Meningen

Als een Nederlander met een accent praat breekt de hel meteen los ... en hier volgt zelfs een loftuiging ...

Zéér matige film. Een mooi production design (door het weinig enerverende camerawerk nog verpest ook), een paar grote namen (die overigens niet overtuigen) en een gehypt boek (de film blijft warrig) zijn tegenwoordig blijkbaar al een garantie voor succes. Vreselijke dialogen en een flinke hoop cliché's en ongeloofwaardigheden maken het geheel 'stijlvol' compleet.

Rommelig en slecht gespeeld, maar toch erg vermakelijk.

Meer dan aardige oorlogsfilm uit de oude doos, die alleen iets te lang duurt. Het laatste half uur bestaat voornamelijk uit dezelfde beelden: vliegtuigen die de beoogde dammen aanvallen. Op een gegeven moment heb je het dan wel vaak genoeg gezien.

De special effects zijn matig. Het luchtafweergeschut en de ontploffingen zien er niet echt realistisch uit. Stoorde ik me toch enigzins aan.

Ondanks de weinig verrassende en originele momenten weet de film enige spanning op te wekken waardoor je twee uur lang (op enkele scenes richting het einde na) geboeid blijft zitten kijken. Vooral door de goede fotografie, aardige muziek en het goede acteerwerk de moeite meer dan waard.

Erg mager, enige positieve zijn de gelikte beelden (al is het cinematografisch best saai) en een prima, komische rol van Heath Ledger.

Zwak geschreven, matig gespeeld (zelfs door Linnebank) en inspiratieloos geregisseerd. Het basisidee verdiende beter.

Regisseur Sander Francken concentreert zich in Dealing and wheeling in small arms voornamelijk op de gevolgen die de (illegale) handel in kleine wapens op het dagelijks leven heeft. In de maatschappij is de laatste jaren onbewust een verontrustend beeld ontstaan over wapenbezit. Vrijwel niemand zal het bezit en gebruik van een wapen goedkeuren wanneer er naar gevraagd wordt, maar er zal ook vrijwel niemand zijn die er zich echt druk over maakt. Verontrustend zijn dan ook de beelden van gespannen en enthousiast kijkende jongeren die gewelddadige computerspelletjes spelen: wapens als plezierig tijdverdrijf, als hobby.

Dat het niet alleen jongeren zijn die zich goed kunnen vermaken met wapens, blijkt uit één van de opmerkingen van een doodeenvoudige burger: "When I am nervous, I go to the shooting range. I relax." De gemiddelde persoon in de huidige maatschappij zal zich in het dagelijks leven nimmer druk maken over de gevolgen die wapenbezit en de illegale stroom aan wapens hebben op het leven van vele mensen. Francken confronteert de kijker met deze verontrustende zienswijze en weet daarbij door een aantal boeiende getuigenverslagen de kijker te overtuigen: na afloop besef je donders goed dat er iets tegen de handel in (kleine) wapens gedaan moet worden.

Heerlijke B-film, met een geweldig plot (ondanks dat het basisidee weinig origineel is). Davies heeft even nodig, maar groeit langzaam in zijn rol en zet dan een charismatisch personage neer. Je kunt genoeg vraagtekens zetten bij de beweegredenen en handelingen van de personages, de wisselende acteerprestaties en de hele look van de film, maar de hele sfeer (had zo een jaren tachtig high-school filmpje kunnen zijn) en het eigengereide van de prent - hoe flauwig kan een lerarenkorps onderling zijn? - maken veel goed.

Dat muzieknummer waarmee Davies zijn leerlingen - en de kijker - gek maakt is trouwens heerlijk campy ("Hey Mickey!") en in combinatie met het getoonde ontzettend hilarisch (droog). Hoe verzin je het?

Knap dat de film het eerste uur niet saai wordt. De trainingen en gebeurtenissen van de soldaten blijven boeiend. De twee missies zijn leuk om te zien en gedetailleerd weergegeven. Mooie omgevingen en mooi in beeld gebracht. Enige minpunt vond ik het op sommige momenten wat onrealistische karakter van de missies. Zo liep de 'Duivelsbrigade' soms recht in het blikveld van een Duitste soldaat, maar werd deze niet opgemerkt. De actiescènes op zich zijn niet echt spectaculair of technisch hoogstaand, de film moet het vooral hebben van de sfeer en de voorbereidingen van de brigade. En die weergave is erg sterk.

Inmiddels op DVD verkrijgbaar.

Deed me qua scènesituaties vaak erg denken aan Anne Frank: The Whole Story (2001), en ook het muzikale hoofdthema uit die serie keert geregeld in deze productie terug. Degelijke verfilming, maar geen meerwaarde boven alles wat er al gemaakt is m.b.t. Anne Frank. The Whole Story is het meest compleet en blijft (dan ook) verreweg mijn favoriet. Attic: The Hiding of Anne Frank, The (1988) (zag hem voor 2,99 liggen bij de Media Markt) is daarna het interessantst door de originele en unieke invalshoek.

Erg fijne film. Prachtig tijdsbeeld en goed gespeeld, met als uitblinker de jonge Bruining.

Voorspelbare, braaf geregisseerde 'thriller'. Waarschijnlijk achtte Coppens het belangrijk het scenario zo letterlijk mogelijk te volgen. De teksen klinken behoorlijk onnatuurlijk en op sommige momenten lag ik echt dubbel om de stomme manier om een zin af te ronden. Net of werd gedacht : 'Oh, wacht even ! Er stond nog een bijzinnetje achter.' Daarnaast is er op geen enkel moment enige spanning te ontdekken, is de plot al na een kwartier duidelijk, zijn er te veel dingen onduidelijk en is het op sommige momenten erg van de hak op de tak.

Vandernoot speelt onbegrijpelijk slecht. De teksten rollen op een voorlees toontje uit haar mond en op sommige momenten begint ze om onverklaarbare redenen te schreeuwen. Thom Hoffman speelt ook een van zijn mindere rollen. Kwam erg krampachtig over. Misschien te wijten aan de rare Vlaamse zinnen die hij uit moest kramen, maar voor een acteur als Hoffman mag dat geen onoverbrugbaar obstakel vormen. Coppens is duidelijk geen acteursregisseur. Alleen Fokker in een bijrol deed het vrij aardig.

Het begon allemaal nog wel redelijk, met een lekker onbezorgd sfeertje en een daarbij passende melodie van Loek Dikker (die wederom goed werk levert), maar na een kwartier gaat het steeds verder achteruit. Toch blijft het wel redelijk boeien tot het eind, maar goed is het allemaal niet.

Teleurstellend. De trailer zag er goed uit en het feit dat er ongeveer een miljoen mensen naar de bios zijn gegaan om deze film te zien, hielp ook mee om mij te laten denken dat we hier toch over een goede film kunnen spreken.

Toch is dit niet zo, de film raakt verstrengeld in zijn eigen poging om diepgang te creëren. Het klonk mij allemaal meer als toeval in de oren.

Het eerste uur van de film is ronduit saai. Het eerste uur is sowieso een zwak punt van de film. De acteerprestaties waren hier soms ook wat minder. Het tweede uur daarentegen maakt veel goed. De 'oude' Quinten speelt zeer sterk en weet de film zelf naar een hoger niveau te tillen. Zijn personage blijkt een grote invloed te hebben op het karakter van de film, zelfs de vormgeving werd mooier. In het tweede deel heb ik meer genoten van de mooie beelden (en dan bedoel ik niet per sé de scenes met special effects) dan in het eerste deel. Hier en daar wel nog wat voorspelbaar, maar door dit sterke tweede deel was de film nog redelijk 'weg te kijken'. Mooie muziek ook door Henny Vrienten. 2,5*

Onderhoudende film, die echter te leeg is om de kijker echt mee te slepen. Vele thema's passeren de revue, maar in tegenstelling tot het goede spel van met name Malkovich blijft de uitwerking karig en oppervlakkig. De film mist een echte focus of climax om echt te ontroeren.

Onderhoudende, vermakelijke film, met een mooie cinematografie van Rogier Stoffers en uitstekend spel van de jonge cast. Jammer van de nogal cliché schrikmomenten, die daardoor eerder komisch aanvoelden, en een weinig diepgaand scenario. Desalniettemin prima kijkvoer.

Het tempo ligt aangenaam hoog en de nummers van Doe Maar ondersteunen en begeleiden dit alles sfeervol. Dat het geheel richting het einde iets aan snelheid en kracht inboet, is Doe Maar – Dit is Alles dan ook snel vergeven.

Complete recensie: Recensie: Doe Maar - Dit is Alles | alles over Nederlandse films en tv-series | Filmrecensies, Front Page, NFF2013 | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Er zijn zoveel betere Nederlandse. En waarom 'voor Nederlandse begrippen' ? Zou je hem lager waarderen als je naar een buitenlandse film gekeken zou hebben ? De film komt inderdaad erg langzaam op gang en wist me met het gedurfde begin ook totaal niet te overtuigen. Het duurde even voordat ik mee kon gaan met het verhaal. Het is nogal van de hak op de tak en erg kort allemaal. Matige montage. Fotografie was werkelijk schitterend, daar heb ik erg van genoten. Prachtige beelden. Regie was op sommige momenten toch erg zwak. Hoeveel heb je er gezien ? Ik ga ze hier niet allemaal opnoemen, maar dit lijkt weer gewoon napraterij te zijn. Kijk voor de gein eens naar Cloaca, zelden zo'n sterke acteerprestaties gezien. Leuk dat je juist de twee personen noemt die het naar mijn mening het minste deden. Tygo Gernandt heeft veel betere rollen gespeeld en Janzen kan me steeds maar niet overtuigen. Muller doet het goed, vooral voor een personage dat zo weinig diepgang kent (zoals het hele scenario). De enige die er met kop en schouders bovenuit steekt is Frank Lammers.

Het scenario mist vooral de nodige diepgang. De relatie tussen Klaas en zijn vader (die erg belangrijk schijnt te zijn, want al zijn 'slechte' daden worden daardoor verantwoord) wordt absoluut niet uitgediept. Iets wat zo belangrijk wordt geacht, mag dan ook wel wat meer achtergrond krijgen. Het is jammer dat Verhage zijn oorspronkelijk idee niet heeft kunnen verfilmen, het scenario heeft er duidelijk onder geleden.

Prachtige fotografie en aardig gespeeld, maar het geheel is toch wel teleurstellend.

Jammer van de vele cliché's en stereotype personages. Het rauwe decor, de prachtige fotografie van Lennert Hillege en het meer dan aardige spel verdienden beter.

René van Nie's meest persoonlijke film is meteen ook zijn minste. In een visueel foeilelijke film en een warrig plot weet zelfs de topcast - met onder meer Cor van Rijn, Willeke van Ammelrooy, Jan Decleir, Chris Lomme, Renée Sountendijk en Josée Ruiters - zich geen raad. De flashbacks die bedoeld zijn om het hoofdpersonage Marcel achtergrond te geven, blijven steken in knullig aandoende sketches zonder inhoudelijke waarde. En dat is, hoe kan het ook anders, doodzonde.

Clichématige psychologische mysterythriller waarin Van Houten een degelijke indruk achterlaat. Visueel zit de film best aardig in elkaar en er wordt meer dan aardig geacteerd, maar het oppervlakkige en voorspelbare script zorgt ervoor dat de film nergens boven de middelmaat uitstijgt.

Dit moet toch wel het slechtste zijn dat Dick Maas ooit gemaakt heeft. Ik had de film al een keer gezien, maar kon me er niet veel meer van herinneren, en nu weet ik ook waarom ... Wat een rotzooi!

Absoluut een van de slechtste scripts ooit.
De dialogen zijn van een enorm laag niveau en de zwarte grappen die Maas, zoals gewoonlijk, op de kijker bombardeert zijn niet grappig. Enige diepgang ontbreekt: dat Mark opeens zo geinteresseerd raakt in de moordende lift is totaal ongeloofwaardig aangezien hij zeer lui en niet gemotiveerd overkomt. De gedachte achter de moordende lift en de daaromheen vermoorde liftmonteurs was zwak. Er was eerder sprake van toeval dan van enige samenhang. In het origineel, De Lift, kom je veel meer te weten doordat de hoofdrolspeler op bezoek gaat bij een liftmonteur die eerder aan de lift gewerkt heeft.

De kracht van De Lift was mede het feit dat alles zo gewoon was, het was in zekere zin geloofwaardig. Bij Down is het dat allemaal niet. De skater bijvoorbeeld, die met een onnoemelijke kracht de lift wordt ingesleurd en er nog sneller uitvliegt maakt het allemaal niet geloofwaardiger. En dat is jammer, want dat was nou net het leuke en enge van De Lift; het kón gebeuren. Down is niet spannend. En de pogingen om het spannend te maken, mislukken stuk voor stuk.

Ik las ergens dat Maas deze versie mede gemaakt had om de special effects te verbeteren, maar het afgehakte hoofd van die bewaker zag er veel nepper uit dan in het origineel, duidelijk computerwerk. Ook de muziek was niet 'spanningsbevorderend'. Het had niks, inhoudsloze melodie. Het ging niet samen met de lift.

Ook het acteerwerk was zeer matig. Vooral Naomi Watts en Eric Thal waren erg slecht. 'Kijk eens hoe mooi ik ben' leek Naomi's doel. Ze vergat daar echter bij wat ze moest doen: acteren.
De hele tijd dat gezicht in die strakke plooi zodat ze er mooi uit zag (tenminste, dat dacht ze).

Een belachelijk einde, met zielige schrikeffecten oh, een vogel en logicafouten maken het geheel nóg ongeloofwaardiger. Dat rituele gedoe van de vrouw van een vermoorde liftmonteur sloeg ook werkelijk nergens op.

Snel wéér vergeten dit prul.

Roel Reiné maakte in 1999 zijn bioscoopdebuut met The Delivery. Een op de Amerikaanse leest gesnoeide actiefilm met veel special effects. Onder het motto 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg' werd de film vervolgens door zowel pers als publiek met enig hoongelach bekeken. Het bleef 'Hollywoodje spelen', zonder ook maar in de buurt te komen van het niveau aldaar, was de algemene teneur. Desondanks wist Reiné een aantal Gouden Kalf nominaties binnen te slepen en won hij zelfs het Kalf voor beste regie.

Niet lang daarna vertrok hij naar Amerika, waar hij zijn ambities tracht waar te maken. Dat lukt tot nu toe aardig. Naast zijn werkzaamheden als producent, heeft hij er ook al enkele films geregisseerd. Drifter is hier één van en de ambitie straalt ervan af. Met een dergelijk ambitieuze en grootse aanpak is niks mis, maar het kleine gebaar is minstens zoveel waard.

Overdaad

En dat kleine gebaar is iets wat Drifter node mist. De film straalt één en al ambitie uit. De cinematografie, de muziek, de narratieve structuur met talloze flashbacks: alles staat in het teken het drama te versterken en de kijker te betrekken bij de machteloosheid van de drie hoofdpersonen. Lukken wil dit echter niet, omdat vooral de muziek en vertelstructuur hopeloos falen. 'Overdaad schaadt', luidt een bekend gezegde. Een gezegde dat wellicht op geen enkele film zo van toepassing is als op deze nieuwe film van Roel Reiné.

Drifter zit dichtgeplamuurd met slepende en steeds meer aanzwellende muziek - een mix tussen klassieke tragediemuziek en quasi-dramatische deuntjes - en alsof dat allemaal nog niet genoeg is, gooit men er in één scène zelfs het hoofdthema van de score van Un Long Dimanche de Fiancailles doorheen. Of beeld en geluid wel samengaan, zal de makers een zorg zijn. De muziek moet het beeld sturen, terwijl film juist een medium is waarbij de uitgebalanceerde samenwerking tussen de diverse elementen zo van belang is.

Complete recensie.

Slechtste 'film' van Verstappen. Jan de Bont maakt het geheel nog enigszins kijkbaar - niet alleen door de zo nu en dan fraaie beelden, ook door de treffende portrettering van het Nederlandse landschap anno 1969 -, de rest is werkelijk bedroevend. Een verhaaltje van niks, dialogen waar Bassie & Adriaan zich nog voor zouden schamen en geluid waar een baby die een camera in zijn handen krijgt geduwd spontaan van in krijsen zou uitbarsten.

Ondanks dit alles is het amusant mensen als Kees Hulst en Eric Schneider op dergelijk jonge leeftijd te zien - al denk ik niet dat ze hier graag aan herinnerd worden. Scorpio heeft technisch veel weinig verheffend in ekaar geflanste werkjes afgeleverd die ondanks de gebreken nog genoeg charme bezaten om te vermaken, Drop-out kan echter zonder enige moeite uit de geschiedenisboeken worden gewist.

Slecht en fout, maar o zo vermakelijk! Heb me geen moment verveeld.