The Starling (2021)

Matige film over een vrouw die in haar tuin wordt lastig gevallen door een spreeuw. Een wat saaie film over rouwverwerking waarbij de man en vrouw verschillend met verlies omgaan. Helaas liggen de sentimentele scenes er te dik bovenop. Wel een fijne cast, waarbij het vooral leuk is om Kevin Kline weer eens te zien.

Niet geslaagd als drama, zeker niet geslaagd als comedy, laten we het een matige dramedy noemen. Op IMDb wordt naast drama wel comedy genoemd, en ik denk dat dat terecht is. Maar beide hoofdacteurs kunnen de diepgang in het drama niet vinden, zoals ze wel vaker bewezen hebben in hun eerdere films. Ze zijn simpelweg niet veelzijdig genoeg om een film te kunnen dragen. *2.5

Deze film is alsof je roti afhaalt en bij thuiskomst vind je sperziebonen ipv kousenband.

Wat ook de meerwaarde was van het spelen met een Borat accent bij Chris O'Dowd gaat aan mij voorbij of heeft die gewoon zo'n accent..

Heel merkwaardige en ongewone film, die handelt over de rouwverwerking van een echtpaar, dat er ieder op een andere / eigen manier mee omgaat. Het verhaal met de vogel(s) is tamelijk vreemd, maar het vormt eigenlijk maar een dunne rode draad in deze film. Mooie rol van Kevin Kline als dierenarts.
Melissa McCarthy en Chris O'Dowd zijn een bijzonder eigenaardig koppel. Ze passen eigenlijk helemaal niet bij elkaar, maar misschien toch meer dan je in eerste instantie denkt. Melissa McCarthy is met haar 51 jaar een beetje oud voor een moeder die nog niet zo lang geleden haar jonge dochtertje heeft verloren. In de film wordt een beetje opengelaten hoe lang het geleden is, maar het kan ook niet zo lang geleden gebeurd zijn, dat zou niet kloppen met het verhaal.
Melissa McCarthy heeft met Can You Ever Forgive Me? (2018) bewezen ook uitermate goed een serieuze rol aan te kunnen. In The Starling is haar rol vrij ingetogen, maar helaas vervalt ze toch weer regelmatig in schmieren en krijsen. Het past hier misschien wel bij haar rol, maar ik vind het geen gezicht en meer passen bij onnozele komedies, dan bij zo'n film.
De birds zien er wat mechanisch en nep uit, maar gezien hun agressieve buien is het ook geen haalbare kaart om dat op een diervriendelijke manier te filmen.
De spreeuw komt er hier ook wat bekaaid af. Ik denk dat menigeen hier dichterbij spreeuwen woont, en nooit een aanval van een spreeuw zal meemaken. Al is het hier ook gewoon territoriumdrift. Ze voelen zich terecht aangevallen en bedreigd door de lompe Melissa McCarthy.
Melissa McCarthy kiest op haar riante pseudo-ranch aanvankelijk zelfs vol voor de aanval en gooit uiteindelijk zelfs met een steen naar een vogel. Erg treurig.

Dit is een film die je zware kost voorschotelt in de veronderstelling dat daarmee automatisch al een stukje waardering binnen is. Want deze film niet op waarde schatten betekent gevoelsmatig dat je het verdriet van ouders die een kind verliezen bagatelliseert, of zoiets. Het speelt heel erg in op je gevoel.

Bij de aftiteling blijf je even stil achter. Wat een verhaal. Maar een dag later, als alles een beetje is ingedaald, beklijven vooral de debiele aspecten aan de film. Chris O'Dowd speelt een echtgenoot met een enorm dik Iers accent. Zo dik, dat het gewoon afleidt van alles wat hij doet en zegt. Melissa McCarthy zie ik nog steeds als comédienne, maar dat moet ik onderhand echt bijstellen. 9 van de 10 keer blijkt het geen komedie, of in elk geval geen leuke. Kevin Kline speelt een rol die geschreven lijkt voor Robin Williams.

Maar het ergste is nog wel dat de film het zware onderwerp wat wil verlichten met luchtig en onzinnig vermaak rond een agressieve vogel. Dit valt echter zó vreselijk uit de toon dat de hele film onderuit haalt.

Nee, ik vond het niks.

2 sterren

Eerlijk gezegd vond ik t echt wel een mooie film. Zeker geen comedy. Ik denk wel dat je een bepaalde affiniteit met t onderwerp moet hebben. Melissa McCarthy vind ik wel op haar plek hier, misschien ben ik bevooroordeeld. Ik vind haar sowieso goed.

Dat Ierse accent komt vast omdat hij Iers is

Ja prima, maar cast zo'n vent dan in een film over de IRA en niet in een huis-tuin-en-keuken filmpje wat zich afspeelt in het midwesten van Amerika

Aangezien haar echtgenoot Jack [Chris O’Dowd] zich na een zelfmoordpoging heeft laten opnemen, moet Lily [Melissa McCarthy] de dood van hun dochtertje Kate verwerken. Dat gaat haar zowel op het werk als tijdens haar bezoek aan Jack moeilijk af en daarom krijgt Lily het advies om eens te praten met Dr. Larry Fine [Kevin Kline]. Die blijkt echter geen psycholoog meer te zijn, maar een dierenarts en staat aanvankelijk bepaald niet te springen om Lily te helpen. De titel verwijst naar een spreeuw die een nest heeft gebouwd in Lily’s tuin en haar regelmatig (letterlijk) in de haren vliegt. De als komiek bekend geworden O’Dowd en McCarthy tonen opnieuw aan uitstekende dramatische acteurs te zijn in dit scherp geobserveerde, soms grappige maar vooral zeer ontroerende drama over drie mensen die vast zijn komen te zitten in het verleden.

The Starling bulkt niet van de uitbundige humor. Dat is goed. De naam Melissa McCarthy verbindt ik altijd aan uitbundige lolbroekerij, waar ik nooit echt om kan lachen. Gelukkig is dergelijke McCartyaanse humor hier amper te vinden. Hier en daar zijn er wat scènes waarin de kiezen op elkaar moeten. Even doorbijten, maar te doen.

The Starling is eigenlijk een behoorlijk ingetogen film. Een tragikomedie met veel drama en in het bezit van een redelijk luchtige grondtoon die er in slaagt de deprimerende aspecten van het verhaal te ontdoen van al te diepliggende treurnis. Zo verwordt de film niet tot een zwaarmoedig geheel van ervaringen en handelingen maar kan er af en toe zelfs gelachen worden, afhankelijk natuurlijk van je voorkeuren aangaande komische gebeurtenissen. Om de turbulente komedie van McCarthy die er uiteraard is, kon ik niet lachen. Om bepaalde interacties tussen McCarthy en de overige personages weer wel. Bijzonder sterk zijn de scènes met Kevin Kline die een vermakelijke rol heeft als dierenarts annex psycholoog.

De film heeft niet opvallend veel dialoog. De camera bevindt zich vaak alleen met McCarthy in haar landhuis. Mooie scènes wel. Sereen. Het zijn de beste momenten van McCarthy die op die momenten ingetogen speelt en haar personage uitstekend voorziet van een trieste en schuldbewuste uitstraling. De gereserveerd spelende McCarthy beviel mij goed. De scènes met haar depressieve echtgenoot Chris O’Dowd waarin McCarthy zich eveneens beheerst opstelt, mogen er trouwens ook zijn.

De naamgever van de film is de spreeuw. Aan de spreeuw is veel van de turbulente komedie verbonden, die mij niet zo goed beviel. De spreeuw heeft zeker een aandeel in het psychische helingsproces van McCarthy, maar ik had me van zijn aanwezigheid iets meer voorgesteld. Iets meer metaforische betekenis. Iets meer lotsverbondenheid. Iets meer diepgang. De spreeuw is echter vooral een fladderende running gag die een hardnekkige vete met McCarthy uitvecht. En dat levert komische taferelen op.

The Starling is een prima tragikomedie. Intense scènes worden afgewisseld met humoristische momenten worden afgewisseld met plompe komedie. Het is niet allemaal even hoogstaand maar het is allemaal goed te doen.

Een verassende en prachtige film.

Ontroerend en met humor en een spreeuw.

Een film over verlies en loslaten.

Mooie film muziek.

En met uitstekende spelers,die de film,mooi tot zijn recht brengen.

Een film met een lach en een traan in een speciaal jasje gegoten.

Absoluut overbodige flutfilm.

Zilch….nada….niets.

Afschuwelijk slechte film, totaal niet grappig en o zo vervelend, deed mij een beetje denken aan Penguin Bloom met Naomi Watts maar die was wel beter. Lang geleden inderdaad dat we Kevin Kline nog gezien hebben, maar ik heb hem niet gemist, want vind het geen topacteur..

Het zag er vooraf veelbelovend uit, maar dat viel erg tegen. Het is een nagenoeg inhoudsloze film over verdrietverwerking. De agressieve spreeuw voegt nauwelijks iets toe aan het sombere verhaal.