Meningen

De Ierse Maureen Kearney [Isabelle Huppert] combineert haar baan als docent Engels, al jarenlang met werk als vakbondsvertegenwoordiger bij Areva, een bedrijf in de nucleaire industrie met 50.000 werknemers. Aan de prima verstandhouding met het bestuur van Areva komt een einde wanneer directeur Anne Lauvergeon [Marina Foïs] plaatsmaakt voor Luc Oursel [Yvan Attal], een opvliegende man die niets moet hebben van de vakbond. Wanneer zijn poging om Maureen in te palmen op niets uitloopt en Maureen als vanouds haar ongezouten kritiek op de besluitvorming blijft uitspreken, probeert Areva haar op andere wijze het zwijgen op te leggen. Waargebeurd verhaal onthult meteen dat Maureen slachtoffer is geweest van een brutale overval. Het verloop van het onderzoek, onder leiding van Nicolas Brémon [Pierre Deladonchamps], is haast net zo stuitend als wat er aan vooraf ging. Vertoond onvermijdelijk overeenkomsten van Paul Verhoevens Elle, niet in de laatste plaats omdat Huppert ook nu schittert als een slachtoffer die niet voldoet aan de eisen die mannen aan een slachtofferrol stellen. Gacebois is eveneens voortreffelijk als de man die haar door dik en dun steunt. Maar waar slaan die verwijzingen naar Vertigo op?

Volgens de dokter [Vincent Lecuyer] lukt het Sandra [Lucie Debay] en Rémi [Lazare Gousseau] niet om kinderen te krijgen, omdat ze lijden aan ‘Het Syndroom Van Verloren Liefde’. Om daar vanaf te komen, moeten ze al hun voorgaande sekspartners letterlijk en figuurlijk afwerken. Balboni en Sirot konden het duidelijk niet eens worden over de vraag of ze open relaties serieus moesten nemen. Dit valt dan ook tussen wal en het schip. De gesprekken over voormalige sekspartners, exhibitionisme en groepseks krijgen een knullig oh-la-la-gehalte en de seksscènes verkeren in een identiteitscrisis. Debay en Gousseau doen wat ze kunnen, maar dit is vleesch noch visch.

Terry Savage [Tyrese Gibson] is een oorlogsveteraan die zijn vaardigheden inzet om op gewelddadige wijze overvallen te plegen. Zijn militaire achtergrond, financiële problemen en een superschattig, maar ernstig ziek dochtertje heeft moet voldoende zijn om onze sympathie te behouden. Wanneer Terry wordt betrapt biedt de politiecommissaris [Ric Reitz] hem een deal aan: hij kan zonder strafblad vrijkomen als hij bereid is mee te werken aan een onderzoek naar ‘het systeem’ van corruptie in een gevangenis die onder leiding staat van Warden Lucas [Jeremy Piven] en waar gereguleerde knokpartijen gebruikt worden om de machtsverhoudingen vast te stellen en de gevangenen van vermaak te voorzien. Een paar aardige knokpartijen leven een extra halve ster op, verder is dit stompzinnige pulp.

Over een periode van drie jaar volgde Joris Postema drie activisten. Aan het eind van de rit brengt hij hen samen om te bespreken wat ze hebben bereikt en wat de toekomst hen en de wereld zal brengen. Müller is een veteraan die door schade en schande een stuk terughoudender (en cynischer) is geworden, Pippi van Ommen is een ouderwetse spreekwoordelijke straatvechter die onder andere betrokken is bij de acties van Extinction Rebellion op de A12 en Henk Ovink is een diplomaat die bergen verzet om bij de Verenigde Naties tot concrete afspraken en besluiten te komen. De verschillende benaderingen en de tafelbesprekingen zijn pluspunten in deze boeiende, maar zeker niet erg hoopvol stemmende documentaire.

Het opmerkelijke spel van Helena Zengel als de 9-jarige Benni, de 'system crasher' uit de titel, maakt deze film alleen al de moeite van het bekijken waard. Zengel weet Benni afwisselend volstrekt onuitstaanbaar en ontwapenend te maken en die overtuigend gespeelde grilligheid is het centrale probleem in een psychologisch drama dat jammer genoeg geen inzicht geeft in de oorzaken voor het gedrag (afgezien van een traumatische ervaring met luiers) en uiteindelijk nergens toe leidt.

Regisseur/scenarist Nora Fingscheidt heeft veel oog voor de mensen die haar proberen te helpen en constant door Benni, haar moeder of een gebrek aan opties in de steek worden gelaten en daar duidelijk door geraakt worden. Maar als kijker bekruipt je al snel het gevoel dat de situatie voor Benni hopeloos is, mede doordat Ringscheidt je als kijker meer toeschouwer dan deelgenoot maakt van Benni's roerige leven. Het is dan ook onduidelijk wat Ringscheidt precies wilde bereiken met deze film, met oplossingen komt ze in ieder geval niet. Na afloop vraag je je wel af wat wij als samenleving zouden kunnen doen voor Benni. Sterker nog: is het de tijd en de energie wel waard?