Meningen

Zowat het meest chaotische wat ik totnogtoe gezien heb denk ik.

In plaats van A Chinese Odyssey Part 2 was Two Chinese Odysseys beter op z'n plaats geweest denk ik. Of vijf.

Het start jammer genoeg allemaal nogal mager. Als een soort van direct vervolg op het eerste deel, maar dan zonder de leuke humor en knappe gevechten. Echt een niveau lager, en het duurt ook een tijdje voor de film zich hieruit kan losrokken.

Komisch genoeg is het moment waar de film totaal onvolgbaar wordt ook de kentering. Twee koppels verwisselen van identiteit, terwijl één helft van een schizofreen persoon in haar eigen lichaam blijft. Wat volgt is een hectische vechtscene waar ik totaal het noorden kwijtraakte. Een overvloed aan vrouwen is man geworden, en de namen en stemmen zijn te weinig houvast om te kunnen volgen.

Vanaf dat moment raakt de film ook in een stroomversnelling, tot het punt waar de lichtsnelheid bijna bereikt is. Romances vliegen voorbij, er wordt heen en weer in de tijd gesprongen, scenes worden herleidt tot een minimum en doorheen dit alles loopt die flauwe HK humor. Een waar spektakel om te aanschouwen.

Toch een film voor mensen die vertrouwd zijn met dit soort HK cinema, anders verdrink je denk ik iets te snel in alle weirdness. Jammer van het eerste deel, maar het tweede deel maakt een pak goed. 3.5*

Blijft toch geweldig dit.

Misschien zelfs nog iets meer dan vroeger, omdat je dit soort films tegenwoordig toch niet meer ziet. Is ook niet zo evident, de kennis en de routine is er ook gewoon niet meer in Hong Kong. Want dat is toch de primaire reden dat films als deze zo leuk zijn. Lau kon steunen op een volwaardig team dat een film als deze met de ogen dicht op poten kon zetten.

In de kern een comedy, maar de martial arts en fantasy elementen zien er gewoon ook erg puik uit. Erg dynamisch in beeld gebracht, lekker creatief, erg flauw maar ook erg grappig (met dank aan Stephen Chow en kompaan Ng natuurlijk). Een maffe mix die vooral enorm hard entertaint, de hele film door.

Toch één van de betere Journey to the West afkooksels. Stephen Chow is een ideale Monkey King, meerdere memorabele scenes, heerlijk gestileerd en raast als een wervelwind. Een hoogtepunt van de 90s Hong Kong lichting en niet verwonderlijk dat het van een flop uitgegroeid is tot ultiem cultwerkje.

4.0* en een uitgebreide review

Pover.

Toch een teleurstelling. Het openingsshot mag dan hetzelfde zijn als Ghost in the Shell en de verhaaltjes leven duidelijk in hetzelfde universum, maar deze Cyber City Odeo is verder redelijk plat en aan de goedkope kant.

Visueel echt niet oké. Erg statisch, goedkope animatie en ook Kawajiri's typische character design komt niet goed uit de verf. Kleurgebruik ook erg lelijk. Buiten een paar in het oog springende actiescenes is dit visuele armoe troef. De soundtrack is geen haar beter, foute 80s deuntjes die eerder afbreuk doen aan de sfeer.

De verhaaltjes zelf zijn redelijk oké, maar het gaat niet echt diep en vaak biedt het weinig meer dan een hook voor wat actiescenes. Die zijn meestal oké, maar ook echt niet op het niveau van Kawajiri.

Had hier toch wat meer van verwacht. Na Wicked City en Demon City is dit een wat te goedkope OAV die Kawajiri's stijl weinig tot geen recht aandoet. Gelukkig makkelijk in drie delen te kijken en daarom niet echt saai, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden.

1.5*

De volledige versie gezien.

Mijn verwachtingen lagen al niet zo hoog, dan nog viel de film tegen. Was ook wel te verwachten, 276 minuten vul je niet zomaar, zeker niet met een thema als dit. Grootste probleem was echter de opzet.

Afgaande op de laatste 15 minuten zou het allemaal redelijk "realistisch" verlopen moeten zijn, maar die indruk krijg je daarvoor geen seconde. Lijkt allemaal erg geromantiseerd en aangedikt, iets wat de film ook geen goed doet. Leek meer op een Mel Gibson Hollywood verhikel op bepaalde momenten. Melige, immer aanwezige soundtrack, overdreven epische momenten en een gebrek aan subtiliteit doen de film geen goed.

Maar het grootste probleem is nog wel dat de stammen niet eens zo sympathiek overkomen. Hoewel de film erg zwart/wit is (Japan slecht, Taiwan goed) vroeg ik me soms af of het allemaal wel een erezaak was, en niet eerder een hoop simpele geesten die een doorgeslagen gek volgden. Dat leek me toch niet de bedoeling van deze film, het was waarschijnlijk toch meer als promofilmpje bedoeld.

VIsueel soms wel fraai, al is het soms iets té (niet mooi) bewerkt. Soundtrack is te aanwezig, de zang en dans van de stammen kon me ook niet echt boeien. Verhaal te melig en het geheel overdreven episch. Redelijk miskleun dit, het enige waar je je wat aan kan optrekken is de geweldige setting en een paar goeie acteerprestaties.

1.5*

Geinige film.

Heb het Koreaans origineel nooit gezien, wel de Taiwanese remake. Die was leuk, deze toch nog net een beetje beter. Met dank aan Okada, die de perfecte rol neerzet. Een wat sullige politie agent die het niet mee zit, mede ook dankzij de resem domme beslissingen die hij neemt. De rest van de cast trouwens ook op niveau.

Verder visueel ook verzorgd, een tweede deel dat langzaamaan ontspoort en een soundtrack die z'n werk doet, hoewel Fujii in eerdere films daarmee toch meer indruk wist te maken. Uitzonderlijke cinema is dit niet, wel erg sterk genrewerk waarbij de aparte onderdelen vaak net iets meer brengen dan vereist.

4.0* en een uitgebreide review

Wordt gepromoot als zware gory film, maar tegenwoordig met het hele horror gebeuren weer zwaar in de publiciteit moet je opletten met welke reviews je leest.

Het is niet zozeer de gore die bevalt, wel het hele idee en de uitwerking. De smakelijkheid waarmee Yuji het vet (liposuctie) op ligt te eten is walgelijk, iets wat de hele film blijft doorzinderen bij elk stukje vlees dat in beeld komt. De finale is dan ook om van te smullen.

Goedkoop filmpje dat zichzelf iets stoerder voordoet door wat aparte belichting maar daarmee z'n gebrek aan budget niet kan verbergen. Toch is het idee zo onsmakelijk dat deze film rijkelijk slaagt als horror film. Leuk tussendoortje, smerig ook zonder de gore in de film.

3.0*

Rustig, mooi dramatje.

Nochthans zag het er op papier ietwat anders uit. Heeft veel weg van een redelijk feministisch, kort-door-de-bocht moraal filmpje, gelukkig besliste de uitwerking er anders over. Het enige negatieve personage is namelijk een man/verkrachter, de rest zijn allemaal vrouwen die het uiteindelijk best goed met elkaar kunnen vinden.

Maar Chiang houdt het klein en incidenteel, het is gewoon een dramatje over een alleenstaande vrouw die op zoek gaat naar haar op zeer vergane vader wanneer ze zijn huisje erft. Ze zet een koffiehandeltje op (food porn), drentelt wat rond en wordt vrienden met de buren. Verwacht geen groots drama, wel lekkere onthaasting.

Chiang mag dan een Taiwanese regisseuse zijn, het voelt sterk als een Japanse eilandfilm aan. Niet zo heel vreemd, want Taiwanese en Japanse dramas liggen niet zo ver uit elkaar.

4.0* en een uitgebreide review

Lekker maf.

Kan je ondertussen ook wel verwachten van Fukuda, die toch een patent lijkt te hebben op dit soort filmpjes. Met een dikke manga ondergrond, erg absurde humor en een droge delivery. Doet zeker ook wat denken aan bijvoorbeeld een Cromartie High.

Het verhaaltje gaat echt nergens over, al is het idee van een superheld die graag zo normaal mogelijk wil zijn best geinig. De ongemakken, maar vooral het ontnomen plezier van superkrachten is een leuke komische drijfveer voor deze film. Fukuda haalt er op dat gebied in ieder geval genoeg uit, al neem ik aan dat er ook best veel rechtstreeks overgenomen is uit de manga.

Qua afwerking is het alleen wel duidelijk een wat goedkopere film. Effecten zijn eerder cheap en ook het acteerwerk, hoewel het uiteraard overdreven moet zijn, is niet van het hoogste niveau. Dat deed hij bijvoorbeeld beter in een Hentai Kamen 2, al neem ik ook aan dat hij daar meer budget ter beschikking had.

Deze vorm van Japanse humor is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar wie graag een hoop mafheid ziet heeft hier toch zeker een goeie film aan.

3.5*

Hal Walker.

Maakte al één van de vermakelijkste Road To films, ook deze Sailor Beware behoort weer tot het betere werk uit de reeks Martin/Lewis. Vlotte comedy die, ondanks de berichten hierboven, nog niet al te verouderd aanvoelt, zeker in vergelijking met andere comedies uit die tijd.

Daar heeft Lewis uiteraard zelf een best groot aandeel in. Hij kopieert hier zo'n beetje Chaplin's boksscene uit City Lights, met dat verschil dat ik Lewis wél grappig vind. Makkelijk het hoogtepunt van deze film. Verder herneemt Martin z'n bekende rol, maar zo werkt het duo ook gewoon het best.

Het plotje zelf is uiteraard weer ondergeschikt, maar dat om het veroveren van enkele "dames" gaat mag geen wonder heten. Voorspelbaarheid troef, maar dat deert ook niet echt in een comedy als deze. Alles draait rond het duo en die zijn gewoon weer op niveau.

1.5*

Best oké.

Komt wel een beetje traag op gang. Nogal rommelig begin ook, met iets teveel verhaallijntjes en het hele hypnose gebeuren dat er maar matig bij betrokken wordt. Maar gaandeweg komt er toch wat lijn in deze thriller.

Ochiai komt links en rechts met wat horrorinvloeden aanzetten. Had eigenlijk niet gehoeven maar hoort bij wel het tijdsbeeld waaruit deze film stamt. Uiteindelijk is het vooral een thriller met wat mindfuckery, vooral naar het einde toe.

Visueel is het wisseld. Soms leuk kleurgebruik, Ochiai probeert ook wel vanalles, maar zeker niet elk experimentje is even geslaagd, met zelfs een paar zwaar dubieuze camerabewegingen. De muziek is verder ook niet echt indrukwekkend.

Het is vooral het mysterie dat het uiteindelijk wel weet te winnen. De zaak zelf is best boeiend, waardoor de iets te lange speelduur toch nog vlot gevuld wordt. Een 10-tal minuutjes had er nog wel afgekund. Een zaak minder in het begin en middenin iets minder vulling misschien, maar gelukkig wordt het nergens saai of vervelend.

Typisch wisselend werkje van Ochiai. Er zit wel een stijgende lijn in z'n films, toch maar eens op zoek gaan naar wat recenter werk van hem.

3.0*

Fijne herziening.

Al lijk ik ondertussen wel een klein beetje van focus veranderd. De soundtrack vond ik nu net iets minder spannend, terwijl het er visueel iets meer bovenuit stak. Komt misschien omdat ik ondertussen het rustige toch iets meer waardeer, en het soort soundtrack dat hier onderzit redelijk standaard is geworden bij horror films.

Een film die draait rond opbouw. Die is traag, maar erg doelbewust. En als horrorliefhebber ga je al snel de rest van de film invullen, terwijl Laugier daarmee net z'n gram haalt op het einde. Dat contrast is waar deze film in uitblinkt, en waarmee Laugier meteen z'n stempel drukt als regisseur.

Visueel erg verzorgd, acteerwerk ook bovengemiddeld goed. Enkel de dub blijft een probleem. Heb me altijd afgevraagd waarom dat zo'n probleem was bij deze film, maar het blijkt dat Laugier de scenes in het Frans én het Engels apart geschoten heeft. Het is dus niet zo eenvoudig als er een andere klankband onderplakken. De Franse dub is superieur, maar die versies hebben vaak geen ondertitels. Dus ofwel wacht je een lastige keuze, ofwel maak je je handen een keertje vies en zorg je gewoon zelf voor de meest ideale combinatie.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk!

Jesus en Buddha die samen een vakantie nemen in Japan. Een echte film is het niet, eerder een collectie vignettes die de twee heren redelijk dagelijkse dingen ziet doen, maar die vanuit hun religieus perspectief grappig worden.

Verrassendste aan deze film is nog wel dat de humor nergens gemeen of bijtend wordt. Religie wordt niet afgezeken, de humor is van een totaal ander niveau, maar daarom niet minder grappig. Gelukkig ook maar, want verder is het een redelijk goedkoop projectje dat zich niet al te veel bezighoudt met weelderige animaties of geweldige sfeerschepping.

Erg leuk, one-trick pony uiteraard, maar eentje die perfect uitgevoerd wordt.

4.0* en een uitgebreide review

Yuk.

Geen grootse West fan, maar af en toe heeft hij wel vermakelijke actiefilmpje. Het type dat makkelijk wegkijkt wanneer het verstand even af mag en de beschikbare tijd ietwat beperkt. Op het eerste zicht leek deze The Saint daar wel aan te voldoen, het resultaat is echter bedroevend.

Ik lees hier dat het als pilot zou dienen voor een nieuwe reeks, dat zou in ieder geval een hoop verklaren. Want wie hoopt op enige filmische verwennerij komt compleet bedrogen uit. Het oogt cheaper dan cheap, van acteurs tot camerawerk en muziek, het is allemaal erg second rate. En niet eens B-film second rate, maar TV-serie second rate.

Van de originele serie wel eens wat gezien denk ik, in ieder geval kwam het melodietje mij erg bekend voor, maar veel stond me daar niet van bij. Maar het is erg makkelijk inpikken voor mensen die niet bekend zijn met de Saint franchise. Vraag is of je dat zou willen natuurlijk, je moet denk ik al erg fan zijn van het hele gebeuren alvorens dit prul aanspreekt.

Mnee, als West voor TV wil werken moet hij maar gewoon serietjes maken, niet dit soort halvelingse films.

1.0*

Doorsnee.

Geloof dat het gebaseerd is op een spel, niet dat het erg veel uitmaakt want uiteindelijk is het gewoon de zoveelste horror. Tsutsumi is ook niet meteen een regisseur waar je echte kwaliteit van kan verwachten, hij lijkt al vanalles gemaakt te hebben.

Het mysterie is redelijk, de ontknoping een beetje mager. Verder visueel soms wel aardig (de overdreven bijna-strobo bliksem kon ik wel appreciëren), maar niet echt indrukwekkend. Ook acteerwerk en soundtrack waren niet opvallend.

Gelukkig duurt het niet al te lang, maar veel meer dan het zoveelste genrefilmpje is het niet. Vast leuk voor fans van het spel en/of echte verwoede J-Horror verzamelaars.

2.5*

Serie was inderdaad wel aardig.

De film neemt een beetje hetzelfde idee over. Een nogal vreemde mengeling van een romantisch eerste liefde verhaaltje tegen een achtergrond van oorlog en werelden die op het punt staan te vergaan. Het meisje blijkt dan ook nog eens het ultieme wapen te zijn. En wie zei dat elk verhaal al verteld was ?

Jammer vooral dat beide hoofdpersonages het er te karig vanaf brengen. Ze moeten de film dragen maar zijn daar helemaal niet toe in staat. Visueel enkele mooie scenes, maar over het algemeen ook niet op niveau. 't Zijn eigenlijk vooral weer de designs die de aandacht trekken, de actiescenes zien er verder ook nog wel aardig uit.

Blijft een boeiende mix, die ook hier gedeeltelijk werkt. Jammer dat de hoofdpersonages niet helemaal meewilden en het visueel wat karig was op de dramatische momenten.

Wisselvallige 2.5*

Erg aparte film.

Hashimoto heeft een paar mooie films op z'n naam staan, maar dan wel als producer. Als regisseur heeft hij minder klaargespeeld, dat is ook niet zo verwonderlijk als je naar deze Birthright kijkt. Niet meteen de meest toegankelijke cinema, maar daarom niet slechter.

Je kan best een beetje inlezen of alvast even een trailertje kijken, want ondanks dat deze film zich perfect laat omschrijven als revenge flick, vertoont hij weinig van de typische kenmerken die daarmee gepaard gaan. Geen typisch genrefilmpje dus, genreliefhebbers weze gewaarschuwd.

De film is hier en daar redelijk ruw in de afwerking, maar het potentieel is duidelijk zichtbaar. Weinig dialoog, veel gepuzzel en een erg duister sfeertje. Voer voor de liefhebber van de iets apartere en moeilijker doorgrondbare films, maar voor hen zeker een aanrader.

3.5*

Fijn drama.

Ondanks het onderwerp, waar je toch een wat ruiger drama bij zou verwachten, houdt Zeze het hier best subtiel en integer. Op zich dan ook een klassiek, zachtaardig Japans drama, alleen rond vrouwen die (in)direct iets te maken hebben met de AV industrie. Ook niet de eerste film die zich daaraan waagt, maar Zeze ontpopt zich toch steeds meer en meer tot een erg kundig regisseur.

Volgens mij zo iemand die binnen 30 jaar wel herontdekt zal worden. Stelt zelden teleur en weet altijd wel iets interessants aan z'n films toe te voegen. En, zoals hier blijkt, is hij ondertussen ook echt wel een bekwaam vakman geworden. Liefhebbers van het Japanse drama kunnen hun hartje ophalen, want dit is een film die erg netjes in het rijtje past.

Het mist hem misschien net aan wat kenmerken die hem uniek maken. Buiten wat apartere onderwerpkeuzes is z'n regiestijl ietwat braaf en onopmerkelijk, dat zorgt er ook voor dat deze film uiteindelijk niet hoger scoort, maar kwaliteit biedt het zeker. Fijn filmpje, Zeze is iemand die ik ondertussen zo goed als mogelijk in de gaten hou.

3.5*

Goed.

Je kan er amper omheen tijdens het kijken van deze film: Shinkai doet het beter. Hij is ook in z'n eentje begonnen, met als Yoshiura, maar wist zijn kernstijl te behouden (en te verfijnen) met het groter worden van z'n projecten. Bij Yoshiura heb ik nog steeds de indruk dat het wat verwaterd. Daarnaast is er de mix van scifi en romantiek, met een stevig avontuurlijke insteek. Qua concept kan deze film zo in het oeuvre van Shinkai. En als ze het als toetje ook nog even expliciet over "hoshi" (sterren) gaan hebben, dan heb je toch een redelijk solide link.

Vond het concept in ieder geval geen "gag". Dat lijkt misschien in het begin een beetje zo, maar Yoshiura gaat er ferm mee aan de slag en puurt het gegeven uit tot op het laatste draadje. En net wanneer het wat saai dreigt te worden met een hoop randgebeuren halverwege, trekt hij de hele wereld open voor een fraai laatste half uur. Daar wint de film nog een hoop aan kracht.

Visueel goed maar niet zo goed als het zou moeten zijn. Het camerawerk blijft een trekje van Yoshiura. Zooms, shaky cam, blurs ... hij speelt graag met de camera en doet dat goed De omgevingen zien er verder ook goed uit, al vond ik het verschil in detail soms wat groot. Enkel de character designs vielen me enorm tegen, zowel qua design als animatie. Jammer voor een langspeelfilm, van een serie is zoiets net iets makkelijker te behappen.

Begin is leuk, middendeel iets te serieus, maar het is uiteindelijk het laatste deel dat een zeer positieve indruk nalaat. Yoshiura is op de goede weg, zeker vergeleken met z'n vorige poging (Eve no Jikan), maar het potentieel dat hij helemaal in het begin liet zien heeft hij nog steeds niet waargemaakt, dat blijft toch een beetje knagen. Volgende film beter.

3.5*

Zeer matig.

Een film die maar al te graag gedurfd uit de hoek wil komen door vol te spelen op stereotypen en bijbehorende racistische uitwassen. Deze Sake-bomb is daar aardig direct in, maar vergeet om er ook wat meerwaarde aan te geven.

In het begin is het nog wel geinig, maar het wordt al snel flauw en wanneer het laatste half uur dan nog omslaat naar drama stuikt de film helemaal in elkaar. Beetje beperkte acteurs ook en het beperkte budget laat zich ook meermaals gelden, maar dat zijn eigenljik niet de echte pijnpunten van deze film.

Op zich nog wel aardig dat de film redelijk neutraal staat in z'n queste tegen vooroordelen. Het is geen "arme Japanners" of "brave blanken" film geworden, en nét daar had er veel meer ingezeten. Nu haalt Sakino er in het begin wat humor uit, maar daar blijft het ook bij. De rest van de film is te melig (lijkt misschien wat op Kikujiro maar neemt de verkeerde beslissingen) en het laatste half uur mist gewoon doel.

2.0*

Terecht er geen horror bij de genreindeling staat.

Hoewel er geesten in de film voorkomen, streeft Kurosawa absoluut geen enkele suspense of scare na. Dit werk vergelijken met een film als Ringu vind ik dan ook maar zeer vreemd.

Thriller/mysterie dekt de lading verder wel. Detective die op zoek gaat naar de oorzaak van een aantal vreemde moorden en daarbij wat duistere dingen over zichzelf te weten komt. Verhaaltje is niet al te boeiend jammer genoeg, maar het is vooral visueel dat Kurosawa hier weer een paar stappen achteruit zet. Buiten "de jurk" valt er eigenlijk niks te beleven. Nogal flauw en zielloos gefilmd, enkel op het einde bloeit het toch een beetje open.

Opvallend wel een érg mooie soundtrack die op zichzelf een aantal scenes volledig over de streep trekt. Met name tegen het einde zit er een scene in die sterk doet denken aan de sneeuw/boot scene in Patlabor 2. Prachtig stukje film, ook hier.

Einde redt de film wel een beetje, doet het saaie en wat duffe begin redelijk vergeten, maar Kurosawa blijft voor mij toch een beetje een kwakkelregisseur. Bij momenten lukt het wel, maar het merendeel van z'n film mist toch afwerking. Ook deze is weer een halve misser.

Zeer nipte 3.0*

Heerlijk!

Yamaguchi toch wel een favorietje. Zeker niet voor iedereen, maar wie wel wat heeft met de knotsgekke Japanse humor met deze absoluut een keer proberen.

De manga en anime waren er al, en beslist niet de makkelijkste reeks om over te zetten naar live action. Veel verhaal moet je niet verwachten, wel veel sketches en verkleedpartijen. En echt gestoorde humor. De scene die de climax op het einde vervangt is gewoon priceless.

Erg tof filmpje dus, maar als je een normaal verhaal wil, of het niet zo ziet zitten dat 40jarige venten broekies van 16 spelen dan kan je deze beter gewoon vergeten. Zeker als er dan nog wat apekostuums en mecha-tonnetjes bijkomen.

Maar lang geleden dat ik nog zo hard had gelachen.

4.0* en een uitgebreide review

Degelijk debuut van Tak, al heeft hij nog heel wat te leren.

Film lijkt mij gebaseerd op een manga, anders is het gewoon een live action manga van een manga die niet bestaat. Idioot maar grappig concept en veel overdreven personages zorgen in het begin voor de nodige lol.

Visueel aapt Tak veel na. Soms best aardig, maar geregeld komt hij ook wat te kort. Zeker op het eind. Blijft verder ook een waardig acteur voor dit soort rollen, maakt alleen een klein foutje hier door zichzelf weer over z'n vriendje uit Versus te plaatsen. Dat wekt verwachtingen op die de film jammer genoeg helemaal niet kan waarmaken.

DDe actiescenes zijn een beetje pover in beeld gebracht en uitgewerkt, wat nogal jammer is voor een film als dit. Doorheen de film zitten wel genoeg leuke ideetjes om het verder interessant te houden, maar de icing op de cake ontbreekt.

Geen vervelende film als je kan omgaan met het live action manga idee. Maar gezien het concept had er meer mee gedaan moeten worden. Denk dat Tak zich beter op het werk voor de camera kan richten eigenlijk.

3.0*

Opmerkelijk.

Dit oogt als een lieflijk en zacht Japans dramatje, en dit is het ook het eerste deel. En net daarin ligt de interessante invalshoek van deze film. Want het tweede deel is serieus duisterder, en die donkere kant ontspringt net in dat over-lieflijke. Een leuke twist die ik denk ik niet vaak eerder gezien heb.

Zorgt er wel voor dat het allemaal redelijk by-the-number is. De cinematografie is aangenaam maar niks verrassend, de soundtrack van hetzelfde laken een broek. Acteerwerk springt er dan wél positief uit, maar wat wil je ook met zo'n cast. Nagase, Terajima en Komatsu in hoofdrollen, kan moeilijk stuk.

Tweede deel is een pak interessanter, en weet de film echt te redden. Wel een ietwat moeilijke film om te verteren, al weet het relativerende einde daar gelukkig wel een beetje te dempen. 't Is niet zo heel vaak dat ik nog verrast wordt door Japanse dramas, deze is een positieve uitzondering.

4.0* en een uitgebreide review

Pfoe.

Je hebt zo van die films die er onbewust lelijk uitzien. Waarbij de regisseur niet eens de moeite heeft gedaan er visueel wat van te maken. Deze film is anders. Odagari heeft een duidelijk visueel idee, jammer genoeg is het zo fucking lelijk dat hij er de volgende keer beter aan doet een professionele cinematograaf in te huren. Volgens mij echt een van de lelijkste films die ik ook gezien heb.

Daarom alleen al duurt het even alvorens je in de film zit. De gekke personages, uiterst ongemakkelijke editing en schelle soundtrack helpen zeker niet mee. Na een half uurtje begint het allemaal wat te wennen en valt er ook eindelijk wat te genieten. Echt ergens heen gaat de film niet, al moet ik zeggen dat de finale wel enigszins indrukwekkend is.

Film moet het hebben van momenten en een aantal memorabele scenes. Echt spijtig dat het geheel halfbakken in elkaar gestoken is en dat Odagiri als regisseur echt volledig door de mand valt. Gelukkig af en toe nog wat kunnen lachen, maar had hier graag meer in gezien.

2.0*

Aardig drama.

Vrouw verliest haar man bij een werkongeluk, maar in plaats van het rustig te verwerken gaat ze werken bij de fabriek waar het fatale ongeluk gebeurd is. Dat brengt uiteraard de nodige spanningen met zich mee, daarvoor is het dan ook een drama.

De setting is een nogal klein en armoedig landelijk dorpje, de fabriek staat op sluiten. Het is dan ook een eerder duister en grim drama geworden, hoewel er wel wat hoopvollere en opbeurendere scenes inzitten. Zo diep als enkele nihilistische Japanse dramas duikt het niet.

Acteerwerk is goed, visueel ziet het er netjes uit, er valt geen vals sentiment te ontdekken en de ontwikkelingen zijn best interessant. Het enige probleem is dat er naast een gebrek aan zwakke punten ook een klein gebrek aan hoogtepunten is. Het loopt allemaal best vlot, maar het is een ietwat egale film die uiteindelijk wat sprankel mist om écht te emotioneren.

De liefhebber van het Japanse drama komt echter wel aan z'n trekken. Solide filmpje.

3.5*

Pionnetjes.

Misschien is het toeval, maar ik heb de laatste week al opvallend veel films gezien waarin het plot onnodig complexe vormen aanneemt. Ook deze film heeft er absoluut van, waardoor het na een tijdje wat begon te vervelen. Samen met het nogal ridicule uitgangspunt geen beste combinatie.

Op zich is het idee anders wel leuk. Een dorpje waar mensen met speciale krachten leven, die samenwerken om de wereld daar een fijnere plaats te maken. Maar achter dat simpele gegeven steekt een uitgekiend plot dat helemaal ontrafeld moet worden. Aangezien alles op een zeer expliciete manier in elkaar past, zit er voor deze film ook weinig anders op dan plotpunt voor plotpunt volledig uit de doeken te doen.

En die plotpunten zijn op zichzelf redelijk ongeloofwaardig, om maar te zwijgen van de manier waarop ze in elkaar passen. Hoeft niet erg te zijn, als de film zelf zich daar bij zou willen neerleggen, maar dat was blijkbaar geen optie. Het wordt best serieus gebracht, waardoor het toch vooral weer verhaaltjes kijken is.

Nochthans wordt er visueel wel het één en ander gepoogd. Niet met héél veel stijlvastheid of overtuiging in eigen kunnen, maar af en toe ziet het er best sfeervol en aangenaam uit. Maar veel ruimte krijgt de film niet om daarop te teren, dus erg veel baat het jammer genoeg ook niet.

Er is ook al een tweede deel, maar ik denk dat ik daar even mee wacht. Dit soort films doen er zichzelf echt geen dienst mee het nodeloos complex en serieus te maken, het resultaat is dan ook niet zo heel geweldig. Ondanks dat zitten er wel veel interessante ideetjes in, maar als geheel redt het dat niet.

2.5*

Mooie film. Vooral dat.

Kleuren spatten langs alle kanten van het scherm, maar het is vooral het rood dat de rode (tja) draad vormt. Prachtig kleurspel die de leefwereld van de geishas er een pak aangenamer op maakt.

Verder een leuk filmpje. Verhaal is wel bekend, zelfs al zijn er maar weinig geisha films te vinden. Acteerwerk is goed, hoewel Tsuchiya toch vooral haar rol in Kamikaze Girls herhaalt, het past zeker perfect in deze film.

Niet echt een historisch drama, daarvoor is het véél te kleurrijk en zou de modern klinkende muziek ook ongepast zijn. 't Is dan ook een manga adaptatie, maar ééntje die veel beter is dan het gros.

4.0* en een uitgebreide review.

Veel beter dan Les Diaboliques.

Intro is zoals door sommigen al aangehaald wel veel (en véél) te lang. Waarschijnlijk niet voor zij die mede door de intro binding kregen met de personages, maar ik vond het niet veel.

Visueel vaak erg donker. Dat levert een aantal mooie shots op, maar ook vaak shots waarop er amper wat te zien valt. Vond het verder visueel ook niet al te speciaal.

Wat wel sterk was, was de trip met de trucks. Zowaar echt spannende scenes, al sleept ook dit deel wel erg lang aan. Maar de tijd gaat goed vooruit, en het is best aangenaam om volgen tot de eerste truck ontploft. Het stukje daarna is nog wel spanned (in de modder) maar het hele einde is weer een kwartier te lang en het echte einde is gewoon dom. Belachelijke afsluiter.

Blijft over een mooi middenstuk dat voorbijvliegt en bij momenten zelfs lekker spannend is. Jammer dat dit verpakt zit in een film van bijna 150 minuten. Anders had het makkelijk rond de 3.5* gezeten, nu stokt het op 2.5*

Zwaar gedrocht.

Die hoofdrolspeler was echt vervelend, de effecten leken echt nergens op en veel sfeer was er niet. Enkel die antiquair was wel te pruimen.

Heb de 3 uur durende versie gezien (in twee delen) en het twee keer niet volledig wakker kunnen uitzitten. Gebeurt er weinig, en wanneer het spannend dient te worden is het eingelijk gewoon lachwekkend. Vooral die koter die op het raam krast (met krijt-op-bord geluid achter ?).

Niet aan mij besteed, dit soort goedkope horrorfilms. 1.0*

Niet veel beter dan de originele serie.

Visueel ziet het er iets beter uit (al hangt de film wel erg vaak tussen werkende en gewoon compleet kitscherige kleurenfiltertjes), maar daarmee is het meeste ook wel gezegd.

Lowe is echt een dramatisch slecht acteur, z'n voice over werk ik zo mogelijk nog droeviger. Enkele bijrolletjes zijn wel aardig ingevuld (Callahan en Straker), de rest is niet al te beste vulling.

Drie uur is ook gewoon wat te lang voor een serie als deze. Ofwel gooi je er goeie acteurs en wat meer geld tegenaan, om zo het dorpje helemaal tot leven te wekken, maar 180 minuten van dit soort wat goedkope ongein werkt gewoon niet.

Best wel jammer want het potentieel is er wel, een serie als Storm of the Century doet het dan nog altijd stukken beter, het komt er alleen niet uit hier. Gemiste kans (alweer), King heeft maar weinig geluk met z'n verfilmingen.

1.0*