Meningen

Eén van de beste avonturenfilms ooit! (hmm ik zie nu dat Poeha daar ook mee begint, maar het *is* gewoon zo). Heerlijk sfeertje, een leuke cast, gewoonweg topvermaak.

4*.

Li's capriolen zijn nog verreweg het meest amusante deel in dit zwakke werkje. Het verhaaltje mag geen naam hebben en Aaliyah is simpelweg geen actrice.

1,5*.

Armetierige buddycop film met oubollige actie en zonder verrassing. Papa Addams is de slechtste bad guy ooit.

1,5* voor Clint.

Oh hi!

Een geniaal gedrocht dat zijn weerga niet kent. Ik had al de nodige clipjes op joetoep gezien en toen niethie met de titel kwam aanzetten werd The Room er meteen eentje voor de must-see lijst. Een niet te omschrijven catastrofe van een film, deze kruising tussen Jiskefet en Horrible People, en nog wel ogenschijnlijk serieus bedoeld.

Tommy Wiseau is Johnny, een langharige, lijzige bankier die z'n blonde vriendinnetje Lisa ondanks langdurige (repetitieve) pogingen niet meer weet te bevredigen: zij wil meer en vindt (tot ergernis van haar eigen moeder (die in een bijzinnetje meldt borstkanker te hebben)) troost in de armen van Mark, de beste vriend van Johnny. Dan is er ook nog Peter 'de psycholoog' (doorheen de film gespeeld door 2 compleet verschillende acteurs) die een en ander probeert te duiden, de creepy buurjongen Denny die 'houdt van toekijken' als Johnny en Lisa weer eens losgaan, een jong stelletje dat ook 'gebruik' mag maken van de comfortabele bank van het stel en nog wat andere, niet nader te duiden figuren (waaronder een drugsdealer). Het is hoe dan ook een komen van gaan van mensen in het krap bemeten 1 kamer-appartement van de 'succesvolle bankier'.

Als het iedereen allemaal een beetje te veel wordt kan er gelukkig altijd nog gevlucht worden naar het dakterras, een hilarisch lelijk plateautje voor een overduidelijk blauw scherm. Alhier worden diverse filosofische overdenkingen geuit over de relationele problemen van de hoofdrolspelers. Deze kleuterklas-dialogen zijn verreweg het leukste van de film, zeker als Johnny zich er zelf tegenaan bemoeit met zijn absurde accent en 'don't worry' teksten.

The Room is befaamd, berucht en beschimpt als 'slechtste film aller tijden', en er valt gewoonweg niks tegenin te brengen. De film is zo dom dat je het moet zien om te geloven, een onwaarschijnlijk misbaksel dat in niks deugt. Ik zou er nog veel meer over kunnen zeggen, maar...

I don't want to talk about it!

0,5*.

Een verrukkelijk eerste uur, afgesloten met een finale waar niet alles uit gehaald wordt. De lange shots, perfecte dialogen en een paar bijzonder spannende scenes (vooral het moment als de huishoudster gaat opruimen) leveren een hoop chills op. Helaas is het eind dan niet krachtig genoeg, te uitgesproken rol van Stewart die tot dan een mysterieus personage is. Wel een prachtig laatste shot.

John Dall steelt als de duivelse Brandon verder de show in deze amusante, amorele Hitch die zeker gezien mag worden. 3,5*.

Brr, mooie hoes is dit.

Viel me toch een beetje tegen toen ik hem zag, verwachtingen lagen te hoog. Duurt wat te lang misschien.

Toch met momenten wel spannend en creepy, broeierig zonder ooit echt hand-voor-ogen eng te worden.

Een net niet film derhalve. 3*.

Met de briljantste zin ooit: 'I came here to destroy the planet, but I changed my mind'.

Aliens die het met mekaar aan de stok krijgen over hun destructieve missie, een Heather Nova lookalike die het aanlegt met een superwetenschapper die 2 woorden Engels spreekt, een superbom die 30 seconden de tijd nodig heeft om een code te verifiëren... prutswerk 1e klas.

1*.

Viel toch wat tegen gezien de topcast. Norton is wel weer geweldig als (bijna) altijd. Maar ik kijk denk ik toch liever naar de Poker Den... 3 sterretjes.

Het briljante, onovertroffen basis-idee wordt toch wat matigjes uitgewerkt eigenlijk. De scenes met de autoband zijn bijna allemaal geniaal maar de bevreemdende scenes daaromheen met de toeschouwers en dergelijke wat overbodig; had liever meer actie gezien met de zwijgende hoofdrolspeler die de groeven van Tommy Lee Jones combineert met diens intensiteit.

2,5*.

Tussen alle horrormeuk zit elk jaar wel een klassiekertje; 2004 bracht Saw, 2005 The Descent, 2006 Slither, 2007 Wrong Turn 2 en nu dan het uitstekende The Ruins. Een film die van het bovenstaande rijtje nog het meest overweg heeft met The Descent.

Het knappe van The Ruins is dat het de lokatie en set-up uitstekend weet te gebruiken. Geen overdreven effecten, geen gezochte schrikmomenten, geen oninteressante achtergronden, maar constante horror waarin je als kijker in meegaat, met een paar behoorlijk bloederige scenes en naargeestig sfeertje, ondanks het immer vrolijk schijnende zonnetje.

Het slachtvee is van behoorlijk niveau, en vooral Tucker (een jonge Christian Bale?) overtuigt als leider tegen wil en dank, die er niet van terug schrikt het mes ter hand te nemen als de situatie daarom vraagt.

Prima film. Ruime 3,5*.

He bah, wat een ronduit *vervelende* film van Tarantino maatje Avary. Begint de film als college film met overmatig aantrekkelijke kids (waar waren ze toen ik in de USA was?) die een beetje in het rond sexen, snuiven en slikken, in het overige gedeelte worden we getrakteerd op gewelddadige drugsdealers, één of andere gast die naar Europa was gegaan (en vervolgens weer van het toneel verdwijnt), één of andere gast die met z'n moeder uit eten gaat (en vervolgens weer van het toneel verdwijnt) en een meisje dat heimelijk verliefd is op Van der Beeks karakter en vervolgens, u raadt het al, van het toneel verdwijnt (via een zelfmoord nota bene, ik vraag het je)... En dan met flashbackjes laten zien wie ze was, nou hip hoor.

Wat een leegheid straalt deze film uit, wat een gebrek aan humor, relativeringsvermogen, interessante karakters of verwikkelingen. Oftewel: wat een teleurstelling... En dan de aftiteling middenin een zin starten, en vervolgens achterstevoren afspelen, poehpoeh wat een briljante geesten zijn hier aan het werk.

1* voor het grappige Europa-verhaal.

Fijne off-beat komedie met aanstekelijk spel en leuke karakters. Met name Costner is weer in vorm als ladies man, zijn 2e goede rol in 2005 na The Upside of Anger. Het script is beter en scherper dan dat van vele andere films in het genre, de invalshoek rond The Graduate is erg leuk.

Minpunten waren het botox-gezicht van MacLaine (mens, wordt toch gewoon lekker oud) en het mislukte happy einde, maar het kan deze film niet al te veel schaden. Ik houd het op een mooie 3,5*.

Typisch zo'n film die je bij de 7 voor 7 euro actie vanwege de hoes meeneemt... Weinig verheffende horror. 1,5*.

Typisch vehiceltje voor Roberts en Gere, zonder bijster veel spanning of chemie. De bijrollen zijn teleurstellend ingevuld en dat de arrogante Gere van het begin van de film aan het eind toch zo'n charmante goeierd blijkt te zijn... zum kotsen.

1*.

Film eindigt met een sof maar heeft dan wel een hele tijd vermaakt met meer twists en turns dan menselijkerwijs bij te houden is. Amusant, dat zeker.

3*.

Vlucht naar de Top vind ik een superboek, maar de film verknalt het door Arnold niet in de wijde buitenwereld te laten opereren. Ook het fantastische einde is er hier uitgehaald, doodzonde!

1,5*.

No one ever accused me of being smart

Tja, ooit wil ik hem lopen, al heb ik van nature meer met het Europese broertje de Spartathlon. De Badwater is naast de afstand en het parcours vooral berucht om de hitte, dwars door Death Valley met temperaturen tot 50 graden. Een megalomane tocht voor genodigden (inmiddels ik dacht 90 ipv de 40 in de film) die om wat voor reden dan ook deze strijd aan durven te gaan. Mooie verhalen te over natuurlijk, had misschien meer de focus op gelegd kunnen worden in plaats van de race. Dat geldt ook voor de natuurshots die denk ik interessanter zijn dan weer een paar voortbewegende benen. Dit zijn milde kritiekpuntjes op de documentaire, het sportevenement zelf is fenomenaal natuurlijk, en de deelnemers eveneens. Maria de Jesus is hierbij een heldin voor altijd, Chris Moon een eindbaas.

Dit is sport in de puurste vorm, heerlijk! 3,5*.

Adequate B-film die geen moment zal blijven hangen maar toch wel vermaakt. Speakman voldoet en Everhart is hot. 2,5*.

Fucking vermoeiende geweldsexplosie met een hoop fucking testosteron en bijbehorende fucking stupide fucking stoerdoenerij. Paul fucking Walker blijft een fucking matig acteur, de film is fucking langdradig en het fucking subplotje rond de fucking pedo's is fucking gezocht. Slechts de fucking moeite waard voor een enkel fucking effectje en de fucking mooie eindtitels.

1*.

Adembenemend moment inderdaad!

Kijk, ultralopen is natuurlijk de enige echte sport, en dit huzarenstukje van deze drie waaghalzen kan niet anders dan tot het uiterste gerespecteerd te worden. Tussen het rennen door krijgen we ook nog een hoop mooie beelden van dit ondoordringbare en vaak zo onzichtbare stukje aarde te zien, waarbij het enthousiasme van de locals vaak schril staat tegenover die andere realiteit van landmijnen, gesloten grenzen, corruptie en onwrikbare dictaturen.

Minpunt: ik had graag meer willen horen over wat deze drie nu echt drijft om dit te ondernemen. Ik denk dat daar heel veel onder schuil gaat.

Zo zeg, wat een positieve verrassing. Met gemotoriseerde sport heb ik niks en Howard aan het roer is ook niet bepaald een garantie voor succes dus ik zag het eerst wat somber in. Met Hemsworth groot op de poster dacht ik bovendien dat deze film alleen over Hunt zou gaan, een persoon waar ik weinig meer van weet dan dat zijn recente biografie (Shunt) als ultieme sportbiografie door het leven gaat. Maar we krijgen 2 voor de prijs van 1, ook (de veel sympathiekere) Lauda wordt uitgebreid gevolgd, die ik als naam in ieder geval wat beter kende.

Hoewel de races zelf niet geweldig in beeld zijn gebracht en de film daardoor wat spanning mist valt er genoeg te genieten: daarvoor zijn beide tegengestelde personages interessant genoeg en weet vooral Brühl indruk te maken als de eigenzinnige Lauda. Ik kende de uitkomst van het wereldkampioenschap niet en merkte, hoe suf ook, dat ik enorm voor hem ging duimen...

3,5*.

Hmm. Tja, ik wilde exact hetzelfde schrijven, dus die moeite kan ik me weer besparen Rush Hour krijgt van mij zelfs nog een halfje extra, dus 3,5* voor deze zeer vermakelijke film.

Een streepje minder dan deel 1, maar nog steeds genoeg vermaak. Chan kan haast niet fout doen en Tucker is te tolereren in deze leuke komedie. 3* derhalve.

Thanks for showing us the sewers...

Na twee amusante delen (respectievelijk 3,5* en 3*) begint de franchise nu aan serieuze bloedarmoede te lijden. Tucker zit altijd al op het randje van vervelend en hier valt hij er soms toch wel overheen.

Flauwe verhaallijn verder rond de Franse taxichauffeur (die Engels spreekt met z'n vrouw?), een opzichtige bad guy en matige effecten rond de Eifeltoren (hoewel dat natuurlijk wel een mooie plek is voor een finale).

Gevoegd bij de meest opzichtige continuation fout ooit maakt het van Rush Hour 3 een overbodige, vervelende film. Jammer!

1,5*.

Een film waar ik erg veel van had verwacht, maar toch tegenvalt. De acties van de hoofdpersonen zijn maar moeilijk te begrijpen en OMG wat is Schwartzman irritant...

2,5*.

Oandanks alle goede bedoelingen en een prachtig uitgewerkt basisidee ook een dodelijk vermoeiende film. De eerste keer heb ik hem na een half uur afgezet (en dat doe ik werkelijk nooit), een maand later weer geprobeerd. Het einde gehaald, maar daar is ook alles mee gezegd. Een kunstwerkje in alle opzichten, maar een goede film? Nou nee...

2*.

Formulefilm die het zelfs voor het genre braafjes aan doet. Het moralistische toontje is echt niet te harden en die ene briljante scene (Williams die het meer uit komt rijden) weet wel iets, maar lang niet alles goed te maken. Hines bakt er niks van, zoontje vervelend, dochter iets te mjummie voor een 15 jarige. Of ik word langzaam een vieze ouwe man, kan ook natuurlijk.

1,5*.