Meningen

Vanwege zijn overgewicht wordt Jochem [Stefan Collier] op school constant getreiterd door Sanne [Charlotte Bakker] en haar handlangers Justin [Nils Verkooijen] en Remco [Rick van Elk]. Ze mishandelen hem ongemerkt op de WC, vernielen ongemerkt zijn fiets en wanneer ze tijdens een schoolkamp zijn kop in een vol bord met frites en mayonaise douwen zegt gymleraar en mentor Tino [Dave Mantel]: “Ach, dat hoort erbij” en mogen de pestkoppen ook nog even op de foto met hun slachtoffer! Al snel wordt duidelijk waar Jochems zwijgzaam toekijkende klasgenoten spijt van krijgen. De boodschap is goed, maar de uitwerking teleurstellend. Pestgedrag is veelal veel subtieler dan mishandeling, diefstal en publieke vernedering. Het romantische subplot met muzikant David [Robin Boissevain] en dierenvriend Vera [Dorus Witte] is overbodig. Verfilming van het gelijknamige boek van Carry Slee, die zelf nota bene meewerkte aan het scenario! Niet mijn ding, zoveel is wel duidelijk.

Drie vrouwen van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden spraken anoniem met Milou Gevers over het feit dat ze spijt hebben van het moederschap. Gevers, die net moeder was geworden toen ze aan dit project begon, verbeeldt de moeders als poppen en gebruikt onder andere stop-motion om hun ervaringen uit te beelden. De moeders proberen uit te leggen dat hun spijt volledig los staat van het moederschap, maar dat blijkt lastig uit te leggen. Een taboeonderwerp dat Gevers terecht en op integere wijze probeert te doorbreken, maar de vorm leidt regelmatig af van de inhoud. Dit was waarschijnlijk effectiever geweest als radiodocumentaire. Dat neemt niet weg dat dit een goed middel is om het gesprek over ouderschap, de opgelegde verwachtingen en vooral de impact daarvan open en eerlijk te bespreken.

The Stone Roses waren de belangrijkste exponent van de muzikale explosie die eind jaren 80 plaatsvond in en rond Manchester. Op 27 mei 1990 gaf de band een legendarisch concert op Spike Island. “Tits” [Elliott Tittensor], “Dodge” [Nico Mirallegro], “Little Gaz” [Adam Long] en “Zippy” [Jordan Murphy] hopen daar een demo van hun door The Stone Roses geïnspireerde band ‘Shadow Caster’ aan hun muzikale helden te kunnen geven. Samen met “Penfold” [Oliver Heald] verzinnen ze een plan om het concert te kunnen bezoeken. En als het kan ook een meisje te bezoeken. Energieke, dynamisch gefilmde komedie met een goed presterende jonge cast, waaronder Emilia Clarke als de love interest. De meer dramatische elementen komen onvoldoende uit de verf en had Whitecross misschien beter achterwege kunnen laten. Opgedragen aan The Stone Roses, dus liefhebbers van hun muziek en dat uit de periode van ‘Madchester’ komen helemaal aan hun trekken.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Het contrast tussen de animatie op de filmposter en datgene wat we daadwerkelijk te zien krijgen had niet veel groter kunnen zijn. De kwaliteit van de animatie doet meer denken aan Gertie the Dinosaur dan aan Toy Story en oogt met name in de actiescènes ronduit amateuristisch. Het verhaal is een ratjetoe van mythologische vertellingen rondom een bloem met magische krachten met sleutelrollen voor Tzod [Lucy Lawless], een heks en koning van het moeras, The Guardian [Richard E. Grant], de beschermer van deze bloem, en schurken Lord Paryntin [Patton Oswalt] en Uruq [Malcolm Miles], die deze magie voor duistere doeleinde willen gebruiken. Een slap verhaal dat dient als een excuus voor een stortvloed aan bloederig, maar nimmer overtuigend bloedvergieten waar zelfs de liefhebbers van splatterhorror nauwelijks brood van lusten.

De regisseur deed er 24 jaar over om een film te maken over zijn vader en het resultaat is een sterk staaltje nepotisme. Neil Bogart is door het grote publiek vrijwel vergeten. Dat komt deels omdat het het zoveelste pseudoniem was van Neil Scott Bogatz, maar waarschijnlijk ook omdat zijn levensverhaal niet bijster interessant is. Een ondernemer in hart en nieren die in 1974 het eerste onafhankelijke platenlabel Casablanca Records lanceerde met een rampzalig verlopen optreden van Kiss, maar ook producer was van klassiekers als ‘Wooly Bully’ van Sam The Sham & The Paraohs, ‘It’s Your Time’ van The Isley Brothers, ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers, ‘Rainy Night In Georgia’ van Gladys Knight & The Pips en Donna Summers klassieke seksplaat ‘Love To Love You Baby’. De muziek is zonder meer goed, met dank aan gastoptredens van onder meer Tayla Parx, Jason Derulo, Wiz Khalifa en Pink Sweat$. Jordan beschikt over onvoldoende charisma om Bogart interessanter te maken dan hij mijns inziens was.

Dit was Chris Rocks idee en het is dan ook terecht dat hij vooral zijn eigen reputatie beschadigt met deze in alle opzichten volstrekt overbodige poging om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen. Rock speelt een detective die onderzoek doet naar een bizarre moord enzovoorts, enzovoorts. Begint met een vermakelijke monoloog (die sterk doet denken aan materiaal uit Rocks soloprogramma’s) waarmee de hoofdpersoon scherp wordt neergezet en de stem van de moordenaar maakt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met Jigsaw (die nu ‘echt’ dood schijnt te zijn, al weet je het nooit met dit soort franchises). Helaas verzandt dit al snel in dezelfde routinematige martelspelletjes uit de volstrekt uitgemolken Saw-serie. De onthulling van de identiteit van de moordenaar levert bepaald niet de climax op die je zou verwachten.

Hoewel de wilde mustang in dit verhaal er precies hetzelfde uitziet als de Spirit uit Spirit: Stallion of the Cimarron, is dit alleen in naam een vervolg. En het is op alle fronten inferieur. Deze Spirit laat zich namelijk al temmen als hij een paar appeltjes krijgt en blijkt bovendien niet al te snugger te zijn. Veel erger is het feit da het verhaal zich richt op de 13-jarige Lucky Prescott [Isabela Merced], die sinds de dood van haar moeder (zucht) grotendeels door haar tante Cora [Julianne Moore] is opgevoed en nu haar vader [Jake Gyllenhaal] bezoekt. Daar bevriendt zij twee meiden met wie ze besluit de paarden uit Spirits kudde te bevrijden uit handen van veedieven. De betrokkenheid van Kristin Hahn bij het scenario verklaart de overdaad aan comic relief, met name rondom een irritant joch met een klein ezeltje. En die verschrikkelijke popdeuntjes! Ik wil Bryan Adams terug!

Met wat minder inspirerend bedoelde liedjes van Bryan Adam was deze ontroerende, spannende en bij vlagen adembenemend mooie avonturenfilm een meesterwerk geweest. Hoewel Matt Damon het verhaal van de wilde mustang Spirit vertelt, communiceren de paarden in Dreamworks' antwoord op Bambi alleen door middel van mimiek en gehinnik. Het verhaal betreft een mustang die leider is van een kudde paarden en gedwongen is zich op te offeren door zich te laten vangen door een groep Amerikaanse militairen onder leiding The Colonel [James Cromwell] die de weg naar het westen vrij willen maken voor de aanleg van een spoorweg. Hoewel pogingen om deze hengst te temmen mislukken begint Spirit zich geleidelijk te beseffen dat hij alleen kan ontsnappen als hij een ander mens, de ontvoerde Little Creek [Daniel Studi] durft te vertrouwen. Kinderen zullen genieten van Spirits eigenzinnigheid, diens weigering om zich te conformeren en de schitterende actiescènes, terwijl volwassenen aangenaam verrast zullen zijn door de gelaagdheid van het verhaal. En dan is er ook nog de prachtige score van Hans Zimmer.

Niet onaardige variant op A Christmas Carol met Will Ferrell als ‘The Ghost of Christmas Present’, die met zijn collega-geesten [Sunita Mani, Loren G. Doods] opdracht krijgt om de egocentrische Clint Briggs [Ryan Reynolds] de welbekende lessen over vergeving, compassie en het belang van familie te leren. Maar wanneer Clint een geheim ontdekt over ‘Present’ draait hij de zaken om. Muzikale komedie profiteert van het enthousiasme van en de chemie tussen Ferrell en aangename verrassing Reynolds, maar de productienummers ogen goedkoop en noch de liedjes, noch de choreografie zijn om over naar huis te schrijven.

Anna [Khadija El Kharraz Alami], Hannah [Anneke Sluiters] een drone, bevinden zich om niet nader benoemde redenen op een mistroostig eiland. Ze kibbelen, huilen op willekeurige momenten, doen kinderlijke spelletjes en zoenen elkaar door een stuk glas. Sluiters mag meerdere keren uit de kleren en de soundtrack staat vol met aria’s die je haast dwingen om jezelf in een depressie te storten. Niet nodig, zonder de muziek was dit ook een in alle opzichten deprimerend, pretentieus werkje geweest.

Het begon al met het twijfelachtige, misleidende einde van The Sixth Sense: een tot dan toe ijzersterke film kreeg daardoor toch een wat teleurstellend einde. En het ging verder bergafwaarts, met The Village als absolute dieptepunt. Shyamalan heeft tevergeefs getracht uit dat diepe dal te klimmen en The Visit had in ieder geval een aantal goede momenten.

Het basisverhaal deed mij vrezen dat dit weer een film met een hoog BS-gehalte zou zijn: 23 personages in één en een verhaal over 'het beest', dat klinkt net zo stompzinnig als The Village. Maar lo and behold, Shyamalan heeft een scenario afgeleverd waarin de wetenschappelijke achtergrond van deze premisse duidelijk wordt, zonder dat het ooit belerend voelt. Dat is knap, want de materie is nogal complex en vereist veel woorden, maar door Kevins psychiater Karen Fletcher [Betty Buckley] een cruciale, actieve rol te geven in het verhaal, zijn de gesprekken tussen Kevin en en Dr Fletcher altijd suspensevol. Bovendien laat Shyamalan maar een paar van de 23 persoonlijkheden naar voren komen, waardoor het nooit een geforceerde acteursstunt wordt. En James McAvoy weet op uiterst subtiele wijze de overgang van de ene naar de andere persoonlijkheid te realiseren, waardoor de film nooit in het belachelijke valt, zelfs niet in de dramatische finale. Een originele, intelligente, maar bovenal goed geschreven horrorfilm... en die zijn de laatste tijd erg dun gezaaid.

Voortreffelijke thriller geeft op intelligente en angstaanjagende wijze neer hoe een student met een veelbelovende toekomst wordt verleid tot het toetreden tot een cult en hoe de cultleden hem op subtiele wijze dusdanig manipuleren dat hij zijn oude identiteit en zijn familie afwijst en verruilt voor een nieuwe 'familie'. Het slachtoffer is Danny Stetson [Michael O'Keefe], een student en veelbelovend turner, die kennis maakt met de aantrekkelijke, charmante en vriendelijke Rebecca [Karen Allen]. Hij valt als een blok voor haar en laat zich overhalen om mee te komen naar wat lijkt op een soort zomerkamp. Danny is aanvankelijk zeer sceptisch, maar blijkt niet bestand tegen de peer-pressure van de andere jongeren. Bovendien blijkt 'kampleider' Kirklander [Peter Fonda] een welbespraakte, vriendelijke en charismatische persoonlijkheid. Wanneer Danny's ouders [Brian Dennehy, Elizabeth Ashley] zich beseffen wat er met hun zoon is gebeurd, komen ze er al snel achter dat ze de hulp nodig hebben van Charles Pratt [James Woods], een man die gespecialiseerd is in het kidnappen en deprogrammeren van gehersenspoelde jongeren.

Voortreffelijk geacteerd, met name door O'Keefe en Fonda, maar regisseur Ted Kotcheff is de absolute ster van deze film. Kotcheff maakt je als kijker op knappe wijze deelgenoot van de manier waarop, maar vooral ook waarom Danny opgaat in de cult. Allen is de ultieme verleidster, de volmaakte onschuld die 100% gelooft in haar goede intenties. Kotcheff maakt gebruik van close-ups, ongebruikelijke camerahoeken en vervormde beelden in de bloedstollende finale waarin Woods (eveneens uitstekend) werkelijk geen enkel middel schuwt om O'Keefe te deprogrammeren.

Sneue zelfverklaarde “onromantische komedie” waarin de infantiele Carey [Kyle Marvin] letterlijk naar Paul [Michael Angelo Covino] en Julie [Dakota Johnson] omdat Ashley [Adria Arjona] aankondigt van hem te willen scheiden. Paul en Julie hebben een open relatie en hebben mogelijk advies voor hem. Ashley komt erbij en de lollig bedoelde situatie volgen elkaar op in een screwball comedy vol egocentrische, vervelende personages en grappen die keer op keer doodslaan. Verbijsterend slecht!

Verfilming van het autobiografische boek “Spoiler Alert: The Hero Dies At The End” van Michael Ausiello verklapt meteen het einde, maar de weg naar die ontknoping gaat bij lange na niet volgens de geijkte wegen. Ausiello [Jim Parsons] ontmoet Kit [Ben Aldridge] in in een nachtclub voor homo’s en het is een geval van liefde op het eerste gezicht. Deze geliefden moeten de nodige obstakels overwinnen, waaronder Kits angst voor de reactie van zijn vader [Bill Irwin] en moeder [Sally Field], bij wij hij nog niet uit de kast is gekomen. De structuur is zonder meer die van een ‘ziekte-van-de-week’ film, maar de manier waarop de hoofdpersonen omgaan met de hoogte- en dieptepunten in hun gezamenlijke leven, zijn met een authentieke mix van drama en humor tot leven gebracht door een foutloze cast. Parsons en Aldridge zijn perfect in de hoofdrol, maar Field en Irwin doen geen moment voor hun onder. Dus houd de zakdoeken maar in de aanslag!

Spongebob [Tom Kenny] is eindelijk genoeg gegroeid om zichzelf een ‘Big Boy’ te mogen noemen en plaats te nemen in een spectaculaire achtbaan. Maar hij durft niet. Mr. Krabs [Clancy Brown] praat Spongebob moed in met zijn verhalen over een diploma ‘swashbuckling’ en inspireert Spongebob om zijn angsten te overwinnen. Maar daarbij wordt hij slachtoffer van een vloek die The Flying Dutchman [Mark Hamill] op hem overdraagt. Tenzij … Veel inmiddels wel erg belegen grappen in de extreem drukke, hyperkinetische stijl die we inmiddels kennen – en onderhand begint te vervelen. Dat zal de kids van nu vat niet veel kunnen schelen.

Meer dan 10 jaar na de eerste Spongebobfilm verschijnt deze teleurstellende sequel. Deze keer is de formule voor Krabburgers verdwenen waardoor Mr Krabs zijn geliefde specialiteit niet meer kan maken en zijn restaurant failliet dreigt te gaan. Uiteraard is het aan Spongebob en Patrick om de formule terug te halen.

De animatie is hier een stuk gelikter, maar in mijn beleving was de (relatieve) eenvoud van de eerste film een belangrijk onderdeel van de setting en past dat beter bij de toch wat anarchistische inslag van Spongebob Squarepants. Belangrijk is dat de stemvertolkingen wat mat zijn en Spongebob en Patrick een groot deel van dat aanstekelijke, kinderlijke enthousiasme zijn kwijt geraakt. Dat heeft allicht te maken met het feit dat bedenker Stephen Hillenburg niet bij de productie betrokken was (hij schreef wel mee aan het verhaal) en de regie is overgedragen aan Paul Tibbitt, die weliswaar een handjevol afleveringen van de serie regisseerde maar er niet in slaagt om de juiste snaar te raken.

Antonio Banderas doet een Puss-In-Boots Piratenversie en voegt derhalve te weinig toe om de film echt leven in te blazen. Wat overblijft is natuurlijk wel de grappige karakters, maar in handen van Hillenburg was er ongetwijfeld een meer levendige, leukere film uit gekomen.

Deze recensie betreft de Engels gesproken versie. Ik heb nog nooit een aflevering van deze animatieserie gezien en dat is ook helemaal niet nodig. Spongebob en Patrick zijn zo aandoenlijk in hun kinderlijke gedrag, dat ze je hart meteen winnen. Toch is het aan deze twee naïeve, zwaar aan ijs verslaafde oelewappers om Mr Krabs te redden door de juweel in de kroon van Neptunus te vinden. Uiteraard is Plankton betrokken bij de verdwijning van dat juweel, want hij doet er alles aan om de Krusty Krab een voet dwars te zetten... oh, en hij is ook uit op wereldheerschappij!

Dit is slapstick in animatievorm op zijn allerbest, met een perfecte stemmencast (waaronder gastacteurs Jeffrey Tambor, Scarlett Johansson en Alec Baldwin) en een leuke bijrol voor David Hasselhoff. Een animatiefilm die de zon kan laten schijnen op een regenachtige dag. En de centrale boodschap van de film? Zing maar mee:

"I'm a Goofy Goobe, yeah. You're a Goofy Goober, yeah. We're All Goofy Goobers, yeah!. Goofy Goofy Goober Goober YEAAHH!"

Stanley Kubrick noemde dit “the most terrifying film I have ever seen”, maar dit is zeker geen horror. Het is voornamelijk een uiterst intelligent geschreven psychologisch drama over Rex [Gene Bervoets], die de verdwijning van zijn vriendin Saskia [Johanna ter Steege] bij een tankstation in Frankrijk niet los kan laten, en de schuldige Fransman [Bernard-Pierre Donnadieu] die in de drie jaren die volgen een even verwoestend als obsessief spelletje speelt met de geliefde van zijn slachtoffer. Dit is vooral een fascinerend psychologisch drama belicht vanuit beide perspectieven. Pas in het laatste kwart ontpopt dit zich als een thriller met een onvergetelijke ontknoping, mede dankzij Sluizers nauwkeurige beeldregie en Donnadieus formidabele rol als de volstrekt ongevaarlijk ogende schurk. Sluizer regisseerde in 1993 ook de inferieure Amerikaanse remake met Kiefer Sutherland, Sandra Bullock en Jeff Bridges in de hoofdrollen.

"De beste film over verslaggeving sinds All The President's Men", zo zag ik ergens. Niet zo handig om de vergelijking met die film op te roepen, want wie zich die film herinnert kan ook snel benoemen waar het aan schort bij Spotlight: kleurloze karakters, weinig scherpe dialogen en een gebrek aan spanning.

De hoofdpersonen laten ons met regelmaat weten dat De Kerk er alles aan zal doen om het centrale schandaal geheim te houden, maar dat beperkt zich veelal tot juridische spelletjes en niet tot de intimidatie en dreigementen die de verslaggeving van het Watergate-schandaal met zich meebracht. Waar in 'All The President's Men' de aanloop naar de ontmoeting met informant Deep Throat zorgde voor enorm veel suspense, sleept deze film zich van het ene gesprekje naar het andere. De acteurs doen hun best, maar ironisch genoeg lijkt het alsof de filmmakers De Kerk niet voor het zere been wilden schoppen. Deze film heeft een formidabele schurk nodig en De Kerk blijkt toch vooral uit een stelletje pennenlikkers te bestaan die hun hoofd in het zand steken.

Goed gemaakt en het verhaal is relevant, maar er had veel meer in gezeten.

Josée [Vivan de Muynck] is een bejaarde actrice die zowel op het podium als bij haar gezin graag de diva uithangt en commentaar met haar messcherpe tong in de kiem weet te smoren. Na een beroerte raakt ze juist haar spraakvermogen kwijt en is het aan haar man [Rik van Uffelen] en haar drie kinderen om haar bij te staan tijdens haar herstelproces. Haar jongste zoon is Jan [Stany Crets], een succesvolle schrijver die - onder anderen vanwege zijn homoseksualiteit - door de jaren heen veelvuldig met Josée in de clinch heeft gelegen. De familiecrisis zorgt voor een writer's block, terwijl zijn redacteur [Halina Reijn] wacht op nieuw materiaal. Bovendien komt zijn relatie met Roel [Hans Kesting] onder druk te staan.

Crets is wat kleurloos in de hoofdrol, maar De Muynck geeft een prachtige tour-de-force weg in een rol waarin ze op geloofwaardige wijze het verval en het herstel van de toneeldiva gestalte moet geven. Van Uffelen is het hart van de film, als haar vriendelijke, goed bedoelende echtgenoot. Een typisch geval van tegenpolen die perfect bij elkaar blijken te passen. Dat beeld wordt versterkt door flashbacks waarin we enkele sleutelmomenten uit hun relatie meemaken. Marie Vinck en Flor Decleir zijn perfect als de jonge Josée en Roger en deze flashbacks zijn op simpele, maar effectieve wijze ingebed in het verhaal.

Joe Keery is zeer innemend als Kurt Kunkle, een jonge man die al 10 jaar veelvuldig vlogt maar zelden meer dan 10 kijkers heeft. Hij staat op het punt het bijltje er bij neer te gooien, tot hij een briljante ingeving krijgt. Hij meldt zich aan als chauffeur bij Spree, een taxiapp, en installeert een aantal camera's in zijn auto. Hij gebruikt zijn klanten als nietsvermoedende hoofdrolspelers in 'The Lesson', maar daar blijken zij niet al te gelukkig mee te zijn. Logisch, want Kurt heeft voor zijn passagiers zelf een bijzondere 'eindbestemming' in gedachten. De obsessie van vloggers met het aantal kijkers, comments en likes stuurt dit verhaal aan en het basisidee is best interessant. Helaas speelt regisseur en co-scenarist Kotlyarenko zijn troefkaart veel te vroeg en daarna raakt hij het spoor bijster. Een steeds meer bloederige herhaling van zetten is het gevolg en daardoor is de tweede helft wat vervelend.

Technisch goed gemaakte, vaak intieme documentaire over de kracht van het woord, al of niet religieus. Appel toont mensen uit alle lagen van de samenleving, uit dorpen en steden, in uiterst formele en minder formele omstandigheden en toont hoe woord (en, in sommige gevallen, zang) mensen in Nederland verbindt. Het is altijd riskant om een film te maken waarin de multiculturele samenleving een terugkerend thema is: Appel begint met de introductie van de inburgeringsceremonie waarin nieuwe Nederlanders zich onderwerpen aan de Nederlandse wet ("dat verklaar en beloof ik") en het Wilhelmus zingen, maar toont kort daarna een toespraak van Pegida-voorman Edwin Wagensveld die kritiek uit op de Islam. Er zijn ook indringende beelden van een bijeenkomst met Sylvana Simons - waar ze een onverwachte, emotionele ontmoeting heeft - en we zien hoe voor- en tegenstanders reageren op de komst van Geert Wilders. Het is knap dat Appel een film heeft afgeleverd die geen standpunt inneemt, maar wel een aardig beeld geeft van enkele hoogtepunten (de 50-jarige verjaardag van Koning Willem-Alexander, gevierd met tientallen burgers die dezelfde verjaardag hebben en niet te vergeten het kampioensfeest van Feyenoord) en dieptepunten (naast de Sylvana-rel is er ook aandacht voor een bijeenkomst in Arnhem voor Ronnie en Jasper, het homo-stel dat daar door jongeren was mishandeld) uit een bewogen periode in onze vaderlandse geschiedenis. Nooit vervelend, vaak amusant, maar nauwelijks onthullend zodat je er niet echt iets wijzer van wordt.

Na de dood van zijn moeder trekt Evan [Lou Taylor Pucci] zich enige tijd terug in pittoresk Italië. Daar leert hij Louise [Nadia Hilker] kennen en hun vriendschap bloeit uit tot een romance. Maar Louise verbergt een duister geheim. Niet onaardig romantisch drama geeft al snel aanwijzingen dat dit een (voor horrorliefhebbers) aangenaam onaangename kant op gaat, maar maakt die belofte helemaal niet waar en is in feite één lange tease. Ook liefhebbers van pure romantiek zullen hier hun wenkbrauwen bij fronsen en zich afvragen waar dit nou eigenlijk allemaal over ging.

James Mason speelt de rol van Rafe Crompton, het hoofd van een arbeidersfamilie in Bolton waar de kinderen hun verdiende geld in het familiepotje moeten stoppen en Rafe beslist waar het geld aan wordt uitgegeven. Zijn echtgenote [Diana Coupland] probeert de brug te zijn die de kloof tussen vader en zijn kinderen met elkaar verbindt, maar ook zij kan niet voorkomen dat er een conflict ontstaat wanneer dochter Florence [Hannah Crompton] aankondigt te willen trouwen. Maar zij is niet de enige die de confrontatie aangaat met de patres familias.

Levendige verfilming van het toneelstuk van Bill Naughton, die tevens tekende voor het scenario dat regisseur Peter Hammond bevrijdt van de toneelconventies. Niet alleen weet Hammond goed gebruik te maken van de mistroostige locaties in en rond Bolton, hij slaagt er ook in de scènes in het kleine familiehuis op dynamische wijze in beeld te brengen waardoor de film visueel interessant blijft. De uitstekende balans tussen humor, drama en sentiment, alsmede de prima cast doet de rest.

Harmony Korine herkauwt zijn bekende formule, maar heeft deze keer een groter budget voor zijn nihilistische en ronduit stomvervelende visie op de verworpen moraal van de Amerikaanse jeugd. Het is dan ook geen verrassing dat dit misdaaddrama grotendeels bestaat uit halfnaakte tienermeisjes en gespierde tienerjongens die zich in slowmotion laven in het hedonisme van Spring Break onder de klanken van een stampende soundtrack. Het verhaal is amper genoeg voor een filmpje van 5 minuten, maar Korine heeft het lef om je 85 minuten langer te vervelen met meer van hetzelfde. James Franco is volkomen belachelijk als een rapper met lang rastahaar, een dollartatoeage, een zilveren gebit en een auto met kenteken BALLR. Zou die veel goeds in het zin hebben? Lekker boeiend...

In 1990 begint John Milton aan zijn eerste jaar op een private kostschool in Durban North in Zuid-Afrika. Iedere leerling heeft daar een bijnaam en John krijgt de bijnaam ‘Spud’ vanwege zijn kleine penis en het feit dat zijn teelballen nog niet zijn ‘gevallen’. John maakt al gauw deel uit van een groep die zichzelf ‘The Crazy Eight’ noemt. Onder hen ‘Fatty’ [Blessing Xaba] die het record voor de langste scheet in handen heeft, en ‘Boggo’ [Travi Hornsby], die bekend staat als een onvervalste seksmaniak. Hoewel er nadrukkelijk aandacht is voor de aankondiging die President De Klerk dat jaar maakte over de legalisering van de ANC en het voornemen om Nelson Mandela vrij te laten, is dit uiteindelijk slechts een terzijde in een serie van grappen en grollen, confrontaties met de strenge huismeester [Jason Cope] en wijze levenslessen van de geliefde docent Engelse literatuur [John Cleese]. Harry Potter is dit bepaald niet. Gezien de setting teleurstellend oppervlakkig. John van de Ruit, de schrijver van het gelijknamige boek, heeft een cameo als één van de docenten tijdens de kerkdienst.

Het is 1991 en in zijn tweede jaar op de kostschool in het Zuid-Afrikaanse Durban North krijgt John ‘Spud’ Milton te maken met een groep jongens die de zelfverklaarde hegemonie van ‘The Crazy Eight’, (waartoe Spud behoort) tracht te doorbreken. Johns ouders ruziën over de vraag of ze vanwege de afschaffing van Apartheid niet beter het land kunnen verlaten en Mr. Edley [John Cleese], die door de schoolleiding onder druk is gezet om met pensioen te gaan, helpt de jongens om zich te verzetten tegen de schooltradities. Meer kwajongensgrappen met een beetje drama op het einde, oftewel meer van hetzelfde.

John van de Ruit, de schrijver van de Spud-boekenreeks, schreef deze keer zelf het scenario. Ook nu is er volop ruimte voor kwajongensstreken en seksuele fantasieën (John is immers 16 jaar), maar Van de Ruit zorgt deze keer voor meer structuur. ‘The Crazy Eight’ sluiten een verbond waarin ze afspreken dat niemand zich al opwerpen als toekomstige ‘prefect’, een verkozen leerling met extra verantwoordelijkheden en een zekere macht. De schoolleiding heeft John ‘Spud’ Milton medegedeeld dat hij vanwege herhaaldelijk slecht gedrag en ondermaats presteren zijn studiebeurs (en daarmee zijn academische toekomst) op zijn buik kan schrijven... tenzij hij erin slaagt verkozen te worden als prefect. Wanneer Spud zijn belofte verbreekt haalt hij zich de woede van de overige leden van ‘The Crazy Eight’ op de hals. Als revanche stellen zij zich allemaal kandidaat als prefect, wat het voor Spud nóg moeilijker maakt om zijn academische toekomst veilig te stellen. De ontknoping zal weinig mensen verrassen, maar dit is een stuk beter dan de twee voorgangers.

Russische variant op Alien waarin Tatyana Klimova [Oksana Akinshina] de enige overlevende van een ruimtemissie in 1983 moet onderzoeken. Konstantin Veshnyakov [Pyotr Fyodorov] blijkt de gastheer te zijn van een buitenaardse entiteit die zijn lichaam tijdelijk kan verlaten en daarbij agressief gedrag vertoont. Is dit een gevaarlijk monster of is de waarheid een stuk complexer? Niet onaardig basisgegeven in goed geacteerd SF-drama met horrorelementen dat zich echter in een bijzonder traag tempo voltrekt en pas in het laatste kwart op gang komt.