Meningen

Pretendeert veel, maar vertelt niks. Emotieloos en afstandelijk, ondanks het veelal dicht op de huid zittende camerawerk en close-ups.

Vrij nare en deprimerende film. Qua sfeer zit het dan ook wel goed. Vond alleen het verloop van het verhaal iets te gekunsteld en de geloofwaardigheid was af en toe ver te zoeken. Prachtige eindscène overigens.

De minste film van Karst van der Meulen. Te duidelijk geregisseerd en op momenten erg knullig. Vol simpelheden, stereotypen en flauwe grappen. Bovendien een bijzonder matige geluidsband. Door de korte speelduur en de fijne sfeer kijkt de film echter lekker weg. Mooi om te zien dat Van der Meulen een duidelijke ontwikkeling heeft doorgemaakt in zijn carrière.

Vervelende film, ergerlijk zelfs. Vol met simplistische personages en pijnlijk niet-grappig.

Een prachtige, sobere film die het verhaal vertelt van een Russische arts die de opdracht krijgt een moordenaar te ontmaskeren. Deze moordenaar vermoordde op gruwelijke wijze 52 mensen, waaronder vele jonge kinderen.

Een zwaar, emotioneel geladen onderwerp waarbij de kans aanwezig was een erg melodramatische film te gaan maken, gelukkig werd het dat hier allemaal niet. Regisseur Chris Gerolmo brengt met veel gevoel en betrokkenheid het hele proces in beeld zonder daarbij onnodige emoties op te roepen.

Het was schrijnend om te zien hoe het bureaucratische, naïeve, antiwesterse Rusland arts Burakov tegenwerkte tijdens zijn zoektocht naar de moordenaar.

Knap dat de film niet onnodig dramatisch wordt en je als kijker vooral na afloop laat beseffen wat voor verschrikkelijke periode alle betrokkenen hebben doorgemaakt.

Energieke, dynamische film met prachtige beelden en zelfs een aantal geniale scènes (met name door de aanstekelijke cameravoering en dito soundtrack). De groteske dialogen en het lichtelijk over-the-top spel passen prima in dit soort genrefilms. Uitstekend vermaak.

Cloaca vertelt het dramatische verhaal van een groep oude studievrienden die in de bloei van hun leven te maken krijgen met allerlei problemen waardoor ze tijdelijk op elkaar worden teruggeworpen. Uit solidariteit met elkaar proberen ze elkaar te helpen, maar de ambitie van de mannen staat ze in de weg. Er moet een keuze gemaakt worden tussen vriendschap of succes, leven of carrière maken … Cloaca !

De titel van de film heeft een mysterieuze invloed gehad op de kijkers, het lijkt een soort toverspreuk te zijn, het had iets magisch. Misschien verwacht je nu een of andere diepe betekenis, maar in eerste instantie is het gewoon de groet van de vier vrienden die ze in hun studietijd bedacht hebben.

Op belangrijke momenten in de film krijgen we deze te horen. Momenten waarbij men met weemoed terugdenkt aan de periode van vroeger of wanneer men beseft dat iets echt over is. Cloaca leek op het eerste gezicht een simpele betekenis te hebben, maar groeit langzaam uit tot een woord dat de ernst van de situatie onderstreept. En zo krijgt het dus toch die mysterieuze betekenis.

De vier vrienden worden gespeeld door misschien wel de meest talentvolle acteurs op dit moment (ongeacht de leeftijd): Pierre Bokma, Jaap Spijkers, Gijs Scholten van Aschat en Peter Blok. Pierre Bokma verraste mij het meest omdat ik hem in voorgaande rollen nogal flets vond. Het was vaak te gespeeld. Maar deze keer is hij juist degene die de leiding in handen neemt en de andere acteurs met zich meetrekt. Zijn prachtige gezichtsuitdrukkingen, gevoel voor intonatie en uitspraak zorgen voor een ongeëvenaarde rol. De overige drie acteurs spelen ook hun beste rol tot nu toe, dat zegt heel wat over het acteergeweld dat je anderhalf uur lang over je heen krijgt.

Maria Goos schreef haar tweede scenario voor een film, wederom naar haar eigen toneelstuk.

Wat goed te zien is, is dat de acteurs duidelijk hebben kunnen groeien in hun rol aangezien ze ook in het toneelstuk speelden. Net als in Goos' eerste scenario staat ook deze vol met prachtige oneliners die simpel, maar krachtig omschrijven wat de personages voelen. Binnenkort draait de volgende Van de Sande Bakhuyzen - Goos film Leef ! in de bioscopen.

De muziek van Fons Merkies, wederom met prachtige pianosolo’s, ondersteunt de gedachtes van de personages goed. Leuk detail is dat Merkies een intermezzo van 12 minuten moest schrijven voor het hoogtepunt van de film, waar alle verhaallijnen samenkomen. Een erg ontroerend moment, met een prachtige spanningsboog in de muziek.

Het einde is werkelijk prachtig. Het begint met een ongekende slotmonoloog van Pierre Bokma en eindigt met … Cloaca ! Dat hier zijn tweede, treurige betekenis krijgt. Verklappen doe ik het niet, kijk zelf maar zou ik zeggen! Prachtige, ontroerende film.

Amusante misdaad-komedie, die vooral gedragen wordt door de komische karakters en het goede spel. Vooral het laatste kwartier, waarin Tim Curry als een vrolijke maniak het hele huis op en af rent om de moorden op te lossen, is erg grappig.

Af en toe een beetje te geforceerd grappig en cinematografisch weinig verheffend, maar de sfeer en het leuke spel maken veel goed.

Veel geschreeuw, gejank, pruillipjes en dramatisch aanzwellende muziek; jawel, alweer een typisch sentimentele Spielberg-film is geboren. En ook dat einde weer ... Jammer, want Spielberg kan het wel.

Onderhoudende film, met een aardig gegeven en prachtige visual en special effects. Jammer van de ronduit slecht spelende Fairuza Balk (Nancy), enkele continuïteits- en scriptfouten, het afgeraffelde einde en de matige epiloog.

Indringend protret van een persoon die snakt naar liefde. In het begin als onschuldige jongensdroom. Naderhand is hij, door toedoen van een jongen (Stan), geobsedeerd door het vrouwelijke lichaam en het 'vogelen'.

Prachtige rol van Josse de Pauw, vooral als 18-jarige. Voor deze rol is hij flink afgevallen en het resultaat is verbluffend. Hij ziet er totaal anders uit dan in het derde deel van de film. Er werd lang getwijfeld of hij wel de juiste persoon voor die rol was, maar de wilskracht van De Pauw en het feit dat rimpels ed. met behulp van de acné weg gewerkt konden worden, gaven de doorslag.

Visueel ziet de film er fantastisch uit. Prachtige shots met als hoogtepunten de scenes aan water (de vijver, de zee). Prachtig spel met het licht.

Misschien leuk om te weten dat het derde deel al in 1985 opgenomen is, bedoeld als korte film "Foggy Night", die onderdeel zou gaan worden van een compilatiefilm. Er waren echter veel problemen rondom deze compilatiefilm en toen kwam men op het idee om van "Foggy Night" een langspeelfilm van te maken. De eerste twee delen zijn er dus naderhand bijbedacht.

Let trouwens goed op tijdens het kijken, de film bevat veel symboliek en verwijzingen naar andere films.

Mooi gedraaid door De Bont, spannend gegeven en angstaanjagende beelden van 'Cujo'. Jammer dat dat kind zo nadrukkelijk naar voren wordt geschoven en het laatste half uur klinkt alsof een langspeelplaat vasthangt. Desalniettemin een vermakelijke film, welke constant blijft boeien en volt zit met dynamisch en mooi geschoten (suspense)scènes.