Meningen

Weinig enerverende en soms beeld- en scenariotechnisch een nogal knullige film, die echter lekker wegkijkt en zo nu en dan erg komisch is.

Oppervlakkige en rechtlijnige vertelling over één van de meest enerverende gebeurtenissen uit de geschiedenis. Valkyrie volgt het origineel vrij nauw, maar schuift de (ook al niet bijster veel) diepgang en achtergronden van die prent terzijde - waarschijnlijk ten gunste van Cruise. Deze kan dan haast ook niks fout doen door het vlakke karakter dat hij speelt. Van Houten speelt - ietwat geforceerd - diens mooie vrouw, die met wat pijnlijke blikken en trillende oogleden of lippen de vrouwelijke kijker identificatiemogelijkheden moet geven voor onvervalst melodrama op het eind. Reijn doet het wat dat betreft beter. In de paar scènes die ze heeft, weet ze haar karakter een relatief grote mate van menselijkheid mee te geven. En nu we toch bezig zijn: ook de rest van de Zwartboek-cast speelt degelijk (zijn de archetype Nazi's/oorlogsfiguren gevonden?). Valkyrie is een op de Hollywood leest gemaakte film, die aardig wegkijkt, maar absoluut nergens in uitblinkt.

Inderdaad, ook na de derde keer kijken zat ik nog geëmotioneerd naar de aftiteling te kijken. Het einde is werkelijk zo mooi ... dat je voor alle personages zoveel sympathie op kunt bouwen zie je niet vaak. Ik voel de tranen elke keer achter mijn ogen branden.

Prachtige shots, muziek en vooral de sfeer, die op sommige momenten ijzig stil is en op andere momenten donker/spannend. Mooiste stuk vind ik nog de begrafenisscene, waar je eerst een belangrijke flash-back te zien krijgt waar Stan's relatie met zijn vader aan het bod komt en waar hij ook de twee oude mensen van het einde ontmoet. Daarna komt echt een prachtig mooi shot waar je Maikel uit zijn eigen schaduw tevoorschijn ziet komen onder begeleiding van een prachtig stuk muziek. Kippenvel ... zoals bij wel meer scenes van deze film.

Ik had na de eerste keer kijken niet gedacht dat ik deze film na de derde kijkbeurt nog steeds indrukwekkend zou vinden, laat staan indrukwekkender !

Slecht geacteerde, voorspelbare en ongeloofwaardige film. Vooral Barney is onnoemlijk slecht gecast.

Belediging voor het origineel.

Ontzettend belachelijk scenario, vol ongeloofwaardigheden, stommiteiten en clichés. Jammer, want de prachtige cinematografie en intrigerende uitgangspunt maken de prent alleszins kijkbaar.

Fantasierijke en aandoenlijke film, die de jeugd op intelligente wijze benadert en serieus neemt. Hoewel de plot erg mager is en het tempo niet altijd even hoog ligt, weet de film met name door de goed getroffen nostalgische sfeer en jonge, innemende hoofdrolspeler te overtuigen.

Venus in Furs (1994), van Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth, is geïnspireerd op de roman Venus im Pelz (1869) van de Oostenrijkse auteur Leopold von Sacher Masoch, die in dit werk voor het eerst in de literatuur het begrip masochisme heeft beschreven. Het regisseursduo poogde samen met Ian Kerkhof een diepzinnig scenario in elkaar te flansen.

In Venus in Furs draait het om de verhouding tussen een jongeman, Severin von Kusiemski, en een vrouw, Wanda von Dunajew. Deze sluiten in het begin van de film een contract af, waarin staat dat Severin de slaaf van Wanda zal worden. Nadat hij genoeg heeft van de huishoudelijke taken als schrobben en de tuin omspitten, wil hij zijn seksuele fantasieën over zichzelf en Wanda waarheid zien worden. In deze fantasieën beleven ze een klassieke SM-relatie, waarin hij de slaaf is en zij de bestraffende meesteres. Er is echter een tegenstrijdigheid: Severin gelooft heilig in zijn rol als masochist, terwijl Wanda handelt uit pure liefde.

De beschrijving van de film op de dvd-hoes maakte me nieuwsgierig. Men spreekt over een film met meerdere lagen. Een film die speelt met het thema werkelijkheid en fantasie. Een film die dit alles toont op een aparte, stijlvolle manier ... Dan is het toch niet zo gek dat ik dacht te gaan kijken naar een film waarbij de passie en de onderlinge spanning van het scherm zou druipen, of in ieder geval voelbaar zou zijn? Het uitgangspunt is o zo mooi en biedt tal van mogelijkheden. Tijdens het bekijken van de film had ik vaak ook het gevoel dat er veel meer in zat als men wat meer gedurfd had. Er waren momenten waarop men ook écht een spelletje met de werkelijkheid/fantasie had kunnen spelen, of had kunnen ontsnappen uit die gestileerde wereld en een loopje had kunnen nemen met de werkelijkheid. Je voelt wat de film wil tonen, maar moet constateren dat zij er niet in slaagt dit over te brengen. Je gaat nergens meevoelen met de personages. Dat de film slecht Engels is nagesynchroniseerd en dat de hoofdrolspelers gekozen lijken om hun uiterlijk, draagt hier vanzelfsprekend ook niet aan bij.

De film is bewust stil en zwijgzaam. De dialogen zijn schaars. Slechts een enkele keer komen er een paar zinnen over de lippen van de acteurs rollen, of overpeinst een van de twee de situatie. En ook hier is het jammer dat men niet wat dieper op het onderwerp ingaat, of wat meer lef toont. De dialogen en overpeinzingen blijven oppervlakkig en gevoelloos, raken nergens de kern of zetten de kijker aan het denken.

Visueel zit de film wel aardig in elkaar. Al wordt het nergens echt speciaal of opmerkelijk. De stijlvolle zwart-wit beelden zijn mooi, maar nergens indrukkwekkend. De score is vervaardigd uit bestaande stukken muziek van onder andere Mahler en Tsjaikovski, maar ook deze weten bij de kijker geen bepaald gevoel op te wekken. Men probeert een bepaalde atmosfeer van leegte en tijdloosheid te creeëren, maar slaagt hier helaas niet in.

Ik heb na het bekijken van de film een tijdje zitten denken over het thema en kreeg allerlei gedachtes wat men er zoal mee had kunnen doen. Van de meerdere lagen had sprake kunnen zijn. Misschien heeft men toch te krampachtig geprobeerd om het beeld te laten spreken i.p.v. het woord. Er zijn regisseurs die beiden mooi kunnen combineren in een film. Wellicht dat ook het budget wat beperkingen met zich meebracht in dit geval. Jammer is het in ieder geval.

Hij verlangt naar pijn ... zij snakt naar liefde ... en als kijker hoopte je op meer.

Hier de DVD recensie.

Hoog Bassie & Adriaan gehalte, dat plot. Verder niet bijster sterk gemonteerd, soms zelfs nadelig voor de acteurs. Wel best vermakelijk, maar een serieuze of intelligente thriller is het bij lange na niet.

Realistische weergave van een weerloos jongetje gedurende WO II. Uit angst voor de bommenwerpers wordt hij voor een tijdje naar het platteland gestuurd waar hij uit zijn schulp kruipt en weer ervaart wat (het) leven werkelijk inhoudt.

De heerlijke realistische sfeer van Nederland in de Tweede Wereldoorlog weet Van Duren goed over te brengen. Niks ziet er te gelikt of te mooi uit. Het gras is niet te groen, de straten niet te schoon, de uniformen van de Duitsers en de kleding van de burgers niet te glad. Zoiets zie ik graag. De camera lijkt te registreren wat er zich (in de oorlog) heeft afgespeeld. Iets wat ik vaak mis in (oorlogs)films.

Ondanks dat het een jeugdfilm is, schuwt men niet om ook de verschrikkingen van de oorlog te laten zien. Zo heerst er constant de dreiging dat Gerrit wordt opgepakt, wat uiteindelijk ook gebeurt. Natuurlijk : geen martelingen of al te ruw gedrag, maar de beoogde doelgroep zal toch goed beseffen hoe het leven hier was in die dagen. En met die gedachte is de film ook gemaakt.

Leuk om te horen ook dat er gekozen is om de bevolking gewoon in hun eigen accent te laten spreken, wat vaak geschuwd wordt. Het geeft het geheel een nog meer realistische aanblik. Gelukkig ook geen overdreven, dramatisch einde. Overheerst dan het gevoel van " eind goed, al goed " ? Ook dat niet, ondanks dat alles goed afloopt voor de familie.

Visueel en qua sfeer weer een enorm sterke Kümel. Prachtige shots en dito muziek. Sommige scènes wisten me echt te raken. Kümel weet me altijd wel met een aantal sterke scènes te raken, waardoor ik hem de kleine schoonheidsfoutjes wel moet vergeven.

De film blijft qua aankleding en camerawerk dicht bij Malpertuis. Prachtige cameravoering, mooie filter over het beeld bij de flashback scènes en mooie visuele hoogstandjes. Als de film zijn hoogtepunt bereikt, is bijna elk beeld een stilleven, onbeschrijflijk mooi.

Qua verhaal kan Kümel niet geheel zijn ei kwijt en duurt het ietwat lang voor hij het juiste tempo gevonden heeft. Pas als Willeke van Ammelrooy, die overtuigend een femme fatale neerzet, het toneel betreedt, begint het spektakel. Spanning en drama heb ik zelden zo gecombineerd gezien. Goed spel ook van de overige acteurs. Ook al heb ik altijd moeite met Bert André in een serieuze rol. Hier was hij echter wat minder theatraal dan in bijvoorbeeld Slachtvee en Het Beest.

Moest op het einde nog even denken aan het onrealistische (maar heerlijk over-the-top) Daughters of Darkness. Hoe die minister neergezet werd als publiciteitsgeil iemand en Jan Boel, die er echt alles voor over heeft om burgemeester te worden. Prachtig hoe ze plots met zijn allen overgaan om het kasteel van de burgemeester binnen te dringen. Net zo heerlijk over-the-top als in bovengenoemde film.

Kümel heeft oog voor sfeer, zorgt er altijd voor dat alles nét wat anders lijkt dan normaal en heeft ook altijd nog enkele verrassende plot-twists voor handen. Uitermate sterk laatste half uur. Ik ben wederom zeer te spreken over een Kümel film: laat zijn volgende maar komen !

Onbevredigend einde. Misschien wel totaal in de stijl van de film, maar had toch het gevoel dat het niet helemaal af was.

Ik vond het verhaal in Rotterdam nog het meest interessant, mooie weergave van de sfeer en van het gezinnetje. Goed spel van Dirk Roothooft en de jonge Ricky van Gastel komt sympathiek over (maar niet altijd even goed). Schluter en Mukhammadkarimov (copy + paste) doen niks abnormaals.

Jammer dat het scenario een paar gebreken kent, waardoor je toch wat minder mee kunt gaan in het verhaal.

3*

Verzet mag nu al gerekend worden tot een van de beste One Night Stands ooit. Een frisse en luchtige wind als deze voelen we graag vaker in het anders veelal artistiek verantwoorde en pretentieus aanvoelende project.

Complete recensie: Recensie: Verzet | alles over Nederlandse films en tv-series | Filmrecensies, Front Page, NFF2013 | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

"Aan zijn verhuizing naar onze Oosterburen dankt Heesters echter ook zijn omstreden reputatie in ons land. Een bezoek aan het concentratiekamp Dachau in 1941 zorgt al jaren voor de nodige ophef. Het gerucht doet de ronde dat Heesters daar heeft opgetreden voor SS-soldaten, maar zelf ontkent hij dit en houdt hij vol niet te hebben geweten dat het een concentratiekamp betrof. Na de oorlog ging Heesters in Duitsland gewoon verder met optreden en tot op de dag van vandaag wordt hij daar op handen gedragen. In Nederland is dit zogezegd anders. Maar omstreden of niet, zijn verschijning in De Vier Mullers maakt de film in ieder geval een stuk draaglijker. "

Meer over Heesters, de film en dvd

Ook deze film vind ik steeds beter worden. Er vallen me steeds weer wat nieuwe verwijzingen op. Mooie muziek en mooie beelden. Erg knap van Soeteman wat hij er allemaal uit heeft weten te halen. Erg vreemde, maar lekkere sfeer. Soutendijk speelt geweldig in de film, Krabbé en Hoffman over het algemeen goed. Hier en daar een wat minder moment. Vooral de laatste scenes waar Krabbé zich eigenlijk moet laten gaan ziet het er hier en daar wat gespeeld uit, maar tegelijkertijd toch ook weer beklemmend. Een aantal zeer krachtige shots en absoluut een meesterwerk(je)! 4,5*

Interessante, niet altijd professioneel aandoende, film. Erg mooie beelden (bijna elk shot heeft wel iets), goede locaties en passende (hoewel goedkope) muziek. Van de montage (die 'fade-out' beelden) was ik niet echt kapot.

Robbe de Hert speelt wat wisselvallig, hij gaat in zijn enthousiasme soms iets te ver. Del Negro lijkt ook geen doorgewinterd acteur. Rademakers komt komisch over als de 'dikke Duitser'. Sympathiek, klein, warm filmpje dat destijds beter verdiend had.

Onderhoudende tragikomedie, die echter deels ontspoort wanneer de film de (linkse) multiculturele weg inslaat. Wanneer regisseur Thomas McCarthy zich enkel gefocust had op de ontwikkeling van het hoofdpersonage, had de film veel aan tempo en overtuigingskracht gewonnen.

Aardig plattelandsdrama dat alleen nergens echt aangrijpend wordt. Het magere verhaal kabbelt wat voort zonder ook maar op enig moment echt verrassend te worden.

Het eerste uur gebeurt er niet veel. Regisseur Jan Gruyaert laat je eigenlijk kennis maken met de zogeheten 'vlascultuur'. Het laatste half uur komen de twee magere verhaallijnen echter in een stroomversnelling en is er sprake van enige dramatische ontwikkelingen, maar ook dan weet de film je niet te raken.

Een paar mooie beelden in combinatie met de muziek van Van Otterloo en de goed acterende Dora van der Groen maken de film nog redelijk de moeite waard.

Erg komisch, heerlijk bijtende politiek getinte kritiek met prachtige karakters en spel (wie Johnny de Mol durft te bekritiseren moet wel bevooroordeeld zijn). Vooral Ton Kas is geniaal. Heb vanaf minuut één vrijwel constant met een lach op mijn gezicht zitten kijken en ben vaak spontaan in lachen uitgebarsten. Op twee á drie kort durende 'inzak-momenten' na (een dergelijk hoog niveau en tempo is ook niet anderhalf uur vol te houden) een dijk van een komedie. Heerlijk al die persiflages, waarin naast politici ook de bekende maniertjes van o.a. Pauw & Witteman en Matthijs van Nieuwkerk extra (subtiel) dik zijn aangezet. Heb genoten. Dikke 3,5*.

Vrijdag is een boeiend drama dat zich vrijwel op één locatie afspeelt. Via flashbacks kom je als kijker meer te weten over wat er zich heeft afgespeeld voordat Georges naar de gevangenis werd verbannen. Overigens visueel vrij bijzondere flashbacks. De beelden zijn wit, waardoor het er wat mistig en troebelig uit ziet. Vond het wel mooi.

De aankleding van de film ziet er ook bijzonder mooi uit en draagt bij aan de sfeer.

Uitstekende rol van Frank Aendenboom als de ex-gevangene die weer zijn plaatsje moet vinden in de maatschappij, maar daarbij stuit op enkele problemen: reacties van de buurt en zelfs zijn vrouw. Zijn vrouw, Jeanne, wordt gespeeld door de Nederlandse Kitty Courbois. Jeanne is een ontredderde vrouw die niet weet of ze nu moet kiezen voor Geroges of voor haar jonge minnaar Erik. Een Vlaams spreken Kitty Courbois klinkt logischerwijs wat vreemd, maar ze doet het zo slecht nog niet. Erik wordt gespeeld door Herbert Flack die het een stuk beter doet dan in het latere Springen. Het zijn vooral de acteerprestaties waardoor de film dik anderhalf uur weet te boeien.

Verfilming van het gelijknamige, ook door Claus geschreven toneelstuk.

Vroeger is dood schetst een realistisch beeld van twee personen die vechten tegen het ouder worden. Ine Schenkkan, die eerder grote films als De Vierde Man en Flesh+Blood had gemonteerd, maakte hiermee haar regiedebuut. Met oog voor detail brengt ze het leven van de twee ouders en hun dochter in beeld. De ingetogen sfeer die daarbij gekozen is, past perfect bij het geheel.

Jammer genoeg is het allemaal net niet speciaal genoeg om aangrijpend te worden. Met enkele flash-backs probeert ze de gebeurtenissen nog wat drama en symboliek mee te geven, maar helaas werkte dit voor mij niet.

Uitstekende rol van Jasperina de Jong, die eveneens haar debuut maakte in een speelfilm. Ze weet vooral te overtuigen door haar gelaatsuidrukkingen, die zeggen op sommige momenten verschrikkelijk veel. Ze maakte ook een erg rustige, ervaren indruk. Iets wat je niet direct zou verwachten van een debutante. Tijdens de Nederlandse filmdagen van 1987 ontving ze een Gouden Kalf voor haar rol, evenals de film in de categorie 'beste film'.

Al met al een aardig debuut van Schenkkan.