Meningen

Omnibus films blijven voor mij toch een streepje voorhebben. Na Rampo Jigoku eerder deze week, was het deze keer de beurt aan ZOO. Liever vijf korte, inventieve stukjes bijelkaargepropt op 2 uur dan het zoveelste platgetreden pad uitgesmeerd over 120 minuten.

ZOO is verre van het evenement dat Rampo Jigoku is, maar is nog steeds een boeiende collectie films. Hoewel het een beetje aan visuele finesse ontbreekt soms.

Kazari & Yoko: Boeiend filmpje dat lang één kant lijkt uit te gaan maar uiteindelijk iets helemaal anders is. Doorheen de film wordt er gehint dat de tweelingzusjes misschien wel dezelfde persoon zijn, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet waar. Beetje matig acteerwerk en visuele slordigheidjes maken dit niet de film die het had kunnen zijn, maar wel aardig. 3.5*

Seven Rooms is een verbetering. Visueel mooier, ook het uitgangspunt is iets leuker. Hoewel dit waarschijnlijk wel de minst originele van de hoop is. Wie Cube gezien heeft zal zich wel vertrouwd voelen met het concept. Toch een fijne variatie met een sterk einde. 3.5*+

SO-far is de eerste echt sterke film. Apart verhaal over een jongentje dat z'n ouders weet sterven in een auto ongeluk, maar ze beiden terug tegenkomt als geesten. Het wordt helemaal bizar wanneer de ouders via het jongentje beginnen ruzieën. Er volgt een best sterk drama wat nog een redelijk bizarre draai krijgt op het einde. Fijne film, bekend kereltje ook in de hoofdrol. 4*

Poem of Collected Sunlight is de mooiste van de hoop. Nochthans is het begin erg slecht. Volledig in 3D, met vreselijke animatie. Maar op de één of andere manier went het erg snel en weet het prachtige sfeertje de pijnpunten makkelijk te verdoezelen. Kleurgebruik is wel heel mooi, de muziek erg apart, maar wel prachtig. Doet wat denken aan een kruising tussen Shinkai en Studio Rikka, al zijn die dan nog wel iets sterker. Maar erg mooi filmpje dit, 4*+

Als laatste komt ZOO. Alle vijf de films komen van verhaaltjes uit het gelijknamige boek. Voor ZOO heeft de originele schrijver ook het script bewerkt. Leuke film ook, morbide maar boeiend. Ook hier visueel weer mooi maar afwerking missend. 4*

Doorheen de verschillende verhalen krijg je als kijker vaak de indruk dat er op creatieve manieren bepaalde thematieken uitgedrukt worden (oa liefdesverdriet, scheiding, schizofrenie). Vreemd genoeg vallen ze vaak niet te vereenzelvigen met de bizarre eindes, maar de indruk blijft. Een boeiende collectie films, die een kleine 4* verdient. Aangename kijk, maar geen grote nieuwe talenten. De echte klappers ontbreken.

Edit: nog wel een positief woordje over de tussenschermen, mooi gedaan.

Matig.

Kevin James heeft serieus moeite om te aarden in het filmwereldje. De projecten die hij aanneemt (of toegeschoven krijgt?) zijn dan ook niet van geweldig hoog niveau. Ook hier werkt het niet helemaal, al is het wel al iets beter dan dat vreselijke Mall Cop gedrocht.

Verhaaltje valt echt te verwaarlozen. Qua voorspelbaarheid kan het tellen, maar ook het hele verloop ligt gewoon al vanaf het begin vast. Net zoals comedies naar het einde toe zichzelf altijd verplicht voelen er wat drama bij te pompen, is het bij die romantische filmpjes ook steeds hetzelfde "kiest voor de verkeerde en beseft het net op tijd" riedeltje dat bovengehaald wordt. Een vervelend cliché.

De pratende dieren waren eerder vervelend, James viel mee en Coraci had duidelijk een budget om mee te spelen. Zo krijgt de film nog wel een warme en gezellige uitstraling mee. Meer zit er echter niet in.

2.0*

Film die goed tussen The Cable Guy en Tropic Thunder inpast. Stiller gaat er als regisseur steeds meer op vooruit.

Ook in deze film weer een resem parodies die toch hun eigen plaatsje in de film weten te vinden zonder er écht als halve sketches uit te steken.

Verder weer lekker flauw, met nogal wat geslaagde (en best goed getimede grappen ook) die gedragen worden door acteurs die gewoon erg veel lol beleven aan hun personages. Bij dit soort films kan het erg snel misgaan als acteurs niet volop meegaan in de onzin, Stiller krijgt ze blijkbaar elke keer weer vergenoeg.

Verder aardige regie, muziekkeuze vond ik wat minder. Filmpje is verder aangenaam kort en vliegt voorbij. Laatste pluspunt is de enorme rij van cameos, waaronder een aantal erg leuke.

In Tropic Thunder is het allemaal wat meer geperfectioneerd en nog wat beter uitgebalanceerd, maar Stiller weet mooi zijn plekje te vinden binnen het comedy genre, en een plekje dat ik best kan waarderen. Ergens tussen de Farrelly broertjes en Jim Abrahams in.

3*

Zeer fijn.

Beetje in de lijn van Tropic Thunder, het type comedy dat je niet zo vaak ziet. Ik heb er sowieso al een zwak voor wanneer een rits bekende namen zichzelf voor schut zetten, het aantal cameos die daaronder vallen in Zoolander 2 is bijna niet bij te houden.

Het verhaal is lekker los en laat toe om niet al te serieus om te gaan met de humor. Zo'n Aque Vitae commercial tussendoor kan gewoon en mag ook helemaal nergens op slaan. Ook die scene met Cumberbatch (volgens mij de eerste keer dat ik hem een leuke rol zie spelen) gaat nergens over, maar is op zich wel lekker weird/grappig.

Stiller en Wilson zijn op niveau, ook Ferrell is grappig. Verder veel kleine bijrollen die ook de nodige humor brengen, wél erg karikaturaal allemaal dus zeker niet erg dat die personages niet wat meer uitgewerkt zijn. Anders zou het snel gaan vervelen vrees ik.

Film duurt ook zeker niet te lang, brengt genoeg afwisseling, zit propvol flauwe humor, veel geinige cameos en vervalt niet in onnozel drama tijdens het tweede deel. Dit soort Amerikaanse comedies miste ik de laatste tijd (teveel dramadies en bromances), de rest van filmland mag dan blijkbaar niet op Zoolander 2 zitten wachten, ik vond het één van de betere pure comedies van de laatste jaren.

3.5*

Geen beste afslag voor Disney.

Ondertussen is het blijkbaar zo dat je tegenwoordig zelfs kan moraalshoppen in films. Vind je het "doorzetten" moraaltje van het eerste half uur niks? No worries, dan kies je gewoon voor het "vooroordelen zijn niet zo goed" moraaltje uit het tweede deel. Voor ieder wat wils. Verklaart waarschijnlijk ook waarom films als deze een heel team aan scriptwriters hebben zitten.

Voor het geniale plot zal het niet zijn, want de gebruikelijke beestendrukdoenerij wordt ditmaal gemengd met een plat buddy/cop verhaaltje, zo gestolen uit een 90s B-film. Uiteraard met voorspelbare eindtwist en een cop pairing die je niet verwacht (hah) maar dan tegen alle verwachtingen in (hah weer) toch goed uitdraait. Daar heb je geen 4 or 5 mensen voor nodig om dat neer te pennen denk ik zo.

Maar in dit soort decision by comity films is er zelden iets wat iemand op zichzelf kan. Zelfs voor dat crappy nummer van Shakira hebben ze een heel team aan mensen verkwanseld. Het verbaast me bijna dat de dub van bepaalde personages ook niet door meerdere personen onder handen genomen is.

Visueel-technisch ziet het er verder wel knap uit, vooral omgevingen zijn erg gedetailleerd. De tekenstijl van de personages is echter vervelend, het kleurgebruik nogal kwistig en weinig gecontroleerd en mooi vond ik het nergens. Het blijft zoals steeds braaf binnen de gebruikelijke Amerikaanse CG stijl hangen.

Vond het een vervelend filmpje. Verwijzingen naar té bekende cultuursymbolen, vervelende dieren, simplistische moraaltjes, véél ongrappige grapjes ...

1.0*

Ik zat eigenlijk niet te wachten op de nieuwe van Fares. Kopps vond ik erg dom, Jalla Jalla was zo'n film waar helemaal niks slechts aan was, maar ook helemaal niks goeds.

Fares is er sterk op vooruit gegaan, dat in elk geval. Zozo is het tegengestelde van Jalla Jalla. Een film met duidelijk minpunten en positieve zaken, waar de positieve zaken het ruimschoots halen.

Nadeel is een beetje het losse, fragmentarische karakter van de film. De aanzet is gewoon té makkelijk (de bom die nét op hun huis valt terwijl Zozo water is gaan halen). Zo ook het pestverhaaltje dat er tussen gedramd wordt, en nog een paar andere korte zijwegen die weinig tot geen impact hebben en overblijven als mislukt drama.

Gelukkig (en verbazingwekkend genoeg) heeft Fares' film stijl te over. Visueel vaak prachtig, vooral dan het kleurgebruik. Komt uit het niets na het zien van z'n vorige films, maar indrukwekkend is het zeker. Ook de soundtrack is krachtig, simpel en mooi, maar het leukst is nog het "film zijn" van de film. Licht fantastische elementen, vermengingen van realiteit en droom om meer effect te creëren. Dit doet Fares gewoon erg goed.

En zo rest een erg mooie film om kijken, die de hele speelduur boeit, alleen qua drama eigenlijk compleet onderuit gaat. Vreemd genoeg maakt dat weinig uit, verder is er nog genoeg moois om van te genieten. Leuk hoofdrolspelertje ook.

4*, gaat de goeie kant uit.

PS: poster is passend.

Na Zhixi gisteren, weer een enorm sterke, stijlvolle en mooie Chinese film.

Vooral sterk kleurgebruik, de editing is in deze film iets rustiger, al zijn er ook hier enkele erg mooi geknipte scenes te vinden. De soundtrack is werkelijk prachtig, en samen vormen ze weer de beide voor een erg stijlvol uitgewerkt verhaaltje.

Niet zozeer een horrorfilm trouwens, eerder een thriller, al is de sfeer wel de hele film donker en mysterieus. Beetje zoals Lynch in Mulholland doet. Een luguber sfeertje in de film steken terwijl er eigenlijk niks gebeurt. Knap ook dat de film eigenlijk geen seconde uitrust, of verzwakt. Ook hier blijft het geheel enorm sfeervol, van begin tot eind. Beiden zijn ook niet te lang, zodat het (nogal simpele) verhaaltje verder ook niet gaat vervelen.

Gaat goed daar in China. Curse of Lola krijgt 4 dikke *. Erg sfeervol, stijlvol en stylistisch vaak magnifiek. Prachtige visuals en idem dito soundtrack. Aanrader.

Blijft genieten dit.

Hou is een fantastisch filmer. Weet met hele simpele gebaren en scenes steeds iets prachtigs te scheppen. Elk van de drie filmpjes heeft een duidelijke functie in het geheel, elk heeft z'n eigen kwaliteiten en elk sluit ook aan bij een ander deel uit Hou's oeuvre.

Qi en Chen zijn erg sterk, visueel is het een pareltje en meer dan eens is het erg aandoenlijk en mooi. Het is jammer dat het tegenwoordig stil is rond Hou, want er zit duidelijk nog meer in deze geweldige regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Patrick Tam.

Toch een beetje een vergeten HK regisseur. Niet zo heel verrassend want 80s HK drama is sowieso schaars en de zeldzame voorbeelden zetten vaak niet aan om meteen op zoek te gaan naar andere films in die hoek. Toch is deze film absoluut de moeite.

Ook op papier. Wong Kar-Wai schreef het scenario, Tsui Hark zit in een redelijk grote rol en ook Eric Tsang is van de partij, hoofdrol zelfs. Beetje aparte rolverdeling, want Hark is nogal schraal voor een harde triad baas en Tsang is niet bepaald het romantisch ideaal. Toch krijgt Tam deze film best goed op de rails.

Er wordt redelijk goed geacteerd, voor een keer laten ze dat overdreven HK gewriemel weg, toch cruciaal voor een drama. Visueel is het ook best mooi, camerawerk wat schokkerig maar dat wordt gecompenseerd door mooie shots en kleurrijke scenes. Verhaal is oké, niet geweldig origineel maar het werkt wel.

En zo heb je een best fijn dramatje. Echt uitzonderlijk wordt het niet, maar het oogt netjes, het is best aandoenlijk en kent een aantal scenes die er toch wel bovenuit steken. Patrick Tam, ik moet er misschien toch eens wat meer van kijken.

3.5*

Fijne Pang.

Al laat Danny hier wel weer zien dat hij qua niveau iets onder moet doen voor z'n broertje, die met Sleepwalker een soortgelijke film afleverde.

Het ziet er uiteraard weer prachtig uit. Visueel hoef je de broertjes niks meer te leren. Fijne soundtrack ook, licht electronisch getint. Verder is het leuk om Ching Wan Lau weer eens in een hoofdrol te zien, Lam Suet verzorgd zoals steeds weer een bijrolletje.

Verhaaltje is op zich ook best tof, al weet het nooit helemaal mysterieus te worden. Nochthans is het schilderwerk best origineel en apart, er had gewoon iets meer spanning op de film mogen zitten. Verder wel boeiend en zeker de moeite om een keer te zien, maar mist net dat tikkeltje meer om mee te kunnen met Oxide's film.

3.5*

Lollig.

Volgens mij een blend van My Lucky Stars en Aces Go Places. Aan cameos in ieder geval absoluut geen gebrek. Een paar erg grote namen in de hoofdrollen (Sammo Hung, Karl Maka en een erg jonge (!) Andy Lau. Verder komen Eric Tsang en Richard Ng nog even opduiken en wie goed oplet herkent ook nog Jing Wong in een kleine bijrol.

Als film stelt het niet veel voor, maar het Sonatine-achtige midden was best grappig. De vijf hebben aardig wat lol samen, volgens mij ook buiten het gespeelde om. Een paar onnozele maar best grappige scenes houden het middenstuk grappig.

Verder een paar redelijke actiescenes en een typisch politieverhaaltje. De vete tussen Mak en Hung is geinig, maar verder is het nogal bekend HK werk dat zich in iets te weinig onderscheidt van een hoop andere (soortgelijke) films. Niet vervelend, maar veel meer dan lollige filler is het nu ook weer niet.

2.5*

Vond deze opvallend beter dan het eerste deel.

Kijk trouwens extra uit naar het derde deel aangezien die nog meer over-the-top zou moeten zijn dan deze? Vond Tsang hier al best een eind ver gaan, met al dat robotjes gedoe.

Hilarisch, dat in ieder geval, en de actie zelf vond ik ook van een veel hoger niveau. Zelfs best spectaculair af en toe met toffe achtervolgingen en een hilarische climax met de robots. Geniaal en erg komisch.

Acteerwerk is nog steeds typisch wat ondermaats al blijft die Karl Maka wel een toffe kop hebben. Ook leuke cameos van Tsui Hark en Tsang zelf.

Genoeg actie om het vlot draaiende te houden, met enkele spectaculaire stukken en mooi ingemengde comedy. Kon zelfs lachen om de Eastwood rip-off.

Kleine 3.5*, nu maar eens kijken hoe de rest de serie voortgezet heeft. In ieder geval véél beter dan het eerste deel.

Ietsjes beter dan deel 1, maar deel 2 blijft veruit het beste.

Hark stelt toch iets teleur vind ik. Hij hangt wel erg vast aan het originele concept, wat hem sowieso toch al iets minder goed ligt. De typische humor en actie is weer volop aanwezig.

Toch vond ik de effecten wat te knullig en de actie niet bepaald spectaculair. De lol komt vooral van wazige humor en maffe situaties. Allemaal erg leuk enzo, maar ook daarin was deel 2 nog maffer.

Acteerwerk is matig tot slecht, zelfs Maka deed het niet echt meer voor mij. Maar wat erg lollige en maffe scenes + de korte speelduur maken de film nog aardig interessant. Benieuwd wat JWong met de reeks aankan, ligt toch meer in zijn straatje dan dat van Hark.

2.5*

Met Ringo Lam heb ik veruit het minst van alles Aces regisseurs.

Toch valt ook dit filmpje wel weer goed mee. De humor redt de film, de actie is wat serieuzer dan in de andere delen. Wel aardig in beeld gebracht maar de lol is er daar wel een beetje af. Jammer, want als deze reeks nu iets heeft wat de meeste anderen niet hebben is het toch wel die geweldig onnozele insteek.

Lam leunt ook wat meer aan bij de Amerikaanse actiefilms, getuige die boot en helicopter scenes. Gelukkig is er genoeg humor te vinden in de film en is het einde wel gezellig belachelijk, wat het toch allemaal net weer wat leuker maakt.

Degelijk deel in de reeks, maar ook weer geen hoogvlieger. 2.5*

Nu nog deel 5 (en eigenlijk ook nog de '97 versie, maar die heb ik niet). Benieuwd wat Liu nog met deze reeks aankan.

Alsnog het eerste deel.

Een tijdje geleden had ik het tweede deel al gezien. Meestal probeer ik filmserietjes wel in volgorde te kijken, maar met dit soort films maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Plot is maar een kapstok en vaak werden dit soort films gewoon back to back geschoten. Ik denk dat de acteurs soms zelf amper wisten in welk deel ze aan het acteren waren.

Dit is zo'n typisch HK filmpje dat van de lopende JWong band kwam gerold, maar daarom niet compleet zonder charme is. Lau heeft een geinige hoofdrol, hij wordt goed bijgestaand door Richard Ng en Pak-Cheung Chan (die voor een keertje best te pruimen is) en met bijrolletjes van Sandra Ng weet je waar je je aan mag verwachten.

Snel en goedkoop gedraaid, maar wel met veel plezier. JWong zelf passeert zelf ook nog even en kan het weer niet laten zichzelf en Chan even belachelijk te maken. Lau deed het zo te zien met volle plezier. Dat zijn toch de leukere momenten.

Een filmpje voor de liefhebber, vintage JWong bedoeld voor een specifiek publiek, maar als hersenloze filler loopt het allemaal erg vlotjes en weet het meer dan voldoende te amuseren.

2.0*

JWong gaat weer eens de comedy toer op.

En hij heeft z'n hele stamcast weer opgetrommeld. Pak-cheung Chan is van de partij, Rosamund Kwan ontbreekt niet, Richard Ng draaft op in een lijvige bijrol en een jonge Andy Lau kan z'n oeuvre ook weer wat aandikken. Sandra Ng komt ook nog even voorbij, ook zij kan niet ontbreken in een film als deze.

Het eerste deel is jammer genoeg nog niet beschikbaar met ondertitels, maar dat stoort eigenlijk allerminst. De backstory van deel 1 haal je er erg snel uit, verder is het verhaal nu ook niet de grootste trekpleister. De film moet het vooral van een aantal idiote situaties hebben. Soms is het allemaal iets te druk, maar met name de robot scene en de scene met de kuisheidsgordel zijn zo idioot dat het best grappig is.

Film duurt net iets te lang en binnen het oeuvre van JWong kan de film zich ook niet echt genoeg onderscheiden. Na 78 films gezien te hebben is dat misschien niet zo vreemd meer, hoewel naaste achtervolger Miike daar net wél in slaagt.

Echt voer voor de "fans" en completisten. Wie de HK humor wat kan verteren vind hier een redelijk eenvoudig filmpje met een paar aardige scenes, andere mensen kunnen deze het best links laten liggen.

2.0*

Eindelijk ook een keer gezien.

Yuen toont hier waar hij zijn status vandaan heeft gehaald. Hoewel het allemaal iets minder hyperspectaculair is, is de choreografie echt prachtig. Chan en z'n tegenstanders zijn uiteraard ook wel het type acteurs waar je mooie gevechten mee kan maken, ze beschikken over snelheid, controle en timing. Yuen benut dat uitermate goed.

Doet erg veel denken aan de Drunken Mantis film die hierna kwam, misschien mag die ook nog wel eens opgehoogd worden. Want qua vermaakt zit het echt wel goed met deze filmpjes. Verhaaltje is onzinnig en veel flair heeft de film verder niet, maar het zit wel boordevol actie, en wie mooi georchestreerde martial arts gevechten wil zien zit hier gewoon goed.

Samen met Chia-Liang Liu is Yuen een regisseur waar ik dringend meer van moet zien.

3.5*

Iets meer van verwacht.

Best een aardige film die dankzij een gezapig tempo en wat aardige kiekjes van Taiwan (het groenste land ooit?) best weet te bekoren, maar het tegen een aantal van z'n landgenoten moet afleggen.

Visueel iets te pover. Lange en bekoelde cinematografie, maar het camerawerk is vaak niet sterk genoeg. Ook de klankband had heel wat beter gemogen. Voor een film die over geluid gaat is het povertjes, bij momenten zelfs érg lelijk (qua muziek). Had wellicht ook iets moderner gemogen, in plaats van die kampvuur/folk toestanden.

Acteerwerk is fijn, Mo is goed en Gwei Lun-Mei is ondertussen een constante geworden in de Taiwanese cinema. Jing-Jie Lin haalt alleen niet het onderste uit de kan, vind het eerlijk gezegd ook niet zo verrassend dat hij hierna niks meer geregisseerd heeft.

3.0*

Dat hij niet in Nederland te krijgen is is geen reden om hem dan maar in het Duits te kijken.

Anyway, wie ook maar een beetje interesse toont in HK cinema komt uiteindelijk bij deze reeks terecht. Niet zozeer omdat het een doorbraak voor Eric Tsang als regisseur betekende, maar vooral omdat de laatste 3 delen onder handen werden genomen door een aantal HK grootheden. Tsui Hark, Ringo Lam en Chia-Liang Liu breiden in volgorde een vervolg op de eerste twee films. Namen waar je moeilijk langs kan in de HK cinema.

De film zelf ... aardig. Nogal typisch actie/komedie verhikel met overdreven acteerwerk en grappige maar soms nogal knullige actie. Voor de tijd vast revolutionair, veel van die revolutie schiet er niet meer over. De humor zelf is nog wel aardig en Tsang toont ook achter de camera leuke ideeën te hebben. Dat houdt de film draaiende, ook Karl Maka speelt z'n rol best leuk.

Verder een geinige cameo van Hark, die later dus ook achter de camera zijn steentje zou gaan bijdragen aan de reeks.

"Film die je moet gezien hebben"-type film. Niet meteen denderend, wel nog steeds vermakelijk, maar hij hangt op het randje.

2.5*

Leuk!

Miki is volgens mij dé meest consistentie regisseur die ik ken. Een arsenaal aan 4* films, deze ontsnapt er weer niet aan. Zijn typisch gevoel voor humor is weer volop aanwezig. Absurde scenes en grapjes die deadpan gebracht worden. Nicolas Cage of de rode zon ... domme momentjes die compleet uit het niks komen en daarom positief weten te verrassen. Je ziet het zelden.

Verder visueel best oké, soundtrack is nogal anoniem maar het is vooral een geweldige cast die voor veel plezier zorgt. Suzuki Matsuo is een maffe kerel, goede rollen voor Iseya en Kikuchi en natuurlijk Yoshiyuki Morishita die zijn hele scene naakt rondloopt. Wie wil dat niet zien

Het is inderdaad fragmentarisch, maar dat hebben de meeste Miki films wel. Punt is dat de humor erg leuk is en blijft verrassen.

4.0* en een uitgebreide review

Best oké.

In de basis een wel erg simpel politiefilmpje. Een meisje wordt vermoord gevonden, een politiekoppel wordt op de zaak gezet, beetje randdrama om de agenten wat meer individualiteit te geven en verder een moordzaak die opgelost moet worden.

Bloom en Whitaker doen het best oké, maar uiteindelijk is het toch de setting die deze film wat extras geeft. Zuid-Afrika is een apart land en aangezien er lustig gegoocheld wordt met lokale talen en dialecten voelt het toch al snel heel anders aan dan de gemiddelde buddy cop film.

Daarnaast is het ook best wel bruut en weet Salle het allemaal aardig in beeld te brengen. Het is niet meteen meesterwerkmateriaal, met het zijn allemaal puntjes die ervoor zorgen dat het een vlotte, boeiende en strakke film is geworden.

3.0*

Best oké.

Een effectief romantisch drama dat soms wat tegengewerkt wordt door nogal onsympathieke personages maar daar meteen ook z'n kracht uit put. Het enige wat deze film belet hoger uit te komen is de té aanwezige soundtrack.

Filmpje over de vergane glorie van een vrouw, die angstvallig probeert haar jeugd terug te krijgen. Dit maakt haar er niet echt tot een leuk personage maar geeft haar uiteindelijk wel een uitzonderlijke portie menselijkheid mee.

Film zweemt de hele tijd tussen romantiek en drama, uiteindelijk komen beide delen aardig samen en haalt de film z'n slag thuis. Fijne rol van Kwam, ook Ng speelt een fijn maar nogal atypisch (voor hem althans) personage.

Mist wat subtiliteit om echt groots te zijn, maar overtuigt verder wel. Je moet alleen wat door het egoisme van de personages heenkijken, echt even lollig meeleven zit er voor de meeste bij deze film (hopelijk) niet in.

3.5*

Kawasaki is een fenomeen.

In deze film laat hij gelukkig zien dat hij net iets meer kan dan enkel bonkers concepten verzinnen. Niet dat dit filmisch geweldig is - verre van zelfs, het is nog steeds uber B - maar het heeft minder weg van puur amateurwerk.

Positief, want verder is Kawasaki een uniek hoekje in de filmwereld aan het bouwen. Eigenlijk wel eens benieuwd naar een interview met de man, geen idee hoeveel hij z'n eigen ideeën op waarde schat. Ofwel heeft hij een geweldig gevoel voor humor, ofwel is het gewoon een enorme weirdo.

Ditmaal geen levende beesten (in rubberen pakken) maar een flik die met z'n toupet alle boeven te snel af is. Het team rond hem is al even idioot, hoogtepunt van de film is het toupet-move training onder de brug.

Compleet van de pot gerukte film, gaat nergens over, heeft een theme song over het drama achter de toupet en bevat een lightsaber boner waarmee de detectives uit barre omstandigheden ontsnappen.

Only-in-Japan filmpje, dat iets minder weird is dan levensgrote krabben die keeper worden, maar verder genoeg humor bevat om de hele speelduur te boeien.

3*

Vooroordelen ... *whoosh*

Verder zijn een doel en een (vooringenomen) mening twee erg verschillende zaken natuurlijk. Uiteraard is er niks mis met het hebben van een doel als je een docu maakt, dat lijkt me zelfs een vereiste. Maar ga niks "onderzoeken" wanneer je zelf toch al een mening gevormd hebt. En als je dat dan toch écht wil doen, besef dan dat je jezelf dubbel zal moeten bewijzen alvorens je sceptici kan overtuigen. En besef dan dat wanneer je dit niet doet je enkel extra argumentatie aandraagt om het probleem dat je zo graag in de kijker wil zetten te ondermijnen.

Dit is geen documentaire die een discussie op gang brengt, dit is een docu die twee kampen scherper tegenover elkaar zit. En mensen die gemengde gevoelens hebben dwingt om uiteindelijk toch een kamp te kiezen, terwij ze zich met geen van beide kampen vereenzelvigen.

Ik begrijp eerlijk waar niet hoe je een probleem als racisme serieus kan nemen en dan onzin als dit kan waarderen.

Net zo min als dat je dat landschap in een studio gaat nabouwen om het daar te filmen ...

Uiteindelijk zeer matig.

De verhaallijn lijkt geleend uit meerdere Aziatische horrorfilms, vandaar waarschijnlijk ook de naam. Toch blijft het een rare verwijzing want met Dark Water an sich heeft deze film niet zoveel te maken.

Qua sfeer is het verder niet bepaald Aziatisch te noemen, misschien een likje Koreaans uitgezonderd. Vond deze film uiteindelijk dan ook veel meer van The Others weghebben. Zowel de locatie als camerawerk/soundtrack lijken sterk van deze film afgekeken.

Visueel is het zeker wel in orde. Alles wordt kundig genoeg in beeld gebracht en met zo'n huis kan ook je meer dan voldoende doen. 't Is af en toe een tikkeltje te zweverig, maar weinig over te klagen. Te klagen genoeg over de vreselijke soundtrack die overheen de hele film gedrapeerd wordt. Raakt de verkeerde noot waardoor het soms wat op een kinderfilm ging lijken. Jammer ook dat de muziek ook de hele tijd blijft doorklinken, beetje rust af en toe had de film goedgedaan.

Ander zwaar kritiekpunt is het erbarmelijke acteerwerk. Enkel Atsma zet een iets vlotter personage neer, maar de rest lijkt eerder bezig met een les dictie. Sowieso vind ik die Algemeen Beschaafd Vlaamse Dialecten niet om aan te horen, maar ook aan Nederlandse kant (die kindjes) zaten een paar krakerige houten klazen.

De twist op het einde is vooral dom en voegt amper wat toe. De enige echte toegevoegde waarde zijn 10 minuten aan speeltijd en dat had deze film nu net niet nodig.

Film die mikt op sfeer maar er door houterig acteerwerk en een belachelijk slechte soundtrack nooit toe komt. Jammer, want met het camerawerk zat het alvast goed. Echt denderend is het dus allemaal niet, maar van Strien mag nog wel eens proberen. Zelfde cameraman, vernieuwd creatief team.

2.0*

Had hier niet veel van verwacht, sowieso.

Wat nog steeds meer bleek dat de film te bieden had. Een hoop kleine irritatiepunten achterwege gelaten, vond ik het vooral desastreus oubollig.

Visueel is het enorm saai. Flauw, vervelend, wat verveeld. Camerawerk is niks, editing ook niet.

Van Houten vind ik ook totaal geen actrice om een film als deze te dragen. Weinig tot geen uitstraling, en valt compleet door de mand bij de dramatische scenes.

Verhaaltje vond ik niet boeiend, de muziek is uiteindelijk naast het visuele nog het grootste pijnpunt van de film. Meer dan eens aan Star Wars gedacht. Over dramatisch en zwaar opgefokt.

Vind het maar een zware mislukking. Ik doe binnenkort nog wel eens een Van Warmerdam. Nog steeds de enige NL regisseur die ik ken wiens films niet als driedeling fillertje op TV vertoond kunnen worden.

Goeie punten ? Ik kan er echt geen opnoemen. Score is er dan ook naar. Sorry.

0.5*