Zui Yao Yuan De Ju Li (2007)

Klinkt erg leuk. Iemand al gezien?

Erg fraai geschoten, een mooie film waar geluid een belangrijke rol in speelt. De lange/trage shots geven je echt het gevoel dat je meekijkt in het leven van de drie personages. De personages worden op een erg mooie manier met elkaar in connectie gebracht. Zui Yao Yuan De Ju Li, een mooie film met een prachtig einde.

4,0*

Ook deze film vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch. Ik heb het ervaren als een film die wel mooie momenten heeft, maar waar over het algemeen toch weinig in gebeurt en bovendien is het allemaal behoorlijk aan de trage kant. De kans dat je in slaap valt als je naar deze film kijkt is na een zware werkdag daarom ook zeer groot. Het overkwam mij bijna in ieder geval. Misschien moet ik daarom deze film toch maar een nieuwe kans geven, maar dan wel bekijken zonder slaapoogjes uiteraard.

3,0*

Waardeloos en vooral nietszeggend. Op momenten ook nog extreem uitgetrokken scenes. Cinematografie is ook verre van interesant. Daardoor valt er eigenlijk niets te ''genieten'' van deze film dan wachten op dat einde. Dat uiteindelijk gebeurt.

De regisseur zou eens kritisch naar zijn eigen film moeten kijken en onder ogen moeten zien dat de film veels te lang rekt zonder echt een punt te maken. Film maken blijft een uitzonderlijk talent en dat kun je nu eenmaal niet worden door alleen maar naar films te kijken van Grote Cineasten. Waar de film bijvoorbeeld in het begin naar verwijst (posters).

Een van de sterkste releases (hij draaide in het 'Previously Unreleased' programma van het NFM) van dit jaar, samen met Aruitemo Aruitemo van Kore'Eda en het op handen zijnde Er Shi Si Cheng Ji van Jia (release begin september).

Hoewel het er niet noodzakelijk hipper uitziet is het een jongere versie van Hou Hsiao-hsien (nu is die vergelijking in de beschrijvende tekst wel terecht, eerder ging het IFFR daarmee de mist in bij een Taiwanees debuutje begin 21e Eeuw - titel even kwijt). De setting is meer eigentijds (hoewel Hou dat ook zeker kan) en het deed me denken aan een rafelige versie van Ishikawa Hiroshi. Het aantrekken en van elkaar afbewegen, die thematiek zit door deze fraai gepaceerde film heen geweven.

Verder komt Taiwan in beeld als ware de film alleen maar gemaakt als een eerbetoon aan Hou en zijn vaste cameraman Lee. Soms wordt er zelfs schaamteloos gekopieerd (de wegen met hum afslagen naar verschillende steden - als in het eerste deel van 'Three Times'), maar dat maakt allemaal niks uit. Prachtige hoofdrol ook van Tz-yi Mo als geluidsman Xiaotang. De psychiater was dan weer wat minder, al was het maar omdat zijn zware stemgeluid doet vermoeden dat hij de Taiwanese versie is van Jan van Veen en het daarom nogal gemaakt overkwam.

Waarin de film hemelsbreed verschilt van veel vergelijkbare films is dat er on-Aziatisch uitgesproken emoties in zitten (er wordt wat afgejankt). Het geeft de film veel vitaliteit en daarmee zet je je gemakkelijk over enkele wat ongeloofwaardige scenariohobbels heen (hoe de mannen bevriend met elkaar raken bijvoorbeeld). Met name in de tweede helft zitten een aantal parels van scenes, met als hoogtepunt een kampvuurscene.

Het slotlied bij de aftiteling is trouwens er eentje in de categorie 'best avoid', met name door zijn expliciete prekerige boodschap, die we ook zo wel begrepen hadden.

Kan me wel vinden in het geen wat Mochizuki Rokuro schrijft over de film. Al had ik er af en toe wel een beetje dubbel gevoel bij. De shot's waren bij vlage prachtig alleen wist de film me niet geheel mee te krijgen. Al met al wel voldoende maar er had volgens mij meer in gezeten, als de regisseur het geheel niet te oppervlakkig had doen aanvoelen.

Erg mooi. Heerlijk rustig en erg romantisch. Wist mij prima te pakken deze film, soms ook lekker bizar.

Net toen ik me afvroeg waar deze interessante film eigenlijk heenging (zo ongeveer halverwege) krijgt alles ineens een toon, gevoel en sfeer die me helemaal inpakt. Buitelen de mooie scenes ineens over elkaar heen en worden kleine, simpele, niet per see originele uitspraken ineens krachtige levenswijsheden, En heb ik aan het einde een brokje in mijn keel. Erg fijne film.

4.0*

Zeer mooie en originele film! en inderdaad, wat "starbright boy" al zegt; (zo ongeveer halverwege) krijgt alles ineens een toon, gevoel en sfeer die me helemaal inpakt. Ik kreeg dat gevoel ook.

Welverdiende *3.5

het slotlied (over de aftiteling) past qua toon/muziek geheel niet bij de film...

Iets meer van verwacht.

Best een aardige film die dankzij een gezapig tempo en wat aardige kiekjes van Taiwan (het groenste land ooit?) best weet te bekoren, maar het tegen een aantal van z'n landgenoten moet afleggen.

Visueel iets te pover. Lange en bekoelde cinematografie, maar het camerawerk is vaak niet sterk genoeg. Ook de klankband had heel wat beter gemogen. Voor een film die over geluid gaat is het povertjes, bij momenten zelfs érg lelijk (qua muziek). Had wellicht ook iets moderner gemogen, in plaats van die kampvuur/folk toestanden.

Acteerwerk is fijn, Mo is goed en Gwei Lun-Mei is ondertussen een constante geworden in de Taiwanese cinema. Jing-Jie Lin haalt alleen niet het onderste uit de kan, vind het eerlijk gezegd ook niet zo verrassend dat hij hierna niks meer geregisseerd heeft.

3.0*

Een goede dramafilm...

Prima verhaal..

Prima acteerwerk...

Klein breedbeeld, 4:3, geen HD aanwezig...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Lang aangehouden en vaak heel mooie beelden zijn het bijzonderste kenmerk en wellicht ook het meest verdienstelijke van deze film.

Wat het verhaal betreft een eerder psychologische benadering van vergane liefde en onbereikbaarheid met ook wat symboliek.

Niet bepaald denderend. De shots met muzikelae inslag waren best sympathiek.

Mooie serene film.

Helaas veel te traag en oninteressant. Je zit jezelf na een tijd af te vragen kijk ik hem uit of geef ik het op.

Mooie Taiwanese film een beetje een soort van roadmovie.

We reizen mee met de drie hoofdpersonen die elkaar niet kennen, maar wiens wegen elkaar kruisen.

Een karaokebar, een hotel, de zee, een bos vol met eekhoorns, een verdwenen adres, het meest zuidelijke punt van Taiwan....langzaam qua tempo, maar dat geeft het gevoel van het rondreizen prima weer.

Lekker langzaam wat past bij het thema: onvermijdelijke omwegen die we nemen om uiteindlelijk thuis te komen.

Als je hem écht de kans geeft is het een absoluut prachtige film. Denk er nog regelmatig aan terug. Durf hem bijna niet opnieuw te bekijken.

Vrienden raadden mij aan om deze film - 12 jaar later- te gaan zien en daar had ik geen spijt van.

Een fijnzinnig scenario waarin drie mensen in liefdesverdriet ronddolen, ieder op hun eigen manier. De jongen stuurt geluidsopnamen (met vele zeegeluiden) naar zijn geliefde die hem in de steek liet, het meisje ontvangt per toeval de cassettes en is benieuwd naar de afzender, en de psychiater zoekt zijn heil in het hem zo eigen rollenspel tijdens betaalde liefde.

Na deze introductie ontrolt zich een verhaal van aantrekken en afstoten en van een proces van verwerken van verdriet waarin de twee mannen elkaar ontmoeten en ondersteunen, en het meisje een eenzame roadmovie aflegt - met de zee als verbindend motief.

Zo jammer van het expliciete slotlied tijdens de aftiteling...

Ik val voor het meisje dat valt voor deze film.