Meningen

Erg mysterieus en geheimzinnig. Paar erg sterke scènes, lekkere sfeer en passende muziek. Betoverende rol van Gainsbourg, wat een prachtige actrice! Ik zat echt in een soort van trance als zij in beeld was. Jammer van het abrupte einde, desalniettemin een sterke aanrader.

Vreselijke film. Alleen een creperende Ron Brandsteder zorgde voor enige opwinding.

Belachelijk in vrijwel elk aspect. Van de oerlelijke special effects tot aan het stupide scenario. Af en toe nog gelachen om de 'dommigheid' van het geheel, verder was het huilen met de pet op.

Wat is dat trouwens met al dat naakt in de Amerikaanse tienerfilms van de laatste paar jaren? Typisch dat daar niemand over valt.

Voor Nederlandse begrippen een goede, erotisch geladen thriller. De film heeft veel weg van Sliver (bijna een exacte kopie), maar scenario-schrijven Jean van de Velde beweert stellig dat hij het scenario eerder afhad dan zijn Amerikaanse concurrent Ira Levin. Ondanks dat de spannende momenten voorspelbaar zijn Als de bovenbuurman van Erik eeen alibi blijkt te hebben voor Erik omdat hij heeft zitten typen, was het eerste wat mij te binnen schoot: Het zal wel een bandje zijn geweest. Ze proberen je daarna nog wel op een andere gedachten te brengen, maar dan weet je al genoeg en dat Victor Löw wat onnatuurlijk acteert is de film zeker de moiete waard om te bekijken. Soutendijk acteert zeer goed en er wordt echt van alles aan gedaan om je de hele tijd maar te laten switchen van gedachte omwille van de moordenaar, en soms lukte het wel, maar meestal werkte het bij mij averechts. Toch is het zeker een goede film. 3*

Opvallend sober, oprecht en integer verslag van de vliegtuigkaping op 11 september 2001. Tevens een enorm vlotte film met voldoende spanning, ook al ken je als kijker de uiteindelijke afloop. Paar mooie symbolische scènes en bijzonder weinig opgesmukte dramatiek, al ontkom je niet aan een aantal vaste standaarden in het 'rampenfilm'-genre. Of het allemaal 'historisch' correct is zal me een worst wezen, ik twijfelde geen moment aan de geloofwaardigheid van het geheel. Acteerwerk niet altijd even evenwichtig, maar nergens dermate storend dat je als kijker uit het verhaal wordt gerukt. Camerawerk was bijna experimenteel, werkte niet altijd even goed. Benieuwd naar United 93.

3,25*.

Charmante jeugdproductie, die het vooral moet hebben van de vaak betoverende animatie en de sympathieke sfeer. Scenariotechnisch stelt het geheel weinig voor: de plot is bijzonder mager - waardoor het tempo zo nu en dan behoorlijk stagneert - en clichématig. Fly me to the Moon is desalniettemin een bijzondere en dappere poging om de jeugd op speelse wijze iets bij te brengen over een memorabele gebeurtenis uit onze geschiedenis. De goede bedoelingen, zorgvuldigheid en het plezier spatten van het scherm.

Degelijke en vakkundig gemaakte film, met mooie beelden, goed spel en een dito soundtrack. Ondanks de lange speelduur blijft de film boeien en kijkt ze lekker weg, maar diepgaand of ontroerend wordt het nergens.

Aardige film met een paar pakkende, beklemmende scènes, maar het uitgangspunt - (die specifieke) bril = jood, ondanks dat de beste man al járen in de buurt woont en men hem door en door kent - is te debiel voor woorden en zit het verhaal zo nu en dan lelijk in de weg. Had daar dan ook af en toe flink wat moeite mee, vandaar de relatief lage beoordeling. Goede rollen verder wel van William H. Macy en David Paymer, en de sfeer en het ritme van de film maken veel goed.

Een interessante, boeiende en sympathieke film met mooie tussensequenties en filosofische onderwerpen. De film vult niet alles zelf in en is daardoor voor de doorsnee kijker op sommige momenten wellicht vrij vraag, maar als je als kijker wél de moeite wilt nemen om zelf na te denken en de ruimte die je wordt gegund in te vullen, kan het allemaal erg herkenbaar, verleidelijk en boeiend zijn. De mooie fotografie, een paar sterke scènes en de boeiende (filosofische, poëtische) onderwerpen die de film aansnijdt maken de film absoluut het kijken waard.

De film mist diepgang, is niet overal even goed en bevat een aantal montagefoutjes. Toch heeft de film voor die tijd best een goed tempo. Metsers en Van Ammelrooy spelen vrij onopvallend, Woudenberg en Goudsmit daarentegen spelen zeer goede (bij)rollen. De film bevat ook nog een aantal aardige dialogen.

Einde was niet zo sterk, de film had waarschijnlijk meer indruk op me gemaakt als ie geëindigd was als Frank voor de 2e keer een nepzelfmoordpoging speelt. Wanneer Eva hem dan ook echt doodgeschoten had.
Dan was er waarschijnlijk meer te spreken van een echt drama en had de kijker de film langer in het geheugen gehad. Waarschijnlijk wilde De la Parra een happy-end.
3*

Fantastisch eerste deel, vreselijk flauw en dom tweede deel.

In augustus 2005 verdween een rijschoolhouder samen met zijn vrouw en vier kinderen plots van de aardbodem. Pas maanden later werden ze gevonden in Duitsland. Het gezin bivakkeerde toen al weken in een huurauto in de bossen rond München. Gebaseerd op deze gebeurtenis schreef Jacqueline Epskamp het scenario voor De Fuik. De regie lag in handen van Mischa Kamp. Met De Fuik bewijst Kamp dat ze niet alleen weet hoe ze de jeugd aan moet spreken – zoals ze eerder succesvol deed met Het Paard van Sinterklaas en diens vervolgfilm –, maar ook een intens drama af kan leveren.

Vooral qua sfeer en acteerwerk weet De Fuik te overtuigen. De regisseuse toont lef op het gebied van cameravoering. De camera zit hoofdrolspeelster Elske Rotteveel dicht op de huid en volgt haar bij elke stap die ze zet. Op deze manier zien we de film door de onschuldige ogen van een innerlijk verwarde tiener, die tegen beter weten in het gezin bij elkaar probeert te houden. Op een aantal momenten levert dit indringende beelden op. Zeker in combinatie met de veelzeggende blikken van de personages en de weinige dialoog. Kamp laat in de film veel open, waardoor de kijker een grote ruimte krijgt om het verhaal zelf in te vullen. Deze keuze heeft zowel een positief als negatief gevolg voor de impact die de film heeft.

Positief is het feit dat het hoofdpersonage door deze keuze toegankelijk is en je inlevingsvermogen actief wordt aangesproken. Het herkennen van de situaties – doordat je ze zelf hebt meegemaakt of via media hebt ervaren – speelt hierbij een grote rol. Wanneer we bijvoorbeeld een van de dochters samen met de vader een bos in zien verdwijnen en haar even later met een verschrikt en angstig gezicht terug zien komen lopen, vullen we als kijker zelf in wat er tussen beide gebeurd is. De film zelf suggereert in dit soort situaties enkel, en geeft nergens antwoorden. Afhankelijk van de mate van herkenning en betrokkenheid van de kijker, zal de impact van de scène worden bepaald.

Een logische gevolgtrekking uit de voorgaande redenatie is het feit dat wanneer de situaties niet herkenbaar overkomen of de inleving in het hoofdkarakter niet volledig tot stand komt, je als kijker met veel vragen blijft zitten en situaties en handelingen leeg aan kunnen voelen. De impact van bepaalde delen van de film is dan vanzelfsprekend een stuk minder, waardoor de film als geheel ook minder indruk maakt. Wat op die momenten echter wel overeind blijft staan, zijn de puike acteerprestaties van de cast – niet alleen Rotteveel is uitstekend, ook de rest van de cast, met Johanna ter Steege en Lukas Dijkema als ouders, overtuigt volledig – , de mooie beelden en de naargeestige en onheilspellende sfeer. Dus ook voor de kijker die niet intens bij het geheel betrokken raakt, blijft er genoeg moois over om van te genieten.

Complete recensie

Wat achtergrondinformatie