ruimte om zaken als religie en geweld (en de relatie tussen die twee) te overdenken, dus daar valt ook niet zo heel veel over te klagen. Wat wel onvergeeflijk is, is dat lelijke CGI-bloed; dat mag Refn de volgende keer gewoon vervangen voor écht nepbloed. Voor het overige: leuke arthouse. Met Vikingen.

Dat de afloop van een bepaalde film reeds bekend is, hoeft op zich geen belemmering te zijn aangaande de spanning die deze film op kan wekken. Het verhaal achter Valkyrie leent zich dan ook prima voor een spannende, enerverende rolprent om de avond op gezellige wijze mee te vullen. Het is echter spijtig dat de film faalt door de oppervlakkigheid van het script en met name door de platte personages, wiens gebrek aan diepgang enige sympathie in de weg staat. Valkyrie kijkt makkelijk weg, doch dit verhult geenszins het feit dat dit Hollywoodproduct nietszeggend is, en maar amper mijn aandacht wist te grijpen. Gelukkig is het nog leuk om vijf minuutjes lang naar Carice van Houten te staren.

2,0*

Cate Blanchett speelt een vrij irritant vrouwmens en het verhaal vordert naar mijn gevoel voor geen meter. Het viel me dan ook zwaar mijn ogen open te houden onder het kijken van Veronica Guerin. Aan het eind van de film wist ik niet eens wat ze nou precies bereikt had, behalve dat haar dood pas écht de aandacht op drugscriminaliteit vestigde. Kortom: een nogal vervelend filmpje. Het camerawerk is af en toe wel erg mooi. En het jaren '90-kapsel van Blanchett is ook best grappig.

2,0*

Je moet als Italiaan van goede huize komen, wil je wegkomen met een dergelijk sentimentele film als La Vita È Bella; een film met een titel die mijn tenen - de tenen van de kille klootzak in mij, om precies te zijn - doet krommen. Dat moet Roberto Benigni door hebben gehad: gedurende de eerste veertig minuten maakt hij mij week met een spervuur aan zeer geslaagde grappen en grollen, die hem op mijn sympathie doen rekenen. De tweede helft van de film daarentegen, het gedeelte in het concentratiekamp, is moeilijker te verkroppen: het doet pijn Benigni zijn zoon te zien voorliegen - doch de schrijnende pijn voelt op een bepaalde, sprookjesachtige manier goed, en weet een gehavende glimlach op mijn gezicht te toveren. Het is waar dat het eind mij onder andere omstandigheden te sentimenteel zou zijn geworden - de kille klootzak in mij had per abuis zijn voeten geamputeerd -, doch tegen die tijd heeft La Vita È Bella mij dusdanig vertederd, dat ik alles maar voor lief neem. 't Is gewoon een mooie film, klaar.

3,5*

Wat Viva Las Vegas vooral bewijst, is dat Elvis Presley een fantastische muzikant en performer was. Wat het overige betreft is er weinig waarin de film uitblinkt - hier en daar een grappig momentje, hier en daar een aardig stukje romantiek -, al heeft het jaren '60-sfeertje wel zo haar charme. Leuk om eens gezien te hebben, meer niet.

2,5*