Meningen

You fucking fuck!

Reeds meerdere keren gezien, en hoewel ik de spot en nuance zeker zie, heb ik nog nooit het enthousiasme gedeeld rond deze film die ik wel bij anderen opmerk.

Vooralsnog begint het prima met de achtergrond van Yuri die eindelijk uit een nest van leugenaars komt, als het maar goed uitkomt en geld oplevert. Geruisloos rolt hij de wapenhandel in maakt stappen naar het grotere werk, hetzij illegaal. Even is daar de eerste ontmoeting met The Godfather of Guns Simeon Weisz die meteen al stelt dat er een nuance verschil zit tussen hun beide, Yuri handelt alleen maar, Weisz kiest bewust partij. Het lijkt aan dovemansoren, Yuri wenst groot, wil groot en krijgt ook groot, mede door de val van het ook Ijzeren Gordijn. Tot dan lijken de bomen tot de hemel te groeien.

Cynisch wordt de draak gestoken met het kapitalisme en de hogere moraal, neem het kassa geluid bij het vurende machinegeweer. Yuri, inmiddels met vrouw en kind, lijkt zich op komische wijze meester over iedere situatie en weet iedere keer weer door de mazen van het net te glippen, vooral als Valentine hem steeds feller op de huid gaat zitten. Yuri lijkt gewetenloos, zelfs na zijn gedwongen ontmoeting en de nodige problemen met de dictator in Afrika. Verbijsterend is zelfs dat het gezicht bij de plooi blijft wanneer broerlief het leven laat en die dus zelfs ondergeschikt aan de zaken lijkt. Even lijkt het hier en daar toch te broeien en er een kentering qua denken en actie aan te komen. De morele bezwaren die Weisz had te melden lijken toch zwaarder te worden qua gewicht. Maar niets is minder waar.

Waar sommigen genoten van de kunsten van Yuri en anderen zich ergerden aan zijn profiteursgedrag, en daarmee het object van veroordeling is, meld Yuri zelf aan Jack hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. En dat is uiteindelijk toch de ware aard en boodschap van de film, Yuri is maar een pion, waar de echte Warmongers in de regeringshuizen zitten en landen besturen en van daaruit opdracht geven tot bezetting, aanval en oorlog. Het blijkt niet alleen een groot grijs gebied, maar bij nader inzien blijkt zwart ook nog eens wit en vice versa. Het is de slotsom van de film die in die ene zin meer gewicht heeft, en indruk maakt, dan de bijna twee uren ervoor.

Het maakt Lord of War tot een vermakelijke wegkijker met een prima boodschap. Hoewel fijne muziek, een prima rol van Cage en Leto, en de mooie Moynahan, en enkele humoristische momenten, is daarmee het meest wel gezegd. De enorme impact die dit onderwerp en zijn boodschap zou kunnen hebben blijft voor mij nog steeds uit en gaat ook nooit komen. Daarom gewoon leuk voor een keer en vooral vermakelijk.

Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu.

Vijftien jaar terug eens gezien uit de videotheek in de veronderstelling dat het wellicht iets was. Dit bleek niet het geval, nu heel waar jaartjes later was het hoe en waarom een beetje weg, dus had ik toch zoiets van toch nog een keer proberen, en het oordeel is niet malser geworden. Wat is dit fucking slecht!

Eind Tweede Wereldoorlog, de dreiging en het gebruik van de atoombommen, de Japanners onder druk en de fase dat ieder gek idee wordt aangegrepen. Niet te vergeten het zogenaamde geheime wapen. Opzich een redelijk beginpunt waarvan nog veel gemaakt kan worden, met de nadruk op 'kan'...

Tja, waar te beginnen? Het belachelijke gedrocht van een onderzeeer met een geschutskoepel die op een oppervlakte schip thuis hoort, het zogenaamde wazige wapen waarvan mij eigenlijk het belang ontgaat ook al grepen de Japan alles en ieder idee aan zoals bv kamikaze en de zelfmoordmissie van de Yamato, de CGI is ronduit verschrikkelijk, dan het belachelijke aantal oppervlakte schepen dat in de eindfase achter de onderzeeër aan zit, de plotselinge muiterij niet te vergeten. Tja wat is eigenlijk wel goed aan deze film...? Vrij weinig.

Nee Lorelei is een verschrikking van een film die stuurloos en reddeloos oogt en geen enkel moment weet te boeien.

En vrijdagavond drama avond bracht deze Lorenzo's Oil wat een uitermate bekende titel is, een Oscar nominatie had in de vorm van Sarandon en waarin Adagio For Strings van Barber nogal nadrukkelijk aanwezig is. Op zich geen verkeerde punten, toch popelde ik om de één of andere reden niet bepaald om deze film in te starten. Maar gisteravond kwam het er dan toch voor, gewapend met de wetenschap over het zogenaamde valse sentiment, of dat de film tenenkrommend oversentimenteel zou zijn. Raar vooroordeel trouwens ook dat Amerikanen houden van tranentrekkertjes met kindertjes. Net alsof dat alleen iets in Amerika doet...

De film wind er nochtans geen doekjes om, het is niet pluis rond kleine Lorenzo en zo begint de zoektocht naar een zeldzame stofwisselingsziekte. En dat gaat meteen al met een bepaalde dramatische zwaarte gepaard, iets dat mij niet stoort, hoewel Augusto hysterisch huilend bij de trap neerglijdend en dat in herhaling en slowmotion is wel veel te veel van het goede. Van de andere kant, met de verwachte symptomen en het geschetste einde in gedachten, blind, doof en apathisch, eigenlijk hoe mijn moeder haar laatste twee jaren doorbracht op het hoogtepunt van haar Alzheimer, liegt er natuurlijk niet om. De film mag in die zin zwaar zijn, en emotioneel, want er staat heel wat te gebeuren.

Het accent van Nolte lees ik als veel voorkomend kritiekpunt, weet je wat ik doe in zo'n geval? Ik zoek de echte Augusto Adone even na op YouTube, en guess what...? De man heeft een dergelijk accent. En zover ik verder op korte termijn weet heeft men geprobeerd zo dicht mogelijk bij de waarheid te blijven en de cast met Sarandon en de kleine Zack O'Malley Greenburg mag zeker genoemd worden. Want tussen de verwoedde pogingen door van Augusto en Michaela om helderheid rond deze ziekte te verschaffen, de medische wereld te bewegen en tot een therapie te komen zijn de beelden van de aftakeling toch behoorlijk aangrijpend te noemen. Net als het deplorabele beeld van het Muscatine jongetje, ontstellend is op een gegeven moment de kleine Lorenzo op moeders schoot in het ziekenhuis, de jongen kijkt wel bezeten. Ongemakkelijk, verontrustend, misselijkmakend....poeh...ik heb zelf geen kinderen en ook absoluut niet de behoefte toe maar jeetje...

Niet minder interessant is de strijd ansich, waar houdt het op? Wat zijn de morele dilemma's? Wat probeer je op een gegeven moment nog te redden? Het lek is misschien te dichten maar hoeveel water staat er al in de kelder? Zoals de Muscatine's op een gegeven goed verwoorden wat voor lijden hou je in stand en doe je dat voor het kind of voor jezelf? Het is de meest moeilijke vraag die er waarschijnlijk is want wanneer geef je op? Dan is er het schuldgevoel van de moeder, drager van het dna en niet helemaal toerekeningsvatbaar. Volgende vraag is of je iets dergelijks neutraal kan beoordelen. Afijn, duidelijk is dat het lijdend duurt en duurt, en dat de familie Odone toch wel one of a kind is met een onverzettelijkheid van heb ik jouw daar. Andermaal, wat een prestatie van dat ventje die na deze film de filmindustrie liet voor wat het was. Benieuwd toch hoe zo'n jongen dit ervaren heeft en wat het hem deed. Zware klassieke muziek, koren en Adadigo for Strings van Barber maken het drama compleet.

Ik verwachtte eerlijk gezegd een lange film, iets meer dan twee uren, waar ik niet altijd de aandacht bij zou kunnen houden, maar dat bleek toch anders. Want Lorenzo's Oil bleek toch de aandacht meer dan goed vast te kunnen houden en kan niet anders omschreven worden dan wichelroede lopen met je kind. En of alles nu precies klopt of niet het idee het gevoel komt meer dan prima over. Om als laatste over het middel erucic zuur te beginnen, de aftiteling meld dat er al veel gevallen met succes behandeld zijn, toch meld Wiki dat dit middel buiten Lorenzo geen effect gehad heeft op anderen. Patients with a related condition, adrenomyeloneuropathy, showed no clinical improvement after being treated with Lorenzo's oil. Go figure... buiten dat uitermate boeiend en indringende film en wat mij betreft een beetje ondergewaardeerd met een magere 3.

Redelijk, en daar is dan ook meteen veel mee gezegd over een productie die diepte mist en verder vooral oogt als B-film.

The Lost Battalion richt zich op het Maas-offensief en slag rond het bos van Argonne. Een aanval waar boven genoemd onderdeel geïsoleerd raakt en vol hield tot het ontzet werd. Het onderdeel stond bekend als The Lost Battalion en bestond volgens de 'verhalen' uit New Yorkse straatboefjes en 'niet-Amerikanen' wat te interpreteren valt als de smeltkroes van nationaliteiten die New York was. Een groep 'boeven', niet zo zwaar geïnterpreteerd als dat het klinkt, die stand wist te houden tegen de Duitse aanval.

Opzich een erg interessante geschiedenis, ware het niet dat al de karakter flets zijn en praktisch geen moment uit de verf komen. Er zit tussen alle clichématigheden geen enkele zinvolle dialoog nog interessant karakter. De aanval van de loopgraaf is dan wel weer redelijk toch struikel ik over hoe net ze eruit zien, en vooral hun ronduit geweldige loopgraven en accomodaties. De Franse regio stond bekend om deplorabele omstandigheden, dagen lang tot je knieën of middel in het water, kapotte accomodaties en loopgraven, dagenlang geen warm eten. De Fransen hadden zelfs enkele keren gestaakt en waren bereid te wapenen er bij neer te gooien , een godswonder dat de Duitsers dat niet wisten want die hadden de Fransen in een ommezien verslagen. Geen van dit allen herken ik echt terug in een reëel beeld behalve dan hoe de Franse troepen zo gemakkelijk de brui er aan geven. Al met al een beeld dat te gemakkelijk gaat en daarnaast sfeer mist.

Even veer ik op als het clichematige gejuich van de eigen artillerie een noodlottige wending krijgt en de sfeer en het lijden eindelijk het B-film achtige sfeertje van zich af lijkt te schudden. De eindfase trekt daarna qua actie en gruwel nog een aardige eindsprint met een officier die dan toch eindelijk overtuigt.

Eindresultaat is een film die heel wat had kunnen zijn maar over de hele lengte en op bijna alle vlakken net wat te mager is.

Jeugdsentiment deze film voor sommigen en in die zin vergelijkbaar met The Goonies. Nu kende ik The Goonies wel, deze zag ik in mijn brugklastijd en begin dit jaar is het nog tot een herkijk gekomen, maar behalve de term jeugdsentiment is deze The Lost Boys verre van te vergelijken met The Goonies die echt een kinderuitstraling heeft terwijl The Lost Boys meer naar young adult werk neigt en vergelijkbaar is met Twilight. Een heel verschil wat dat betreft...

Young adult of niet The Lost Boys presenteert van meet af aan een genietbare sfeer qua muziek, setting en uiteraard veelal in het donker met de bijna spookachtige lichten van de kermis op de achtergrond. Vooral de muziek valt toch op als heerlijk jaren '80 werk en zeker iets waar ik nog eens even in ga duiken. Mysterie is in eerste instantie de hoofdmoot tussen Star en Michael en vooral de laatste heeft er geen weet van waar hij in betrokken wordt. Sutherland valt uiteraard op als de charismatische leider, Gertz als eyecandy en Patric degelijk als stoere tiener die zich toch graag wil bewijzen. Het is afwachten op things to come en hoe eventueel het gevecht aan te gaan.

Minder aan deze enigszins 'komische' voorloper van Twilight is de veel te drukke Corey Haim met zijn maten die toch bijna eigenhandig de kwaliteit van deze semi griezel met sterke sfeer naar beneden trekt naar een banale comedy. Toch is de film niet helemaal verloren hoewel de finale wel behoorlijk over de top is, bepaalde fasen van sfeer en muziek blijven toch echt wel steengoed de kolder tijdens het avondmaal rond Max daargelaten en meer van het The Goonies niveau is.

The Lost Boys is daarmee best wel een aangename en leuke verassing te noemen die vooral niet te lang is qua speelduur en ondanks de young adult uitstraling een prima film is.

Maar eens geprobeerd, overigens niet in de veronderstelling hiermee een grootse film te ontdekken, toch verveelde de film niet en heeft aardige momenten.

Het verhaal rond Fawcett en zijn obsessie voor een zogenaamde onontdekte stad in Zuid-Amerika begint vrij langzaam. Er is het gebruikelijke beeld van de Britse Elite, het leger en de hoge heren die hem vragen te gaan. Het duurt daarna gelukkig niet lang tot de eerste reis en al snel blijken de reizen en gebeurtenissen in Zuid-Amerika de sterke en interessante momenten van de film. Fraai is het gedetailleerde tijdsbeeld en vooral de ontberingen en gevaren te trotseren in het oerwoud. Een dreigend sfeertje wordt samen met de muziek prima opgebouwd rondom piranha's, honger en moordlustige indianen en wordt uitgestekend verwoordt door de eerste indiaanse gids die de ongrijpbaarheid, oneindigheid van het oerwoud benadrukt en hoe klein de mens in die zin is. Tevens is de strijd met Murray erg aardig die inderdaad een groot probleem vormde tijdens een expeditie en Fawcett na die tijd aan wilde klagen. Diens verdwijning is ook nog altijd een mysterie, gebeurde trouwens al in 1914 terwijl men er twee jaar in de oorlog zo rond 1916 er mee op de proppen komt. Nieuws reist kennelijk niet snel in die tijd.

Minder momenten kent de film toch vooral in zijn leading man Hunham waar ik toch altijd Jax Teller in zal zien. En Hunham kan dit gewoon niet in mijn beleving en dat bevestigt Pattinson al in de eerste scène waar hij op de voorgrond treed. Wat een verschil aan presentatie, mimiek en articulatie. Of Pattinson moet gewoon wel heel goed zijn. Dan is er het probleem dat Fawcett nu niet bijzonder innemend of interessant is, dit moet natuurlijk in het tijdsbeeld gezien worden met etiquette maar het werkt niet mee om de film nog wat interessanter te maken.

The Lost City Of Z is desondanks een aardige en degelijke zit die niet verveelt en zijn sterkste momenten in de jungle kent met een bijzondere soundtrack. Toch is de film niet half zo interessant als de ware geschiedenis of beter gezegd afloop van Fawcett waar veel theorieën en fantasieën aan gekoppeld zijn. Toch weet men niet wat er van de beste man en zijn zoon gekomen is. Leefde hij nog geruime tijd te midden van indianen? Was de blanke indiaan die de cover van Life sierde een afstammeling of slechts een albino indiaan zo als men later dacht? Zijn ze vermoord, opgegeten of verongelukt? Of waren de botten die in de jaren '50 vond werkelijk van hem of zoals men toen ook al zei mogelijk van een andere blanke? Het resultaat; een aardige film over een erg interessant onderwerp.

Filmpje die ik al langer op het oog had maar waar ik huiverig voor was om een hoge aanschafprijs voor neer te tellen aangezien de beoordelingen niet heel sterk zijn. De film tegenkomen bij de kringloop vlakte die drempel uit waarop het aanschaffen en kijken werd.

Het begin mag duidelijk zijn met het nakende einde van Dien Bien Phu, en ja, op een dergelijke kansloze wijze werden parachutisten en voorraden gedropt vanaf minimale hoogte. De catastrofe en de greep die Frankrijk verloor op Indochina mag duidelijk zijn en de getoonde slag best oké, hoewel dit toch eerder een woestijn lijkt in plaats van een jungle. Verhaaltechnisch is deze kleine voorgeleide in Vietnam nodig vanwege het karakter Raspeguy, maar bedoeld of onbedoeld kan er meer in geïnterpreteerd worden omdat men de greep op de kolonie in Indochina verloor en daarna nog gebetener waren om Algerije weer in het gelid te krijgen. Het zou een signaal kunnen zijn voor half Noord-Afrika en dat de strijd in Algerije geen sinecure was kon gezien worden in The Battle Of Algiers en het ook niet misselijke L'Ennemi Intime.

Toch heel vlot gaat Lost Command daarna niet verder met bezoek aan thuis en het nodige aan relationele besognes die ik niet anders ervaar als gedoe dat eigenlijk maar doorzeikt. De aankomst in Algerije brengt de noodzakelijke verandering waar we gelukkig rap de oorlogskant weer opgaan. Als de teller op een uur en kwartier staat dringt de ware essentie echt door zoals we die ook zien in de eerder genoemde films over de onafhankelijkheidsstrijd van Algerije. Een soort van burgeroorlog is het geval waar niemand te vertrouwen is met rebellenacties, wrede aanslagen en acties tegen de bezetter met represailles, die eerder op wraak lijken, tot gevolg. Aardig toch zeker de getoonde onenigheid tussen de Franse officieren over de aanpak en uiteraard de exotische verschijning van Claudia Cardinale.

Maar echt vlotten wil het met Lost Command niet, de film voelt erg stroef aan en heeft moeite de aandacht beet te houden de laatste fase buiten beschouwing gelaten. En dat is jammer want men heeft toch zeker iets in gedachten met deze film die toch een complex beeld wil tonen van de overzeese greep die men aan het verliezen was tezamen met andere politiek belangen en uiteraard de ingewikkelde en discutabele strijd die men uitvocht. En het is wonderlijk dat men er wel in slaagt met The Battle Of Algiers die uit dezelfde periode stamt die veel subtieler en gerichter is wat dat betreft. Een kleine voldoende te geven is wat er rest voor Lost Command.

Voor de herziening gegaan vanavond en ondanks de ongrijpbaarheid rond de film, zelfs na onderzoek en gevonden uitleg, toch nog meer van onder de indruk geraakt en overtuigd van een bijzondere film.

Andermaal valt de fantastische sfeer op, een mysterie in optima forma die zich in verschillende gedeelten laat vertellen vanuit meerdere personages zo lijkt het, met een behoorlijke sinistere sfeer, verontrustende beelden en soms snoeiharde muziek in de vorm van Rammstein en Manson. Zonder uberhaubt over het plot te beginnen staat de sfeer en toon centraal. Iets waar de film een dikke voldoende mee scoort. Beste gedeelten zijn die toch wel rond Fred, de fase met Pete is minder.

Toch is enige houvast of een spreekwoordelijk tipje van de sluier welkom of zelfs gewenst. Want was wat dit nu allemaal? Een bijzondere boeiende uitleg vond ik bij deze Lost Highway explained: the meaning of David Lynch’s masterpiece – Auralcrave. En iets waar ik zelf wel wat mee kan. Uiteraard is niets wat het lijkt en de diepgaande Freudiaanse uitleg is welkom en vind ik erg interessant en zou verschillende dingen verklaren zoals de aanzet van moord door de Mystery Man op Mr. Eddy. Verder is het getoonde, op het begin met Fred tot in deadrow na, uit de lucht gegrepen en zinsbegoocheling.

Afijn, Lost Highway, en film waar je een nacht lang over zou kunnen speculeren en dan is de film per definitie al geslaagd. Heerlijke film als dit je genre is.

Typerende Engelse productie qua vormgeving, tempo, dialoog en acteren. Behoorlijke aanklacht tegen de vooroordelen die er altijd snel zijn wanneer iemand anders is en natuurlijk een hele dikke sneer naar die vreselijke pers in Engeland.

Waar ik me toch het meest over verbaas is de lange tijd dat ze Jefferies vast kunnen houden en behoorlijk stevig aan te tand voelen terwijl er totaal geen bewijs is. Slechts een verklaring van iemand dat zijn auto andersom stond. Lijkt mij dat ze daar iemand niet zo lang op vast kunnen houden en al helemaal niet gezien er geen motief was maar er natuurlijk ook geen enkel ander bewijs in de vorm van vingerafdrukken, DNA, wapens of wat dan ook maar gevonden is. Vervolgens wordt natuurlijk de ergste schade aangericht door de pers. Ronduit schokkend maar wel boeiend om te zien hoe iemand een stempel kan krijgen terwijl hij niets gedaan heeft.

Moet eerlijk zeggen dat zodra hij vrij is en men begint te procederen tegen de pers de geest wat mij betreft wel uit de fles is en de interesse ook weg. De verklaringen die hij daarna nog moet doen en een bepaalde commissie waar hij dan in komt, dat geloof ik allemaal wel en aangezien de film verder ook al niet echt bol stond van spanning en vaart vind ik het de film met die dingen redelijk naar het einde slepen. Uiteraard wel bijzonder goed gespeeld door Watkins die erg overtuigend overkomt als de licht neurotische, a-typische man.

Maandag het weekend even afsluiten met iets luchtigs en daarbij viel de keuze op Lost in Space, een film die ik volgens mij bij uitkomst in de bios zag en niet een hele bijzondere indruk achterliet maar in mijn beleving ook niet slecht was. Gewoon simpel vermaak in die zin, daarom verbaasde de slechte recensies en het lage stemgemiddelde mij best wel. En er valt wat van te zeggen hoewel ik wel vind dat de film kennelijk weinig krediet krijgt.

Het verhaal is in dit zin simpel met de familie Robinson die als een soort moderne Robinson Crusoe op avontuur gaan om maar te kijken waar ze uitkomen en een plek a la aarde te koloniseren. Als begeleider en piloot wordt Majoor Don West aan het team toegevoegd wat op zich al een bijzondere logica bevat. Want West moet een missie begeleiden waar het voortbestaan van de mensheid vanaf hangt en de missie belangrijk is dan de levens van de team en familieleden maar hij wordt juist aangenomen en geroemd vanwege het feit dat hij orders negeerde en een kameraad redde. Dat staat toch haaks op wat zo'n missie nog zou hebben denk ik dan, maar goed...

Lost in Space ontwikkelt zich daarna als een standaard avonturenfilm met eigenlijk van alles een beetje en veel elementen die hier en daar geleend zijn. We hebben een saboteur aan boord, er worden twee schepen gevonden, aangevallen door creepy crawlers, men komt aan op gure planeten maar komt er ook achter wat er van hun zelf terecht gaat komen. En natuurlijk komt allemaal wel goed binnen een film die er soms best oké uit ziet qua CGI maar dan ook weer spuuglelijke momenten heeft zoals dat domme beest genaamd Blarp. Grootste minpunt is toch wel de aanwezigheid van Le Blanc die amper raadt met zichzelf weet nog een strak gezicht kan houden. David Schwimmer was in die zin een schok als kapitein Sobel in Band of Brother maar bleek absoluut meer te kunnen dan Friends, Le Blanc is op dat punt juist een verschrikking van begin tot einde met zijn grapjes en pogingen om indruk te maken op Judy. Oldman en Hurt proberen de meubelen nog te redden, tevens zien we een erg jonge Jared Harris, en dat lukt enigszins.

Lost in Space is niet heel erg slecht maar is vooral voor jaren '90 begrippen een typisch product die waarschijnlijk met veel tam tam werd aangekondigd en waar de hele familie heen kon. En ik blijf erbij dat het allemaal niet heel slecht is en voor die tijd veilig binnen de lijntjes kleurt van een laagdrempelig familiefilm-achtig geheel die tegenwoordig onder de maat zou zijn. Daarom toch uiteindelijk een 2.5.

Aparte maar degelijke film die verschillende gradaties binnen een relatie aanstipt, een pasgehuwd stel dat langs elkaar leeft en een lang getrouwd en vastgeroest echtpaar, waar in beide gevallen de sleur en onvrede afdruipt. Verder richt de film zich vooral op het concept platonische liefde. Ik denk dat de boodschap van de film vooral in die zin draait om de connectie die je met iemand kan hebben, het gevoel en begrip, en dat daar verder geen seks aan te pas hoeft te komen. Dat leeftijd, afkomst, en waar je staat in het leven er ook niet toe doet. Mooi voorbeeld in die zin is het pijnlijke gebeuren wanneer Charlotte en haar man bij de vreselijke oppervlakkig Kelly aan tafel zitten en John praktisch in haar reet kruipt. Niet alleen dat laatste is stuitend maar de schier oneindige domheid en oppervlakkig van dat mens nog meer, net als die domme rapper. Hoewel bij leeftijdsgenoten, kon ze niet verder van haar intellectuele en gevoelsmatige niveau afzitten, dus zoekt ze Bob op die even verderop zit. Bijzonder hoe hij haar wel weet te prikkelen en 'los' krijgt en ze er op uit gaan. Ja je zou verwachten dat er op een duur iets opbloeit en meer gebeurt, maar van mij persoonlijk hoeft dat niet. Zo blijft er rond de 'klik' van de twee een bepaalde onschuld hangen.

Verder een Interessant film waar je over kan filosoferen of mensen voorbijgangers zijn of een dergelijke ontmoeting het 'lot' is. Hilarisch bij tijd en wijlen, vooral het cultuurverschil met die hysterische Aziaten, bepaalde gewoontes, en toch ook wat Bob Harris betreft, een kijkje in het doodsaaie leven van een acteur/artiest die in een zoveelste hotel ver van huis en haard wordt gepropt en van het glorierijke sterrenleven weliswaar 2 miljoen rijker wordt maar niet echt gelukkig. Wat me wel opvalt is dat Charlotte niet echt op inhoudelijk hele diepe opmerkingen of dialogen te betrappen is ondanks dat ze filosofie gestudeerd heeft.

Enfin binnenkort nog maar eens proberen.

Slapaftreksel die vooral moet draaien op de humor rond karakter Malcolm en op enkele momenten na eigenlijk hopeloos te kort schiet.

Ik vraag me dan eigenlijk wie of waarom men van die vervolgen bedenkt. Zelfs een producent met slechts dollartekens in de ogen moet toch begrijpen dat dit niets bijzonders is net als de volgende delen. Het lokken van de klant naar bios en hersenloos vermaak schijnt het belangrijkste te zijn. Een verrijking van de filmwereld is dit in geen geval.

Standaard verhaaltje wordt in elkaar gedraaid om de dino cyclus weer een slinger te kunnen geven. Kennelijk hadden de andere acteurs geen trek of tijd, en hoe eendimensionale deze karakters ook waren, bekende gezichten als Dern en Neill die het vorige geheel toch nog een beetje cachet gaven worden node gemist. Goldblum kan de kar niet alleen trekken, en al helemaal niet met alleen humor. Deze cast voegt verder weinig tot niets toe, op Stormare en Postelwaite na.

Verder vallen een aantal erg ongeloofwaardig en domme dingen op. Moore tussen de aanvallende dino's na het fotograferen van het jong vind ik overdreven en dom. Hoe de auto doorslippend en al de trailer omhoog trekt vind ik onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig. Niet alleen heeft die auto geen enkele grip, daarnaast zou zijn transmissie dat nooit overleven. Dan de ongelooflijke keuze die baby rex mee te nemen de trailer in...tsja...

Wellicht dat je dit alleen kunt waarderen als je van de franchise houd of het genre. Ik in dit geval niet. Eindoordeel wat mij betreft dan ook niets bijzonders.

Film waar ik de afgelopen jaren wel eens van gehoord had, maar ook niet meer dan dat. Vanwege de muziek en de redelijke beoordelingen toch maar de kans gegrepen die via de BBC geboden werd.

De toon wordt redelijk gezet door een in zichzelf mompelende Dano als Wilson die bang is 'het' kwijt te raken. Het is een klein voorteken van alle demonen in het hoofd van de dan nog jonge en vooral creatieve Wilson. Op een enkele hiaat na wordt op interessante wijze de dynamiek in de band gebracht met als grootste dwarsligger Mike Love. Bijna authentiek en documentaireachtig zijn de opnames in de studio wanneer Wilson bezig is met allerlei musici die hij instrueert in hun te spelen muziek. Bijzonder mooi wordt zo het ontstaan van een van de meest invloedrijke, originele en legendarische album Pet Sounds gebracht. Bijzonder dat er kennelijk vanuit het oogpunt van Wilson zo'n strijd was met The Beatles. Verder is het sfeertje en de aankleding van die tijd erg mooi gedaan, is de promoclip van Sloop John B buiten gewoon goed geïmiteerd en wordt daarna mondjesmaat het afglijden van Wilson gebracht mede door onbegrip, een machtsstrijd met vader die zich als manager presenteerde en het feit dat niemand kon begrijpen wat er in het hoofd van Wilson speelde.

Het tweede deel, mede door de aanwezigheid van Cusack die ik overigens graag zie maar niet in staat acht iets extra's aan een dergelijke rol te geven, lijkt wat dood te slaan tot de catch wat dat gedeelte zo interessant maakt naar voren komt. Een erg interessante machtsstrijd met de wanstaltige therapeut Landy komt dan naar voren. Giamatti is op zijn best als de behoorlijk onethische machtswellusteling die later aangeklaagd zou worden en licentie zou verliezen wegens wangedrag. Dit zou wat Wilson betreft zelfs een omgangsverbod worden. Bijzonder te noemen, is de kliek die Wilson op dat moment volgt onder leiding van Landy. De invloed van Ledbetter zorgt er uiteindelijk voor dat Wilson stappen voor zichzelf kan zetten en afstand kan nemen, ondanks er dan ook nog enkele hiaten volgen waarvan je je afvraagt hoe ziek Wilson werkelijk is. Dit geheel wordt nog extra aangevuld met door elkaar verweven beelden van zijn jeugd en nietsontziende vader, de Wilson gespeeld door Dano en Wilson door Cusack.

Al met al is Love and Mercy een aardige geheel ware het niet dat ondanks het interessante verhaal, de uitstekende prestaties van Dano, en de boeiende studiobeelden, het geheel toch een extra dimensie of laag mist die het geheel nog verder verheft. Voor mij blijft Wilson toch teveel een onbegrepen genie waardoor de film en het persoon net wat te afstandelijk blijft.

Prima drama, naar mijn mening, met de huidige beoordelingscijfers wat mij betreft lichtelijke ondergewaardeerd. Ooit DT wel eens gezien en Deep Throat omgedoopt naar Diep Triest, voor die tijd vernieuwend en gewaagd maar in deze tijd niet om aan te zien. Nu had ik al eens gehoord van de achteraf dubbele moraal en beschuldigingen, en mede daardoor toch geïnteresseerd van wat dit was voor film.


Prima beeld, hetzij enigszins stereotype hoe Linda vooral door de strenge inflexibele moeder de verkeerde keuzes maakte hetzij als vlucht, hetzij als stil protest. Maar zoals zo vaak met dergelijke types blijkt er achter de act van charmeur heel wat anders schuil te gaan. Heel aardig hoe eerst een beeld geschetst word van hoe het voor de buitenwereld lijkt, hoe gemakkelijk en vanzelfsprekend alles maar gebeurt. Doch in de tweede deel een aangrijpend beeld van intimidatie, huiselijk geweld en zelfs groepsverkrachting. En het meeste schrijnend nog wel de vlucht en vraag om hulp aan haar moeder die op haar beurt zegt 'gehoorzaam je man'. Echt onvoorstelbaar. Zoals hier boven ook al genoemd wordt, had het tweede deel en einde iets langer mogen duren. Lijkt een beetje afgeraffeld.

Overigens van Mama Mia naar Deep Throat, gewaagd en wat mij betreft prima neergezet, van musicaltutje naar een pornoster. Amanda Seyfried, topprestatie en gewaagde keuze.

In het begin is het even zoeken, welke kant gaat deze film op. Wat voor genre is het uberhaubt. Gaande weg blijkt dat de film heel veel genres aandoet. Ik neig te zeggen dat het een mysterie/drama-achtig iets is. Verder op zich een hele origineel idee. De boodschap kan uiteindelijk tweedelig opgevat worden, of dat er leven na de dood is, of het leven gaat na de dood verder. Beide gevallen zijn voor beide partijen van toepassing. Wat vooral opvalt is de stijl en visuele schoonheid bij tijd en wijlen van de wereld waar Suzie in leeft. Ziet er fabelachtig mooi uit, vooral wanneer op een gegeven moment de schepen in fles op de rotsen lopen. Prima rol overigens van Tucci. Die zet de rol als 'meneer Engerd' prima neer.

Uiteindelijk een aardige film waarvan ik de indruk heb dat hij een beetje bedoeld is voor het gemiddelde Twillight en Hungergame publiek. Dus de 'young adult' groep om het zomaar te zeggen.

Na het goed bevallen At Eternity's Gate hoefde ik er niet lang over na te denken om te gaan zitten voor deze Loving Vincent, en laat ik het zo zeggen dat ik met veel rekening hield maar niet echt met een animatie. En al helemaal niet in de schoonheid van dit geheel, want wauw, wat een visueel fantastische film.

Om dan vervolgens eigenlijk meteen maar met een veel gelezen kritiekpunt te beginnen, het verhaal zou mager zijn en op de achterkant van een postzegel passen. Nu is de overlijdenstheorie van White Smith en Naifeh bij deze eigenlijk volkomen nieuw voor mij en vond ik de 'ontdekkingstocht' van Armand toch best interessant langs alle bewoners en hun verhalen en roddels, en dacht ik toch dat dit fictief was hoewel er in werkelijkheid weinig bewijs is voor de bewerking van de eerder genoemde kunstkenners. Mij maakt het niet uit binnen een film die het toch vooral van zijn visuele pracht en praal moet hebben, waar ik als non-kunstkenner, hoewel ik liever een Van Gogh zie dan van die abstracte moderne onzin die klauwen vol geld kost onder de noemer cultuur, de bekende schilderijen van de getormenteerde artiest in kwestie terug zie in de stijl van de film en ja, ik zit er ademloos naar te kijken. Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik eerder naar moet kijken, de ondertiteling of de beelden.

En wat een beeld wordt er toch geschetst van de man in kwestie, in At Eternity's Gate ook treffend genoeg door Dafoe neergezet, in dit geval ook weer getormenteerd, opgejaagd, onbegrepen en verguisd. Naast het visuele mag de prachtige sfeer ook genoemd worden die perfect aansluit bij de goudgele velden of de duistere zwart wit schetsen, de sfeer kan bij tijd en wijlen net zo dromerig zijn als dreigend, dan is er nog de cast met een goed lijkende van Gogh door Robert Gulaczek en een prima Douglas Booth. En zo verrast Loving Vincent mij op aangename wijze met een welhaast betoverende schoonheid betreffende de visuele stijl, lekker boeiend dat Rotoscoping het is toch mooi of niet dan, maar is de film tevens ontroerend, emotioneel, pijnlijk en ongrijpbaar. Ja, dit smaakte goed en ik zie er naar uit om deze film op termijn aan mijn collectie toe te voegen en voor een herkijk te gaan. Fraai, erg fraar, niets meer en niets minder.

Jaaaa...ik weet wel hoe ik een baby stil krijg.

Een erg bekende naam, maar verder best wel onbekend met de zaak, straf en nasleep. Daarom de kans maar even tot deze film gegrepen die ook nog best aardige cijfers krijgt.

Weinig introductie heeft Lucia niet nodig die we al snel in een arrestantenbusje zien met een stemmige en dreigende sfeer, waarna er snel doorgeschakeld wordt naar haar werksituatie. Je moet er trouwens maar tegen kunnen, dat soort patiënten, zo precair met de dood op de loer. De zogenaamde fouten zijn eerder kwesties van collectief falen of het onvermijdelijke en geenszins te wijten aan Lucia. Toch wordt het daarna wel heel persoonlijk met alle verwijten en beschuldigingen die in het rond vliegen bij de belachelijke rondvraag van de zusters. Lekker professioneel rechercheur!

Behalve de jaren die Lucia in de bak zit is het toch vooral de gang en wandel van het politieonderzoek en andere justitiële dwalingen waar de film zich op richt. Wat een massahysterie gebaseerd op een foute test, reeds geconstateerd door de pataloog maar onder het tapijt geschoven, dan alle roddel en achterklap puur gericht op het persoon, en het zogenaamde 'profiling' wat voer voor discussie is en vooral veel dingen vrij voor interpretatie laat zoals de boeken in de boekenkast, of de krabbels in een schrift. Toch die standvastigheid van ondermeer de openbaar aanklager die meer met hun ego bezig zijn, bang voor hun eer dan voor daadwerkelijk recht, en dat terwijl er al twijfel is en fouten zijn geconstateerd. Lucia de B. is daarmee toch wel een ronduit schrijnende zaak te noemen.

De cast is uitstekend met ondermeer Van Huet, Malherbe, en Schluter overtuigend als Lucia. Daarnaast wordt het oog behoorlijk gestreeld met Harmsen, Remmers en Ouwerkerk. De stemming en sfeer is regelmatig erg goed en passend, de accenten zijn lekker, en het ontbreekt ook niet aan humor vooral niet in het geval van Lucia zelf. Tangerine die de titelsong schreven zijn ook nog even te zien tijdens het protest met de kaarsen voor de gevangenis.

Lucia de B is een prima film te noemen met ook nog een vlot tempo en een aangename speelduur. Dus, wat mij betreft een prima film voor een keer.

Derde Spaanse film in een week a twee weken tijd, en denkt te moeten concluderen dat de Spaanse Cinema niet voor mij is weggelegd. Na het over gedramatiseerde Biutiful, en het merkwaardige Hable Con Ella weer een bijzondere vage film, in dit geval Lucia y el Sexo.

Nu houd ik wel van een raadsel, en de aanvankelijke mysterieuze toon waarbij Lucia de huidige situatie ontvlucht trekt me wel, om vervolgens met veel te lange terugblikken de vaart weer helemaal uit het mysterie te halen. Een vrij onsamenhangende verhaal ontvouwt zich, iets wat later allemaal redelijk op zijn plaats valt en een bepaalde volgorde krijgt. Toch lijkt regisseur Medem zich voornamelijk heel erg te vergalopperen op een vrij simpel verhaal, een ontrouwe schrijver, in die zin met een driedubbel leven, en dat te filmhuisachtig en mysterieus wil brengen. Medem lijkt er perse een amper te volgen raadsel van te willen maken, een toon die amper wat toevoegt en waarvan het ook niet lijkt uit te maken of het op het einde helemaal klopt en rond komt. Fictie, verleden, heden, het gaat alle kanten op. Het lijkt puur voor de leuk of een bizarre poging intelligent over te willen komen. Het idee is natuurlijk dat Lorenzo de schrijver is en alles kan veranderen, maar is dat wel zo? Hij schrijft toch uit eigen ervaring die echt gebeurt zijn? En dan dat vreemde gat waar je door heen valt en ergens anders in het verhaal uitkomt om alles weer te kunnen veranderen...ja, oké dan! Op dit punt heb ik allang zoiets van het zal me...

Zoals gezegd, naar het einde kantelt de film plots naar een uitlegbaar plot met verbindingen tussen alle hoofdpersonen. Zo ook de voorspelbare verschijning van Lorenzo. Het hele mysterie zakt als een lekkende zak lucht in elkaar en zelfs de nogal uitbundige sexscenes, die weinig tot de verbeelding overlaten, komen dan helaas geforceerd en over the top over. Onsmakelijke winstbejag las ik in een column van de Volkskrant en ik kan me er wel in vinden.

Oog voor schoonheid heeft Medem echter wel met Paz Vega uiteraard en Elena Anaya, behalve dat, niet bepaald my cup of tea.

Filmpje die ik toch ondertussen aan enkele keren gezien heb, toch heeft de film mij nog nooit helemaal kunnen overtuigen ondanks het goede plot en aardige humor.

Wrong place, wrong time lijkt het verhaal van Slevin die zwaar moeten dokken aan twee maffia bazen terwijl hij zelf beweert degene niet te zijn die zij zoeken. Waar of niet, nuttig lijkt hij links of rechtsom wel te kunnen zijn voor zowel The Boss als The Rabbi. En wie is toch die eigenaardige Mr. Goodkat die bij beide bazen opduikt? De politie, ook niet geheel onpartijdig, houdt het angstvallig in de gaten. De film kent in die zin dan ook veel personages en belangen, de afloop is toch meer dan heboorlijk verrassend en niets is wat het lijkt. Wat dat betreft wel een interessante mindfuck.

Waar gaat het dan toch een beetje fout met deze film voor mij? For starters, de aanloop en uitleg met de paardenrace is ondanks zijn mate van belangrijkheid best wel lang en rommelig. Dan is er Hartnett, meestal niet onverdienstelijk, toch geeft hij weinig extra's mee aan zijn rollen. Zo ook Slevin die uiteraard een nobody moet voorstellen ten behoeve van het verhaal en plot. Toch boeit Hartnett/Slevin me eigenlijk totaal noch dat ik met hem mee leef. Dan de film qua opzet met de twist op het einde wat natuurlijk de kern van de film is, weinig mensen die deze zien aankomen. Toch is de aanloop nagenoeg spanningsloos en sfeerloos en lijkt het mij dat er gepoogd wordt met humor en kleurrijke karakters een 'Snatch' achtig sfeertje op te zetten. Leuk geprobeerd, alleen in mijn ogen faalt het totaal.

Zoals ik al Lucky Number Slevin is een aardige poging met een misdaad comedy a la Snatch te maken iets dat totaal niet van de grond komt maar waar de film, gelukkig voor de film, nog wel zijn aparte ontknoping heeft en daarmee een soort van identiteit/onderscheid maakt ten opzichte van anderen films. Was de ontknoping uitgebleven dan was dit een vreselijke slappe film geweest. Daarom een 3 voor de ontknoping, maar ook niets meer. Leuk voor een keer maar ook niet meer dan dat...

Derde deel, vervolmaking van de trilogie, en tevens ook de minste van de drie.

Salander nog steeds in de problemen na alle toestanden in deel 2, en Blomqvist, familie, Millenium en verschillende andere mensen die vechten om dat de waarheid omtrent Salander op tafel te krijgen. Tegenwerking krijgen ze van een speciale unit van de overheid die spionnen en overlopers opvangt en onderdak en bescherming biedt. Zij houden liever verborgen hoe ze te werk gaan net als al het andere sinistere volk dat mee in het complot zit. Aanslagen, bedreiging, goed uitgewerkt psychologische verklaring en andere laster, het lijkt onbegonnen werk.

Genoeg ingrediënten om deel 3 net zo boeiend en spannend te maken. Toch wordt het dat laatste zelden hoewel de aanslag om Blomqvist en Berger wel geweldig wordt opgebouwd. Boeiend is het betreffende de vraag of Salander vrijgesproken gaat worden, spannend is het echter zelden omdat het rond Salander praktisch alleen in de rechtszaal, ziekenhuis en cel afspeelt. De gevallen rond de speciale eenheid, zijn van hetzelfde laken en pak, het is interessant maar meer ook niet.

Deel 3 is dan ook een degelijk en interessant deel ter vervolmaking van de trilogie maar haalt het qua spanning en gebeurtenissen niet bij de twee anderen. Desalniettemin een prima film en leuk te zien.