Meningen

Tijdens een fietstocht via Europa naar St.-Petersburg raakte Christopher Herwig gefascineerd door bushaltes die hij passeerde. Deze zijn gebouwd in de tijd van de Sovjet-Unie en daarom is het zo opmerkelijk dat iedere bushalte een uniek ontwerp heeft. Deze documentaire volgt Herwig tijdens een zoveelste pelgrimstocht door Rusland en voormalige Sovjetstaten waarin hij zijn fotocollectie uitbreidt en spreekt met enkele van de architecten die deze bushaltes ontwerpen. De geschiedenis van de bushaltes is niet zo heel bijzonder en de film bestaat voornamelijk uit shots van de bushaltes of van Herwig die een bushalte probeert te fotograferen. Onderhoudend, maar vooral aan te raden voor fans van architectuur uit het Sovjet-tijdperk.

Een gebrek aan effectieve nachtmerries is een bedreiging voor de Gruwelwereld. Prins Hernevat [Arturo Mercao Jr.] houdt dromenschrijver Procustes [Luis Leonardo Suárez] verantwoordelijk en gaat op zoek naar een betere schrijver. Die vindt hij in Francesca [Mireya Mendoza] die in 1861 droomt van een carrière als griezelauteur Frankelda. Procustes voelt in zijn eer en zijn positie aangetast en verzint een list om Frankelda buitenspel te zetten. De makers gaven hun gruwelfantasie de vrije loop in deze unieke, fantastische stopmotion-vertelling, maar draven zo door in hun creativiteit dat het vooral in het tweede deel te veel van het goede en dus een beetje vermoeiend wordt.

Sarah Elliot [Janet Montgomery] is met vijf andere astronauten op weg naar Mars om er als eerste mensen te gaan wonen wanneer blijkt dat ze zwanger is. Door de omstandigheden overlijdt ze bij de geboorte van haar zoon Gardner die op Mars wordt opgevoed door Kendry [Carla Gugino]. Zestien jaar later reist Gardner [Asa Butterfield] voor het eerst naar de Aarde waar hij met hulp van chatvriend Tulsa [Britt Robertson] de planeet leert kennen en op zoek gaat naar zijn vader [Trey Tucker]. Oldman speelt het brein achter de expeditie die voor meerdere ethische dilemma’s komt te staan. Het feit dat Gardner niet is opgegroeid met de remmingen die het dagelijks leven ons oplegt of aanleert, geeft zijn relatie met Tulsa een interessante wending en Butterfield en Robertson hebben een prettige chemie in deze verder toch wat oppervlakkige mix van sciencefiction en romantiek.

Het succes van de oorspronkelijke Space Jam was voor een groot deel te danken aan het charisma van Michael Jordan, de medewerking van beroemde collega’s als Larry Bird en Patrick Ewing, en niet te vergeten het komische talent van Bill Murray. LeBron James doet het niet onaardig, maar hij is geen Michael Jordan. En het idee om échte basketballers te vervangen door karakters die Al G Rhythm [Don Cheadle] heeft ontworpen in het zogenaamde ‘Senserverse’ werkt gewoon niet. De moraliserende, familievriendelijke boodschap over vaderschap ligt er bovendien duimendik bovenop en bevestigt dat dit in grote lijnen meer een remake is dan een sequel van de film uit 1997. Maar de vele expliciete verwijzingen naar klassieke grappen uit de hilarische Looney Tunes (waaronder Rabbit Seasoning en het Oscarwinnende Duck Dodgers in the 24½th century) zal de fans deugd doen. En het bevat één van de grappigste cameo’s uit de filmgeschiedenis!

Tsjechië is zijn verwikkeld in een ruimterace met Zuid-Korea om als eerste de Chaprawolk bij Jupiter te bereiken. Jakub [Adam Sandler] is ruim zes maanden onderweg tijdens een solo-expeditie onder leiding van Tuma [Isabella Rossellini] en staat op het punt zijn doel te bereiken, wanneer zijn echtgenote Lenka [Carey Mulligan] in een opgenomen bericht aankondigt dat ze de relatie beëindigt. Tuma blokkeert de verzending van het bericht en houdt Jakub aan het lijntje. Het toenemende gevoel van eenzaamheid en isolatie wordt doorbroken wanneer Jakub ontdekt dat een spinachtig wezen genaamd Hanus [Paul Dano] aan boord is gekomen. Is Hanus echt of een hersenspinsel? En is hij een reddingsboei of een gevaar voor de expeditie? Sander toont opnieuw een uitstekend dramatisch acteur te zijn, maar het scenario van Jaroslav Kalfar en Colby leent iets te nadrukkelijk ook klassiekers als Solyaris en Gravity en daar kan dit nimmer aan tippen.

Getroebleerde Lucidia [Alexa Davies] verdwijnt spoorloos. Eén van haar beste vrienden [Lucian Charles Collier] was ooggetuige en is gelooft dat zijn is ontvoerd door een ruimteschip. Maar Lucidia’s vriendengroep, die verder bestaat uit de excentrieke, blauwharige Alice [Tallulah Haddon] en een vriend/slaaf genaam Vampire Boy [Harry Jarvis] gaan zo op in hun eigen fantasieën – ook onder invloed van geestverruimende middelen – dat het de vraag is of ze werkelijkheid en fantasie wel van elkaar kunnen scheiden. Hoewel zelfdoding en elementen van typische tienerangsten aan bod komen, blijft Taylor hangen in het maken van fraaie, maar weinig betekenisvolle plaatjes voorzien van een dromerige soundtrack. Niet onaardig om naar te kijken, maar inhoudelijk stelt het bar weinig voor en de ontknoping is een anti-climax.

Lena [Brittany Lucio] zoekt al geruime tijd naar de ideale man en denkt die te vinden in Scotty Sharpe [Newton Mayenge]. Op advies van haar beste vriendin [Donna Glytch] bezoekt ze een medicijnvrouw die er met een combinatie voodoo en een zeer speciaal recept voor spaghetti voor zorgt dat Scotty alles doet om het Lena naar de zin te maken. Maar de spaghetti blijkt een onvoorziene en uiterst macabere bijwerking te hebben. Laat je niet van de wijs brengen door de vele prijzen, dit is een klungelig gemaakt en matig geacteerde zwarte komedie. Oogt bij vlagen als een amateuristisch prutswerkje.

Uiterst vlak geanimeerd SF-avontuur waarin de jonge Spark [Jace Norman] zijn krachten ontdekt wanneer hij het opneemt tegen de megalomane Zhong die dreigt de wereld te vernietigen. Een slap verhaal vol clichés maar verstokt van originaliteit en effectieve humor. De stemmencast doet zijn best om er nog iets van te maken, maar het materiaal is daarvoor simpelweg te zwak.

Whitney Houston was één van de producers van deze remake van de gelijknamige film uit 1976 die een belangrijke inspiratie was voor één van de beste zangeressen van haar generatie. Tegen het einde zingt Houston een gospelliedje en daarmee bevestigt ze hoezeer haar overmatige gebruik van drank en drugs haar stem had aangetast. Het is een ronduit treurig moment in dit weinig originele relaas van een liedjesschrijver [Jordin Sparks] die zoekt naar voldoende zelfvertrouwen om haar droomcarrière na te streven. Een aangename soundtrack en productiewaarden bieden compensatie voor het gebrek aan originaliteit en Sparks is charismatisch in de titelrol.

Na de dood van zijn demente vader [Hans-Michael Riberg], die zich in zijn laatste dagen terug waande in het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, zoekt Ewald [Georg Friedrich] naar een vervanging voor de vaderliefde en probeert hij vorm te geven aan zijn eigen mannelijkheid. Hoewel de Oostenrijkse Ewald geen woord Roemeens spreekt, renoveert hij een oud schoolgebouw in Roemenië waar hij ‘Sparta’ start: een “trainingscentrum” waar hij minderjarige jongens zijn eigen versie van een Spartaanse training geeft. Wanneer hij foto’s van Octavian [Octavian-Nicolae Cocis] op zijn televisie projecteert, wordt dit een ongemakkelijke ervaring. Maar Seidl doet uiteindelijk niets met dat gegeven waardoor dit stuurloos in het rond begint te kabbelen. Geen wonder, want hetzelfde was het geval met Rimini, het eerste deel van dit tweeluik, waarin Ewalds broer centraal staat.

Deze film won een speciale Oscar voor de special effects die nodig waren om de gevolgen van het instorten van een gletsjer te tonen. Het is een scène die 80 jaar later nog steeds indruk maakt en het is het hoogtepunt in het verhaal over de rivaliteit die ontstaat wanneer Russische piraten de netten leegroven van plaatselijke vissers en de invloed die dat heeft op vissers Tyler [George Raft] en Jim [Henry Fonda]. Tyler sluit zich aan bij de piraten, terwijl Jim trouw blijft aan de traditionele manier van vissen en zijn vriendschap met collega's en hun buurtbewoners in een afgelegen dorpje in Alaska niet op het spel wil zetten. Dorothy Lamour zorgt voor romantische rivaliteit, John Barrymore speelt (ironisch genoeg) een alcoholistische dichter en dierenliefhebbers kunnen hun hart ophalen aan Tylers huisdier: een zeehond. Bovengemiddeld, mede doordat het deels op locatie is gefilmd en zeker de moeite waard voor fans van Raft en Fonda.

Tijdens een vakantie leert het Deense stel Bjørn [Morten Burian] en Louise [Sidsel Siem Koch] de Nederlanders Patrick [Fedja van Huêt] en Karin [Karina Smulders] kennen. Wanneer ze enige tijd later een ansichtkaart ontvangen met een uitnodiging om langs te komen, reizen ze tegen beter weten in af naar ‘het platteland’ in Zuid-Nederland. “Hoe erg kan het zijn?”, vragen ze zich af. Best erg, zo blijkt. De sinistere score van Sune Kølster wekt hoge verwachtingen die nooit worden ingelost, ook al omdat het scenario snel aan geloofwaardigheid inboet. Na de eerste nacht in Nederland gaat het in alle opzichten bergafwaarts.

Na de dood van zijn moeder trekt Jake [Scott Hennelly] naar Chicago. Daar sluit hij zich aan bij “Burning Horizons”, een evangelisch kamp onder leiding van Dan Fogelman [Pete Schwaba] waar pastoor en trainer Eli [Tyler Esselman] zijn nieuwe pupillen leert hoe zij met hun religieuze boodschap contact kunnen leggen met voorbijgangers. Jake trekt in bij Drew [Sedra] en krijgt Philip [William Walton] als kamergenoot en zet zich aanvankelijk volledig in voor zijn nieuwe missie in de hoop dat hij een soort religieuze bevrijding kan beleven (dat zicht uit in ‘speaking in tongues’) en zo zijn verdriet kan verwerken. Weinig verhaal, maar een redelijk geslaagde karakterstudie die inzicht geeft in de machinaties van dergelijke religieuze bewegingen zonder daar een oordeel over te vellen.

Vlak voor haar dood stuurde M [Judi Dench] een geheime videoboodschap aan James Bond [Daniel Craig] waarin ze hem opriep om Marco Sciarra [Alessandro Cremona] te liquideren en dienst uitvaart bij te wonen. Daardoor komt 007 in contact met Marco’s weduwe [Monica Belluci] die hem kan helpen de locatie van ‘L’Americain’ te ontdekken. De nieuwe M [Ralph Fiennes] heeft de leiding van MI6 overgenomen, maar krijgt te maken met de inmenging van de uiterst sceptische C [Andrew Scott], die een voorkeur heeft voor andere methoden om de wereldorde in de hand te houden. Teveel gepraat en te weinig actie in een teleurstellende episode uit de Bond-reeks waarin Mendes al zijn visuele panache uit de kast moet trekken om het interessant te houden. Christoph Waltz’ introductie als de zoon van die goede, oude Blofeld is veelbelovend, maar hij blijkt amper iets te doen te hebben. Qua actie moeten we het vooral hebben van vuistgevechten met Dave Bautista die echter bij lange niet het niveau halen van bijvoorbeeld From Russia With Love.

Gebaseerd op het leven van Donald Aronow, deze misdaadthriller met John Travolta als Ben Aronoff, een zakenman wiens carrière een nieuwe impuls krijgt nadat hij zich stort op de wereld van de speedboats. Ben wint wedstrijd na wedstrijd met zijn zelf ontworpen boten. Wanneer gangster Meyer Lansky [James Remar] hem een flinke som geld biedt voor het witwassen van gestolen geld is hij in één klap steenrijk. Maar wie zich inlaat met gangsters komt ooit in de problemen. Travolta veroudert niet in 25 jaar – hij ziet er altijd oud uit – en Scurfield weet geen enkel leven te blazen in wat een onderhoudende misdaadfilm had kunnen zijn. Helaas is het resultaat ronduit saai.

Op 17 november 1978 verdwenen vier jonge medewerkers van een Burger Chef restaurant in het stadje Speedway in Indiana. Twee dagen later werden hun lichamen zo’n 50 kilometer verderop gevonden. Kamien en Rynderman gebruiken acteurs om te reconstrueren wat de vier slachtoffers die avond mogelijk hebben meegemaakt en wisselt die reconstructies af met gesprekken met familieleden, agenten en ooggetuigen. Het lijkt op een amateuristisch geacteerde nepdocumentaire, maar vreemd genoeg is het dat niet. Het is hoe dan ook een klungelig gemonteerd werkje vol met alle clichés van true crime-documentaires.

De eerste film over psychoanalyse is geschreven door ervaringsdeskundige Ben Hecht, uitstekend geregisseerd door Alfred Hitchcock en heeft Bergman ideaal gecast in de hoofdrol. Maar Gregory Peck overtuigt niet als de nieuwe leider van een psychiatrische instelling die zélf kampt met een nog te verklaren trauma en de prachtige Oscarwinnende score van Miklós Rósza wordt veel te overdadig gebruikt en verpest de meest dramatische scènes. De skiscene is één van de meest onbeholpen momenten uit het Hitchcockcanon. Er valt veel te bewonderen, maar de minpunten zijn te groot om te kunnen spreken van een goede film.

Sinds de koning [Javier Bardem] en koningin [Nicole Kidman] door een vloek zijn veranderd in kinderlijke monsters, neemt hun dochter Ellian [Rachel Zegler] de honneurs waar. Op haar 15e verjaardag roept ze de hulp in van orakels Sunny [Titus Burgess] en Luno [Nathan Lane] om een einde te maken aan de vloek. Daarvoor moet ze met haar (letterlijk) monsterlijke ouders een gevaarlijke reis ondernemen. Prachtig getekend, met een prettig gevoel voor humor en vermakelijke liedjes (voortreffelijk gezongen door Ziegler) en originele visuele ideeën. Wanneer de reis begint, gaat het als een nachtkaars uit en vervalt het in clichés en uiteindelijk in stroperigheid, met een vet aangezette, hoopvol bedoelde boodschap voor kinderen van gescheiden ouders.

Wie nog enige twijfel heeft over de acteerkwaliteiten van Twilight-ster Kristen Stewart, heeft aan deze film genoeg om daar een einde aan te maken. Ze alleen weet ze de mimiek, de intonatie en het stemgeluid van Lady Diana Spencer zeer dicht te benaderen. Veel belangrijker nog: ze weet de complexe persoonlijkheid van de onzekere, depressieve Diana op geloofwaardige wijze tot leven te brengen in deze “fabel gebaseerd op een waargebeurd verhaal.” Diana en Charles [Jack Farthing] zijn 10 jaar getrouwd en Diana is de etiquette rondom het kerstbezoek aan de koningin [Stelle Gonet, die ondanks haar beperkte tijd op het scherm grote indruk maakt] meer dan beu. Major Alistar Gregory [Timothy Spall] probeert haar in het gareel te houden, maar Diana voelt zich alleen op haar gemak wanneer ze zich volledig kan richten op haar zoons William [Jack Nielen] en Harry [Freddie Spry]. Die momenten zijn welkome afwisselingen in een drama dat zich teveel wentelt in Diana’s verdriet maar dankzij Stewart briljante spel nooit verveelt. Sally Hawkins biedt voorbeeldige ondersteuning als Diana’s vertrouweling. En wat is het prettig om Sean Harris eens in een sympathieke rol te zien.

Wahlberg speelt Spenser, een politieagent die net uit de gevangenis is gekomen wegens mishandeling van een corrupte collega. Hij bekende schuld, maar heeft nog steeds geen spijt van wat hij heeft gedaan. Op de dag dat hij vrijkomt raakt hij zelf gewond bij een gevecht in de gevangenis. Later die dag vindt de politie de lichamen van twee oud-collega's. Een haastig onderzoek concludeert al snel dat detective Graham [Brandon Scales] eerst Captain Boylan [Michael Gaston] vermoorde en bij aankomst thuis in de auto zelfmoord pleegde. Spenser weet wel beter en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt hij hulp van Hawk [Winston Duke], een ex-gevangene met wie Spenser noodgedwongen een kamer deelt in het huis van hun gezamenlijke mentor Henry [Alan Arkin].

Een goede cast, met een vermakelijke bijrol voor Iliza Shlesinger als Spensers verbitterde ex-vrouw, weet glans te geven aan een vrij formulematige misdaadthriller en Peter Berg toont opnieuw uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal. U zoekt originaliteit? Dan bent u hier ontegenzeggelijk aan het verkeerde adres.

Aanvankelijk nog intrigerende SF-horrorfilm over een een aantal wetenschappers dat onderzoek doet naar een mysterieuze bol die in een ruimteschip in de oceaan is gevonden, vervalt na het eerste uur wat teveel in wetenschappelijk gebabbel over dromen en manifestaties daarvan. Het is daardoor niet zo gemakkelijk te volgen en soms is het moeilijk er een touw aan vast te knopen. De special effects zijn ook wisselvallig en hebben de tand des tijds niet al te best doorstaan. Maar het grootste manco is het gebrek aan chemie tussen de drie getalenteerde, maar qua stijl behoorlijk verschillende hoofdrolspelers. Afwisselend spannend en vaag en dus een frustrerende belevenis die nooit echt op gang komt.

Gwen [Hailee Steinfeld] is doelwit van een zoektocht die wordt geleid door haar eigen vader [Shea Whigham], omdat ze als Spider-Woman verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van Peter Parker. Miles Morales [Shameik Moore] probeert New York te redden uit de klauwen van superschurk Spot [Jason Schwartzman]. Veel meer van het verhaal van dit vervolg op Spider-Man: Into The Spider-Verse heb ik niet meegekregen omdat ik al snel murw was gebeukt door de buitengewoon schreeuwerige animatie en dito soundtrack. De barrage aan verschrikkelijke grappen en woordspelingen is minstens net zo irritant. Ik denk dat ik gedurende de helft van de speelduur met gesloten ogen in de bioscoopzaal heb gezeten. Niet dat ik iets heb gemist trouwens, want dit blijkt slechts bedoeld te zijn als aanloop naar deel 3. Ik durf nog niet met zekerheid te zeggen of dit lang de slechtste sequel aller tijden zal zijn. Gebakken lucht van het ergste soort en een ware uitputtingsslag voor ogen en oren. Maar ik heb hem overleefd! Nu deel 3 nog...

Na het zwaarmoedige slot van The Avengers: Endgame vervolgt de franchise met een luchtige, enerverende episode waarin Peter Parker [Tom Holland] zijn superheldenleven even achter zich hoopt te laten tijdens een schoolreis naar Europa. Daar hoopt de verlegen tiener eindelijk het hart te kunnen veroveren van MJ [Zendaya] met behulp van een volledig uitgedacht plan. Dat plan lijkt echter al snel in de prullenbak te kunnen wanneer een Elemental (letterlijk) opduikt in Londen en de stad dreigt te verwoesten. Tot zijn grote verbazing verschijnt Quentin Beck [Jake Gyllenhaal] als superheld en weet die, met een beetje hulp van Spider-Man, een ramp te voorkomen. Quentin hoopt dat hij zich na zijn heroïsche daad mag aansluiten bij The Avengers, maar daarvoor moet hij de altijd wantrouwige Nick Fury [Samuel L Jackson] zien te overtuigen. En dat komt Peter goed uit, zo lijkt het!

Opnieuw een visueel huzarenstukje, maar de special effects gaan nooit ten koste van de personages. Holland blijkt opnieuw perfect gecast en regisseur Jon Watts weet een prima balans tussen humor, actie en een vleugje romantiek te handhaven. JB Smoove is vermakelijk als de paranoïde docent die moet proberen één en ander in goede banen te leiden en het spelplezier straalt af van veteranen Jon Favreau en Marisa Tomei.

Iron Man en Ant-Man hebben een concurrent voor beste Marvel-verfilming tot nu toe. Eindelijk weer een SF-actiefilm waarin geen hele steden worden platgelegd en, veel belangrijker nog, geen megalomane schurk die uit is wereldheerschappij! Michael Keaton speelt Adrian Toomes, de eigenaar van een ruimingsbedrijf die tijdens klus stuit op wapen-onderdelen die ertoe leiden dat de overheid hem sommeert om zijn werkzaamheden te beëindigen en al het verzamelde materiaal in te leveren. Toomes is woedend vanwege deze broodroof en besluit een deel van de 'buit' niet in te leveren. In de acht jaar daarna heeft hij zich ontwikkeld tot het leider van een bende die onder de radar wapen-onderdelen steelt, super-wapens ontwikkelt en deze op de zwarte markt verkoopt. Maar het gaat mis wanneer één van zijn handlangers besluit zo'n wapen in te zetten tijdens een bankroof.

Peter Parker [Tom Holland] 'loopt stage' bij Star Industries maar wacht feitelijk al lange tijd op een oproep van Jonathan Stark [Robert Downey Jr] zodat hij als Spider-Man meer kan doen dan de kleine klusjes in zijn eigen wijk. Hij betrapt Toomes' bende bij de bankroof en legt het af tegen het superwapen. Spider-Man doet er alles aan om Stark te laten weten hoe gevaarlijk deze bende is, maar noch Stark noch diens assistent Happy [Jon Favreau] nemen hem serieus. Dus moet Spidey een manier vinden om zelf in te grijpen, zonder zijn identiteit prijs te geven aan zijn tante, zijn beste vriend en zijn klasgenoten.

Adrian Toomes is één van de meest memorabele schurken uit de Marvel-serie: meer een sluwe ondernemer dan een megalomaan. Bovendien leidt ook hij al jaren een dubbelleven als familieman die regelmatig 'voor klusjes' een aantal dagen van huis is. Zijn kracht komt voor uit een combinatie van zijn menselijke intelligentie en zijn technische kunde waardoor hij een harnas heeft ontworpen waar niemand tegenop lijkt te kunnen. De actie is (relatief) kleinschalig: er is een spectaculaire scène op een veerboot en een spannende sequentie in Washington die haarfijn duidelijk lijkt te maken dat hier sprake is van een breuk met de bigger-is-always-better-filosofie die SF-actiefilm de laatste jaren flink heeft geteisterd.

Holland is zeer charismatisch in de hoofdrol, waarbij geholpen wordt door een uitstekende script dat veel humor ontleent aan het feit dat Peter Parker hier een enthousiaste, dartelende puber is die nog onvoldoende beseft wat zijn krachten teweeg kunnen brengen en wat het betekent voor zijn persoonlijke leven. En dat laatste zorgt ook voor de nodige dramatiek, zeker in de laatste 45 minuten waarin de film een geniale twist heeft en waarin Parker een verrassende keuze maakt die zijn groei naar een zekere volwassenheid bevestigt. Qua verhaal, karakteriseringen, humor en actie is "Homecoming" ongeëvenaard, vooral omdat al deze elementen perfect zijn uitgebalanceerd. Het feit dat deze film een representatieve (lees: multiculturele) cast heeft waarin etniciteit geen enkele rol speelt, mag je beschouwen als de slagroom op de taart of de kerst op het toetje.

De beste Marvelfilms bevatten de juiste mix van actie, humor en karakterisering. Die balans is moeilijk te vinden, zo is de laatste jaren wel weer gebleken, vooral omdat de makers zich vaak teveel concentreren op actie zodat de personages niet uit de verf komen. Deze animatiefilm is een reis door het universum van Spiderman en die blijkt uit meerdere dimensies te bestaan. Elke dimensie heeft z'n eigen 'Spiderman' en die Spiderman of -vrouw heeft een geheel eigen vechtstijl. Dat idee heeft de animators van deze film duidelijk geïnspireerd tot een kleurrijk smörgåsbord van animatiestijlen, maar dat gaat nooit ten koste van het afwisselend grappige (soms zelfs droogkomische), spannende en opwindende verhaal van Miles, de zoon van een politie-agent die zijn eigen superheldenkracht moet zien te vinden. Goed, dat laatste klinkt wellicht als een cliché, maar daarvan is hier geen sprake. De actiescènes zijn visueel verbluffend en de parade aan schurken maakt dit tot een vermakelijke hommage waar Marvelfans en liefhebbers van de verzorgde animatiefilms zekere van zullen genieten.

Een groot deel van de bevolking heeft zich tegen Spider-Man [Tom Holland] gekerd, omdat ze hem verantwoordelijk houden voor de dood van Mysterio [Jake Gyllenhaal] in Spider-Man: Far From Home. Iedereen die bevriend is met Peter Parker lijdt daaronder. Peter roept de hulp van Doctor Strange [Benedict Cumberbatch] in om ervoor te zorgen dat niemand zich hem kan herinneren. Maar er gaat iets mis waardoor meerdere dimensies (lees: franchises) bij elkaar komen. Met schurken uit 3 franchises, de “terugkeer” van Tobey Maguire en Andrew Garfield als Spider-Man en een overvloed aan humor lijkt dit een wanhopige poging een doodbloedende franchise levend te houden. Maar de scènes met Holland, Garfield en Maguire zijn inventief en amusant en er zijn wel degelijk enkele geslaagde dramatische momenten. De post-credit scene is een teaser voor Doctor Strange In The Multiverse Of Madness. Vervolg op deze film: Spider-Man: Back Home.

Spiderhead is een faciliteit waar veroordeelden vrijwillig meewerken aan psychologische experimenten in ruil in ruil voor een relatief comfortabele gevangenschap. Jeff [Miles Teller] is één van de proefkonijnen dit zich begint te realiseren dat de experimenten van Steve Abnesti [Chris Hemsworth] en Mark Verlaine [Mark Paguio] niet noodzakelijkerwijs in dienst staan van de mensheid. Typisch materiaal voor een B-thriller maar dankzij het talent van Teller en het charisma van Hemsworth is dit prima uit te zitten.

Aangezien de familie Spielberg zelf meewerkte aan dit portret van de regisseur en de mens Steven Spielberg is het geen verrassing dat er nauwelijks kritische noten zijn waar te nemen. Maar het register aan grote namen dat dat deze Master of Cinema veren in de kont steekt maakt duidelijk dat het respect voor Spielberg vrij universeel is. Interessant is het segment over hoe vijf bevriende regisseurs (Spielberg, Scorcese, Coppola, Lucas en DePalma) elkaar inspireerden en hoe belangrijk die vriendengroep was voor Spielbergs zelfbeeld. Bevat beknopte, maar interessante analyses van vrijwel alle films die Spielberg regisseerde, al komen zijn minder bewonderde werken (1941, Hook, Amistad, The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, War Horse) er bekaaid van af. Maar goh, wat kreeg ik hierdoor zin om het oeuvre van deze Hollywoodlegende weer eens af te stoffen!

Tijdens het uitlaten van zijn hond ontmoet fietsenmaker Jan [Denis Mojen] Pia [Janina Uhse] en er is direct een klik. Wanneer de relatie serieus lijkt te worden, nodigt Pia Jan uit voor een spelletjesavond om kennis te maken met haar vriendengroep. Jans collega [Edin Hasanovic] is sceptisch en biedt “rugdekking” en met reden: de avond blijkt een dubbele agenda te hebben. Aan de aanwezigheid van standaardpersonages kun je al opmaken dat originaliteit bepaald niet hoog in het vaandel staat. Formulematige romkom voor degenen die daar geen genoeg van kunnen krijgen.

Wanneer de reputatie van top-spion Lance [Will Smith] op sluwe wijze om zeep wordt geholpen door aartsvijand Killian [Ben Mendelsohn], kan Lance niemand meer vertrouwen. Behalve de jonge, eigenzinnige wetenschapper Walter [Tom Holland] die hij pas heeft ontslagen. Lance weet Walter op te sporen maar door een misverstand neemt hij een experimenteel middel waardoor hij verandert in een duif! En Walter heeft geen tijd om uit te vogelen (!) hoe hij Lance weer zijn oorspronkelijke gedaante terug kan geven, want Killian moet worden tegengehouden. En dus moet Lance gebruik maken van Walters zonderlinge uitvinden en ideeën, maar ook van zijn nieuwe ‘identiteit’ om de wereld te redden.Ondanks de vreemde premisse is het een vermakelijk, spannend verhaal vol inventieve en geestige ideeën (Walters uitvindingen zijn een giller), ook al doet de humor soms wat te geforceerd aan. Smith en Holland leveren uitstekend stemmenwerk af en Bruno en Quane houden het tempo er flink in.