Starlift (1951)

Hollywood springt opnieuw bij om het moraal van de troepen hoog te houden en doet dat opnieuw in de vorm van een indrukwekkende hoeveelheid cameo's. Alleen Doris Day en Ruth Roman leveren werkelijk een substantiële bijdrage, maar het verhaal draait om twee piloten die net zijn terug gekeerd uit de oorlog en proberen de (fictieve) filmster Nell Wayne te ontmoeten. De optredens van sterren zijn wisselvallig, maar een echt memorabel moment is er eigenlijk niet. Wat moet doorgaan voor een plot is slechts een excuus voor een ouderwetse Hollywood-showcase. Een aardige curiositeit voor celebrity spotters, maar het heeft bijzonder weinig om het lijf.

Eigenlijk gewoon een herhaling van Stage Door Canteen (Film, 1943) , Hollywood Canteen (Film, 1944) en Thousands Cheer (Film, 1943) om een aantal te noemen alleen nu de Koreaanse oorlog. Het druipt toch wel weer van verkapte propaganda. Afijn het is dat Doris Day erin speelt anders had ik hem niet eens gezien. En Doris is leuk, typisch zoals ik haar altijd zal blijven herinneren een girl-next-door met vrolijke liedjes. (Ook al was haar privé-leven natuurlijk wel anders). Ze speelt zichzelf. Ze zingt al vrij snel You're gonna lose your gal met Gordon MacRae, voor het half uur 's Wonderful en vlak na het half uur You oughta be in pictures waarna ze toch al vrij snel uit de film verdwijnt.

Gordon MacRae (voor mij vooral vanwege de duets met Jo Stafford) zingt later God's green acres of home, dit gaat wel. Later Jane Wyman met I may be wrong dit gaat ook wel

Phil Harris, vond ik wat tegenvallen, zingt een westernsong.

Het laatste gedeelte van de film wordt een hele show opgevoerd voor de piloten. Verder zijn er nog wat cameo's, o.a. Jimmy (James) Cagney.

Dit is alleen maar leuk als je van dit amusement houdt anders biedt de film ondanks het zeer lange plot bij Wikipedia volgens mij weinig vermaak.

3.0