Zui Yao Yuan De Ju Li (2007)

Ook deze film vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch. Ik heb het ervaren als een film die wel mooie momenten heeft, maar waar over het algemeen toch weinig in gebeurt en bovendien is het allemaal behoorlijk aan de trage kant. De kans dat je in slaap valt als je naar deze film kijkt is na een zware werkdag daarom ook zeer groot. Het overkwam mij bijna in ieder geval. Misschien moet ik daarom deze film toch maar een nieuwe kans geven, maar dan wel bekijken zonder slaapoogjes uiteraard.

3,0*

Net toen ik me afvroeg waar deze interessante film eigenlijk heenging (zo ongeveer halverwege) krijgt alles ineens een toon, gevoel en sfeer die me helemaal inpakt. Buitelen de mooie scenes ineens over elkaar heen en worden kleine, simpele, niet per see originele uitspraken ineens krachtige levenswijsheden, En heb ik aan het einde een brokje in mijn keel. Erg fijne film.

4.0*

Iets meer van verwacht.

Best een aardige film die dankzij een gezapig tempo en wat aardige kiekjes van Taiwan (het groenste land ooit?) best weet te bekoren, maar het tegen een aantal van z'n landgenoten moet afleggen.

Visueel iets te pover. Lange en bekoelde cinematografie, maar het camerawerk is vaak niet sterk genoeg. Ook de klankband had heel wat beter gemogen. Voor een film die over geluid gaat is het povertjes, bij momenten zelfs érg lelijk (qua muziek). Had wellicht ook iets moderner gemogen, in plaats van die kampvuur/folk toestanden.

Acteerwerk is fijn, Mo is goed en Gwei Lun-Mei is ondertussen een constante geworden in de Taiwanese cinema. Jing-Jie Lin haalt alleen niet het onderste uit de kan, vind het eerlijk gezegd ook niet zo verrassend dat hij hierna niks meer geregisseerd heeft.

3.0*

Een goede dramafilm...

Prima verhaal..

Prima acteerwerk...

Klein breedbeeld, 4:3, geen HD aanwezig...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Lang aangehouden en vaak heel mooie beelden zijn het bijzonderste kenmerk en wellicht ook het meest verdienstelijke van deze film.

Wat het verhaal betreft een eerder psychologische benadering van vergane liefde en onbereikbaarheid met ook wat symboliek.

Niet bepaald denderend. De shots met muzikelae inslag waren best sympathiek.

Mooie Taiwanese film een beetje een soort van roadmovie.

We reizen mee met de drie hoofdpersonen die elkaar niet kennen, maar wiens wegen elkaar kruisen.

Een karaokebar, een hotel, de zee, een bos vol met eekhoorns, een verdwenen adres, het meest zuidelijke punt van Taiwan....langzaam qua tempo, maar dat geeft het gevoel van het rondreizen prima weer.

Lekker langzaam wat past bij het thema: onvermijdelijke omwegen die we nemen om uiteindlelijk thuis te komen.

Vrienden raadden mij aan om deze film - 12 jaar later- te gaan zien en daar had ik geen spijt van.

Een fijnzinnig scenario waarin drie mensen in liefdesverdriet ronddolen, ieder op hun eigen manier. De jongen stuurt geluidsopnamen (met vele zeegeluiden) naar zijn geliefde die hem in de steek liet, het meisje ontvangt per toeval de cassettes en is benieuwd naar de afzender, en de psychiater zoekt zijn heil in het hem zo eigen rollenspel tijdens betaalde liefde.

Na deze introductie ontrolt zich een verhaal van aantrekken en afstoten en van een proces van verwerken van verdriet waarin de twee mannen elkaar ontmoeten en ondersteunen, en het meisje een eenzame roadmovie aflegt - met de zee als verbindend motief.

Zo jammer van het expliciete slotlied tijdens de aftiteling...