Meningen

Onder de vlotte regie van Annemarie van de Mond is Taartman een luchtige en komische film geworden. Met een getraind oog voor kleinmenselijke details - de hele houding van Ben, de kenau-trekjes van zijn vrouw Tine (Betty Schuurman) en het klungelige gedrag van politieagente Bregtje (Tjitske Reidinga) - weet Van de Mond de juiste balans te vinden tussen stereotype karakters en mensen van vlees en bloed. Het zo nu en dan surrealistisch ogende geheel blijft hierdoor herkenbaar en roept bij tijd en wijle vertedering op. Ben lijkt omgeven door een aura van onschuld, maar zit tevens gevangen in een web van op elkaar gestapelde, toevallige verdenkingen. Door de bewust klein gehouden en introverte speelstijl van de begenadigde cast weet de film steeds de juiste snaar te raken.

(Complete recensie)

Interview met regisseuse Annemarie van de Mond.

Prachtig in beeld gebrachte oorlogsfilm, met adembenemende actie en twee goede hoofdrollen. Jammer van het zo nu en dan wel erg melo-dramatische en over-sentimentele toontje en een paar matige tot slechte bijrollen. Desalniettemin een indrukwekkende prent.

Na het teleurstellende De Griezelbus en onevenwichtige Dennis P. laat Kuijpers met TBS weer zien waarom hij tot een van de beste regisseurs van ons land behoort. Hoewel de film ietwat moeizaam op gang komt en in eerste instante wellicht rechtlijning en eenduidig overkomt, gooit het slot van de film het geheel in een totaal ander daglicht. Kleine, subtiele handelingen die in eerste instante als betekenisloos of overbodig aanvoelden - en vaak niet eens direct in het oog springen - krijgen plots een sterke en indringende functie binnen de plot. Een film dus die alleen maar sterker kan worden bij een volgende kijkbeurt.

Technisch is de prent weer van ongekend hoog niveau, met een prachtige fotografie van Bert Pot, een intens sounddesign en een fraaie score van het Paleis van Boem. Enkel de montage zorgt in het begin van de film d.m.v. plotselinge cuts voor wat disruptie in de continuïteit en het vloeiende karakter van het beeld. Deze cuts lijken louter te zijn toegepast om (het acteerwerk van) Theo Maassen in bepaalde shots te redden, en dus niet als expliciet stijlmiddel. Ondanks dit wat haperende begin komen zowel Maassen als de film daarna goed op stoom. Vooral de chemie tussen Lisa Smit en Maassen imponeert. Daarnaast blijft de film altijd fijn subtiel en wordt er meer verteld en getoond door middel van gezichtsexpressie dan woorden. TBS brengt Kuijpers (nagenoeg) weer terug naar het niveau dat hij haalde met Off Screen en Van God Los.

Zeer zwakke remake van All Stars (want dat is het gewoon). Totaal ongeloofwaardige personages. De film is overgestileerd en verliest hierdoor veel van 'het gewone, het alledaagse' en daarmee het geloofwaardige aspect. Iets dat juist belangrijk is voor een groep vrienden die elkaar al tig jaar kennen. Het komt hier erg geforceerd over. De chemie tussen de acteurs is ver te zoeken en bijna niemand evenaart het niveau van de Nederlandse acteurs in All Stars.

De grappen die in All Stars allemaal werken, worden hier door de weinig inspirerende regie van Verheyen om zeep geholpen. Veel dingen komen hier juist flauw en plat over.

All Stars was op sommige momenten zelfs ook ontroerend, mede door de mooie rol van Frits Lambrechts, de muziek van Merkies, het liefde van Stef Bos én het feit dat de vriendengroep ook echt en hecht overkwam. Jammer genoeg kwam dat hier allemaal totaal uit de verf.

Eigenlijk kon tot nu toe alleen Boys van Verheyen me nog bekoren. De twee ‘Team Spirits’ en Alias waren (erg) slecht.

Verschrikkelijk pretentieuze en lelijk gedraaide amateurrommel, vond ik het.

Het eerste gedeelte van de film is technisch en cinematografisch dik in orde, maar kabbelt wat te traag voort en weet niet niet op je gevoel in te spelen. Na anderhalf uur kwam voor mij echter de ommekeer: Wat een prachtige, op je gevoel in spelende film! Lang geleden dat een film me helemaal mee heeft kunnen slepen. De krankzinnigheid van de oorlog wordt op een fascinerende manier aan de kijker voorgeschoteld. Prachtige muziek in combinatie met de mooie beelden, de gefrustreerde, bange soldaten én dorpsbewoners. In het laatste anderhalf uur klopte gewoon alles. Laat je niet afschrikken als je wat moeilijk in het verhaal komt, want het wordt alleen maar beter. Sterke, originele oorlogsfilm!

Vermakelijke, maar matig geacteerde en vrijwel spanningsloze film. Burke oogt in het eerste deel van de films zelfs als een karikatuur van een advocaat in een foute komedie door zijn dikke pretoogjes, dikke laag make-up en met kussens volgepropte pens; het had allemaal wel iets subtieler gemogen. Naarmate hij dunner wordt, verwacht je als kijker meer emoties te kunnen ontdekken op zijn gelaat, maar dit valt vies tegen.

De regie en het scenario zijn bovendien dermate inspiratieloos, dat het resultaat een aaneenschakeling is van min of meer vermakelijke scènes zonder inhoud. Iets meer visie in zowel spel- als acteerstijl had geen kwaad gekund. Door het aantrekkelijke bronmateriaal en het aardige tempo wordt de film nog enigszins gered. Een straf om naar te kijken is de film echter allerminst.

Bijzonder zwak script, weinig opzienbarende special effects en zo nu en dan een hemeltergend slechte cast, maar de film weet desondanks door het intrigerende uitgangspunt, de gedegen cinematografie en zelfverzekerde regie vrijwel constant te boeien.

Eén van de drijfveren achter het verhaal van de film - het feit dat Mary's kat vermoord zou zijn door haar stiefvader en het hele dorp dat zonder slag of stoot gelooft - is eigenlijk te debiel en kinderlijk naïef voor woorden, maar als je je daaroverheen weet te zetten, is het allemaal redelijk vermakelijk en zo nu en dan aandoenlijk.

"Waar Peters bij Afblijven zowel tekende voor het scenario als voor de regie, is het dit keer haar echtgenoot Dave Schram die de regie op zich neemt. Schram toont zich in zijn regiedebuut een bekwaam filmmaker. Naast het aangename tempo van de film, dat enkel aan het eind even inzakt, valt er zowel spel- als beeldtechnisch niet veel op de prent aan te merken. De jeugdige cast speelt over de gehele linie meer dan aardig – met hier en daar een kleine negatieve kanttekening – en de ouderrollen zijn, op de slechterik na, tot in de puntjes verzorgd. Het jeugdige enthousiasme wordt precies tot de juiste toon gereduceerd, zonder dat de vrolijke speelsheid wordt aangetast. Naturel en oprecht bewegen de jonge hoofdrolspelers zich door het zonnige en mooi in beeld gebrachte Franse decor. Meest opvallend zijn de scènes waarin de liefde zich opdringt: zo onbewust en opwindend als het op de kijker over moet komen, lijkt het ook de personages te benaderen."

Complete (DVD-)recensie.

Duidelijk te zien waar Karst van der Meulen zijn inspiratie vandaan heeft gehaald; heerlijk levensechte, pure en herkenbare film over de (jonge) jeugd, net als de rest van Olle Hellbom's oeuvre. Hoewel ze de kwalificatie jeugdfilm met gemak overstijgen - noem het liever films over de jeugd (ze worden serieus benaderd en behandeld) -, zijn dit 'jeugdfilms' zoals ze gemaakt dienen te worden. Deze, Tsjoren, Batsman och Moses, is dan nog één van de mindere, maar nog altijd aandoenlijk en vlot kijkvoer.

Net als Camping van Het Werkteater een ontzettend rommelige en drukke film. Slechts een enkele episode is redelijk de moeite waard, met name door het goede spel van Peter Faber en Gerard Thoolen. Shireen Strooker is uitermate irritant door haar overheersende stemvolume en aangedikte articulatie.

Het komt er allemaal niet echt uit. De radeloosheid, de machteloosheid, de passie ... De films is net als zijn hoofdpersonages: te traag en te besluitloos. Ter Steege en Van Sande voegen geen extra waarde toe aan het sowieso al matige geheel. De film wil veel vertellen en tonen, maar doet dit op zo'n langgerekte manier dat er vrijwel nergens iets voelbaar wordt. Richting het einde zaten wel een paar scènes die het gevoel dicht benaderden. Wat mdj al zei: het verhaal is niet boeiend genoeg voor een film van 110 minuten.

Lachwekkende situaties, brakke dialogen en matig acteerwerk (Ragas deed me denken aan Löw in De Flat) maken van deze prent geen must-see. Gedurfde onderwerpen (homoseksualiteit, euthanasie) die echter nergens nergens wat losmaken bij de kijker.

Enige positieve was voor mij het camerawerk van Bert Pot. Mooie beelden (die ook hier soms ondersteund werden met passende mysterieuze muziek). Had veel meer ingezeten.

Een met veel flair en bravoure gemaakte B-film, die (hierdoor) af en toe iets te veel hooi op de vork neemt en de plank volledig misslaat, maar de gehele instelling waarmee de prent gemaakt is vergoedt veel.

Jammer dat de uitwerking van de problematiek zo clichématig is en het scenario - met name de dialogen - tenenkrommend. Bovendien ontbeert het de film aan een pak charismatische acteurs, die het redelijk ongeloofwaardig uitgewerkte plot van meer flair hadden kunnen voorzien. Desalniettemin een onderhoudende film, met een mooie cinematografie.

Prachtig in beeld gebracht, sterk geacteerd en bovenal een erg vermakelijke film. Het verhaaltje is wat simpel af en toe, maar storend was het niet. Werkelijk een prachtige cameravoering, bij sommige scenes heb ik echt zitten genieten. De muziek en het verhaal hadden wat beter gemogen, maar al met al weer een lekkere, sterke oorlogsfilm uit de oude doos!

Jammer van een aantal matige scène-overgangen en het gekunstelde einde (had wat mij betreft vijf minuten eerder mogen eindigen, veel suggestiever en daardoor intenser voor de kijker). Verder absoluut het beste deel uit de trilogie. Zowel verhaaltechnisch als op visueel gebied.

Mooi, klein drama met mooie muziek en een hoofdrolspeelster die qua schoonheid weinig onder doet voor de beeldschone natuurplaatjes in de film. Hoogtepunten zijn de opmerkelijk vrij pure dramascènes die worden gesterkt door prachtige flashback-scènes, begeleid door subtiele pianomuziek. Met 88 minuten echter zeker een half uur te kort, want oppervlakkig blijft het ondanks de wat diepere boodschap die de film wil overbrengen helaas wel.

Aanvankelijk wilde Verhoeven een ander boek van Wolkers verfilmen, Serpentina's Petticoat. Wolkers stond dit echter niet toe, Verhoeven zou te veel van zijn eigen jeugdherinneringen in het script verwerkt hebben. Dan maar een ander boek. In 1970 klopte Verhoeven opnieuw aan bij Wolkers, nu met Turks Fruit. Dit keer kon de schrijver zich er wel in vinden. Producent Gijs Versluys had Verhoeven op het idee gebracht. Met de hete adem van het productiefonds in de nek, moest binnen drie dagen een scenario geschreven worden. Wolkers zelf zou hiervoor tekenen. Een onhaalbare opdracht, zo bleek. Voorlopig werden de plannen weer van tafel geveegd. Verhoeven ging ondertussen aan de slag met Wat Zien ik !?. In een vergadering tussen Houwer, Verhoeven en Soeteman eind 1971 kwam het boek van Wolkers opnieuw ter sprake. Verhoeven en Soeteman pleitten bij Houwer voor een verfilming en uiteindelijk ging deze ook overstag. De productie van, achteraf gezien, Nederlands meest succesvolle film van de 20e eeuw stond op het punt te beginnen.

Turks Fruit, door het publiek gekozen tot beste Nederlandse film van de vorige eeuw, vertelt het verhaal van de jonge beeldhouwer Erik. Erik ontmoet op toevallige wijze de jonge, knappe Olga. Het is liefde op het eerste gezicht. Al snel trouwen ze, dit tegen de zin van Olga's ouders. Samen beleven ze een romantische zomer. Totdat Olga zich opeens raar begint te gedragen. Nadat ze nogal abrupt breekt met Erik keert ze terug naar haar ouders. Als Erik haar daar wil opzoeken, komt hij in aanraking met haar nieuwe vriend. Een hele tijd hoort Erik niets meer van Olga, totdat ze elkaar treffen in een winkel. Wanneer ze daar samen wat gaan drinken, stort Olga tijdens een wc-bezoek in elkaar. Snel wordt ze opgenomen in het ziekenhuis, waar Erik de vreselijke waarheid te horen krijgt. Olga zal sterven. Het laatste dat Erik voor Olga meeneemt is een souvenir van een grote liefde: Turks Fruit.

Monique van de Ven in de rol van Olga en Rutger Hauer in de rol van Erik. Nu een symbolisch koppel. Toentertijd waren dat echter Hugo Metsers en Willeke van Ammelrooy, die samen al in tig Scorpio films te zien waren geweest. Zij stonden aanvankelijk dan ook boven aan het lijstje om de hoofdrollen in Turks Fruit te gaan vervullen. Totdat Hans Kemna Monique van de Ven ontdekte. Hij nam haar mee naar de audities en Verhoeven was verkocht. Na vele proefscènes was Verhoeven vooral onder de indruk van de erotische scènes tussen Van de Ven en Hauer. Producent Rob Houwer ging akkoord, durfde het risico aan en zo werd een nieuw, nu wereldberoemd koppel gevormd. Hauer overigens, die zich wederom uit de naad moest werken om Verhoeven te overtuigen. Ondanks zijn florisante optreden in Floris en andere, latere films, heeft hij zich altijd steeds opnieuw moeten bewijzen bij Verhoeven. Voor de hoofdrol in Soldaat van Oranje had Verhoeven in eerste instantie ook Derek de Lint op het oog.

Bewonderenswaardig hoe deze twee, destijds relatief oneravren spelers, zo’n prestatie hebben kunnen leveren. Samen zorgen zij voor de tedere momenten, maar ook voor de gevoelige dramatische scènes. Met veel flair, natuurlijk gemak en jeugdig elan houden ze de kijker aan de buis gekluisterd en zuigen ze je op in het verhaal. De levenslust spat -mede door hen- van het doek. De erotische scènes tussen Olga en Erik zijn wellicht de mooiste ooit in een film. Mooi om te zien is hoe subtiel en symbolisch Verhoeven steeds toont hoe Erik en Olga het geluk ontnomen wordt. Steeds verstoort een onbenulligheid het geluk van de twee.

De regie van Verhoeven is zoals altijd subliem. Zijn nauwe samenwerking met cameraman Jan de Bont levert een prachtig geheel af. De Bont die overigens weer prachtig dynamisch camerawerk aflevert. Met een zacht, strelend oog brengt hij vooral de scènes tussen Van de Ven en Hauer stijlvol en levendig in beeld. De muziek van Rogier van Otterloo is sfeervol en heeft de klassiekersstatus inmiddels bereikt. Toots Thielemans harmonica-solo is minstens zo bekend.

Een prachtig, intens liefdesdrama vol met mooi behandelde thema's en memorabele scènes.

Hier de DVD recensie.

"(...) Tussenstand is een herkenbare en indringende film, met als grootste kracht het fenomenale spel van De Brauw en Musters. Door de stijlkeuzes op het gebied van camera en montage worden de intense emoties en het onvermogen van beiden om te communiceren voelbaar. Voor de kijker is er geen ontsnappen aan. Die mogelijkheid wordt pas geboden op het moment dat de aftiteling loopt, de deuren van de zaal open gaan en je verstild naar buiten loopt om het geheel rustig te laten bezinken."

Complete recensie

Q&A met cast en crew

Voor degenen die willen weten hoe slechte dialogen klinken, hoe voorspelbaar een scenario kán zijn en hoe er niet geacteerd dient te worden. Het interessante uitgangspunt, het op de meeste momenten aardige sfeertje en een aantal goede scènes van Pleuni Touw maken de film nog enigszins kijkbaar.

Wie heeft eigenlijk de stem van Amanda Ooms ingesproken? Geloof niet dat ze het zelf is. [Edit: het is Gwen Eckhaus]

Zeer matige film. Eric Clerckx speelt zijn rol met zo'n irritante lamlendige uitstraling dat ik hem gewoon door elkaar heen had willen schudden,...werkelijk. De film is zeer onsamenhangend en de voice over is hier een zeer grote vereiste. Als die er niet was geweest was het helemaal een warboel geworden. Eigenlijk hadden ze dat hele middenstuk weg kunnen laten, want de plotselinge manier waarop zijn moeder en zijn tante elkaar treffen heeft absoluut niet veel met de inhoud van de film te maken. Niemand weet echt te overtuigen op mij, zelf Courbois doet het niet naar behoren. Toch heeft de film hier en daar idd een aardig moment waardoor ik toch nog wel op een magere 2* kan komen.

In 1979 kopte de trailer van de nieuwe Nederlandse productie Twee Vrouwen ambitieus ‘de eerste internationale Nederlandse film’. Niet helemaal waar - onder andere de Scorpio-producties Obsessions (1967), Rubia’s Jungle (1969) en Rademakers’ Because of the Cats (1973) gingen de film voor -, maar met Ingmar Bergman-ster Bibi Andersson (Persona, ) en Anthony Perkins (Psycho) in de hoofdrollen, Engels als voertaal en een stijlvolle cinematografie met broeierige beelden doet Twee Vrouwen er in ieder geval alles aan de ambitie die ze op voorhand wilde uitstralen werkelijkheid te laten worden. De film, geregisseerd én geproduceerd door George Sluizer, zette aldus hoog in, maar wist zowel nationaal als internationaal niet geheel te overtuigen.

Artikel over de productie

Recensie film en DVD

Meeslepende film, visueel schitterend, filmisch interessant, een aanstekelijke soundtrack en twee mysterieuze hoofdrolspelers die de kijker geprikkeld houden. Jammer genoeg blijken ze minder sterk wanneer de dialogen enige dramatiek in zich dragen (zie bijvoorbeeld de scènes in het ziekenhuis aan het eind). Gelukkig zijn die momenten spaarzaam. Smaakt naar meer.

Aardig drama, waarin Pacino in een aantal scènes laat zien nog steeds meer te kunnen dan de 13 in een dozijn rollen die hij de laatste jaren geregeld speelt. De laatste scène waarin hij te zien is, is - ondanks het voorspelbare karakter van de betreffende scène en de gehele plot - het hoogtepunt van de film. Technisch een prent die prima in elkaar zit; de prachtige beelden, vlotte montage en aanstekelijke muziekscore maken Two for the Money al meer dan de moeite waard.