Sakura na Hito-Tachi (2009)

Kort flimpje, maar verwacht hier veel van - vooral na Tenten gezien te hebben waar Odagiri zelf zeer komisch is.

Niet helemaal wat ik er van had verwacht, had ook meer een Tenten filmpje verwacht. Het bleek een uiterst vreemd, maar humoristisch filmpje te zijn met een aantal hilarische personages. Af en toe werden er wat aparte special effects toegepast, wat de ene keer wel en de andere keer niet werkte. Was vooral een experimenteel filmpje.

Grappig dat Odagiri liet weten dat dit niet je alledaagse Japanse film is en niet eens zeker weet of dit in de Japanse cinema gaat verschijnen.

Mooie aan de avond was niet zozeer de film, maar vooral de aanwezigheid van Jô Odagiri en Sabu Kawahara. De hele dag liep ik al in Rotterdam met het gevoel, zou Odagiri er vanavond bij zijn? Haha en hij was er, een ongelofelijk goede avond, het missen van de trein was het zeker waard.

De film zelf vond ik echt bar weinig aan. Audio-visueel best aardig maar gewoonweg onmogelijk voor mij om er enig cohersie in te ontdekken. Dit hoeft niet nadelig voor een film te zijn maar wanneer de absurditeit van een betwijfelbaar niveau is valt mijn interresse weg.

Leuk was inderdaad de aanwezigheid van de acteurs en Odagiri. Vooral Sabu Kawahara was erg leuk. Hij was de hele tijd mega enthousiast aan het vertellen (in het japans) waardoor hij de hele zaal op zijn hand kreeg. Het mooiste was toen er een vraag werd gestelt over zijn naaktscene en dat hij toen ook wou gaan strippen in de zaal, Odagiri leek dit echter niet zo'n puik idee en greep maar in .

Pfoe.

Je hebt zo van die films die er onbewust lelijk uitzien. Waarbij de regisseur niet eens de moeite heeft gedaan er visueel wat van te maken. Deze film is anders. Odagari heeft een duidelijk visueel idee, jammer genoeg is het zo fucking lelijk dat hij er de volgende keer beter aan doet een professionele cinematograaf in te huren. Volgens mij echt een van de lelijkste films die ik ook gezien heb.

Daarom alleen al duurt het even alvorens je in de film zit. De gekke personages, uiterst ongemakkelijke editing en schelle soundtrack helpen zeker niet mee. Na een half uurtje begint het allemaal wat te wennen en valt er ook eindelijk wat te genieten. Echt ergens heen gaat de film niet, al moet ik zeggen dat de finale wel enigszins indrukwekkend is.

Film moet het hebben van momenten en een aantal memorabele scenes. Echt spijtig dat het geheel halfbakken in elkaar gestoken is en dat Odagiri als regisseur echt volledig door de mand valt. Gelukkig af en toe nog wat kunnen lachen, maar had hier graag meer in gezien.

2.0*