Meningen

Toch minder dan 'De Noorderlingen' en dat zal veel te maken hebben met het magere verhaal.
Ik had vaak het idee van "kijk eens hoe absurd (leuk) ik (de film dus) ben" zonder dat het wat toevoegde aan de film.

Wel een paar memorabele quotes en scenes.
Onder andere de tafel scenes, maar vooral op het einde waar Abel's vader, Zus en Abel om de tafel rennen terwijl de moeder uit het raam dreigt te springen vond ik een erg sterke scene.
Geweldige sfeerimpressies ook, acteerwerk was het overgrote deel uitstekend al zat er hier en daar een misser in.

De muziek is zeer passend. Prachtige decors ook.
Al met al net iets minder dan 'De Noorderlingen', maar zeker nog altijd veel beter dan gemiddeld.
****

Het scenario staat bol van de cliché's, gelukkig staan daar enkele leuke vondsten tegenover en doet het broeierige, mooie Griekse landschap het altijd goed op cinemascoop-formaat. Grootste minpunt is Van Johnson, die vreselijk miscast is als stoere, charismatische held. Hierdoor missen o.a. veel teksten de scherpte en sarcastische ondertoon die ze hadden moeten hebben (vergelijk het eens met hoe Humphrey Bogart het doet). Al met al een vermakelijke film, maar net wat te eenvoudig.

Verrassend goede actiescènes en low-budget fragmenten wisselen elkaar af in deze matig gespeelde film, die bovendien vol zit met clichématige personages en situaties. Desalniettemin aardig kijkvoer.

Eigenlijk ontzettend matig, maar wel vermakelijk. Nederlandse poging tot een B-film, met een ontzettend zwak uitgewerkt (toch al mager) plot en - ondanks het niet geringe budget van (destijds) 4 miljoen gulden - knullige uitstraling. Niet alleen visueel oogt het geheel bij tijd en wijle goedkoop, ook diverse keuzes in de montagekamer zijn erg cheap en oubollig. Desalniettemin onderhoudend, én met de altijd charismatische Derek de Lint en de immer goede (en beeldschone, laten we eerlijk zijn) Lysette Anthony (speelde eerder in Zoeken naar Eileen).

In het sympathieke speelfilmdebuut Afzien (1986) van regisseur Gerrard Verhage volgen we een zestal vrienden die ongewild geconfronteerd worden met de onderlinge verhouden en met zichzelf. Gefilmd op één locatie houdt vooral de cast de film grotendeels boeiend, maar kan deze niet verbloemen dat het geheel filmisch weinig inventief is en de dialogen vaak blijven steken in quasi-interessantdoenerij. Afzien weet hierdoor nergens emoties op te roepen, waardoor het geheel nogal aan de oppervlakte blijft. Desalniettemin aardig om te zien.

Een film met een diepe, onheilspellende sfeer, geniaal sound design, sfeervolle muziek en prachtig donkere locaties. Gecombineerd met de sterke regie, sublieme stille rol van Nijholt en de uitstekend uitgekiende structuur maken van deze eindexamenfilm een klasse apart.

Mike van Diem had talent, schepte met deze film extreem hoge verwachtingen en legde de lat voor zichzelf wel erg hoog. Maar met Karakter bewees Van Diem dat hij geen eendagsvlieg was en mocht voor de tweede keer een Oscar in ontvangst nemen. Zijn kieskeurigheid wat projecten betreft valt wellicht te betreuren, maar aan de andere kant is het misschien ook alleen maar goed. Hij zoekt de projecten doelgericht uit en is tot nu toe uiterst succesvol geweest. Hopelijk komt er ooit nog iets moois op zijn pad. Het zou zonde zijn als hij niet meer van zijn talent met het publiek kan delen.

Vaardig gemaakte komedie, met aardige hoofdrollen en een handvol rake grappen.

In elk element van de film wordt geen cliché geschuwd, zelfs de 'happy family foto' (waarvan je na 3 minuten al weet dat hij eraan gaat komen) op het eind ontbreekt niet. Had die dan meteen aan het begin laten zien denk ik dan; had veel onnodig verspild filmmateriaal van de ondergang kunnen redden.

Fijne, sympathieke film over het leven, in al haar (v)luchtigheid. Rijxman kan dat Kalf bijna niet meer ontgaan en een diepe buiging voor de 'slotmonoloog' van Molly, voorgelezen door Rijxman op haar begrafenis. Graag meer dan dit soort werk, want er zit nog behoorlijk veel rek in.

"(...) Die kleine momenten van geluk, de hoop op een goede afloop en de saamhorigheid: het zijn thema's die gedurende Haanstra's gehele oeuvre weerklinken. Zoals altijd weet hij ook dit keer het gros van de beelden op een dergelijk ingenieuze wijze te verbinden dat er een vloeiend en ritmisch geheel ontstaat. Naast de gebruikelijke en pakkende beelden waarbij hij de relatie tussen mens en dier vastlegt, levert ook Alleman enkele memorabele momenten op. De scène met het jongetje op houten schaatsjes, dat steeds valt, weer opstaat en uiteindelijk - na veel oefenen - een aantal passen kan maken, of de scène waarin een echtpaar ruzie maakt in het Amsterdamse Oosterpark, of dat ene shot waarin hij een knipogende Juliana in huiselijke sfeer vastlegt: het zijn beelden en sequenties die je als kijker niet snel vergeet. Toch ontbreekt dit keer een uitgebalanceerde spanningsboog en plotconstructie, waardoor de documentaire technisch gezien niet altijd overtuigt. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

Uitstekend gemaakte film, met een prachtige look en een aantal hilarische momenten (vooral de vrienden van Prins Valentijn zijn een schot in de roos). Net zoals Kim van Kooten de liefde omschrijft gaat het in Alles is Liefde echter ook om die kleine momenten in de tussentijd, want het geheel is soms toch net wat te fragmentarisch en gekunsteld om echt mee te slepen.

Kinderlijke montage en cinematografie, een belachelijk script (ondanks het aardige gegeven) en slecht spel, maar desondanks redelijk vermakelijk.

Aangrijpend verhaal over de natuurlijke onschuld van een jongeman, de liefde voor zijn naasten en de liefde voor het leven. Wat jaloezie kapot kan maken, wat door onrecht en colloboratie gekocht kan worden, ontkomt niet aan de blijvende kracht van herinneringen en zal uiteindelijk achterhaald worden door de tijd, die onherroepelijk voortschrijdt. Un Amour à Traire laat zien waar liefde een mens toe in staat brengt, hoe fataal dit soms kan zijn, maar dat die liefde - onder welke omstandigheden dan ook - altijd de drijvende kracht is achter. Een film om te koesteren, ware het niet dat de epiloog de kijker uit een realiteit trekt die ondanks haar hardheid en onrechtmatigheid meer liefde uitstraalt dan de koele wereld waarin wij vandaag leven.

Magere film, die af en toe net wat te langdradig is, een beproefd concept hanteert - de voorspelbare acties en handelingen zitten daarbij ook nog eens gevangen in een voorspelbaar jasje - en bijzonder oubollig gedraaid is. De setting oogt bovendien te modern en maakt het geheel er niet geloofwaardiger op. Jammer, want het uitgangspunt biedt meer mogelijkheden.

Op het grote publiek toegesneden, vakkundig gemaakte mystery-thriller, die de volle speelduur blijft boeien. De plot en personages zijn redelijk oppervlakkig en voorspelbaar, maar de zelfspot waarvan de makers zich bedienen - denk aan de cynische (wannabe filmheld) one-liners die Hanks geregeld ten gehore brengt en de zo nu en dan haast Rambo-achtige taferelen - maakt Angels & Demons goed kijkbaar.

Herkende vooral Jelka van Houten en Maryam Hassouni totaal niet terug. Vooral die laatste viel compleet door de mand. Slecht script en belabberde regie ook. Paar aardige stukken, maar erg matig. Oosthoek lijkt met het jaar minder te worden; zijn regie is braaf, inspiratieloos en onzichtbaar (in negatieve zin).

Heerlijke komische film met een uitstekende rol van Ramsey Nasr. Heerlijk droge quotes en gezichtsuitdrukkingen.

De film kende een 'gevaarlijk' moment: de dood van Armando's hond door de 'gevraagde' inbreker (wat sowieso al een grappig gegeven is). De film had hierdoor overhoop gehaald kunnen worden door zichzelf te serieus te gaan nemen en het te dramatisch te laten worden. Gelukkig werd hier meteen zeer komisch op ingespeeld waardoor de sfeer luchtig bleef. Deze plotwending is inderdaad vrij simpel, maar nogmaals: het wordt allemaal erg leuk gebracht.

De scene in de telefooncel was inderdaad een van de hoogtepunten.
Samen met Sophie & Arthur de beste Lola film. Ben benieuwd naar die van volgend jaar!

Clichématige en vaak ongeloofwaardige film, die echter constant blijft boeien en een aantal sterke (stille) scènes kent. Dit is met name de verdienste van de meeslepende muziekscore en het bij vlagen broeierige camerawerk, want speltechnisch slaat met name 'het Arische koppel' de plank vaak mis.

Sober, ingetogen drama, dat af en toe iets meer vaart had mogen hebben, maar een uitstekend en innemend verhaal en hoofdkarakter kent.

Matig tv-film script dat pas na een uur enige spanning met zich meebrengt. Je weet dat er iets gebeurt moet zijn in die 2 minuten, maar ze willen je het eerste uur doen geloven dat dit niet zo hoeft te zijn. Wat volgt is een onnoemelijk saai schouwspel waarbij je na een uur en flink wat clichés verder eindelijk wat spanning voelt. Het einde daarentegen is weer ronduit zwak. Ook ergerde ik me aan de veelvuldig aanwezig zijnde Amerikaanse vlaggen. Theron en Depp zijn middelmatig. Grote teleurstelling.

Aardige film met een goede setting. Het meisje dat Anne Frank speelde was vrij irritant en de man die voor Otto Frank door moest gaan, was eerder het tegenovergestelde van hem. Gelukkig ligt de nadruk niet op de situatie in het achterhuis ...

Leuk ook om wat Nederlandse acteurs en actrices aan het werk te zien (net als in The Lucky Star). Goeie bijrol van Huub Stapel. Verder zien we ook nog onder andere Edda Barends en Serge-Henri Valcke.

Apart om eens een verhaal te zien dat niet over, maar óm het achterhuis speelt. De film die Ben Verbong wil gaan maken over Anne Frank lijkt me ook erg interessant.

Mooie, sobere film met uitstekend spel van de jonge acteurs. Jammer genoeg is het allemaal net te traag en leeg om echt indruk te maken.

3,74*

Het heeft iets, maar toch ... bleef met een lege indruk achter. Goede rol van Perkins, mooie sfeerbeelden en aardige muziek. Beetje toneelmatig. Jammer dat de teksten niet goed overkwamen en eigenlijk net in het luchtledige bleven hangen. Moeilijk om te beoordelen ... net geen voldoende.

Het ontzettend debiele begin zet direct de toon: stereotype karakters zonder enige intelligentie, uitvergroot (Bassie & Adriaan)-achtig spel, kitscherige beelden met lelijke special effects, een slepende en sturende soundtrack - die geen kans onbenut laat de kijker in te wrijven wat hij of zij moet voelen - en noem zo maar op. Grote teleurstelling. Kinderachtig is inderdaad niet eens zo'n verkeerde benaming.

Had nog wat magischer gemogen en wat schaafwerk aan de dialogen had geen kwaad gekund (als je dan toch existentiële thema's wil behandelen, zorg dan ook voor meer filosofie), maar ik ben - nadat ik de film bewust vermeden heb door de hele hype eromheen de laatste maanden - aangenaam verrast. Visueel prachtig (op Blu-Ray althans), mooi gedraaid en meeslepend. Bij films als deze mag het wat mij betreft wel wat dikker (dramatischer) wat muziek betreft, vond de score van Horner dan ook net wat te braaf en tam. Dat zijn echter details. Heb nagenoeg drie uur zeer geboeid zitten kijken. Een donkere kamer induiken, geluid lekker hard en genieten maar.

Was Eilandgasten nog aangenaam 'traag', bij De Avondboot werd het vervelend en saai. Slechts enkele scènes waren de moeite waard, vaak was het matig en soms zelfs tenenkrommend slecht. Kinderlijk ook om in bijna elke verhaallijn nadrukkelijk te noemen dat men 'de avondboot' maar even neemt. Geen al te best telefilm jaar tot dusver, helaas.